“เส้าเฉิน นี่เป็นาฬิกาข้อมือดิจิตอลลิมิเต็ดที่เสี่ยวซีอยากได้เห็น่นี้เขาไม่ค่อยร่าเริงเท่าไหร่ ฉันเลยไปหาซื้อมาหลายที่กว่าจะได้มา” เดินผ่านเสิ่นเป้ยอีไปจนเกาเหวินหยุดอยู่ตรงหน้าหนิงเส้าเฉินระหว่างที่พูด คิ้วสวยขมวดมุ่นเป็ปม ท่าทางดูเป็เสี่ยวซีมากเหลือเกิน
เห็นสีหน้าของเธอแล้วเสิ่นเป้ยอียิ่งงุนงงหนักกว่าเดิมผู้หญิงคนนี้ดูท่าจะดูแลเสี่ยวซีดีไม่หยอกทว่าในฐานะแม่เลี้ยงก็น่าจะไม่ชอบใจไม่ใช่หรือ…
“คุณตามใจเขามากเกินไปแล้ว…” ความเ็าของหนิงเส้าเฉินถูกแทนที่ด้วยความเอ็นดูยื่นมือรับกล่องของขวัญจากมือเธอก่อนจะเบนหน้าหันมาทางเสิ่นเป้ยอีด้วยดวงตาเย็นะเื“เอาไปให้เขา”
คว้าเสื้อกันหนาวบนเก้าอี้ขึ้นพาดบนแขนลวกๆ “จะไปดูชุดงานหมั้นไม่ใช่เหรอ?” ฉุดแขนเกาเหวินให้เดินสวนไหล่เสิ่นเป้ยอี
กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ทำให้เสิ่นเป้ยอีมุ่นคิ้วน้อยๆเธอไม่ชอบผู้ชายสูบบุหรี่เท่าไรนัก
เกาเหวินที่ยืนอยู่อีกฝั่งเพราะมีหนิงเส้าเฉินคั่นอยู่ตรงกลางหันกลับมามองเสิ่นเป้ยอีแวบหนึ่งความ “ธรรมดา” ของเธอไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายติดใจนักมุมปากกระตุกยิ้มก่อนจะก้มหน้าให้เสิ่นเป้ยอีเล็กน้อยด้วยท่าทางอ่อนโยนปนใจกว้าง
“คุณชายเล็กตื่นแล้ว เธอขึ้นมาสิ…” แม่บ้านโน้มหน้าออกมาเรียกเสิ่นเป้ยอีจากชั้นบน
เสิ่นเป้ยอีมาถึงบ้านตระกูลหนิงสักพักแล้วแต่หนิงเสี่ยวซีนอนกลางวันอยู่ยามนี้เมื่อได้ยินคำพูดของแม่บ้านก็ทำให้เธอเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเสียดื้อๆ
ก้มหน้ากัดปากล่างไว้เพื่อพยายามปกปิด “ความพร่ามัว” ในดวงตาให้หมดไป
ลูกชาย…ลูกชายที่เธอคิดถึงมาตลอดห้าปี…ปลายเท้าก้าวเดินไวขึ้นเรื่อยๆ จนควบคุมไม่ได้
แม้เด็กคนนี้จะมาโดยไม่ทันตั้งตัวแม้เธอจะอดเรียนมหาวิทยาลัยที่ใจหวังเพียงเพราะเขา แม้เดิมทีเธอควรจะมีชีวิตที่ดี แต่เป็เพราะเขาทุกอย่างเลยกลับตาลปัตร
ทว่า่เวลาสิบเดือนในท้อง ทุกการเคลื่อนไหวและทุกความดื้อด้านของเขาได้สลักลงในหัวใจของเธอเนิ่นนานแล้วฉะนั้นไม่ว่าผลจะเป็อย่างไร หลายปีมานี้เธอยังคงคิดถึงเขา คิดถึงจนแทบบ้า แต่เพราะก่อนหน้ามารดาไม่เคยพูดถึงเลยจึงทำให้เธอจับต้นชนปลายไม่ถูกและปล่อยให้เวลาสูญเปล่าไป
“เธอเข้าไปเถอะ!” เสิ่นเป้ยอีเพิ่งมาถึงหน้าประตูแม่บ้านด้านในก็เอ่ยเรียกคล้ายโล่งอก
เสิ่นเป้ยอีไม่ขยับดิ้นท้วงเพียงแต่ยืนอยู่ข้างประตูพร้อมจรดสายตาไว้ที่ตัวเขาเขานอนหุ้มอยู่ในกองผ้าห่มเหลือเพียงศีรษะไว้ให้เห็นเส้นผมหยักศกเล็กน้อยยุ่งเหยิงแต่กลับดูน่ารัก
หลังคลอดเขาเพียงแวบเดียวก็ถูกคนพาตัวไปเสียก่อน ทำให้เธอต้องจินตนาการโฉมหน้าของเขาอยู่ในห้วงความคิดมานับครั้งไม่ถ้วน…
กลับไม่คิดว่าจะ “สวย” มากขนาดนี้ ใช่แล้วไม่ได้มีลักษณะท่าทางดั่งเด็กผู้ชายทั่วไปกลับดูสวยงามคล้ายเด็กผู้หญิงเสียมากกว่า หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือช่างเหมือนตัวเธอมากเหลือเกิน
การรับรู้ตรงจุดนี้ยิ่งทำให้เธอทั้งเศร้าใจทั้งดีใจมารดาไม่ได้โกหกเธอ เขาเป็ลูกของเธอจริงๆ ไม่มีผิดเพี้ยน
มือของเธอกำแน่นเพื่อหักห้ามความรู้สึกอยากกอดเขาไว้
“ฉันชื่อเสิ่นเป้ยอี เธอชื่อหนิงเสี่ยวซีใช่มั้ย?” เธอเอ่ยปากแนะนำตัวด้วยเสียงที่สั่นเครือ
หนิงเสี่ยวซีไม่ได้ตอบคำถามของเธอ หากแต่หันข้างล้วงหยิบของคลับคล้ายกับเป็โน้ตบุ๊กเครื่องบางออกจากใต้หมอนมาก่อนที่นิ้วเล็กจะพิมพ์รัวบนแป้นอย่างว่องไว
“พิมพ์ชื่อเธอลงไป” หนิงเสี่ยวซีหันจอโน้ตบุ๊กมาทางเสิ่นเป้ยอี
ข้างบนเต็มไปด้วยตัวอักษรและตัวเลขสีฟ้า ดูเหมือนจะเป็โค้ดอะไรบางอย่าง…
เสิ่นเป้ยอีลอบกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้เด็กคนนี้อายุเพิ่งจะห้าขวบไม่ใช่หรือ?
เมื่อกี้เธอคิดว่าเขากำลังดูการ์ตูนอยู่เสียอีก?
นี่…คือระบบแปลงโค้ดอย่างที่ว่าหรือเปล่า?
เธอไม่รู้ว่าเ้าตัวเล็กนี่้าจะทำอะไรแต่เธอก็สะกดชื่อเสิ่นเป้ยอีตามแป้นไปในที่สุด
ผ่านไปประมาณหนึ่งนาทีหนิงเสี่ยวซีก็วางโน้ตบุ๊กไว้ข้างตัวคุกเข่าอยู่บนเตียงพลางกอดอกไว้ จ้องเสิ่นเป้ยอีด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณป้าข้อมูลก่อนอายุสิบแปดของป้าปลอมแปลงขึ้นมาหมดเลย”
เขาพูดอย่างมั่นใจจนเสิ่นเป้ยอีตัวแข็งเป็หินเื่เมื่อปีนั้นได้ข่าวว่ามารดายอมจ่ายราคาสูงลิ่วเพื่อจัดการให้เธอเผื่อจะเกิดปัญหาขึ้นภายหลังได้เมื่อครั้งที่สัมภาษณ์ก่อนหน้าแม้แต่หลิวซวี่ยังดูไม่ออก แต่เด็กคนนี้…
“คุณป้า ป้าเปลี่ยนประวัติมาเพราะอยากจะยั่วคุณพ่อผมเหรอ?” หนิงเสี่ยวซีพูดตามที่คิดออกมาเป็ฉากๆแต่ขณะนี้เขากลับสวมใส่เสื้อเชิ้ต เสื้อกันหนาวตัวนอก จนถึงกางเกงจนเสร็จสรรพแล้วถึงได้ลงจากเตียงสวมรองเท้าแตะพร้อมกับถามไป
ความสามารถในการจัดการอย่างคล่องตัวแบบนี้สร้างความตื่นใแก่เสิ่นเป้ยอีหากหลังจากได้ยินถ้อยคำของเขาก็ลอบถอนหายใจโล่งอก ว่าแต่คุณป้าอย่างนั้นหรือ?เธอขมวดคิ้ว
“เสี่ยวซี อย่าเสียมารยาทนะ” แม่หลิวถือถาดยืนอยู่ตรงหน้าประตูคอยลอบมองปฏิกิริยาโต้ตอบของทั้งคู่ด้านในดวงตาฉายแววเอือมระอาแวบหนึ่ง เธอวางถาดลงบนโต๊ะกลมเล็กข้างๆทั้งที่ในนั้นมีถ้วยเล็กถ้วยใหญ่อยู่หลายใบทีเดียว
“แม่หลิว” เสิ่นเป้ยอียืนตัวตรงก้มหัวทักทายแม่หลิวอย่างมีมารยาทเมื่อสักครู่ที่อยู่ด้านนอกเธอเจอแม่หลิวมาก่อน
แม่หลิวยิ้มให้เธออย่างเป็กันเอง จากนั้นก็ช่วยหนิงเสี่ยวซีจัดปกเสื้อให้เรียบร้อยถึงยอมเอ่ยปากกล่าว“เสี่ยวซีไอคิวหนึ่งร้อยเก้าสิบตอนสองขวบก็อ่านเขียนสามภาษาได้ ปีนี้เรียนจบหลักสูตรมหาวิทยาลัยแล้ว…่นี้กำลังคิดค้นระบบอะไรนั่นอยู่ยังไงซะฉันก็ไม่เข้าใจหรอก ฉะนั้นขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเสิ่นใ”
แม่หลิวอธิบายด้วยน้ำเสียงแ่เบา แต่กับเสิ่นเป้ยอีนั้นตะลึงนิ่งค้างไปเสียแล้ว
พระเ้า เธอกับหนิงเส้าเฉินใช้วิธีแบบนั้นแท้ๆแต่กลับมีลูกเป็อัจฉริยะ นี่มัน…เกินคาดไปหน่อยแล้ว
“เธอคิดว่าคุณพ่อผู้เก่งกาจของเธอจะถูกใจผู้หญิงอย่างฉันเหรอ?ข้อมูลนั่นฉันทำเพื่อหางานดีๆ หรอก!” เสิ่นเป้ยอีพยายามควบคุมความตื่นเต้นในใจไว้แล้วพูดออกมาทีละคำอย่างเนิบช้า
หนิงเสี่ยวซีได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้ากวาดสายตามองเธอไปทีก็พูดไม่ผิดหรอกนะในเมื่อยี่สิบกว่าคนก่อนหน้าตาก็สวยและรู้จักแต่งตัวมากกว่าผู้หญิงคนนี้เป็ไหนๆ
คิดแล้วเขาก็วางถ้วยลงบนโต๊ะ
“ผู้หญิงชอบเสแสร้ง!”
แม่หลิวที่กำลังพับผ้าห่มอยู่ข้างๆได้ยินเข้าก็หลุดเสียงขำเบาๆ ได้แต่ส่ายหน้าไปมา มือกระชากผ้าห่มออกอย่างแรงเรียวขาทั้งคู่ก็อ่อนแรงจนทั้งร่างโถมใส่บนเตียงเต็มๆ
“คุณย่า ไม่เป็ไรใช่มั้ย?” หนิงเสี่ยวซีพุ่งตัวมาคนแรกสองมือจับแขนอีกฝ่ายไว้อย่างตื่นกลัว
เสิ่นเป้ยอีเห็นเหตุการณ์เข้าก็รีบถลาเข้าไปพยุงตัวแม่หลิวไว้“แม่หลิว ไม่เป็อะไรใช่มั้ย?” ขณะนี้ถึงได้เห็นใบหน้าซีดเซียวของแม่หลิวพร้อมทั้งบนหน้าผากแต่งแต้มด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆท่าทางขมวดคิ้วนี่มัน…
“ไม่เป็ไรไม่เป็ไร คนแก่น่ะ เดินไม่ค่อยไหวแล้ว” แม่หลิวยันเตียงไว้เพื่อลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
“คุณย่า คุณย่าไม่แก่สักหน่อย!” หนิงเสี่ยวซีคว้ามือของแม่หลิวไว้ไม่ยอมปล่อยบนใบหน้าเล็กฉายแววดื้อรั้นและเสียใจอย่างชัดเจน
เมื่อครู่ก็เพิ่งรับรู้ทุกอย่างจากแม่บ้านคนอื่นๆว่าแม่หลิวเปรียบเสมือนคุณย่าของหนิงเส้าเฉินั้แ่เด็กเลยภายหลังได้หนิงเสี่ยวซีกำเนิดมาก็มีเธอคอยดูแลเขาทุกอย่างแม้จะเป็แม่บ้านแต่ภายในบ้านตระกูลหนิงนี้กลับเคารพให้เกียรติเธอกันมากเพราะฉะนั้นหนิงเสี่ยวซีถึงได้เรียกเธอว่าคุณย่าซึ่งแตกต่างจากผู้อื่น
เพียงแต่่นี้อายุเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เริ่มดูแลไม่ไหวสักเท่าไรและนี่ก็เป็เหตุผลหลักที่ตระกูลหนิงหาพี่เลี้ยงให้หนิงเสี่ยวซี แต่ได้ข่าวว่าเด็กคนนี้ขับไล่พี่เลี้ยงไปเกือบจะสิบคนได้
“เสี่ยวซี คุณย่าแก่แล้วถ้าผมไล่เขาไปอย่างนี้อีกคุณย่าต้องเหนื่อยตายเลย” แม่หลิวว่าแล้วยกแขนขึ้นปาดน้ำตา
น้ำตาของเธอสร้างความกระวนกระวายแก่หนิงเสี่ยวซีอย่างเห็นได้ชัดมือเล็กยื้อแขนแม่หลิวไว้พลางก้มหัวอยู่พักใหญ่ถึงพูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย “งั้นก็ให้เธออยู่ต่อ”
แม่หลิวเงยหน้าและฉวยโอกาสที่หนิงเสี่ยวซีไม่ทันระวังขยิบตาให้เสิ่นเป้ยอี
“ความซน” ที่ไม่เข้ากับ่วัยนี้ทำให้เสิ่นเป้ยอีนิ่งค้างไปครู่หนึ่งตามด้วยก้มหัวขอบคุณอย่างเต็มใจ…
“แม่หลิว เป็ยังไงบ้าง?” ชั้นดาดฟ้าของตึกกว่าร้อยชั้นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนอยู่หน้ากระจกสูงและกำลังทอดมองด้านล่างมือขยี้ก้นบุหรี่ให้ดับมอดไป
“ดูท่าทางจะยอมรับแล้ว!” ปลายสายเป็เสียงโล่งอกของแม่หลิวที่กำลังแหงนหน้ามองมาชั้นบนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งหัวเราะความอุ่นวาบแล่นผ่านหัวใจบ้านหลังนี้ไม่ได้มีเสียงหัวเราะเช่นนี้มานานเท่าไรแล้วนะแต่ในดวงตากลับมีแต่ความอาลัยอาวรณ์เต็มเปี่ยม
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/63f395e636c33abad663f9e74093f24d
******เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณแม่ผู้ลึกลับที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณแม่ผู้ลึกลับ #readAwriteด้วยน้า
1K
