ตอนที่ 15 หวาดกลัว
เวลาเช้าตรู่มักจะสวยงามเช่นนี้เสมอแสงอาทิตย์อบอุ่นที่ไม่แรงจนเกินไป ลำแสงจางๆ ลอดผ่านหน้าต่าง เผยให้เห็นภาพอันอบอุ่นสวยงามลมเบาบางพัดผ่านข้างหูก่อนจะทิ้งความเย็นสดชื่นเอาไว้…
อารมณ์ของเจียงฉือค่อนข้างเบิกบานเขาปลื้มใจมากที่สุดท้ายแล้วตนเองก็หยุดยั้งเหตุการณ์ร้ายๆ ไว้ได้ และในครั้งนี้เขาก็ไม่ได้เอาแต่อยู่เฉยไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเหมือนเมื่อชาติก่อนอีกแล้ว
ตอนเช้าเขาไปที่บ้านหวังฉิงมาแล้วรอบหนึ่งเห็นว่าอาการของเธอไม่ค่อยดี ดังนั้นเขาจึงให้เธอพักผ่อนอยู่ที่บ้านไปก่อนสักสองวันโดยที่เขาจะไปลากับครูประจำชั้นให้เอง
มาถึงโรงเรียน เจียงฉือมองแวบเดียวก็พบเด็กหนุ่มที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะเขาวางกระเป๋านักเรียน แล้วะโโลดเต้นไปที่โต๊ะของอีกฝ่ายโดยไม่สนใจสายตาและเสียงวิจารณ์ของคนอื่นก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเขา พลางล้วงขวดนมสองขวดที่แม่ของหวังฉิงส่งให้เขาเมื่อเช้าขึ้นมาเจาะหลอดดูด
“กู้ชวน กู้ชวน” เจียงฉือเรียกด้วยน้ำเสียงสบายๆ
เด็กหนุ่มขยี้ตาและค่อยๆ ยืดตัวขึ้นพอเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า ก็เอ่ยถามเสียงแหบพร่า “ว่าไง”
“ให้นาย…” เจียงฉือเจาะนมอีกขวดแล้วยื่นไปหยุดตรงข้างปากของเด็กหนุ่มพร้อมทั้งดื่มอีกขวดของตนเองไปอย่างเพลิดเพลิน หางตาของเขาแผ่ความสุขใจออกมาอย่างเกินจะบรรยาย
กู้ชวนมองเด็กหนุ่มที่ยิ้มเจิดจ้าตรงหน้าก่อนจะก้มหน้าลงงับหลอดนมเอาไว้ในปาก และดื่มทีละนิดๆ กลิ่นหอมของนมไหลผ่านระหว่างริมฝีปากกับฟันทำให้คนดื่มรู้สึกสดชื่น
“กู้ชวน เมื่อวานนี้ขอบคุณนะ!” เจียงฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ไม่…” กู้ชวนคิดจะเอ่ยปากพูด แต่ก็ถูกเจียงฉือขัดเสียก่อน
“กู้ชวน นายคงไม่รู้แน่ว่าเมื่อวานฉันเก่งกาจขนาดไหน ฉันบุกเข้าไปในห้องแล้วก็‘ป้าบๆๆ’ตีคนพวกนั้นจนลงไปกองกับพื้น พวกเขาใมากเลยละ” เขาเล่าด้วยน้ำเสียงเกินจริงมาก
จากนั้นเขาก็ขยับเข้าไปใกล้กู้ชวนอีกและเอ่ยเสียงเบาว่า“แต่นายไม่รู้หรอก ตอนนั้นในใจฉันกลัวแทบตาย ตอนที่มีคนจะฟาดขวดเหล้าใส่ฉันน่ะในใจฉันคิดว่าจบแล้ว ชีวิตน้อยๆ ของฉันจบสิ้นแล้ว โชคดีที่นายเข้ามาช่วยอย่างอาจหาญ”เจียงฉือพูดจบก็ตบหน้าอกตัวเองเพื่อสื่อว่าตัวเองใจหายมากแค่ไหน ก่อนจะดื่มนมต่อ
กู้ชวนมองเด็กหนุ่มขยับตัวดุ๊กดิ๊กอยู่ตรงหน้าลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นนมรินรดบนใบหน้าของเขา อารมณ์ของเขาจึงดีอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะใช้สายตาอ่อนโยนมองไปทางคนตรงหน้าหางตาประดับรอยยิ้ม ฉับพลันเขาก็คิดว่าความรู้สึกเป็ที่้าเช่นนี้ช่างดีจริงๆ…
หลังจากเจียงฉือแสดงความรู้สึกขอบคุณซาบซึ้งอย่างจริงจังของตนเองเรียบร้อยเขาก็เดินกลับไปยังที่นั่งตนเองอย่างพึงพอใจ
“ทำไมวันนี้สวี่กู้ไม่มาล่ะ” หลี่เวยที่อยู่โต๊ะข้างหลังเอ่ยถามเพื่อนนักเรียนรอบๆด้วยสีหน้าเป็กังวล
เจียงฉือได้ยินคำพูดของหลี่เวยก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เช่นกันต่อหน้าครูเขาเป็นักเรียนดีเด่น ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเขาก็เป็แบบอย่างที่ดีมาโดยตลอดแต่วันนี้เขากลับขาดเรียนไปโดยไม่แม้แต่จะขอลาด้วยซ้ำ
เขาครุ่นคิด แต่ในใจกลับไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆเลยแม้แต่น้อย จากนั้นก็ลงมือเขียนการบ้านตรงหน้าต่ออย่างใจเย็น
…
“เธอกล้าดียังไง!” ภายในตรอกมืดสลัว สวี่กู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงโเี้ เขาจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจหญิงสาวถูกบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่หลายคนกดให้คุกเข่าลงบนพื้น มือทั้งสองข้างตกลงข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรง
“พี่…สวี่ ฉะ…ฉันผิดไปแล้ว”สาวผมแดงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา แววตาหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบหน้าเพราะความเ็ปเผยให้เห็นใบหน้าบูดเบี้ยวเหยเก
หญิงสาวคิดไม่ถึงเลยว่า เด็กหนุ่มที่ก่อนหน้านี้อ่อนโยนกับเธอทุกอย่างมาวันนี้จะเปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คนเดียวกัน ถึงกับสั่งให้คนหักแขนเธออย่างเ็า
“พี่…สวี่ พี่ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่กล้าแล้ว พี่ปล่อยฉันไปเถอะนะปล่อยฉันไป…” สาวผมแดงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอ้อนวอนอย่างหวาดกลัว
เมื่อเห็นหญิงสาวรู้ตัวแล้วว่ามีความผิดสวี่กู้ก็ไม่พูดอะไร รับบุหรี่ที่ผู้ชายด้านข้างส่งมาให้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จุดบุหรี่และคาบมันไว้ในปากจากนั้นก็ปัดมือไปด้านข้าง…
ภาพที่เห็นคือหญิงสาวที่อยู่บนพื้นตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาและพยายามวิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนก…
ในตรอกคับแคบ เหลือเพียงความเงียบงันไร้สุ้มเสียงและควันที่ลอยล่อง…
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/2950e7d742c903d7a687d9b0ce2dfde8
127K
