…ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
“พี่เอริคเกลเข้าไปได้มั้ยคะ”
“อืม” เอริคตอบรับสั้นๆ
“เราจะกลับบ้านกันตอนไหนหรอคะ”
“รีบ?” เขาละสายตาจากเอกสารตรงหน้าหันไปหาเธอ
“ป่าวค่ะ แค่เห็นว่าจะหกโมงเย็นแล้ว” เธอตอบเขาเสียงอ่อย
“ขอเคลียร์งานก่อน ถ้าหิวขนมอยู่ตรงนั้นทานได้” เขาบอกเธอก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ
เกวลินนั่งมองเขาพลางคิดถึงคำพูดของป้าแอนนาที่บอกว่าเอริคเป็คนบ้างานมากจนบางทีลืมกินข้าว จนทำให้เป็โรคกระเพราะ แต่ท่าทางจริงจังของเขาก็ทำให้เธอเผลอมองอยู่นาน เพราะเธอรู้สึกว่าท่าทีแบบนี้ดูมีเสน่ห์มากบวกกับความหล่อของเขายิ่งชวนหลงใหล
“บ้าจริง ยัยเกลคิดอะไรของแก” เกวลินพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองทิ้ง ก่อนจะนั่งเล่นมือถือรอเขาจนเผลอหลับไป เอริคเคลียร์งานเสร็จเหลือบมองนาฬิกาเห็นว่าเป็เวลาจวนจะหนึ่งทุ่มแล้วจึงชวนเกวลินกลับบ้าน
“เกลกลับได้แล้ว” เขาเรียกเธอมือก็เก็บเอกสารไปด้วย โดยไม่ได้มองหญิงสาวด้วยซ้ำ แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็กเขาจึงหันไปมองพบว่าเธอหลับอยู่ เอริคเดินไปนั่งตรงหน้าเธอและมองใบหน้าสวยละมุนของเธอ
“ยัยลูกเป็ดขี้เหร่โตมาสวยได้ขนาดนี้เลยหรอ” เขาพึมพำเบาๆ เป็จังหวะเดียวกันกับที่เกวลินลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี สายตาทั้งคู่มองประสานกันใจเต้นโครมครามไม่เป็จังหวะ ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบหันไปคนละทางแก้เขิน
“ตื่นแล้วหรอ กลับบ้าน”
“กี่โมงแล้วคะ”
“ทุ่มนึง”
“พี่เอริคกลับค่ำแบบนี้ทุกวันเลยหรอคะ มิน่าล่ะคุณป้าบอกว่า พี่บ้างาน”
“บ้างานไม่ดีรึไง”
“ก็ดีแต่ถ้ามากไปจนลืมกินข้าวก็ไม่ไหวนะคะ”
“ห่วงกิน”
“เกลไม่ได้ห่วงกินนะคะ ก็พี่เอริคเล่นทำงานจนทานข้าวไม่เป็เวลา โรคกระเพราะก็เลยถามหาอยู่นี่ไงคะ” เธอดุเขา
“ขี้บ่น”
“พี่เอริค!!!”
“กลับได้แล้วจะกินมั้ยข้าว”
เอริคพาหญิงสาวไปทานข้าวก่อนจะกลับบ้านพักผ่อน ทั้งคู่เดินทางมาทำงานพร้อมกันกลับบ้านพร้อมกันแบบนี้ทุกวัน เผลอแป๊บเดียวเกวลินก็เข้ามาทำงานที่นี่ได้สองอาทิตย์แล้ว
“อีกสองอาทิตย์พี่เกตุก็จะลาคลอดแล้วสินะครับ หายไปตั้งหลายเดือนผมคงคิดถึงแย่ ไม่มีคนช่วยรับมือตอนนายอารมณ์ไม่ดีเลย” เจมส์คุยกับเกตุ่เช้าก่อนเข้างาน
“แน่ใจหรอคะว่าไม่มี นู่นไงเดินมานู่นแล้ว” เกตุชี้ไปทางเอริคและเกวลินที่กำลังเดินมา
“พี่ว่าคนนั้นน่าจะเอาอยู่สบายมาก” เกตุกระซิบ
“จริงด้วย ั้แ่คุณเกลมาทำงานนายก็กลับบ้านเป็เวลามากขึ้น ไม่ทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนเมื่อก่อน คุณเกลบอกให้ทานข้าวก็ทาน เดี๋ยวนี้ไม่ขอยาแก้ปวดท้องแล้วด้วย” เจมส์สาธยายให้เกตุฟังและหัวเราะคิกคักกันใหญ่
“คุยอะไรกันอยู่หรอคะ น่าสนุกเชียว” เกวลินถามทั้งคู่
“คุยเื่พี่เกตุลาคลอดน่ะครับ” เจมส์ตอบ
“จริงด้วย อีกสองอาทิตย์พี่เกตุจะลาคลอดแล้ว เกลยังเรียนรู้งานไม่ถึงไหนเลยค่ะ”
“ไม่ถึงไหนอะไรกันคะแค่สองอาทิตย์ก็เรียนรู้ได้เกือบหมดแล้วค่ะ คนนี้เก่งมากนะคะบอส” เกตุหันไปบอกบอสของตน
“ดี งั้นบ่ายนี้ออกไปประชุมข้างนอกกับผม คุณเกตุไม่ต้องไป นายด้วยอยู่บริษัท”
“เกลหรอคะ แต่ว่าเกลยังไม่พร้อม”
“ไหนคุณว่าเก่งไงคุณเลขาเกตุ”
“ไปเถอะเกล พี่เชื่อว่าเกลทำได้แน่นอน” เกตุให้กำลังใจเลขาคนใหม่
“ก็ได้ค่ะ” เกลตอบรับแบบไม่มั่นใจนัก
บ่ายวันนั้นเอริคขับรถพาเกวลินเข้ามาประชุมที่บริษัทลูกค้า เกวลินแม้ก่อนออกมาประชุมจะดูตื่นเต้นและประหม่ามาก แต่พอถึงเวลาต้องทำงานคนเดียวจริงๆ เธอก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็อย่างดี ไม่มีขาดตกบกพร่อง จนเอริคที่แอบมองอยู่ยิ้มอย่างพอใจ ใช้เวลาประชุมร่วมสองชั่วโมงทั้งคู่ก็ออกจากห้องประชุมและขอตัวกลับ
“เรากลับบริษัทกันเลยมั้ยคะหรือพี่เอริคต้องไปที่อื่นต่อ”
“กลับบ้าน” เขาตอบเธอสั้นๆ
“แต่นี่พึ่งสี่โมงเองนะคะ”
“กลับไปสรุปการประชุมวันนี้ให้พี่ต่อที่บ้าน”
“ก็ได้ค่ะ จะใช้ทำงานต่อก็ไม่บอกั้แ่ทีแรก” เธอก้มหน้าบ่นเบาๆ แต่ก็ไม่ได้รอดพ้นสายตาเหยี่ยวของเอริคไปได้ เขามองท่าทางของเธอแล้วก็เผลอยิ้มออกมา พักหลังเอริคก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมแค่ได้แกล้งเธอนิดหน่อยก็ทำให้ตัวเองยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย หรือบางทีที่ทำงานเหนื่อยๆ แค่เห็นหน้าเธอก็มีรอยยิ้มได้ หลายครั้งที่ต้องถามตัวเองว่าคงไม่ได้ชอบยัยคู่ปรับเก่าเข้าให้แล้วนะ
“เย็นนี้เราสั่งอาหารไปทานดีมั้ยคะ จะได้รีบทำงานให้เสร็จ” เกวลินถามชายหนุ่มขณะกำลังขับรถกลับบ้าน
“ก็ดีเหมือนกัน”
เย็นวันนั้นขณะทั้งคู่นั่งทำงานกันอยู่ก็มีสายเรียกเข้าจากคุณนายแอนนาที่วีดิโอคอลมาหาลูกชาย
“แม่มีอะไรครับ” เอริคทำเสียงเข้มใส่แม่ทันทีที่กดรับสาย
“เ้าลูกคนนี้ แม่จะโทรหาไม่ได้รึไง”
“ได้ครับแต่ตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่”
“ยุ่งอะไรนี่มันจะทุ่มนึงแล้ว ยังไม่เลิกงานอีกหรอ”
“เลิกแล้วนี่ไงแม่ดูสิผมอยู่ที่บ้าน” เขาบอกผู้เป็แม่พลางหันกล้องไปรอบบ้านให้แม่ดู
“เดี๋ยวนะ นั่นหนูเกลใช่มั้ยที่นั่งหัวฟูอยู่หน้าคอม”
“ครับ นั่งสรุปการประชุมกันอยู่”
“นี่แกใช้งานหลานสาวชั้นหนักขนาดนี้เลยหรอ” แอนนาบ่นลูกชายเสียงดัง
“คุณป้าอย่าเข้าใจผิดนะคะ” เกวลินรีบร้องบอกป้าแอนนาและหยิบโทรศัพท์จากมือเอริคไปคุย
“คือว่าพี่เอริคเค้าสอนเกลทำสรุปการประชุมอยู่ค่ะ”
“ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นนี่ลูก เลขาก็มีให้เขาทำไป”
“ไม่ได้ค่ะเกลต้องทำให้ได้ด้วยตัวเอง อีกไม่กี่วันพี่เลขาเค้าจะลาคลอดแล้วค่ะเกลเลยต้องรีบเรียนรู้งาน”
“เจมส์ก็อยู่ ให้เจมส์ทำก็ได้”
“ไม่ได้หรอกค่ะคุณป้าเดี๋ยวคนแถวนี้จะหาว่าเกลทำอะไรไม่ได้เื่ เกลต้องโชว์ฝีมือซักหน่อย” เธอพูดพลางหันไปทำหน้าทะเล้นใส่เอริค ที่ตอนนี้นั่งทำหน้าดุใส่เธออยู่
“นี่แกดุน้องด้วยหรอเ้าริค”
“แม่ ผมยังไม่เคยดุเลย แต่วันนี้น่าจะได้ดุจริงๆ แล้ว โทษฐานใส่ร้ายผม”
“เอาล่ะๆ คุยกันดีๆ อย่าทะเลาะกัน แต่แกก็อย่าใช้งานน้องหนักนัก วันหยุดก็พาน้องไปเที่ยวบ้าง”
“…..” เอริคไม่ตอบผู้เป็แม่
“แค่นี้นะ อย่าลืมกินข้าวกินปลากันด้วย หนูเกลก็พักผ่อนบ้างนะลูก”
“ค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะ”
“อยู่ที่นู่นคงเอาอกเอาใจคุณแม่จนหลงหัวปักหัวปำเลยสิท่า พูดอะไรท่านก็เชื่อหมด” เอริคประชดเกวลินหลังกดวางสายจากแม่
“พี่เอริคทำตัวไม่น่าไว้ใจเองรึป่าวคะ อย่ามาโทษเกลนะ”
“เกล!!!” เขาเสียงดังใส่เธอ
“ก็มันจริงอ่ะ ตอนเด็กพี่เอริคเคยชอบหน้าเกลที่ไหน” เธอพูดโดยไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย
“เกล!!จะทำมั้ยงาน”
“ทำค่ะ…งือ..เกลหยอกเล่นนิดเดียวเอง” เธอทำท่าทางและหน้าตาน่าสงสารใส่เขา
“ยัยบ๊องเอ๊ย” เขาว่าเธอ พลางหัวเราะใส่กัน
เอริคประธานหนุ่มมาดนิ่ง เสือยิ้มยาก เย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ ั้แ่เจอเกวลินเธอก็ค่อยๆ ละลายพฤติกรรมของเขาให้เปลี่ยนไปทีละน้อย
พรุ่งนี้เป็วันหยุดคืนนี้เอริคจึงถือโอกาสสอนงานเกวลินจนถึงดึกดื่น หญิงสาวเองก็ตั้งใจเรียนรู้งานเป็อย่างดี ไม่มีบ่นซักคำ ยิ่งทำให้เอริคประทับใจในความขยันและใจสู้ของเธอมากขึ้น
2K
