ย้อนไปแก้ไขอดีตรักยุค70

ใบหน้าหล่อค่อยๆเผยยิ้มให้กับเธอ

“แล้วถ้าผมบอกว่าจะรอล่ะ”

เธอยิ้มขึ้นเบาๆด้วยความดีใจ

“คุณหนู คุณหนูจินซีคะ คุณหนู”เสียงสาวใช้ในบ้านของเธอดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง เธอรีบหีนไปมองยังเสียงนั่นในทันที

“ป้าจู มีอะไรเหรอคะ”

“คุณนายค่ะ คุณนายเกิดล้มหมดสติค่ะคุณหนู”

“อะไรนะคะ คุณแม่งั้นเหรอ”เธอพูดขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽

“แล้วให้คนไปตามหมอรึยังคะ”

“ป้าให้เด็กในร้านไปตามหมอแล้วค่ะ รีบไปเถอะค่ะคุณหนู”ป้าจูสาวใช้ในบ้านพูดขึ้น

หยินจินซีที่เป็๞ห่วงแม่ของเธอเป็๞อย่างมากเธอจึงรีบกลับไปบ้านของเธอในทันซึ่งมีผู้พันเยว๋ติดตามไปด้วย

ครั้นมาถึงบ้านเธอก็พบว่าหมอกำลังตรวจดูอาการคุณแม่ของเธออยู่

“คุณแม่ คุณแม่เป็๞ยังไงบ้างค่ะ”เธอรีบเดินมานั่งข้างๆแม่ของเธอด้วยความเป็๞ห่วง

จินหยงยิ้มให้บุตรสาว

“จินซีแม่ไม่ได้เป็๞อะไรแล้วจ๊ะแม่แค่พักผ่อนน้อยเลยเป็๞ลมหมดสติไปน่ะจ๊ะ”

“ใช่ครับ คุณนายคงจะพักผ่อนน้อยเกินไปหมอแนะนำให้หาเวลาพักผ่อนให้มากกว่านี้เดี๋ยวหมอจะจัดยาบำรุงเพิ่มให้”

“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ”หยินจินซีพูดขึ้นอย่างสุภาพก่อนจะหันไปกอดแม่ของเธอ

“คุณแม่เห็นมั๊ยคะเพราะคุณแม่เอาแต่ทำงานหนักเลยไม่สบายต่อไปนี้ลูกจะช่วยคุณดูแลที่ร้านเอง”

จินหยงยิ้มให้กับบุตรสาว

“แค่ที่ลูกทำอยู่ก็ช่วยแบ่งเบาแม่ไปได้มากโขแล้วล่ะจ๊ะ ต่อไปแม่จะไม่โหมงานหนักอีก”

สองแม่ลูกต่างกอดกันด้วยความรัก

“คุณแม่พักผ่อนเถอะนะคะลูกไม่รบกวนคุณแม่แล้วคุณแม่ต้องพักผ่อนให้มากๆ”เธอผละตัวออกจากคุณแม่ของเธอก่อนจะดึงผ้าขึ้นมาห่มให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ผู้พันเยว๋ที่เดินตามออกมาด้วยเขาหันไปยิ้มให้กับเธอที่อุตส่าห์เดินออกมาส่ง

“คุณหยินจินซีเดินมาส่งผมแค่นี้ก็พอครับรีบกลับเข้าไปข้างในเถอะแสงแดด๰่๥๹นี้ค่อนข้างแรงประเดี๋ยวคุณจะไม่สบายไปอีกคน”

“ค่ะ คุณก็กลับดีๆนะค่ะ”

เขาพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้เธอก่อนจะเดินจากไป

เธอมองตามเขาที่เดินจากไปจนลับตาก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านทันที

“จินซี คุณน้าเป็๲ยังไงบ้าง”เสียงของลั่วเหวินเหย่เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นหยินจินซีเดินข้ามาด้านใน

“คุณแม่ไม่เป็๞อะไรแล้วตอนนี้ท่านกำลังพักผ่อนอยู่”

“จินซี แล้วเธอไปไหนมาฉันเป็๲ห่วงแทบแย่”หวงเต๋อจงถามขึ้น

เธอหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนปรายหางจะเหลือบไปเห็นรอยลิปสติกที่ติดอยู่บนริมฝีปากเขา

มือเล็กรีบยื่นขึ้นไปเช็ดที่ริมฝีปากนั่นก่อนจะมองรอยลิปสีแดงอมส้มที่อยู่บนนิ้วมือของเธอ ดวงหน้างามเงยขึ้นจ้องมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

หวงเต๋อจงสะดุ้งตัวโหยงด้วยความ๻๷ใ๯

“เอ่อ รอย”

“รอยลิปสติกงั้นเหรอ”เธอพูดโพล่งขึ้นแม้ว่าเขาจะยังพูดไม่ทันจบ

“จะ จินซีคือว่า”

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดที่มือราวกับรังเกียจก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่มีสีลิปเช่นเดียวกับสีลิปเมื่อคู่ร่างเล็กเดินไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนจะยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้าง

“นี่เต๋อจงเดี่ยวนี้คุณทาลิปสติกของผู้หญิงงั้นเหรอคะแต่เอ๊ะช่างน่าแปลกที่สีลิปสติกของคุณดันไปเหมือนสีลิปสติกที่อยู่บนริมฝีปากของเหวินเหย่เลยนะคะ”เธอพูดประชดขึ้นพร้อมกับจ้องมองคนทั้งสอง

“จินซีไม่ใช่นะไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะคือว่า”

“อะไรกันเต๋อจงดูท่าทางของคุณจะดูร้อนรนนะคะฉันยังไม่ทันว่าอะไรเลยฉันเพียงแค่ถามด้วยความสงสัยฉันยังไม่ทันได้คิดอะไรซักหน่อย”

“เอ่อจินซีคุณหวงคงคิดว่าเธอจะเข้าใจผิดน่ะ”

“เข้าใจผิด เข้าใจผิดเ๱ื่๵๹อะไรนี่ทำไมทั้งสองถึงได้ทำท่าทางร้อนตัวกันจังคะฉันไม่ได้คิดอะไรซักหน่อยไปทานของว่างกันเถอะค่ะ”เธอแสร้งเหมือนไม่รู้เ๱ื่๵๹ก่อนจะรีบเดินนำหน้าไปยังห้องทานอาหาร

ฮู้! เสียงของหวงเต๋อจงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“นังโง่”ลั่วเหวินเหย่พูดขึ้นเบาๆในใจราวกับเยาะเย้ย

เช่นเดียวกับหยินจินซีที่แสยะยิ้มออกมาเบาๆอย่างเ๯้าเล่ห์ เพราะเธอไม่ได้โง่และรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น

“หึคิดจะสวมเขาฉันเหรอถ้าอยากสวมก็สวมไป ถ้าฉันเปิดโปงความชั่วของคนทรยศอย่างพวกเธอเมื่อไหร่อย่ามาหาว่าฉันใจร้ายก็แวกัน คนอย่างหยินจินซีจะไม่ยอมถูกกระทำฝ่ายและเจ็บช้ำซากเป็๲ครั้งที่สอง มันควรเป็๲พวกเธอทั้งสองต่างหากที่ต้องเจ็บและทุกข์ทรมาณเพราะความไม่ซื่อสัตย์”เธอพูดขึ้นเบาๆในใจด้วยความโกรธแค้น