ปัทมาทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างเหนื่อยล้าพลางหันไปมองโทรศัพท์ที่เงียบเหมือนเป่าสาก เธอจะต้องกลับมานอนที่บ้านใหญ่อย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งครั้งตามที่โรสรินบอก
วันนี้คทาธรเงียบหายไปเลย เขาบอกเธอเพียงแค่ว่ามีธุรกิจสำคัญต้องทำ ปัทมารู้ว่าเขานั้นจริงจังกับงานมากและยังมีธุรกิจอีกมากมายที่ต้องรับผิดชอบดูแล
ชีวิตของเขาและเธอนั้นมันต่างกันลิบลับจนบางครั้งปัทมาก็คิดอยู่บ่อยครั้งว่าคนไม่มีอะไรอย่างเธอไม่ได้มีอะไรคู่ควรกับเขาเลยด้วยซ้ำ แต่คทาธรก็ไม่เคยรังเกียจเธอและดูแลเธออย่างดีมาตลอด คงเป็่หลังๆ นี้กระมังที่เขาได้ขึ้นเป็ประธานบริษัทในเครือหนึ่งของตระกูล งานของเขาจึงเยอะขึ้นมากจนไม่มีเวลาให้เธอ ปัทมาชอบมองทุกอย่างในแง่ดีมาเสมอเพราะเธอเชื่อใจเขามากที่สุดแล้ว
ครืนนนน ครืนนนนน
ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังจะปิดเปลือกตาลงเสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ของเธอก็ดังขึ้น ปัทมาจึงดีดตัวขึ้นเปิดดูทันทีเพราะมันคงเป็ใครไปไม่ได้นอกเขา...คนที่เธอคิดถึงอยู่ตลอดเวลา
Line
Key : นอนรึยัง?
Pat : ยังค่ะ
Key : ทำอะไรอยู่?
Pat : คิดถึงคุณอยู่
ปัทมาพิมพ์ข้อความไปยิ้มไป เธอไม่อายเลยที่จะบอกความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความรักให้เขาได้รับรู้เพราะคทาธรคือคนที่เธอรักและมอบหัวใจให้อย่างหมดใจแล้ว
Line
Key : ดีแล้ว
Key : ถ้าคิดถึงคนอื่นเธอโดนหนักแน่!
Pat : ทราบแล้วค่ะ
Pat : จะให้คิดถึงใครได้อีกล่ะคะ หัวใจปัทมันมีให้แค่คุณคนเดียวเท่านั้น
Key : ????
Key : นอนได้แล้ว
Key : ฝันดีนะครับ
Pat : ฝันดีค่ะที่รัก ♥
ปัทมายิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์ ถึงเขาจะไม่ค่อยว่าง แต่ก็ยังหาเวลาทักมาบอกฝันดีกันทุกคืน แค่นี้เธอก็พอใจแล้วล่ะ...
.
.
.
คทาธรวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ตัว แล้วเอนตัวลงบนเก้าอี้ริมสระในตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความคิดบางอย่าง สายตาคมหลับตาลงพร้อมกับภาพความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและปัทมาฉายชัดขึ้นมาในโหมดความทรงจำ...
"่นี้ดูแกเครียดๆ นะไอ้คีย์"
เสียงของคมกริชแฝดผู้พี่ดังขึ้นทำให้ร่างสูงที่กำลังหลับตาลงต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
"ธรรมดา"
"ก็ฉันไม่ได้สบายเหมือนแกนี่หว่า"
คทาธรเอ่ยขึ้นอย่างขำๆ เมื่อพบแฝดผู้พี่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยเขาและคมกริชนั้นนานๆ จะได้เจอกันสักที แถมทั้งคู่ยังมีนิสัยและการใช้ชีวิตแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว...มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่เหมือนกันและคงมีเพียงคนที่สนิทจริงๆ เท่านั้นแหละที่จะััได้ว่าคนไหนคือคมกริชและคนไหนคือคทาธร
แฝดผู้พี่ของเขานั้นไม่ค่อยชอบความวุ่นวาย คมกริชเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับป่าเขาธรรมชาติด้วยการบริหารไร่ส้มและไร่ชาที่แม่ฮ่องสอนแทนตำแหน่งประธานบริษัทใหญ่มูลค่ามหาศาล
ส่วนคทาธรนั้นยังคงชอบสีสันของชีวิตกับการพบปะผู้คนมากหน้าหลายตา คิมหันต์พ่อของเขาจึงได้ยกให้แฝดผู้น้องดูแลกิจการของบริษัทแทน ส่วนคมกริชนั้นได้เป็เ้าของไร่ชาและไร่ส้มส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในอันดับต้นๆ ของประเทศไทยตามความชอบของลูกชายแต่ละคน
"หึ! ก็แกทำตัวเองนี่หว่า" คมกริชพูดลอยๆ
"แล้ว่นี้แกกับปัทมาเป็ไงบ้างล่ะ? "
คมกริชเอ่ยถามแฝดน้อง ทำเอาคทาธรถึงกับต้องสำลักบรั่นดีในแก้วที่กำลังดื่มอยู่เมื่อคมกริชล่วงรู้ความลับของตน
"พูดอะไรของแกว่าไอ้เคน ไร้สาระ"
คทาธรแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินตรงไปยังสระน้ำเพื่อกลบเกลื่อน แต่ก็นั่นแหละ...เขาเองก็รู้ดีว่าคงไม่ได้ทำให้แฝดผู้พี่คลายความสงสัยลงได้จึงเลือกที่จะเลี่ยงไปเสียดีกว่า
ตู้มมมมมมมม
เสียงน้ำดังกระเด็นไปทั่วสระเมื่อร่างสูงล่ำสมส่วนของคทาธระโหนีลงไปในสระน้ำ
"หึ! "
คมกริชส่ายหัวให้กับแฝดผู้น้องที่ไม่สามารถปกปิดความลับนี้ได้และนึกเห็นใจปัทมาอยู่เหมือนกันเพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างคทาธรนั้นไม่เคยจริงจังกับใครแถมยังปิดทุกคนเื่ที่คบหากันมานานหลายปี...เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าปัทมานั้นยอมได้อย่างไรกัน...?
.
.
.
@บ้านคุณนายโรสริน
"ยัยสิ วันนี้แม่จะไปแสวงบุญที่ต่างจังหวัดหลายวัน"
โรสรินเดินเข้ามาหาลูกบุญธรรมสาวที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารอยู่ในครัว
"คนขับรถที่บ้านต้องไปส่งแม่ที่สนามบิน คงจะไปส่งเธอเปิดร้านไม่ทันแน่ๆ " โรสรินบอกเธอเพราะมันอยู่คนละเส้นทางกัน
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เดี๋ยวปัทเรียกแท็กซี่มาก็ได้"
"ส่วนนี่ อาหารสำหรับคุณแม่ค่ะ" ปัทมาวางกล่องอาหารที่เธอทำไว้ให้แก่โรสริน
"ขอบใจจ้ะ แต่แม่คงปล่อยให้เธอรถแท็กซี่เองไม่ได้หรอก"
"แม่โทรบอกตาคีย์ไว้แล้วจ้ะ เขาบอกว่าจะผ่านมาทางนี้พอดี แล้วก็จะมาทานข้าวกับเธอแทนแม่"
"เดี๋ยวสักพักตาคีย์คงจะมาถึง...แม่ฝากทักทายเขาด้วยนะจ้ะ" โรสรินส่งยิ้มให้เธอแล้วหยิบกล่องอาหารออกไป
ปัทมามองแม่บุญธรรมของเธอที่เดินออกจากบ้านไปด้วยความโล่งใจ โรสรินก็ดีกับเธอมากมายแต่ทำไมหญิงสาวถึงได้รู้สึกอึดอัดนัก
แต่เดี๋ยวนะ! เขากำลังจะมางั้นหรอ?
ปัทมาดวงตาเป็ประกายเมื่อคิดได้ว่าแฟนหนุ่มกำลังเดินทางมาหาเธอและจะมาทานข้าวด้วยกันหลังจากที่ไม่ได้ทานด้วยกันเลยมาหลายวันแล้ว มีเพียงยามหลับเท่านั้นที่เธอรู้สึกตัวแล้วพบว่าเขากำลังนอนกอดเธออยู่บนเตียง ซึ่งปัทมาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากลับมาตอนไหน...และแม่บุญธรรมของเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าเธอไม่ได้พักอยู่ที่คอนโดมานานแล้ว
.
.
10นาทีต่อมา....
ในระหว่างที่ปัทมากำลังจัดเตรียมอาหารอยู่บนโต๊ะเพื่อต้อนรับแขกพิเศษที่กำลังจะมา ไม่นานเสียงรถของบุคคลที่เธอรอคอยก็มาจอดอยู่หน้าบ้านจากนั้นอีกไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา
"คีย์" ปัทมาส่งรอยยิ้มเป็ประกายให้แก่เขา
"วันนี้มีอะไรกินบ้าง" นั่นคือคำถามแรกที่ออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป
"ขอโทษด้วยนะคะ ปัทไม่รู้ว่าคุณจะมาก็เลยไม่ได้ทำอาหารที่คุณชอบทานไว้ให้" เธอบอกเขาพร้อมกับเดินไปตักโจ๊กร้อนๆ ใส่จานให้ชายหนุ่ม
"ไม่เป็ไรหรอก ฉันกินได้หมดแหละถ้าเธอเป็คนทำให้"
5K
