หลี่ซื่อหมินตรัส “เื่เป็เช่นนี้! องค์ชายน้อยจอมซุกซนของเราไม่ยอมเข้าศึกษาที่สำนักอักษรกับไหลกว๋อกงตู้หรูฮุ่ย เราเองก็จนปัญญา จึงอยากให้พวกท่านช่วยจัดการ! ขอแค่ไม่ทำให้องค์ชายแปดาเ็ ผู้ใดที่นำตัวองค์ชายแปดไปส่งที่สำนักอักษรของไหลกว๋อกงได้ ผู้นั้นจะได้รับรางวัลจากเราเป็ทองคำหนึ่งพันเหรียญ!”
“หา? ฝ่าา...”
“ฝ่าาทรงมีอารมณ์ขันจริง ๆ! ผู้ใดในแผ่นดินต้าถังอันยิ่งใหญ่แห่งนี้จะกล้าฝืนพระบัญชาของฝ่าา? วาจาของฝ่าาคือวาจาสิทธิ์ อย่างองค์ชายแปดหรือจะกล้าขัดขืน?”
ฉินฉงรู้สึกงุนงง
เฉิงเหยาจินและเหว่ยฉือจิ้งเต๋อ ขุนนางทั้งสองก็กำลังเกาหัวด้วยความไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน
หากกล่าวเช่นนี้ก็เท่ากับว่าองค์ชายแปดใจกล้ามากเหลือเกิน? แม้กระทั่งพระบัญชาของฝ่าาเขายังกล้าขัดขืน?
แต่ถ้าเป็เช่นนี้จริง ๆ นั่นเท่ากับว่าหลี่ซื่อหมินเอาอกเอาใจองค์ชายแปดมากเกินไป
หากหลี่ซื่อหมินยืนกรานให้องค์ชายแปดไปที่สำนักอักษรเพื่อเรียนหนังสือ ขอแค่พระองค์ออกคำสั่งอย่างหนักแน่น มีหรือที่องค์ชายแปดจะไม่เชื่อฟัง!
ด้วยเหตุนี้เฉิงเหยาจินจึงตบหน้าอกตนเองแสดงความมั่นใจ และกล่าวกับหลี่ซื่อหมินว่า “ฝ่าาพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าาทรงให้สัญญาแล้ว ขอเพียงนำตัวองค์ชายแปดไปส่งที่สำนักอักษรได้ ฝ่าาจะประทานรางวัลเป็ทองคำหนึ่งพันเหรียญใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“เป็เช่นนั้น เราเคยหลอกเ้าเสียที่ไหน?”
หลี่ซื่อหมินผงกศีรษะพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
พระองค์ครุ่นคิดในใจว่า มอบหมายให้สามแม่ทัพใหญ่ผู้สร้างชาติไปนำตัวหลี่เฉิงเฟิงออกมาจากจวนเจิ้นอ๋องขนาดนี้ หลี่เฉิงเฟิงคงไม่มีทางหนีแล้วล่ะ?
ฉินฉงได้ฟังคำตอบก็ยิ้มร่า “ฝ่าาทรงกำชับไม่ให้พวกเราทำให้องค์ชายแปดาเ็ เื่นั้นพวกเรามิกล้า! แต่ถ้าองค์ชายแปดซ่อนตัว ไม่ยอมออกมาให้พวกเราเจอ หากเป็เช่นนั้นจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
“หืม? เขาจะซ่อนตัวที่ไหนได้? เื่นั้นเป็ไปไม่ได้หรอก!”
อย่างไรก็ตาม เว่ยเจิง เฉิงเหยาจินและขุนนางท่านอื่น พวกเขารู้มานานแล้วว่าองค์ชายแปดนั้นฤทธิ์เยอะแค่ไหน
แม้องค์ชายแปดจะอายุได้เพียงหกขวบ พละกำลังมีไม่มาก แต่สติปัญญานั้นฉลาดหลักแหลม จะเรียกว่าเป็เด็กอัจฉริยะคนแรกแห่งต้าถังก็ไม่ผิด
เฉิงเหยาจินจึงรู้ในทันทีว่า เื่นี้ต้องไม่ใช่เื่ง่ายอย่างแน่นอน!
ด้วยเหตุนี้เฉิงเหยาจินจึงถามว่า “ฝ่าาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรับประกันว่าจะไม่ทำให้องค์ชายแปดาเ็ แต่กระหม่อมสามารถขู่ให้เขากลัวได้หรือไม่?”
“แน่นอนอยู่แล้ว! หากท่านสามารถใช้ขวานสามเล่มขู่ให้องค์ชายแปดกลัวจนต้องไปเรียนหนังสือได้ เราไม่ถือสา นั่นนับว่าเป็เื่ดี!”
“ฮ่า ๆ ๆ พ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าาตรัสเช่นนั้นกระหม่อมก็เบาใจ! กระหม่อมจะทำรับสั่งของฝ่าาเดี๋ยวนี้!”
“ดีเลย! อย่างนั้นพวกท่านไปจัดการให้เรียบร้อย แต่อย่าทำให้องค์ชายแปดาเ็เป็อันขาด!”
“ฝ่าาทรงวางพระทัย แค่ทำให้องค์ชายแปดไปเรียนหนังสือ ไม่มีทางรุนแรงจนถึงขั้นต้องใช้กำลังบังคับหรอกพ่ะย่ะค่ะ!”
พูดจบ เฉิงเหยาจิน ฉินฉงและขุนนางท่านอื่น ๆ จึงออกจากพระราชวัง เดินทางไปยังจวนเจิ้นอ๋องด้วยความแน่วแน่และจิติญญาอันแรงกล้า
จวนเจิ้นอ๋องตั้งอยู่บริเวณเชิงพระราชวัง เป็จวนที่มีขนาดใหญ่ กินเนื้อที่มากถึงหนึ่งร้อยหมู่
นอกจากบริเวณที่อยู่อาศัยที่มีขนาดใหญ่แล้ว ทางท้ายจวนยังมีพื้นที่เปล่าที่กว้างขวางอยู่อีกด้วย
แต่หลี่เฉิงเฟิงไม่มีเวลาดูแลพื้นที่ทางท้ายจวน ทำให้พื้นที่บริเวณนั้นกลายเป็พื้นที่รกร้าง
กำแพงของจวนเจิ้นอ๋องอยู่ติดกับกำแพงวังหลวงมาก
หรือจะให้พูดก็คือ แค่ข้ามกำแพงจวนไปก็จะเข้าสู่วังหลวงในทันที
ในความเป็จริง หากมองจากอีกมุมมองหนึ่ง จวนเจิ้นอ๋องคือพระราชวังขนาดเล็ก
เ้าหน้าที่ระดับสูงของต้าถังล้วนแต่เข้าใจหลี่ซื่อหมิน เมื่อหลี่ซื่อหมินก่อตั้งจวนเจิ้นอ๋องขึ้น พระองค์ได้ก่อกำแพงซึ่งสูงจนไม่สามารถมีผู้ใดเข้าถึงจวนแห่งนี้ได้
ดังนั้นผู้ที่จะอาศัยอยู่ในจวนเจิ้นอ๋องแห่งนี้ ต้องเป็ผู้ที่อยู่ใต้คนคนเดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น
ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมจะรู้ได้ทันที ความตั้งใจของหลี่ซื่อหมินคือ การสถาปนาตำแหน่งเจิ้นกั๋วอ๋องขึ้นมา และยกมันให้แก่องค์ชายแปดหลี่เฉิงเฟิง
แต่ตอนนี้องค์ชายแปดหลี่เฉิงเฟิงยังเด็กนัก ไม่มีทางที่เขาจะได้รับตำแหน่งเจิ้นกั๋วอ๋องในเร็ว ๆ นี้
แต่ถึงอย่างนั้น ขุนนางต่าง ๆ ในราชสำนักก็ไม่มีผู้ใดกล้าดูถูกหลี่เฉิงเฟิง
หากไม่มีเหตุสุดวิสัยเกิดขึ้น ในอนาคตตำแหน่งเจิ้นกั๋วอ๋องย่อมตกแก่หลี่เฉิงเฟิง
การทำให้หลี่เฉิงเฟิงขุ่นเคืองใจในเวลานี้ จึงมีค่าเท่ากับการผิดใจกับเจิ้นกั๋วอ๋องในอนาคต
เื่เปลืองแรงแต่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์เช่นนี้ เกรงว่าจะมีเพียงคนโง่เท่านั้นที่ทำลงไปได้!
……
ทางด้านฉินฉง เฉิงเหยาจิน เหว่ยฉือจิ้งเต๋อ และเว่ยเจิง ขุนนางทั้งสี่ท่าน เมื่อได้รับคำสั่งจากหลี่ซื่อหมิน พวกเขาออกเดินทางไปยังจวนเจิ้นอ๋องในทันที การไปในครั้งนี้เพื่อขอร้องให้หลี่เฉิงเฟิงไปเข้าศึกษากับท่านตู้หรูฮุ่ยที่สำนักอักษร
ฉินฉงหนักแน่นและใจกว้าง เขารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถใช้ไม้แข็งกับองค์ชายแปดได้ หากทำให้องค์ชายแปดโกรธ พวกเขาจะไม่สามารถเกลี้ยกล่อมองค์ชายแปดได้อีก
แต่เฉิงเหยาจินคิดกลับกัน เขาชื่อว่าการสั่งสอนเด็กหากใช้ไม่อ่อนไม่ได้จำเป็ต้องใช้ไม้แข็งเท่านั้น
นอกจากนี้ฝ่าายังมีรับสั่งลงมาแล้ว ตราบใดที่ไม่ทำให้องค์ชายแปดาเ็ พวกเขาสามารถข่มขู่องค์ชายแปดได้ตามใจชอบ
เมื่อคิดถึงเื่นี้ เฉิงเหยาจินจึงตัดสินใจกลับไปที่จวน นำขวานคู่อาวุธคู่ใจของตนเองออกมาด้วย
เฉิงเหยาจินรู้สึกว่าองค์ชายน้อยผู้นี้ซุกซนและดื้อรั้นเหลือเกิน คงได้เวลาที่เขาจะต้องสั่งสอนให้องค์ชายน้อยรู้จักแก้ไขนิสัยของตนเองเสียแล้ว!
“ท่านเหยาจิน นำขวานคู่ติดตัวไปด้วยเช่นนี้... ตั้งใจจะขู่ให้องค์ชายแปดกลัวจริง ๆ น่ะหรือ?”
ฉินฉงมองเฉิงเหยาจินอย่างไม่เชื่อสายตา
เฉิงเหยาจินตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “แน่นอน! ท่านสูเป่าข้าจะบอกให้ฟัง ข้าเจอเด็กดื้อเช่นนี้มานักต่อนักแล้ว ลูกของข้าเฉิงจุนก็ดื้อไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าองค์ชายแปด! มิหนำซ้ำท่านพ่อของข้ายังคอยให้ท้ายเขา สุดท้ายเขาก็กลายเป็เด็กดื้อรั้นไม่ฟังคำพูดข้า ข้าจึงคิดหาหนทางจัดการเขา นั่นก็คือขู่ให้เขากลัว จบเื่ เขาไม่ดื้ออีกเลย!”
“โอ้! แต่ท่านจะขู่องค์ชายแปดจริง ๆ น่ะหรือ? ถึงอย่างไรองค์ชายแปดก็เป็เชื้อพระวงศ์ เขาเป็บุตรชายของฮ่องเต้!”
“เื่นั้นวางใจเถอะท่านสูเป่า! ข้าเฉิงเหยาจินไม่มีทางทำเกินกว่าเหตุ!”
เฉิงเหยาจินตบหน้าอกราวกับกำลังให้คำมั่นสัญญา
อย่างไรก็ตาม ตาเฒ่าเว่ยเจิงที่อยู่ข้าง ๆ ได้แย้งขึ้นมาว่า “หลูกว๋อกงท่านไม่รู้อะไรเสียแล้ว! เมื่อวานท่านไม่ได้เข้าฟังประชุมหารือ จึงไม่รู้ว่าองค์ชายแปดเด็กคนนั้นน่ากลัวขนาดไหน!”
เว่ยเจิงถึงกับสั่นเมื่อนึกถึงแววตาเย้ยเยาะ และรอยยิ้มเย็นะเืของเด็กน้อยหลี่เฉิงเฟิง
แม้องค์ชายแปดตัวน้อยจะดูน่ารัก แต่เด็กคนนี้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม และแผนการมากมายในใจ
“เอ๋? เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้น?” เมื่อวานเฉิงเหยาจินไม่ได้เข้าฟังการหารือ่เช้าเนื่องจากต้องไปจัดการธุระที่ถนนฉางอัน เขาจึงไม่รู้เลยว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้างที่ท้องพระโรง!
เว่ยเจิงลูบคลำบั้นท้ายที่ยังปวดร้าว และกล่าวด้วยความกลัวว่า “เมื่อวาน... เมื่อวานตอนองค์ชายแปดเข้าฟังหารือ เขาสั่งลงโทษขุนนางเป็สิบ ๆ คน! มีถึงแปดคนที่ต้องรับโทษหนักด้วยการโบยหนึ่งร้อยไม้ และมีขุนนางใหญ่สามคนที่ถูกสั่งตัดหัว สามคนนั้นถูกส่งไปยังแท่นปะาและตัดหัวในทันทีโดยไม่มีการไต่สวน!”
“หา? ไม่มีทาง!?”
เฉิงเหยาจินใสติหลุด เขาอ้าปากค้างซึ่งมันกว้างเสียจนยัดกำปั้นเข้าไปในนั้นได้
“สะ... สั่งตัดหัวขุนนางใหญ่ของราชสำนักสามคน? พวกเขาคือใคร?”
“เหอ ๆ ๆ! เหยาจิน! หนึ่งในนั้นมีญาติของท่านด้วย ท่านผู้ตรวจการณ์เฉิงอันอย่างไรเล่า!”
“หา? เฉิงอันถูกสั่งปะา? เฉิงอันจะถูกฝ่าาสั่งปะาได้อย่างไร? เขาเป็ขุนนางที่ดีมาโดยตลอด เขาหาใช่เ้าหน้าที่เลว?’’
เฉิงเหยาจินหน้าซีดด้วยความกลัว
เฉิงอันเป็ผู้ตรวจการณ์แห่งแผ่นดินต้าถัง หากเขาไม่ได้กระทำความผิดร้ายแรง แล้วฝ่าาจะทรงตัดสินโทษปะาให้แก่เขาได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีขุนนางถูกสั่งปะาไปถึงสามคน?
แม้กระทั่งเว่ยเจิงยังเต็มใจรับโทษโบยหนึ่งร้อยไม้ด้วยตนเอง?
เมื่อเห็นเฉิงเหยาจินทำตัวไม่ถูก เว่ยเจิงถอนหายใจและกล่าวว่า “หลูกว๋อกง ข้าขอแนะนำท่านว่า เมื่อพบหน้าองค์ชายแปด อย่าได้ทำหยาบคายต่อเขาเป็อันขาด มิฉะนั้นคนที่ต้องทุกข์ทนคือตัวท่านเอง คนที่ต้องเสียเปรียบก็คือท่านเอง ห้ามผิดใจกับองค์ชายแปดเด็ดขาด!”
3K
