ใน่ฤดูกาลท่องเที่ยวนี้ เธอต้องวิ่งรอกทั้งร้านขายของที่ระลึกและรีสอร์ตเช้าจรดหัวค่ำ น้ำขึ้นต้องรีบตัก เพื่อเคลียร์บัญชีหนี้สินที่ยังคงค้างหลังจากมารดาเสียชีวิตหนี้ที่แม่ช่วยเหลือพ่อ ผู้มุ่งมั่นจะสร้างโรงแรมแม้ว่าเงินจะไม่พอนั่นก็กลายมาเป็ภาระให้แก่เธอในตอนนี้
“ตรงลานริมน้ำค่ะ จัดส่วนเวทีเรียบร้อยแล้วส่วนอาหาร พ่อครัวจัดงานรายการให้ตามในแฟ้มนะคะ เ้าภาพเขา้าแบบนั้นค่ะ”
เมื่อเดินไปถึงผู้จัดการก็ชี้ให้เธอดูลานเตรียมจัดงานแต่งที่มีกองฟางมัดแทนเก้าอี้นั่งโต๊ะสำหรับวางอาหารให้แขกเดินเลือกรับประทานตามใจชอบงานแต่งแบบบุฟเฟ่ต์กำลังเป็ที่นิยมสำหรับหนุ่มสาวสมัยใหม่
เวทียกพื้นไม่สูงนักมีสายห้อยหลอดไฟเล็กๆ ระโยงระยางแยกจากเสาด้านหลังเวที ทำให้บรรยากาศดูโรแมนติก
“เพิ่มดอกไม้ประดับเวทีหน่อยดีไหม? พี่อยากให้บรรยากาศทั้งโรแมนติกและสดใส”
“ได้ค่ะเดี๋ยวให้เด็กเพิ่มเข้าไป ใส่หน้าเวที หรือตรงป้ายดีค่ะ”
“เอาตรงป้ายเยอะหน่อยเวลาถ่ายรูปจะได้สวยๆ ส่วนหน้าเวที ไปยกกระถางจากแถวครัวมาก็ได้กำลังออกดอกสวยเชียวล่ะ”
“ค่ะเดี๋ยวจัดการคืนนี้เลย”
‘เอ๊ะ! บ้านซ่อนไม้ ทำไมมีคนไปพักล่ะ’บ้านหลังนั้นอยู่ไกลกว่าหลังอื่นๆ มาก นานๆ ทีจึงจะมีคนไปพักเพราะซ่อนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่หลายต้น เธอจึงตั้งชื่อว่า บ้านซ่อนไม้บ้านหลังนี้ แม่ของเธอได้พักอยู่ใน่รักษาตัว วาระสุดท้ายของชีวิตการตกแต่งจึงเน้นความโล่งสบาย
ครั้นจะหันไปถามพนักงานทุกคนก็เดินออกจากบริเวณนั้นแล้ว เหลือเธอคนเดียว เธอจึงเดินเลียบๆ เคียงๆกะจะไปดูว่า แขกที่มาพัก่นี้เป็ใคร ร่างสูงของชายหนุ่มที่ยืนบังโคมไฟหน้าบ้านทำให้เกิดเงาทาบยาวมาจนถึงบริเวณที่เธอยืนมองอยู่ เมื่อเห็นว่า แขกเป็ผู้ชายเธอจึงถอยเท้ากลับ เพราะคงไม่เหมาะสมที่เธอจะเดินไปใกล้กว่านี้ ถ้าหากว่าเขามากับแฟนหรือภรรยาจะก่อให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่าย
สายฟ้ารู้สึกเหมือนจะมีเงาวูบวาบที่ทางเดินเล็กๆข้างบ้าน เห็นหลังไวๆ ก็คิดว่าเป็พนักงานรีสอร์ต จึงไม่ได้ร้องถามออกไปเขาหันไปมองตัวบ้านที่เพิ่งย่างเท้าขึ้นมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
‘น่ารักดีแต่ดูเหมือนบ้านพักฟื้นมากกว่า’ เขาสังเกตจากความกว้างของห้องนอนและห้องน้ำลักษณะการตกแต่งเน้นความโปร่งโล่งมากกว่าปกติ ตัวบ้านยกพื้นประมาณหนึ่งเมตรมีระเบียงด้านหน้ากว้าง หันไปทางแม่น้ำ ตัวเรือนห่างออกจากหลังอื่นพอสมควร
เขาวางกระเป๋าเก็บเสื้อผ้าไว้ในห้องนอนแล้วถือกระเป๋าคอมพิวเตอร์มาวางไว้โต๊ะที่ระเบียงด้านหน้า อากาศเย็นสบาย นั่งทำงานที่นี่เหมาะจริงๆ
มือเรียวขาวแตะบนแอพพลิเคชั่นหน้าจอสมาร์ทโฟนเบาๆสัญลักษณ์สีเขียวรูปวงกลมหายไปกลายเป็หน้าจอสำหรับพูดคุย เขาเริ่มพิมพ์ข้อความ
--------------------------------------------------
สายฟ้า : มีเื่ให้ช่วย
ผืนดิน : ว่ามา
สายฟ้า : สืบเื่โรงแรมนี้ให้ข้าทีรู้สึกปัญหาการเงินจะเยอะ
(รูปภาพด้านหน้าโรงแรมที่มีป้ายขนาดใหญ่“PS Hotel”)
ผืนดิน : เออ พรุ่งนี้จะส่งรายละเอียดให้นะ่นี้กำลังยุ่งกับคดีไฟไหม้
เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง ไปล่ะ
สายฟ้า :(สติกเกอร์พยักหน้า)
------------------------------------------------------
หนุ่มนักสืบรับทราบเื่แล้วก็หายไปผืนดินเพื่อนสนิทของเขา นับว่าเป็แหล่งข่าวที่ดีเยี่ยมนอกจากจะเป็โปรแกรมเมอร์ที่เก่งกาจในการเจาะระบบแล้วยังเชี่ยวชาญในเื่การสืบคดีอีกด้วย ค่าตัวของเพื่อนซี้ถือได้ว่าไม่เบาเลยทีเดียว แต่สำหรับระดับความสนิทของเขากับผืนดินเสียค่าอาหารแบบตามใจเพื่อนสักมื้อสองมื้อก็พอแล้ว
ติ๊ด! ติ๊ด!เสียงโทรศัพท์เตือนขึ้น สายฟ้ากดหน้าจอรับสาย
“ไงเพื่อน?”
“ข้ามีเื่จะคุยให้ฟังพรุ่งนี้ออกมาร้านพิซซ่านะ” ปลัดพฤกษ์เสียงเข้ม
“ด่วนไหม?”
“พอสมควรกลิ่นมันไม่ค่อยดี”
“โอเคสิบเอ็ดโมงเจอกัน”
“ที่พักเป็ไง?”
“ก็ดี เงียบๆ ไกลจากหลังอื่นหน่อย”สายฟ้าดึงโทรศัพท์ออกดู ก่อนกดส่งรูปภาพบ้านหลังน้อยที่เขาพักในรีสอร์ตส่งไป
ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง“เออ เข้าท่าดี”
“รีสอร์ตปันสุขนี่ของแม่พันดาวใช่ไหม?”
“ใช่แต่คุณนินเอาไปจดจำนองนานแล้ว ดาวหาเงินส่งดอกเบี้ยแทบรากเืมาั้แ่ยังเรียนไม่จบโน่น”ปลัดพฤกษ์เผลอถอนหายใจ กับชะตากรรมของรุ่นน้องที่เขาเห็นั้แ่เด็ก
“อ้าว!โรงแรมพ่อเขาล่ะ ใหญ่มากเลยนะนั่น”
“เออก็ยังไม่รู้ว่า เป็หนี้ใครมามั่งล่ะ สองปีก่อนก็ร่ำๆ ประกาศขายมาแล้วรอบหนึ่งไม่รู้ได้นายทุนใจใหญ่มาจากไหน ให้เงินก้อนใหญ่มาอุด ข้าก็ไม่ค่อยรู้หรอกแต่เคยได้ยินพวกเ้านายคุยกัน”
พฤกษ์เป็ปลัด อบต.ย่อมจะได้เข้าประชุมที่ตัวจังหวัดบ่อย แน่นอนว่าเื่ของคนใหญ่คนโตในจังหวัดเล็กๆ แห่งนี้ ไม่น่าจะรอดพ้นหูตาเขาไปได้หากอยากรู้รายละเอียดลึกกว่านี้ ลงมือสืบอีกสักนิดไม่น่าจะยาก แต่หากบอกว่า ไม่รู้ถ้าอย่างนั้น นายทุนที่ว่า คงไม่อยู่แถวนี้
ฟ้ายังไม่สางหญิงสาวในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์รัดรูปรองเท้าผ้าใบสีชมพูคาบแซนด์วิชครึ่งชิ้นมือซ้ายถือแก้วกระดาษใส่กาแฟร้อนต้องกระพริบตาถี่ๆ สองสามครั้งเมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆ หลังต้นไม้ใหญ่ข้างหน้า
เธอกำลังออกเดินตรวจตรารอบรีสอร์ตแม้จะมียามรักษาการ แต่ทุกอย่างก็ประมาทไม่ได้ เงาสูงข้างหน้า น่าสงสัยนัก ‘หลอดไฟดันเจ๊งซะอีก’ เธอเงยหน้าขึ้นมองหลอดไฟยาวบนเสาด้านหน้า
“ผมไม่ใช่ผีหรอกนะ” เสียงคุ้นๆ ดังขึ้น
เงานั้นก้าวออกมาจากมุมมืดชายหนุ่มผิวขาวโพลน ที่คล้ายๆ จะเรืองแสง ในชุดวอร์มสีขาว ทำเอาพันดาวผงะเล็กน้อย
“นี่ก็เริ่มคล้ายแล้วล่ะถ้าคุณจะโผล่มาแบบนี้”
“แต่คุณก็ไม่ได้กรี๊ดนี่”
“อีกนิดเดียว”เธอสะบัดเสียง
“คุณมีธุระอะไรกับฉัน?”
สายฟ้าหรี่ตาลงเล็กน้อยอาการนี้จะเกิดขึ้นตอนที่เริ่มจะคิดบัญชีกับใครสักคนและเขาก็มักจะไม่ปล่อยให้ใครหลุดออกจากไปบัญชีเขาแบบลอยนวลสักครั้ง
“ผมมาทวงข้อตกลง ครั้งที่ 1วันนี้คุณต้องรับผมไปส่งที่ร้านสวีทคาเฟ่ตอนสิบโมงครึ่ง”
พันดาวขมวดคิ้ว ‘ตลกล่ะใครจะรับใช้นายกันล่ะ’ เธอคิดเถียงในใจ แต่การแสดงออกนั้นต้องสงวนท่าทีเอาไว้ก่อน เพราะวิธีการจัดการศัตรูที่ดีที่สุด คืออย่าให้ไหวตัวต่างหาก
“ฉันต้องไปเฝ้าร้านปันสุขตอนเก้าโมงคงกลับมาไม่ทัน เดี๋ยวให้ลูกน้องที่นี่ไปส่งคุณล่ะกัน”
‘แก้ตัวได้ดี’ ใบหน้าคมสันผุดรอยยิ้มพราย “ไม่เป็ไร เดี๋ยวผมออกไปร้านพร้อมกับคุณเลย พอสิบโมงครึ่งคุณก็พาผมไปร้านพิซซ่า”
“ห่ะ!”เธอเผลอเอานิ้วชี้เขา ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น แว้บต่อมาหญิงสาวได้สติ ก็รีบเอานิ้วลง“ฉันต้องทำงาน ที่ร้านก็ไม่สะดวกสำหรับคุณ”
“ผมไปรอแถวๆนั้นก็ได้ แค่คุณรับผิดชอบไปส่งผมให้ทันนัดก็พอ”
ท่ายืนกางขากอดแขนขวางทางเธออยู่นั้น ทำให้รู้ว่า ยากจะปฏิเสธ เธอเองก็สืบเื่เขามาไม่น้อยจึงไม่ได้ห่วงว่า เขาจะทำอันตรายตนเอง
“งั้นคุณก็ไปเตรียมตัวฉันจะไปตอนเจ็ดโมงตรง”
“เจอกัน ตามนัด”เขายกมุมปาก แล้วก้าวเท้าจากไป
พันดาวยังสงสัยในท่าทีของเขาไม่รู้ว่า จุดประสงค์ที่มาวนเวียนกับเธอคืออะไร แต่เธอก็ต้องระวังตัวถึงที่สุดเธอเจอคนคุกคามมามากแล้วและจัดการคนเ่าั้ให้อยู่ในขอบเขตที่เธอ้าได้ทุกครั้ง กับผู้ชายคนนี้อาจจะต้องลงมือสักครั้งสองครั้ง น่าจะสลัดหลุดได้
เธอตัดสินใจโทรศัพท์เรียกผู้ช่วยมือหนึ่งทันที
“ฮัลโหล!ว่าไงครับเจ๊” แค่น้ำเสียงก็เรียกให้เส้นประสาทขดงอได้แล้ว แบงค์เป็น้องชายข้างบ้านที่ได้ช่วยเหลือกันและกันใน่ยากลำบากความผูกพันสิบกว่าปี ทำให้ทั้งสองสนิทราวกับพี่น้องท้องเดียวกัน
“แกรีบมาด่วนพี่มีเื่”
“ใจเย็นเจ๊อีกสองวันผมจะเสร็จงานทางนี้พอดี”
“เออดี คราวนี้เป้ายากนะ”คำย่อที่สองคนรู้กัน หมายถึง เป้าหมายในการจัดการ
“ไม่น่าเกินมือเรานะฮ่าๆ”
“มาถึงก็รู้เองแต่ไม่หมูแน่” น้ำเสียงเธอขึงขัง “มาถึงก็รีบโทร.มาล่ะ พี่รอ”
เดินรอบรีสอร์ตเสร็จเธอแวะไปเอากระเป๋าสะพาย มือก็ควานลงไป ‘ยังอยู่ เมื่อวานชาร์ตเรียบร้อยพอดี’ เธอกำที่ช็อตไฟฟ้าแน่นอย่างน้อยก็มีไว้เพื่ออุ่นใจและอุ่นร่างกายคนที่คิดจะวุ่นวายกับเธอเกินขอบเขต
ก้าวเท้ามาถึงรถก่อนเวลานัดสิบห้านาทีก็เห็นพระเอกซีรี่ย์ของยายแป้งมายืนเต๊ะท่าทำเท่อยู่ข้างประตูรถแล้วหญิงสาวทำเพียงพยักหน้าแล้วเปิดประตูประจำที่คนขับ
ั้แ่มาถึงจนเจียนจะสิบโมงสายฟ้าเปิดแท็บเล็ตนั่งทำงานเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะกาแฟหลังร้าน คอยชะโงกหน้าไปดูเ้าของร้านที่ง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เป็ระยะพันดาวรู้สึกอึดอัด เธอทำทีเหมือนที่นี่ไม่มีเขาอยู่ยังคงวุ่นวายกับงานหน้าเคาน์เตอร์
“ดาว เป็ไงบ้าง?” ชายหนุ่มผิวขาว ใบหน้ารูปไข่ ตาเล็กเรียวใส่แว่นกรอบเล็กสีเงิน ใช้นิ้วเคาะบนเครื่องคิดเงินเบาๆ
พันดาวชะงัก เมื่อเห็นผู้มาใหม่
“อ้อ.....”
“ไปกินข้าวเที่ยงกับพี่นะ”อีกฝ่ายส่งคำถามปลายปิดมาทันที
“มีนัดแล้วค่ะ” เธอสวนทันควันแล้วแสร้งทำหน้าบุ้ยบ้ายไปทางหลังร้าน ชายหนุ่มมองตามสายตาของเธอไปแววตาเขาสะท้อนความใ
“ใคร?” เสียงเขาเครียด
“อย่างที่คิดนั่นล่ะค่ะ”
“งั้นตอนเย็น พี่จะมารับ”
“เขาก็รอถึงเย็นค่ะ” เธอตอบหน้าตาเฉยแต่กดเสียงให้เบาไม่ให้คนอื่นได้ยิน
“พรุ่งนี้พี่มาใหม่”
“พรุ่งนี้เขาก็มาด้วย”
คนที่เรียกตัวเองว่า พี่ ดูท่าจะไม่ยอมแพ้เขามองหน้าพันดาวอย่างถือตัวว่าเหนือว่า “พรุ่งนี้เจอกัน” เขายอมถอนเท้าจากไปส่วนหญิงสาวก็ถอนใจลึกอีกครั้ง ‘ถ้าแบงค์ไม่บอกว่าจะมาในสองวันนี้เื่ท่าจะยุ่ง’
2K
![[เรื่องสั้น]ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็นผัวงั้นหรอ!?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1726823942_47940902.webp)
