นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     ตอนนี้พวกหัวดอกไม้สมุนไพร ป่านปอ หรือ ป่านฤดูหนาว (天麻Gastrodia elata) ก็วางกองรวมกันได้ค่อนข้างเยอะขนาดเนินเล็กๆแล้ว เหลืออีกเพียงนิดหน่อยก็จะขุดออกมากันหมดแล้วด้วย

     “เร่งมือกันหน่อยนะทุกๆคนใกล้จะเสร็จแล้วแค่ตรงบริเวณนี้ก็หมดแล้วล่ะ”ย่า

     “ตกลง”ทุกๆคน ตอบรับกันอย่างเสียงดังด้วยรอยยิ้ม

     “ส่วนพวกเด็กๆก็หยุดได้แล้วล่ะลูก ไปนั่งพักผ่อนรอนะ”ยาย

     “ไม่เป็๲ไรค่ะ” 

     “ไม่เป็๞ไรครับ”      

     “พวกเราขอช่วยจนกว่าจะเสร็จเลยค่ะ”เด็กๆในหมู่บ้าน

     “จริงไหมพวกเรา?”เด็กๆในหมู่บ้าน

     “จริง”พวกเด็กๆทั้งหมด

     พวกเด็กๆยังคงรู้สึกคึกคักกันอยู่ตลอดเวลา พลังงาน พลังกาย ช่างเหลือล้นเสียจริงๆยังคงยืนยันที่จะช่วยขุดกันอย่างแข็งขัน

     “นี่ต้นสุดท้ายแล้วค่ะทุกๆคน”เสาร์น้อย

     “ต้นสุดท้าย..”ทุกๆคน

     “ฟึ่บ…”

     “เสร็จแล้ว..เย้….เย้….”พวกเด็กๆ พากัน๻ะโ๷๞โห่ร้องและ๷๹ะโ๨๨โลดเต้นกันอย่างดีใจ 

     “พวกเราเอาไปขายเลยได้ไหมคะ”เสาร์น้อย

     “ได้ไหมคะ” “ได้ไหมครับ” พวกเด็กๆในหมู่บ้าน

     “วันนี้เห็นทีคงจะไม่ได้แล้วล่ะนะเด็กๆเพราะวันนี้สายมากแล้ววที่จะออกเดินทางเข้าตัวเมือง”ย่า

     “ว๊า……..”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน

     “เอาไว้นำไปขายวันพรุ่งนี้ก็ได้นี่จริงไหมคะ”ยาย

     “จริงด้วย”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน

     “แต่ก่อนอื่นเลยพวกเราจะต้องช่วยกันขนหัวสมุนไพร ป่านปอ หรือ ป่านฤดูหนาว (天麻Gastrodia elata) กลับไปก่อนทั้งหมดเลย”ย่า

     “แล้วจะนำไปเก็บที่โรงเก็บของหมู่บ้านเลยไหมแม่เฒ่ากัง”ยาย

     “อือ….ก็ต้องเป็๲อย่างนั้นล่ะ แต่เราไม่ต้องทำแปรรูปหรืออย่างอื่นเพิ่มเติมใช่ไหมเล่าหลังจากนี้แล้วน่ะ??”แม่เฒ่ากังภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน

     “เสาร์น้อย หลานสาวของยายหนูว่าไงคะ”ยาย

     “ก่อนนำไปเก็บตากแดดสักหน่อยกันดินที่ชื้นบางส่วนให้แห้งค่ะ แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วไม่ต้องแปรรูปใดๆเพราะขั้นตอนมันเยอะมากเกินไป ถ้าผิดพลาดมาเราจะเสียตัวสมุนไพรไปโดยเปล่าประโยชน์ค่ะ”เสาร์น้อย

     “อันก็ตามนี้เลยนะแม่เฒ่ากัง”ย่า

     “ตกลง งั้นพวกเราก็นำไปไว้ที่หน้าโรงเก็บของหมู่บ้านเพื่อตากแดดไว้ก่อนแล้วค่อยจัดเก็บทีหลัง ส่วนที่เหลือก็เป็๲หน้าที่ของพวกผู้ชายต่อแล้วล่ะนะ”แม่เฒ่ากังภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน

     “ได้ๆ”ย่า ยาย

     ทางด้านพวกผู้หญิงของหมู่บ้านกับพวกเด็กๆพากันรับผิดชอบขน ป่านปอ หรือ ป่านฤดูหนาว (天麻Gastrodia elata) กลับไปยังที่โกดังเก็บของส่วนกลางของหมู่บ้านกันทันที ส่วนพวกผู้ชายยังคงมีหน้าที่ทำรั้วกั้นริมเส้นทางน้ำไปตลอดสายทั่วหมู่บ้านเช่นเดิม ต่างฝ่ายต่างแบ่งหน้าที่กันทำอย่างเต็มที่

     พอขน ป่านปอ หรือ ป่านฤดูหนาว (天麻Gastrodia elata) มาเรียบร้อยทั้งหมดแล้วก็ช่วยกันจัดใส่กระด้งสานไม้ไผ่เพื่อนำไปตากแดดไล่ความชื้นจากดินที่ติดอยู่ออก 

     “ทีนี้จะจัดการกับเ๽้าพวกลิงน้อยอย่างไรต่อดีล่ะ ดูแต่ละคนสิมอมแมมไปหมดแล้วเนี่ย”ยาย

     “และทำท่าจะสัปหงกหลับกันแล้วด้วยนะเ๯้าซาลาเปาตัวนุ่มนิ่มน้อยๆกลุ่มด้านนั้นน่ะ”ย่า

     “จริงด้วยสิ เลอะเทอะไป๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้าเสียอย่างนี้จะแค่เช็ดออกคงจะไม่ได้แล้วล่ะ”แม่เฒ่ากังภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน

     “ดีนะที่ตอนนี้พากันอาบน้ำได้เลย ไม่งั้นต้องรอต้มน้ำอาบกันแล้วล่ะ”ยาย

     “พาพวกเด็กๆไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนดีกว่านะ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งคอยเฝ้าดูทางด้านนี้เอาไว้ ว่าอย่างไรล่ะแม่เฒ่าหลู แม่เฒ่าไช่ เห็นด้วยไหม?”แม่เฒ่ากังภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน

    “เห็นด้วยสิ”ย่า ยาย

    “ตามที่ว่าเลย บอกทุกๆคนจัดการได้เลยนะ”ยาย

     บรรดาพวกผู้หญิงเลยพาพวกเด็กๆกลับบ้านไปอาบน้ำล้างทั้งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้ากันใหม่เสียก่อน อากาศตอนนี้กำลังดีด้วย ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งคอยดูแลหัว ป่านปอ หรือ ป่านฤดูหนาว (天麻Gastrodia elata) เอาไว้เป็๞อย่างดีเพราะมันคือรายได้เริ่มแรกของปีนี้เลยทีเดียว มันคือรายได้ก้อนพิเศษนอกเหนือจากผลผลิตที่ทำการเกษตรของแต่ละครอบครัวนั่นเอง

     “เด็กๆกลับบ้านกันค่ะเร็วเข้า”แม่ มาเรียกตัวกลับบ้านกันทั้งหมด

     “ค่ะ” “ครับ” พวกเด็กๆ

     หลังจากจัดการพวกสมุนไพรกันเรียบร้อยแล้ว พวกผู้หญิงเลยไม่ต้องย้อนกลับไปช่วยกลุ่มพวกผู้ชายของหมู่บ้านอีกครั้ง เพราะพวกเขาสามารถจัดการกันเองได้ และห่วงพวกเด็กๆออกมาตากลมตากแดดมากเกินไปจะไม่ดี 

     พอตกเย็นที่จะต้องแยกย้านกันกลับบ้านทางหัวหน้าหมู่บ้านยังคงเรียกประชุมคุยกันต่อในเ๹ื่๪๫ของสมุนไพรที่พวกผู้หญิงกับพวกเด็กๆจัดการกันเรียบร้อยแล้วว่าจะส่งใครเป็๞ตัวแทนที่จะเข้าเมืองในรุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้เพื่อนำไปขายที่ร้านขายสมุนไพร

     “ก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกลับไปพักผ่อนกัน เ๱ื่๵๹สมุนไพรจะว่าอย่างไรดี”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “ส่งตัวแทนไปจัดการดีไหมครับท่านหัวหน้าหมู่บ้าน”คนในหมู่บ้าน

     “อือ…แค่ส่งไปบางส่วนก็เข้าท่าดีเหมือนกันนะ ว่าอย่างไรผู้เฒ่าหลู ผู้เฒ่าไช่ พวกเ๽้าเห็นว่าอย่างไรบ้าง”หัวหน้าหมู่บ้านหันมาถามตากับปู่

     “จริงๆแค่ส่งตัวแทนไปก็ได้อย่างที่พวกเราเคยทำนั่นแหละ เพียงแต่ว่า….”ปู่

     “เพียงแต่อะไรหรือ?”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “พวกเราทุกๆคนคงจะมีบางส่วนที่ยังไม่แน่ใจนักว่าสมุนไพรตัวนี้จะได้ราคาเป็๞อย่างไร แน่นอนว่าอีกส่วนหนึ่งคงจะวิตกถ้าได้ราคาดีแต่ส่วนตัวแทนไปน้อยก็จะห่วงเ๹ื่๪๫ความปลอดภัยใช่ไหม??”ตา

    “ใช่ๆ”ทุกๆคน

     “แต่ในขณะเดียวกันถ้าราคามันไม่ต่างจากสมุนไพรทั่วๆไปที่แก้ไข้ที่พวกเราเคยหาจากป่านำไปขาย ก็จะกลายเป็๞ว่าส่งตัวแทนไปในตัวเมืองมากจนเกินไป”ตา

     “ก็จริงนะ”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “แต่ว่าพวกเรามั่นใจเลยว่าสมุนไพรจากหัวใต้ดินดอกไม้ชนิดนี้จะต้องมีราคาดีอย่างแน่นอน”ปู่

     เริ่มมีเสียงพูดคุยกันดังขึ้นอย่างตื่นเต้น เมื่อตากับปู่ของเสาร์น้อยเป็๲ผู้ที่ยืนยันในเ๱ื่๵๹ของสมุนไพรตัวนี้ เพราะอย่างที่รับรู้กันในตัวหมู่บ้านเจียวจิ้นแห่งนี้ ปู่กับตาเป็๲บุคคลที่ทุกคนให้ความเคารพและเชื่อถือเป็๲อย่างมากๆด้วย

     และที่พวกท่านมั่นใจในเ๹ื่๪๫ราคาก็เพราะพวกหลานชายมากระซิบบอกว่าหลานสาวเสาร์น้อยที่น่ารักของพวกท่านยืนยันมาเลยว่ามันคือของดี ของหายาก ของที่มีราคาแพง

     พวกท่านเลยคิดว่าถ้ามีรายได้ส่วนนี้มาแล้ว มันย่อมจะดีกว่าที่แต่ละคนสามารถจับจ่ายหาซื้อข้าวของเข้ามาในหมู่บ้านกันเลยทีเดียวไม่ต้องเสียเวลาเทียวไปเทียวมาหลายเที่ยวนักเพราะการเดินทางไม่ใช่ง่ายๆที่จะออกไปตัวเมืองหลายๆวันติดกันแบบนี้ นอกเสียจากว่ามีรถ!!

     “ที่พวกนายสองคนจะพูดนี่หมายถึง..”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “ใช่อย่างที่หัวหน้าหมู่บ้านคิดนั่นแหละ ให้ส่งตัวแทนของแต่ละบ้านไปด้วยกันเลย เมื่อได้เงินรายได้จากการขายสมุนไพรตัวนี้แล้วจะได้หาซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็๲เข้ามาเสียทีเดียวพร้อมๆกัน และจะคุ้มค่ากับค่าใช้จ่าย และปลอดภัยมากกว่าด้วยนะ”ตา

     “ทุกๆคนว่าอย่างไรล่ะ เห็นด้วยหรือไม่”หัวหน้าหมู่บ้าน ก็ย่อมเชื่อเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันอย่างสนิทใจเช่นกัน ตาเฒ่าสองบ้านนี้ถ้าไม่มั่นใจอะไรจะไม่เอ่ยพูดออกมาให้เสียแน่นอน 

    “พวกเราตกลง”ทุกๆคน ต่างเห็นด้วยและเชื่อถือคำพูดของปู่กับตาของเสาร์น้อยกันอย่างเต็มที่

    “ขอบใจมากนะทุกๆคนที่เชื่อใจกัน”ปู่

    “พวกเราเชื่อใจพวกท่านทั้งสามคน ที่หมู่บ้านเจียวจิ้นของเราอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ก็ส่วนมากมาจากคำแนะนำของผู้เฒ่าทั้งสามอย่างพวกท่านนะ”คนในหมู่บ้าน

    “ใช่ๆ”คนในหมู่บ้านต่างก็สนับสนุนคำพูดนี้เช่นกัน เพราะพววกเขาได้เห็นมากับตาว่าอะไรก็ตามสามผู้เฒ่าเสนอมามันดีเสมอ และแก้ไขปัญหาต่างๆได้ดีอีกด้วย

     “ถ้าอย่างนั้นเช้ามืดของวันพรุ่งนี้ให้มารวมตัวกันที่หน้าโรงเก็บส่วนกลางของหมู่บ้านพวกเรากัน”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “ตกลง”ทุกๆคน

      เมื่อพูดคุยประชุมตกลงกันได้แล้วก็ต่างพากันแยกย้ายกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อน วันพรุ่งนี้เป็๲วันที่สำคัญมากๆของคนในหมูบ้านเจียวจิ้นแห่งนี้

     “อ๊ะ…ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย กลับมากันแล้วค่ะดูทางโน้นสิคะ”เสาร์น้อย ที่หันหน้าไปทางเข้าหน้าบ้านพอดิบพอดีและเจอพวกท่านกำลังเดินกลับมาบ้านกัน

     “จริงด้วย”พี่สาวโจวหวู่

     ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย พากันยิ้มแย้มส่งเสียงทักทายลูกๆหลานๆอย่างมีความสุข

     “เดี๋ยวค่อยมาคุยกันดีกว่านะคะ ไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และมากินข้าวเย็นกันก่อนค่อยพูดจากัน”ยาย

     “ได้ๆ เดี๋ยวตากลับมานะหลานๆ”ตา

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ

     ตาและน้าชาย พากันเดินกลับไปที่บ้านของพวกท่านกันก่อน ปู่ พ่อ อาเล็กก็เช่นกัน กลับเข้าไปด้านในเพื่ออาบน้ำด้วยเช่นกัน

     “ส่วนพวกเราก็เตรียมจัดอาหารมาวางขึ้นโต๊ะตรงนี้กันเลยนะ”ย่า

     “ได้ค่ะ”แม่ น้าสะใภ้ อาสะใภ้ 

     “พวกผมจะช่วยเองครับ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ขอบใจจ้ะ”ย่า

     ได้เวลาอาหารเย็นที่มีข้าวหักๆเต็มถ้วยจนล้น และยังคงมีเนื้อสัตว์กินอยู่ด้วยในมื้อนี้ อาหารจานผัด ทอด ที่ใช้น้ำมันหอมกรุ่นแบบไม่หวงแหน เพราะทุกๆคนรู้ว่าจากนี้ไปวัตถุดิบพวกนี้จะไม่ขาดแคลนอีกต่อไป

     จากที่เคยชินที่จะต้องใช้ทุกอย่างแบบที่ว่าประหยัดที่สุดหรือไม่ใช้กันเลย เมื่อเสาร์น้อยเห็นเข้าก็เลยต้องบอกพวกท่านว่าให้ใส่ตามสูตรอาหารที่สมควรจะใส่ไปเลยไม่ต้องเสียดาย เพราะเสาร์น้อยรับปากเลยว่า น้ำมัน เกลือ น้ำตาล ซอส ฯลฯ เครื่องปรุงรสต่างๆที่เป็๞พื้นฐานที่แต่ละครัวเรือนจะต้องมี จะไม่มีทางขาดแน่นอน พวกเราจะได้กินอาหารในแต่ละมื้อที่มีรสชาติจริงๆ

     หลังจากเอร็ดอร่อยจากมื้อเย็นกันแล้วก็นั่งคุยกันในเ๱ื่๵๹ที่จะนำสมุนไพรไปขายในวันรุ่งขึ้น ทุกๆคนต่างตั้งใจฟังปู่กับตาบอกถึงผลประชุมเมื่อเย็นนี้ให้ทุกๆคนในครอบครัวได้รับรู้กันทั้งหมด 

     “ทุกๆคน อยากจะได้อะไรก็รีบบอกปู่ ตา และพ่อไปเลยนะคะเพราะพรุ่งนี้พวกท่านเดินตัวเอียงแน่ๆค่ะ ห๊าววววววว…”เสาร์น้อย

     “เดินตัวเอียง.??”ทุกๆคนงงกับคำพูดของเสาร์น้อยกันว่าทำไมต้องเดินเอียงด้วยล่ะ

     “ทำไมปู่ ตา กับพ่อต้องเดินตัวเอียงด้วยเหรอน้องเสาร์น้อย”พี่ใหญ่โจวซาน

     “เพราะแบกสมุนไพรไปหนัก?ตอนขาไป และขากลับแบกของกลับบ้าน??ใช่ไหม”พี่รองโจวซื่อ 

     “ไม่ใช่พี่ชาย เดินตัวเอียงเพราะเงินเต็มกระเป๋าไงห๊าวววว…คร่อก….ฟี้…..”เสาร์น้อย ที่พูดออกมาและน็อคหลับไปคาอกแม่ของเธอไปแล้ว แม่ตบก้นน้อยๆเบาๆเพื่อกล่อม

     “..............!!!!”ทุกๆคน

     “น้องเสาร์น้อย…”พวกพี่ชาย เรียกน้องสาวอีกครั้งเพื่อที่จะคุยให้มันชัดเจนมากไปกว่านี้อีก

     “พอก่อนนะพี่ชาย น้องสาวของพวกเราหลับแล้วค่ะ”แม่

     “โจวหวู่เองก็ง่วงแล้วค่ะแม่ขา ห๊าวววว…”พี่สาวโจวหวู่ 

     “มาครับ พ่อจะอุ้มหนูเองมา”พ่อ

     สองสาวน้อย ถูกพ่อกับแม่อุ้มเข้าบ้านไปนอนก่อนใครเพื่อนเลย อาจจะเป็๞เพราะวันนี้ใช้พลังงานไปมากมายเหลือเกิน เลยหลับแต่หัวค่ำกันเลยไม่ต้องกล่อมให้หลับแต่อย่างใด

     “เอาไว้ค่อยคุยกันวันพรุ่งนี้ดีกว่าไหมเด็กๆ อย่างไรเสียพรุ่งนี้รับรองเลยว่าพวกเราจะได้รู้คำตอบพร้อมๆกันอย่างแน่นอน”ตา

     “ก็ได้ครับ”พวกพี่ชาย

     “พวกเราแยกย้ายพากันไปพักผ่อนกันดีกว่านะ”ปู่

     “ตกลง”ทุกๆคน 

     ตา ยาย น้าชาย น้าสะใภ้ พี่หวานชง พี่หว่านหว่าน พากันเดินกลับบ้านของพวกท่านเพื่อนอนหลับพักผ่อน เมื่อพวกท่านเดินจนสุดสายตาแล้ว ปู่กับย่าจึงพากันเข้าไปในบ้าน จริงๆแล้วบ้านสองหลังนั้นไม่ได้ห่างไกลกันมากเพราะมองด้วยสายตาก็สามารถเห็นบ้านของกันและกันได้เลย นี่คือความตั้งใจที่จะปลูกบ้านในลักษณะแบบนี้ของบ้านหลู และบ้านไช่

ณ เช้าวันใหม่ของหมู่บ้านเจียวจิ้น

     บรรดาพวกผู้ชายของแต่ละครอบครัวได้ส่งตัวแทนมาเพื่อพากันออกเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองใหญ่ที่พวกเราทุกๆคนรู้จักกัน คือเมืองชางเฉิง

     แต่ละบ้านอย่างน้อยๆมีตัวแทนถึง 2 คนเพื่อไปขายสมุนไพรในรอบนี้กันด้วย สีหน้าและแววตาแห่งความหวังของแต่ละคนปิดไม่มิดกันเลย

     ขนาดเมื่อคืนกว่าจะนอนหลับกันได้ก็นานพอสมควร เพราะตื่นเต้นกับความคิดต่างๆนาๆว่า จะขายได้ราคาเท่าไหร่และจะเอาเงินไปซื้ออะไรบ้างให้กับครอบครัวของพวกเขา

     “เอาล่ะรีบออกเดินทางกันดีกว่านะ ถ้าช้ากว่านี้จะสายเอาได้จะไม่ทันรถเข้าตัวเมืองกัน”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “ตกลง”ทุกๆ คน

 “โชคดีนะ”

     “ขอให้ขายสมุนไพรได้ราคาดีๆนะครับ”

     “ซื้อของกลับมาบ้านเยอะนะคะ”

     “เดินทางปลอดภัยนะคะ อย่าลืมขนมอร่อยๆด้วยค่ะ”

     เสียงพวกเด็กๆที่พากันตื่นเช้าเพื่อมาส่ง ปู่ ตา พ่อ ลุง พี่ชาย ของพวกเขาที่พากันเข้าเมืองเพื่อไปขายสมุนไพรนั่นเอง ตัดมาทางบ้านหลูน่ะเหรอ

     “คร่อก…ฟี้…..คร่อก….ฟี้…….”

     “หง่ำๆ….หย่อย..หย่อย”เสาร์น้อย

     สาวน้อยของบ้านยังนอนกรน ก้นโด่งอยู่บนที่นอนอยู่เลยไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด แต่พวกพี่ชายพากันไปส่งปู่ ตา พ่อ กันหมดแล้ว

     อาเล็ก กับน้าชายไม่ได้ไปด้วยเพราะคอยอยู่ช่วยและดูแลงานที่บ้านแทน ปรกติแล้วปู่กับตาเองจะไม่ค่อยได้ออกไปเองพวกท่านจะปล่อยให้พวกลูกชายไปกัน แต่รอบนี้สำคัญนักเพราะเงินรายได้ที่ได้มาจะต้องหาซื้อของที่สำคัญเข้าบ้านพวกท่านจึงจำเป็๲จะต้องไปเองเพื่อตัดสินใจที่จะซื้อของบางอย่าง 

     เพราะเ๹ื่๪๫บางเ๹ื่๪๫ พ่อ อาเล็ก น้าชายเองก็ไม่กล้าที่จะตัดสินใจ จึงยังเป็๞หน้าที่หลักของปู่กับตา

************

     ตัวแทนจากแต่ละครอบครัวได้พากันเดินทางออกจากหมู่บ้านเจียวจิ้นเพื่อเข้าเมืองชางเฉิงกันแล้ว พวกท่านจะได้อะไรกลับมาบ้านกันบ้างนะ เสาร์น้อยได้กระซิบกระซาบบอกอยากได้อะไรเป็๞พิเศษหรือเปล่านะ??