หม่าเหลียงมองไปที่ฝูงม้าที่กำลังพุ่งเข้ามาหาตน ก็ยิ้มเยาะอยู่ในใจด้วยเนินเขาลาดเอียงกว่า 50 องศา มิหนำซ้ำหนทางยังเรียบลื่นโล่งเตียน ด้วยตัวนั้นยืนอยู่มีหินใหญ่กำบังถึงหน้าท้อง อีกทั้งยังอยู่สูงจากพื้นราบหนึ่งร้อยห้าสิบก้าว ถึงแม้ระยะเกาทัณฑ์จะยิงถึง แต่ปลายระยะลูกศรกลับอ่อนแรง ทำให้ง่ายต่อการป้องกันตัว เมื่อตรองได้ดังนี้จึงเล็งลูกศรไปที่โจรม้าคนหน้าสุด เสียงร้องโอ้ยคำนึงแล้วตกลงพื้นขาดใจตาย เขายิงต่อเนื่อง 3 ดอกโจรม้าก็เข้ามาใกล้ในระยะห้าสิบก้าวแล้ว
เสียงพวกมันแผดหัวร่ออย่างดีใจ "พวกเราทนอีกนิด เราใกล้จะถึงตัวมันแล้ว"
"ข้าบอกแล้วใช่ไหม มันยิงเกาทัณฑ์ได้ไม่กี่ดอก พวกเราก็ประชิดถึงตัวมันแล้ว" เสียงโจรอีกคนดังขึ้น
หม่าเหลียงฉีกมุมปากกว้าง คว้าแหลนยาวพุ่งออกไป "เฮ้อะ.ก็ใช่อย่างที่เ้าว่าแหล่ะนะ แต่ข้าได้เตรียมไม้ไผ่เสี้ยมปลาย รอรับการมาของพวกเ้า" เสียง"ฟ้าว" แหลนพุ่งเสียบเข้าที่กลางหน้าผากของม้าพอดี มันร้องลั่นสะบัดคนบนหลังกลิ้งตกลงไปเบื้องล่าง ส่วนเ้าเดรัจฉานมันล้มลงดิ้นเร่าๆอย่างเวทนา ทำให้กีดขวางทางวิ่งของม้าตัวอื่น ทำให้ฝูงม้าหลายสิบตัวที่ตามมาเสียกระบวนร่วงตกเขาไปตามๆกัน
แต่ยังมีม้าที่หลุดรอดจากหายนะขึ้นมาหาเขาได้อีก 5 ตัว "บัดซบ ไอ้สารเลววันนี้เป็วันตายของแก" โจรม้าเงื้อดาบยาวหมายฟันศีรษะของพรานป่า แต่ถูกไม้แหลนของหม่าเหลียงแทงสวนเสียบหน้าอกตกมาตาย จากนั้นเขาเบี่ยงตัวหลบ ประทับสองฝ่ามือไปที่ลำตัวม้าที่สะอึกเข้ามาใกล้ ผลักมันไปชนกับม้าอีกสี่ตัวที่ห้อตะบึงตามกันมา จนเสียหลักชนกันเสียงโครมสนั่นแล้วกลิ้งตกลงไปทั้งคนทั้งม้า
"ฮ่า.ฮ่า.ฮ่า." หม่าเหลียงหัวเราะอย่างสะใจ เมื่อเห็นพวกมันาเ็ล้มตายหลายสิบคน
โจรม้าที่ตกลงมาจากเนินเขา ครั้นพอตั้งตัวได้พวกมันคลั่งแค้นเืเข้าตา พากันรวมกลุ่มม้าขึ้นเนินเขามาอีกครา แต่ผลลัพธ์ยังคงเป็เช่นเดิม พวกมันาเ็ล้มตายกันกว่าครึ่ง ส่วนที่ยังคงหยัดยืนนับดูแล้ว 38 คน หม่าเหลียงแบกแหลนยาวอีก 8 ท่อนที่เหลืออยู่เดินลงมาอย่างว่องไว แล้วพุ่งใส่เหล่าโจรที่ยืนง่อนแง่นอยู่เบื้องล่างอย่างแม่นยำ หนึ่งท่อนหนึ่งศพไม่ขาดไม่เกิน
พวกมันเห็นชายร่างกายสูงใหญ่เดินตรงรี่เข้ามาในระยะห้าสิบก้าว จึงะโหากันปลุกขวัญกำลังใจขึ้นมาอีกครา "พวกเรา!! มันมีแค่คนเดียวไม่ต้องกลัว รีบหยิบเกาทัณฑ์ยิงใส่มันเลย" โจรโพกผ้าเหลืองได้ยินดังนั้นก็ได้สติ รีบคว้าเกาทัณฑ์ยิงใส่ร่างชายแปลกหน้า
หม่าเหลียงเห็นลูกศรพุ่งมาหาตนก็ไม่หวั่นเกรงด้วยสายตาแหลมคมประดุจเหยี่ยว จึงเห็นลูกศรพุ่งเข้ามาอย่างชัดเจน พลันใช้คันธนูปัดป้องได้อย่างง่ายดาย จากนั้นจึงยิงธนูสวนออกมา ลูกศร 6 ดอกที่เหลือถูกใช้จนหมดสิ้น พวกมันเห็นพรรคพวกล้มตายจนเกือบหมดทำให้สิ้นกำลังใจ ต่างพากันหลบหนีวิ่งเข้าไปในป่าไผ่ข้างทาง แต่กลับถูกหลาวจำนวนมากที่หม่าเหลียงปักกั้น ทำเป็แนวป้องกันพวกขี้ขลาด
เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นเป็ระยะ เนื่องจากพงหญ้ารกชัฏที่ปกคลุม ทำให้ไม่อาจเห็นภัยร้ายที่แอบแฝง จึงถูกคมไผ่ทิ่มแทงได้รับทุกขเวทนาแสนสาหัส คนที่เหลือรอดพากันถอยกลับนับจำนวนได้ 17 คน หม่าเหลียงยิ้มยิงฟันขาวพุ่งทะยานราวกับจ้าวป่าเห็นฝูงแกะ ทั้งเตะทั้งต่อยฟันศอกกระชากคอ แม่ไม้มวยไทยที่เคยร่ำเรียนมา ถูกใช้ออกจนหมดไส้หมดพุงไม่มีกั๊ก ถึงแม้จะหนึ่งต่อสิบเจ็ด แต่ด้วยขวัญกำลังใจที่ตกหล่นของศัตรู ทำให้พวกมันไม่อาจทานกำลังมหาศาลของพรานป่าได้ พากันล้มกลิ้งนอนกองฟุบอยู่กับพื้น หมดความสามารถที่จะตอบโต้ได้อีกต่อไป
ชายหนุ่มมองพวกมันอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วดึงหลาวออกจากศพมาถือ พลางกระชับมั่นด้วยอำมหิต "พวกมึงทุกคนต้องตาย" ไอสังหารลอยฟุ้งออกมา จากนั้นการสังหารหมู่จึงเกิดขึ้น ทีละคนๆจนตายยกรัง
หม่าเหลียงทรุดเข่าลงตั้งจิตอธิษฐานต่อหมู่บ้านเหนือทั้งสามร้อยกว่าขีวิต ว่าตนเองได้แก้แค้นให้กับทุกคนแล้ว เมื่อลุกขึ้นมากวาดตามองโดยรอบ เห็นฝูงม้าหลายสิบตัวยืนนิ่งอยู่ พวกมันล้วนแล้วแต่เป็ม้าศึกที่ถูกฝึกปรือมาแล้ว
"จะทำอย่างไรกับพวกมันดีนะ หากปล่อยทิ้งไว้อย่างนี้ พวกโจรผ้าเหลืองก็คงจะต้อนพวกมันกลับไปไว้เป็กำลัง จำเราจะต้องหาวิธีต้อนพวกมันกลับเข้าเมือง แล้วจึงขายฝูงม้าหาเงินเป็ทุนรอนต่อไป" คิดได้ดังนี้แล้ว ในหัวพลันมีภาพของหนังคาวบอยที่เคยดูแว่บออกมา คนเลี้ยงม้าในอเมริกาสมัยากลางเมือง ล้วนแต่มีความเจนจัดในเื่นี้ จากนั้นหม่าเหลียงจึงหยิบแส้ ฝึกทักษะเหล่านี้จนทำได้อย่างน่าพอใจ แล้วจัดการไล่ต้อนม้าที่ยังคงแข็งแรงกลับไป ส่วนม้าที่ตายหรือาเ็ก็ทิ้งไว้อย่างนั้น
ครั้นถึง่เย็นหม่าเหลียงก็ถึงเมืองกว่างหยาง หลังจากนายประตูสอบสวนเื่ฝูงม้า เขาจึงปั้นเื่ว่าโจรผ้าเหลืองได้บุกปล้นหมู่บ้านเหนือ จนทำให้ชาวบ้านทั้งหมดถูกสังหารยกครัว เขานั้นเป็พรานป่าชื่อหม่าเหลียง ขณะเกิดโศกนาฏกรรมตัวเขาอยู่บนเขาจึงรอดตาย จนกระทั่งเช้าตรู่มีกลุ่มคนไม่ทราบฝ่ายดักปล้นโจรผ้าเหลือง หลังจากการต่อสู้จบสิ้นลง มีฝูงม้าจำนวนมากถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี เขาจึงต้อนพวกมันกลับมาที่เมือง เพื่อขายหาเงินทำศพชาวบ้านหลายร้อยคนที่เสียชีวิต
นายทหารคุ้มกันประตูเมืองได้รับฟังเื่ราวทั้งหมด จึงแจ้งให้เ้าเมืองรับทราบ หลังจากเ้าเมืองรับรู้เื่ราวจึงส่งทหารไปตรวจสอบหมู่บ้านเหนือ และจัดการฝังศพพวกชาวบ้าน จากนั้นจึงมอบเงินให้แก่หม่าเหลียง 100 ตำลึงเป็ค่าฝูงม้า ส่วนตัวเขานั้นคาดเการณ์ว่าเมืองหว่างหยางจะเป็เป้าหมายต่อไปของพวกโจร จึงอาสาเป็ทหารหน่วยเกาทัณฑ์รักษาเชิงเทิน ซึ่งเ้าเมืองเห็นว่าเขาเป็พรานมาก่อน มีฝีมือเกาทัณฑ์ยอดเยี่ยมจึงรับไว้ช่วยราชการ
2K
