"อะ-อืม..."
ทันใดนั้นผมก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
แต่แทนที่จะเห็นพี่สาวผมขาวที่กำลังให้ผมขี่หลังอยู่ผมก็กลับเห็นแต่'สีดำ'ที่กำลังล้อมรอบตัวผมไปทั่วบริเวณ
และทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของชายคนหนึ่งก็ได้ดังขึ้นแล้วจึงตามด้วยคำกล่าวทักทาย
"ไอหนุ่มแกน่ะ เห็นว่าชื่อเรออสสินะ"
เป็คำทักทายที่ถึงจะดูราบเรียบแต่ก็แสดงถึงความน่าเกรงขาม
"ข้าน่ะเฝ้ามองแกมาอยู่สักพักแล้วล่ะ"
"..."
"เห็นหมู่บ้านตนเองถูกเผาน่ะเป็ไง? บันเทิงดีไหม"
"...!"
ทันใดนั้นจู่ๆอารมณ์ของผมก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุดที่จู่ๆก็ถูกพูดจาเสียดสีใส่
ผมตัดสินใจพุ่งกำปั้นเข้าใส่เ้าของเสียงที่น่าเกรงขามนั้นทันที
"บังอาจ!"
ผมะโขึ้นโดยไม่สนใจทั้งสิ้น ว่าชายแปลกหน้าคนนี้จะเป็ใครขอแค่ได้ต่อยเ้าคนที่บังอาจมาพูดจายั่วโมโหผมก็พอ
แต่แล้วทันใดนั้น
"กร่อบกร่อบ"
แทนที่กำปั้นของผมจะพุ่งไปที่ใบหน้าของชายคนนี้เข้าอย่างจังมันก็กลับไม่ใช่อย่างนั้น
เพราะชายคนนั้นกลับรับกำปั้นของผมได้ด้วยท่าทีสบายๆพร้อมกับยื่นนิ้วโป้งออกมาจากมือข้างที่ใช้รับหมัด และใช้มันป่นกระดูกกำปั้นของผมจนแหลกละเอียด
"อ๊าก!!"
ผมะโขึ้นด้วยความเ็ปจากการแตกร้าวของกระดูก
"อารมณ์ร้อนไม่เบาเลยนะไอหนุ่ม...แต่ข้าว่าเ้าเก็บความโกรธนั่นไว้ไปลงกับปีศาจที่ทำให้หมู่บ้านของเ้าถูกทำลายเถอะ"
ชายคนเดิมพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆหยุดการป่นกระดูกมือของผม
"เ้ามีเวลาคุยกับข้าในร่างนี้แค่ครู่เดียวเพราะงั้นขอให้ตั้งใจฟังซะด้วยล่ะ...และแน่นอนว่าระหว่างข้าพูดเ้าไม่มีสิทธิถามหรอกนะ"
"..."
ผมที่พึ่งโดนป่นกระดูกไม่ได้ตอบอะไรไป
"นับแต่นี้ ข้าขอสั่งให้เ้าฆ่าคนถวายให้กับข้าอย่างน้อยเดือนละหนึ่งคน และในแต่ละครั้ง ข้าจะให้รางวัลเ้าเป็การ'เช่าความรู้สึก'และ'การย้อนเวลา'
"..."
"เช่าความรู้สึกมันคืออะไรกัน?"ถึงผมจะสงสัยเกี่ยวกับเื่นี้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
"และยิ่งเ้าฆ่าเยอะเท่าไหร่รางวัลของเ้าก็จะมีผลรุนแรงเยอะขึ้นเท่านั้น"
"..."
"และแน่นอนว่าเ้าไม่มีสิทธิปฏิเสธเพราะนี่แลกกับการที่ข้าชุบชีวิตให้เ้าในครั้งนี้"
"..."
"จงยินดีในความโชคดีของเ้าที่ได้รับความเมตตาจากข้า อดีตาาปีศาจซะล่ะ"
"..."
"ฟู่"
และทันใดนั้นจู่ๆก็มีไอน้ำมากมายหมุนวนอยู่ที่รอบมือขวาของชายที่อ้างตนว่าเป็อดีตาาปีศาจ
ไม่นานหลังจากนั้นไอน้ำก็ค่อยๆหายไป และปรากฏออกมาให้เห็นเป็ดาบขนาดใหญ่ ที่กำลังลอยอยู่ในอากาศเบื้องหน้าของชายคนนั้น
"นี่คือดาบปีศาจ'นิกริทูด'"
"...?"
"ไอหนุ่มเ้าจงรับดาบเล่มนี้ไว้'ฆ่าถวาย'ซะ"
"...!?"
"มันเป็ดาบปีศาจที่าาปีศาจอย่างข้าเคยเป็เ้าของก่อนที่จะถูกพวกเดียวกัน...หรือก็คือพวกปีศาจที่ทำให้หมู่บ้านของเ้าถูกทำลาย'ทรยศ' จนข้าต้องถูกฆ่าตาย"
ผมเริ่มรู้สึกสับสนกับสิ่งที่กำลังได้ยิน
"นอกจาก'ฆ่าถวาย' เ้าจงแก้แค้นให้กับข้า...กำจัดาาปีศาจคนปัจจุบันที่ทรยศข้าเพื่อแย่งชิงอำนาจไปเป็ของตนเองด้วย"
"แล้วถ้าข้าคิดจะไม่ทำล่ะ?"
ผมที่เงียบมานานถามออกไปบ้าง
"ไม่ใช่ว่าข้าบอกเ้าแล้วหรือไงว่าเ้าไม่มีสิทธิถาม...แต่ก็เอาเถอะ เ้าก็จะตายทันที พร้อมๆกับข้า ที่เป็ผู้ร่ายมนตร์คืนชีพให้เ้านั่นล่ะ"
"..."
"แต่เ้าก็คงอยากทำมันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?เรออส การแก้แค้นคนที่ทำให้หมู่บ้านของเ้าต้องถูกแผดเผาน่ะ"
"ไม่ใช่ว่าท่านน่ะตายไปแล้วงั้นเหรอ อดีตาาปีศาจ?"
ผมพูดเปลี่ยนเื่
"ไอหนุ่มเ้านี่เข้าใจอะไรยากซะจริง คำว่าตาย สำหรับิญญาอย่างข้า ก็คือการไม่ได้ไปผุดไปเกิดแต่ต้องหายสาบสูญไปตลอดกาลไงล่ะ"
"แล้วทำไมท่านถึงไม่ไปผุดไปเกิดซะตอนนี้เลยละ"
"เ้าคิดว่าข้าจะมอบ'นิกริทูด'ให้เ้าทำไมล่ะ? ไม่ใช่ว่าข้าก็บอกไปแล้วหรือไงว่าข้า้าแก้แค้นน่ะ"
"..."
"เพล้ง"
และทันใดนั้นไอสีดำที่กำลังปกคลุมผม กับชายที่บอกว่าตนคืออดีตาาปีศาจ ก็ค่อยๆเริ่มแตกร้าวราวกับกระจกที่กำลังแตกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
"การสนทนาระหว่างเราคงจะจบเพียงเท่านี้ล่ะนะไอหนุ่ม"
"..."
ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
"ส่วนเื่รางวัล'เช่าความรู้สึก' และ 'การย้อนเวลา'ข้าจะมอบให้กับเ้าทุกๆวันที่สิบสาม เมื่อเ้าทำการ'ฆ่าถวาย'ได้สำเร็จนะ ไอหนุ่ม"
"..."
"ลาล่ะ"
สิ้นเสียงนั้นความมืดรอบๆตัวผมก็แตกสลายไปจนหมดเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตนเองกำลังนอนพิงต้นไม้อยู่ในป่ากับพี่สาวผมขาวปริศนา
"ฝันเมื่อกี้...มันอะไรกัน"