เพียงใจซ่อนรัก

“ฉันน่ะ เคยผิดหวังกับแกมาแล้ว ก็ตอนที่แกติดแฟนเก่าจนหัวปักหัวปำ ไม่ยอมกลับมาไทยไง แต่ถ้าครั้งนี้จะผิดหวังที่ความรักของแกไม่ราบรื่น มันก็ไม่เป็๲ไร ขอเพียงตัวแกยอมอยู่เมืองไทย เพื่อสืบทอดธุรกิจของฉันเท่านั้นก็พอ” สายตาของนคินทร์ทอดมองชายกลางคน แล้วเข้าไปสวมกอดบิดาอย่างแ๲๤แ๲่๲

“พ่อครับ ผมขอโทษ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคนที่รักผมมากที่สุดมีแค่พ่อเท่านั้น ส่วนใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้ผลกรรมอย่างนั้น” สายตาของนคินทร์ตั้งมั่น นึกถึงการกระทำเลวทรามของโยธินและรวิพาที่รวมหัวหักหลังเขา โดยไม่รับรู้ถึงความเสียใจที่เขาได้รับ

“พูดอะไรพ่อไม่เข้าใจ” ชายกลางคนขมวดคิ้วแปลกใจในคำพูดประหลาดของลูกชาย ก่อนที่นคินทร์จะยิ้มกลบเกลื่อน

“ผมไปทำงานดีกว่า เผื่อมีเวลาจะได้พามิตาไปดูชุดแต่งงาน” ชายกลางคนได้ยินดังนั้น จึงปล่อยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

นคินทร์เปิดประตูห้องทำงานเข้ามา พบรมิตานั่งรอด้วยสายตากังวล หญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังนคินทร์ด้วยความเป็๲ห่วง

“คุณศิวกรว่าต่อว่าอะไรพี่คินทร์หรือเปล่าคะ ถ้าหากคุณศิวกรไม่พอใจที่มิตาไปอยู่คอนโดฯ ของพี่คินทร์ มิตากกลับไปอยู่ห้องเหมือนเดิมดีกว่า พี่คินทร์จะได้ไม่ต้องหนักใจ”

“ทำไมถึงคิดว่าพ่อผมจะไม่พอใจ” หญิงสาวทำสีหน้าสลด แล้วเม้มปาก พลางเบี่ยงตัวเดินไปนั่งยังโซฟาด้วยท่าทางครุ่นคิด

“มิตารู้ค่ะ ว่ามิตาเป็๲แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับพี่คินทร์ด้วยซ้ำ คนเป็๲พ่อเป็๲แม่ย่อมอยากให้ลูกมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์ เกื้อหนุนกันทั้งนั้นล่ะค่ะ” ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงปล่อยยิ้ม แล้วเดินไปนั่งด้านข้างหญิงสาว พลางจับมือเธอกำไว้แน่น

“เด็กน้อย คิดเองเออเองคนเดียวเก่งจริง”

“มิตาไม่ได้คิดเองนะคะ แต่มิตาก็พอรู้ ว่าคุณศิวกรคงไม่ปลื้มมิตาเท่าไหร่” นคินทร์ได้ยินดังนั้น จึงยกมือลูบศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

“ใครว่าล่ะ พ่อพี่ดีใจมากต่างหาก ที่มิตาอยู่ข้าง ๆ พี่ ยิ่งจะดีใจกว่านั้น ถ้าเราแต่งงานกันเร็วขึ้น” หญิงสาวค่อย ๆ เลื่อนสายตามมายังชายหนุ่มอย่างมีความหมาย ก่อนที่ชายหนุ่มไม่อาจห้ามใจไหว จับใบหน้าของเธอเข้ามาแล้วก้มลงจูบเรียวปากเล็กน้อยด้วยความช่ำชอง ก่อนเสียงเปิดประตูของนุวัตรจะดังขึ้น เขาสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อเห็นนคินทร์กำลังดูดดื่ม กับจูบของรมิตา ก่อนนคินทร์จะค่อย ๆ ถอนจูบแล้วหันกลับมายังลูกน้องคนสนิทของเขา

“มีอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับรมิตาหน้าแดงผ่าวพลางก้มหน้าหลบ ในขณะที่นคินทร์ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจับจ้องไปยังนุวัตรหมายเอาคำตอบ

“คุณท่านให้ผมมาแจ้งเ๱ื่๵๹ร้านชุดแต่งงานครับ คุณท่านให้มาเรียนคุณคินทร์ว่า ถ้า๻้๵๹๠า๱หาร้านชุดแต่งงานท่านแนะนำที่นี่ครับ” นุวัตรพูด พร้อมกับเดินไปยื่นนามบัตรให้กับนคินทร์

“นี่ครับนามบัตรของเ๽้าของร้าน ซึ่งเป็๲เพื่อนของคุณศิวกรครับ หมดหน้าที่ผมแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ” นคินทร์พยักหน้าก่อนที่ร่างของนุวัตรจะเดินหายลับไป พร้อมกับมือของรมิตาจะตีที่ไหล่ของชายหนุ่มทันที

“มิตาเคยเตือนแล้วว่าอย่าทำอะไรแบบนี้ คนอื่นเห็นหมดแล้ว” เธอมุ่ยหน้าแล้วต่อว่าเขาที่ชอบฉวยโอกาส ในตอนเผลอ

“เ๱ื่๵๹อะไร” นคินทร์แกล้งทำไม่เข้าใจ

“พี่คินทร์” รมิตาเรียกชื่อเขาอย่างหน่ายใจ ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินกลับไปทำหน้าที่ ทว่ามือหนาคว้าหญิงสาวไว้ได้ทัน พลันดึงมือเธอกลับมานั่งยังตักเขา

“อีกแล้วนะคะ ปล่อยค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“ไม่เห็นต้องสนใจเลย ขอพี่จูบอีกทีนะ” เขาพูดพร้อมกับค่อย ๆ ก้มลง ก่อนหญิงสาวจะใช้มือปิดปากเขาไว้ได้ทัน

“ถ้าพี่คินทร์ไม่เชื่อฟัง วันนี้ ที่มิตารับปากว่าจะทำต้มจืดของโปรดให้ทาน มิตายกเลิกนะคะ” เธอหาข้อต่อรอง ก่อนที่นคินทร์จะทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“งั้นก็ได้” เขายอมปล่อยร่างเล็กเป็๲อิสระ พลางเลื่อนสายตามองตามร่างของหญิงสาวไป พร้อมรอยยิ้มอ่อนที่เผยออกมา ก่อนจะก้มมองข้อมูลร้านชุดแต่งงานด้วยความสุขใจ

หลังจากเสร็จงานนคินทร์จึงไปส่งรมิตาที่คอนโดฯ พร้อมถือวัตถุดิบในการทำอาหารติดมือไปด้วย หญิงสาวเดินตามหลังแล้วเลื่อนสายตามองชายหนุ่มอย่างนึกภูมิใจ เขาดูแลเธออย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง นับว่าเธอโชคดีที่มีเขาเข้ามาเป็๲ส่วนหนึ่งของชีวิต ยังคิดไม่จบน้ำเสียงอ่อนโยนของเขาก็เอ่ยขึ้น

“วันนี้พี่ค้างที่นี่ได้ไหม”

“ไม่ได้ค่ะ” รมิตาเอ่ยขึ้น

“ทำไมล่ะ” เขาทำเสียงอ่อน พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปในห้อง วางทุกอย่างลงบนโต๊ะ แล้วหันมาเอาคำตอบจากหญิงสาว

“มิตาอยากทำโทษพี่คินทร์ ที่ชอบฉวยโอกาสจนทำให้คุณนุวัตรเห็น..” เธอตอบเสียงเรียบก่อนหยุดพูด แล้วหันมายังนคินทร์ที่ยืนยิ้มร่า อย่างไม่คนรู้สึกผิด

“พูดแล้วยังมายิ้มอีกนะคะ” เธอต่อว่าเขาแล้วหยิบวัตถุดิบเข้าครัวไป จัดการทำอาหารเย็นให้นคินทร์ทานโดยไม่ปริปากบ่น ท่ามกลางความคิดมากมายของนคินทร์ ที่ทอดสายตาไปยังหญิงสาว เขายกมือถือ กดโทรนัดร้านชุดแต่งงานทันทีอย่างไม่รีรอ

“สวัสดีครับ ผมนคินทร์ ธีรพิทักษ์ ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้ร้านเปิดไหมครับ” อีกฝ่ายที่รับสายทำตาโต ละล่ำละลักพูดออกมาทันทีด้วยความดีใจ

“คุณนคินทร์ ลูกชายของคุณศิวกรใช่ไหมคะ

“ใช่ครับ” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ก่อนที่อีกฝ่ายจะรีบพูดขึ้นมาทันที