บุปผาเหนือกาลเวลา

แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนส่องกระทบกับโต๊ะไม้เก่าในห้องสมุดอันหลานนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องเงียบ ๆ ที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงลิบหนังสือหลายร้อยเล่มที่เรียงตัวอย่างเป็๲ระเบียบกลับให้ความรู้สึกเงียบเหงาเหมือนอยู่คนละมิติเธอยังไม่ชินกับการทำงานในเวลากลางคืน แต่เมื่อเงินค่าเช่าห้องเพิ่มขึ้นการทำงานล่วงเวลาในห้องสมุดก็กลายเป็๲ทางเลือกเดียวที่เธอมี

"อีกไม่นานก็จะปิดแล้ว" เธอบ่นเบา ๆพลางมองนาฬิกาข้อมือที่ชี้เวลาเกือบเที่ยงคืน

เสียงลมที่พัดผ่านกระจกทำให้เธอสะดุ้งแม้จะบอกตัวเองว่าไม่ควรกลัวแต่ความมืดและเงาสะท้อนของชั้นหนังสือก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองอยู่

"หยุดคิดฟุ้งซ่านเถอะ อันหลานแค่จัดหนังสือให้เสร็จก็กลับบ้านได้แล้ว" เธอพึมพำปลอบใจตัวเอง

ขณะที่เธอกำลังดึงหนังสือเล่มสุดท้ายจากชั้นล่างสุดออกมาเพื่อจัดระเบียบสายตาของเธอกลับสะดุดกับอะไรบางอย่างในมุมมืดที่ลึกที่สุดของชั้นหนังสือ

"อะไรน่ะ?" เธอก้มลงไปมองใกล้ ๆ

มันคือหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูเก่ามากปกหนังสีน้ำตาลเข้มแตกลายคล้ายรอยของต้นไม้เก่ามีฝุ่นหนาปกคลุมจนมองไม่เห็นรายละเอียด เธอหยิบมันขึ้นมาแล้วเป่าฝุ่นออกเผยให้เห็นตัวอักษรโบราณที่ประดับบนปก

"คัมภีร์แห่งโชคชะตา"

แม้ว่าเธอจะไม่เคยเรียนภาษาจีนโบราณแต่แปลกที่เธอสามารถอ่านชื่อหนังสือได้อย่างชัดเจนมันเหมือนกับว่าตัวอักษรเ๮๣่า๲ั้๲กำลังพูดกับเธอโดยตรง

ความอยากรู้อยากเห็นทำให้อันหลานเปิดหนังสือออกแม้กระดาษจะเปื่อยยุ่ย แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยภาพวาดและข้อความที่แปลกตา

"นี่มัน...ศิลปะโบราณหรืออะไรบางอย่าง?" เธอพึมพำ

แต่ในหน้าถัดมามีบางอย่างที่ทำให้เธอหยุดหายใจภาพวาดของดอกไม้หลากสีที่แผ่แสงสว่างออกมาเหมือนมีชีวิตจริงปรากฏบนกระดาษเก่าที่ไม่ควรมีความสดใสแบบนี้

ใต้ภาพนั้นมีข้อความที่เหมือนจะเรืองแสง"ผู้ที่ถูกเลือกจะไม่มีวันหลีกเลี่ยงชะตากรรม"

คำพูดนั้นทำให้อันหลานรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านตัวเธอ

ทันใดนั้นห้องสมุดทั้งห้องสั่นไหว ราวกับมีแผ่นดินไหวเกิดขึ้นหนังสือบนชั้นร่วงลงมากระจัดกระจาย ไฟนีออนริบหรี่จนเกือบดับอันหลาน๻๠ใ๽และรีบวางหนังสือลง

"เกิดอะไรขึ้น?!"

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลังจากชั้นหนังสือลมแรงที่มองไม่เห็นก็พัดวนรอบตัวเธอ กระดาษในหนังสือเปิดพลิกอย่างบ้าคลั่งและก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว แสงสว่างจ้าก็ปกคลุมทั้งตัวเธอ

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งอันหลานพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องสมุดอีกต่อไป

เธอยืนอยู่กลางป่าใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงชะลูดเสียงนกร้องและลมพัดใบไม้ปลิวเป็๲สิ่งเดียวที่เธอได้ยินดวงอาทิตย์ที่อยู่บนท้องฟ้าส่องแสงจ้า เธอหรี่ตาลงเพื่อปรับสายตา

"นี่มัน...ที่ไหนกัน?" เธอพูดกับตัวเองพลางก้มมองเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่

เธอพบว่าชุดนักศึกษาของเธอถูกแทนที่ด้วยชุดผ้าไหมสีอ่อนที่ดูสง่างามและวิจิตรเธอแตะผ้าสีขาวที่ห่อหุ้มตัวเธอด้วยความสับสน

"ฉันฝันอยู่หรือเปล่า?" เธอหยิกแขนตัวเองเบา ๆแต่ความเ๯็๢ป๭๨ทำให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้เธอหันขวับไป

ชายคนหนึ่งในชุดเกราะวิ่งมาทางเธอใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด แต่เมื่อเขาเห็นเธอ เขาก็ยิ้มโล่งอก

"ท่านหญิงหาน! ข้าหาท่านจนทั่ว!"

"ท่านหญิง...อะไรนะ?" อันหลานถามด้วยความงุนงง

"ท่านหญิงหาน! ท่านต้องกลับจวนเดี๋ยวนี้! ท่านแม่ทัพกำลังรอ!"ชายผู้นั้นพูดอย่างร้อนรน

อันหลานสับสนยิ่งกว่าเดิมแต่เธอไม่มีเวลาได้ถามคำถามเพิ่ม เพราะชายผู้นั้นจับแขนเธอเบา ๆและนำทางไปยังรถม้าคันหนึ่ง

ระหว่างทางอันหลานพยายามทำใจให้สงบ เธอเริ่มเข้าใจว่าเธออาจไม่ได้อยู่ในโลกปัจจุบันอีกต่อไปคำว่า "ท่านหญิงหาน" และ "แม่ทัพ"ทำให้เธอคิดถึงหนังสือที่เธอเปิดในห้องสมุด

"คัมภีร์แห่งโชคชะตา...นี่มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"

รถม้าวิ่งผ่านหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยบ้านไม้และผู้คนที่แต่งกายแบบโบราณผู้คนเ๮๣่า๲ั้๲มองมาทางเธอด้วยความนอบน้อมและยำเกรงเธอเริ่มสงสัยว่าคนที่พวกเขาเรียกว่า "ท่านหญิงหาน"มีบทบาทสำคัญอะไรในโลกนี้

เมื่อถึงจวนขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสูงอันหลานถูกพาเข้าไปข้างใน หญิงสาวในชุดโบราณหลายคนเข้ามาต้อนรับเธอพวกเธอก้มหัวต่ำและพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"ท่านหญิงหาน! ท่านปลอดภัยแล้ว!"

อันหลานมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง เธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไร

ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไรต่อชายวัยกลางคนที่ดูสง่างามในชุดแม่ทัพเดินเข้ามาหาเขาเขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"หานอวิ๋น ลูกของข้า เ๯้าหายไปไหนมาทั้งวัน?"

คำพูดนั้นทำให้อันหลานอึ้งไป"หานอวิ๋น...เขาเข้าใจผิดว่าฉันเป็๲ลูกของเขางั้นเหรอ?"

อันหลานต้องปกปิดความจริงว่าเธอไม่ใช่หานอวิ๋นเธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความลับ

อันหลานยืนมองพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าจากระเบียงของจวน"นี่มัน...ไม่ใช่ฝันแล้ว"