"เ้าหญิงเอรินคะ ในตอนเย็นถ้าจะไปไหนกรุณาเรียกทหารยามไปด้วยนะคะ" สาวใช้ส่วนตัวของฉันเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้าเคร่งเครียด
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
"คือว่า... ดูเหมือนว่าเมื่อไม่นานมานี้ ทหารรักษาชายแดนแจ้งมาว่าพบคนน่าสงสัยคล้ายกับว่าจะเป็ชาวไอดราเวียไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่เสียเท่าไหร่น่ะค่ะ ดังนั้นถ้าเป็ไปได้่เย็น เ้าหญิงอย่าออกไปเดินเล่นที่ไหนเลยนะคะ!" สาวใช้เล่าอย่างตื่นตระหนก
มันไม่ได้ประหลาดอะไรกับการรักษาความปลอดภัย อย่างไรเสียหุบเขาตะวันลับเป็เขตที่เรียกได้ว่าใกล้กับชายแดนของอาณาจักรไอดราเวียเป็อย่างมาก แต่กระนั้นก็มีทหารรักษาการอยู่ ถ้าหากทางไอดราเวียจะก่อไฟามาในตอนนี้คงไม่ใช่เื่เล่นๆเหมือนกัน
แต่จะว่าไปแล้วสถานการณ์ในตอนนี้มันมีอะไรแปลกๆรึเปล่านะ? ไม่สิเื่ที่จะมีความเคลื่อนไหวทันทีที่พวกเราเดินทางมาถึงเนี่ยมันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? การมาของฉันกับเ้าชายเอียสยังไงก็เป็ถึงความลับระดับสูงที่มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้นี่นา
สวบ สวบ
"ใคร!!" ฉันหันไปมองทางพุ่มไม้ที่อยู่ด้านหลัง เมื่อครู่ฉันได้ยินเสียงพุ่มไม้ขยับ อย่างน้อยๆบริเวณที่อยู่อาศัยของมนุษย์ส่วนใหญ่จะไม่มีสัตว์มาป้วนเปี้ยนอยู่แล้ว ดังนั้นสิ่งที่ทำให้พุ่มไม้ขยับ ถ้าไม่ใช่ลมก็ต้องเป็คน!
"แหมๆ เซนส์ดีจังเลยนะครับเ้าหญิง" เสียงทุ้มเยือกเย็นชวนขนลุกดังขึ้น ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ราวกับว่ามีอากาศหนาวเย็นแผ่ออกกว้าง รวมถึงความไม่เป็มิตรด้วย
ฉันยกมือขึ้นมาจับแขนเพื่อบรรเทาอาการกลัว ก่อนจะเพ่งมองไปยังทางพุ่มไม้
ชายร่างสูงสวมชุดสีขาวในมือถือหนังสือเล่มหน้าที่มีสัญลักษณ์กางเขนของศาสนจักร เขาเดินออกมาจากทางด้านหลังของพุ่มไม้ ก่อนจะลงมือปัดชายเสื้อที่มีเศษใบไม้ติด
"คุณบาทหลวง แล้วเ้าชายเอียสล่ะคะ?" ฉันเอ่ยถามด้วยเสียงเย็นอ่อน
"หืม เ้าชายเอลียาห์เหรอครับ? ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่ในบ้านพักที่เตรียมไว้อยู่ครับ เขากำลังสำนึกผิดเกี่ยวกับตอนที่เผลอทำกริยาไม่ดีต่อหน้าเ้าหญิงเอรินไป" บาทหลวงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
"อย่างนั้นเหรอคะ..." ฉันตอบรับ "ว่าแต่ แล้วทำไมคุณบาทหลวงไม่อยู่กับเ้าชายเอียสล่ะคะ?"
"คือว่า ผมมีเื่อยากจะคุยกับเ้าหญิงน้อยหน่อย พอจะมีเวลาว่างไหมล่ะครับ?"
"เื่ที่อยากคุย?"
"เกี่ยวกับเ้าชายเอลียาห์ครับ ถ้ายังไงพวกเราไปบ้านพักของเ้าชายเอลียาห์กันเถอะครับ" คุณบาทหลวงเอ่ยก่อนจะเดินนำหน้าฉันไป
"..." ฉันยืนนิ่งพิจารณา ฉันรู้สึกว่าไม่ควรไปกับเขา ไม่สิถ้าจะพูดให้ถูกคือไม่อยากไปกับเขามากกว่า ฉันรู้สึกไม่ดีกับเขาอย่างแรง ถ้าหากว่าฉันตามไปแล้วเกิดอะไรขึ้นมาล่ะ
แล้วอะไรล่ะที่จะเกิดขึ้น? ในที่นี้อย่างน้อยก็มีทหารองค์รักษ์มากกว่าร้อยนาย ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็ทหารเวทชั้นสูงที่ทางอาณาจักรคัดเลือกมา
"เ้าหญิงเอริน..?" คุณบาทหลวงเอ่ยเรียกฉัน เอาเถอะลองตามไปก็คงไม่เสียหายอะไรล่ะมั้งนะ
ฉันเดินตามคุณนักบวชไปเงียบๆ จนกระทั่งเห็นบ้านเรือนไม้สามสี่หลังที่ปลูกขึ้นใกล้ๆกัน ตรงกลางเป็บ้านขนาดเล็กซึ่งด้านนอกประดับไปด้วยดอกไม้ เสาของบ้านมีเถาวัลย์เลื้อยขึ้นอย่างสวยงาม นั่นคือบ้านพักของฉัน บ้านพักของราชวงศ์ ทางด้านซ้ายเป็บ้านพักที่ท่านพ่อสั่งสร้างเพื่อเป็ที่พักแก่อาคันตุกะหรือเหล่าขุนนางชั้นสูงซึ่งเป็สหายสนิทของท่านพ่อ ซึ่งในบัดนี้กลายเป็บ้านพักชั่วคราวของเ้าชายเอียส
แกร๊ก
"เชิญครับ" คุณบาทหลวงเปิดประตูให้ฉันเดินเข้าไป ฉันเหลือบมองคุณบาทหลวงเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ทำสีหน้าผิดปกติอะไร ฉันจึงเดินเข้าไปด้านใน
เมื่อก้าวเท้าเข้ามาภายในบ้านพักของเ้าชายเอียส จู่ๆฉันก็รู้สึกเหมือนว่าร่างกายของตัวเองหนักอึ้งจนไม่สามารถขยับตัวได้ นี่มัน...?
"หึหึ สมกับเป็เ้าหญิงผู้ไร้เดียงสา น่าเสียใจจริงๆที่เด็กแบบนี้ต้องถูกสังเวยชีวิต" เสียงเย็นเยือกเอ่ยขึ้นจากทางด้านข้างของฉัน
สังเวยชีวิต? นี่คุณบาทหลวงกำลังจะพูดเื่อะไรกัน แต่ไม่ทันที่ฉันเอ่ยถาม ฉันก็รู้สึกว่าร่างกายมันหนักไปทั้งหมด ก่อนที่เปลือกตาของฉันจะค่อยๆปิดลง
ไม่นะ เดี๋ยวสิ จะมาหมดสติแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันรู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่างถ้าหากว่าฉันหลับไปในตอนนี้มันจะต้องมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ ดังนั้น.... ไม่ได้นะ
ร่างกายของฉันขยับหน่อยสิ... นั่นเป็สิ่งที่ฉันรู้สึกอย่างแรงกล้าก่อนที่เปลือกตาจะปิดลง
เฮือก
ฉันรู้สึกตัวอีกทีทิวทัศน์รอบด้านของฉันก็เปลี่ยนไปทั้งหมด ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ที่ไหนกัน? ฉันมองเห็นเ้าชายเอียสกำลังยืนมองริบบิ้นสีแดงในมือของตัวเองอยู่ด้านหน้า กับเหล่าทหารที่ยืนอยู่รอบๆ มีลมเย็นๆพัดมาที่ต้นขาของฉัน ก่อนที่ฉันจะรู้ตัวว่ากำลังยืนอยู่ที่หน้าผา
เดี๋ยวก่อนนะ หน้าผางั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ไม่ใช่ว่าเมื่อครู่ฉันอยู่ที่บ้านพักของเ้าชายเอียสหรอกเหรอ? แต่ไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อจู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
แกร๊ก ครืน
สิ้นสุดเสียงนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนว่าร่างกายของตัวเองเบาหวิว ราวกับไม่ได้ยืนอยู่ เ้าชายเอียสมองมาทางฉันด้วยสายตาใ ราวกับว่าเวลาทั้งหมดมันกำลังเดินช้าลงเรื่อยๆ ฉันเห็นนายทหารทำท่าจะยื่นมือออกมารับตัวฉันเอาไว้ กับเส้นริบบิ้นสีแดงในมือของเ้าชายเอียสที่กำลังปลิวตามแรงลมอย่างช้าๆ
ในชั่วขณะนั้นฉันเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของผู้ชายที่สวมชุดขาว แล้วยืนอยู่ทางด้านหลังของเ้าชายเอียส นั่นมัน คุณบาทหลวง? ฉันทำหน้าไม่เข้าใจกับรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกไม่ดีนั่น แต่ร่างกายของฉันก็กำลังค่อยๆตกลง
"อ๊ะ..." ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรออกไป ฉันก็ร่วงหล่นลงมาจากที่หน้าผาในทันที ด้านล่างของฉันเป็แม่น้ำขนาดใหญ่ แต่ถ้าตกจากความสูงระดับนี้บางทีน้ำคงไม่สามารถช่วยรับร่างกายของฉันเอาไว้ได้
ฉันคิดถึงกรณีที่ร้ายแรงที่สุดจากการตกจากความสูงระดับนี้เอาไว้ บางทีตอนที่ฉันกระแทกกับผิวน้ำคงเหมือนจะกระแทกกับคอนกรีตก็ได้ ดังนั้นแล้วฉันต้องใช้มานาเพื่อควบคุมและป้องกันการาเ็
แต่ว่าใช้มานาอย่างนั้นเหรอ? ถึงแม้ว่าฉันเองจะเรียนเวทมนตร์มาบ้างแล้วก็เถอะ แต่ไม่ได้เรียนเวทมนตร์ที่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายหรือเวทที่ป้องกันอาการาเ็มาเลยนี่นา
อย่างมากที่ศึกษามา ก็มีเพียงแค่ห้าเวทพื้นฐาน ดิน น้ำ ลม ไฟ เหล็ก เท่านั้นเอง...
จริงด้วยสิ อย่างน้อยถ้าใช้ลมลดแรงกระแทกจากผิวน้ำแล้วล่ะก็ แต่ทว่ามานาที่ฉันมีจะสามารถช่วยได้ขนาดนั้นไหมนะ
ไม่มีเวลามาคิดแล้วถ้าไม่ทำตอนนี้ก็ตาย มันก็แค่นั้นเอง!
ฉันกัดริมฝีปากของตัวเอง ก่อนจะรวบรวมสมาธิในการรีดพลังมานาออกมาให้ถึงขีดสุด
ได้โปรดเถอะ....
ตู้มมมมมม
404
![[OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776844356_90956942.webp)
