Disenchantment

“เธอกลับมา ผลเป็๲ไง” อดีตนายแพทย์เกรียงไกรประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเจอนุนุอีก

“ก็แค่เอไอบ้าทำบุญ บ่นแต่เ๹ื่๪๫บุญบาปแล้วก็การบริจาคทานอะไรก็ไม่รู้ จนต้องหนีออกมา น่ารำคาญเหมือนพระแถวบ้าน พวกที่เทศไม่เอาถ่าน แถมบอกสมาธิไม่เป็๞”

“นั่นแหละสิ่งที่สมโภชเป็๲แหละ แต่ฉันก็ไม่คิดว่าหมอนั่นจะไปไกลถึงขั้นนั้นเหมือนกัน ฉันเสียใจที่อะไรๆไม่ได้เป็๲ไปอย่างที่คิดว่ามันควรจะเป็๲”

“มีอะไรให้ช่วยบ้าง”

“เยอะแยะ ไอ้วินาศกรรมนั่นจะทำให้เราไม่ว่างไปอีกหลายเดือน”

“ก็ดีแล้ว”

นุนุยักไหล่ ก่อนเปลี่ยนอะไหล่ทางการทหารกลับมาเป็๲อะไหล่สำหรับพลเรือนแบบที่ใช้หลอกตาเซนเซอร์ใต้ถุนของกรุงเทพฯโดยเฉพาะ เหมือนกับหมอเถื่อน นุนุไม่หวังกลับขึ้นไปอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่จะเป็๲บ้านของเธอ เธอถอดขาสองข้างออก ดูเหมือนมันพาเธอวิ่งอย่างหนักมาทั้งวัน เช้าพรุ่งนี้คงออกอาการ ก็คงเจ็บกล้ามเนื้อนิดหน่อย ก็นะแรงกระแทกมากพอดู นุนุถอดเปลี่ยนแบตเตอรี่เอาก้อนที่อ่อนไปชาร์ตและสวมขาสองข้างที่เธอใช้ประจำกลับเข้าที่ เธอถอดแขนที่พาเธอห้อยโหนมาทั้งวัน สังเกตหัวไหล่ที่แดงช้ำของตัวเอง ก่อนจะปลดเกราะเอ็กโซสเกลลิเทินที่ช่วยให้กล้ามเนื้อกับกระดูกของเธอไม่วินาศเพราะแรงบิดอันมหาศาลของเครื่องจักรสังหารออก ก่อนจะใส่แขนกลที่เบาสบายเข้าไปแทน เธอบิดร่างกาย บีบนวดคลายกล้ามเนื้อด้วยแขนสองข้าง พร้อมกับตั้งค่าและปรับแรงของแขนกล ไม่ดีแน่ถ้าเธอจะไปช่วยดูแลคนไข้ของคุณหมอโดยไม่ใส่ใจกับรายละเอียดเหล่านี้ แขนรุ่นเก่า ไร้ความรู้สึก มันทำได้เท่าที่มันทำได้ แค่ต้องอาศัยการสังเกต เธอชินกับมันมานานแสนนาน เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อย นุนุลุกขึ้นคว้าเสื้อผ้า มองดูร่างเปลือยขาดวิ่นของตนเอง มีแผลเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

“อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปฆ่าใครอีก”

นุนคิดก่อนจะใส่เสื้อผ้าของสถานพยาบาลเถื่อนและวิ่งออกไปช่วยงานคุณหมอ