ณ มิติที่ถูกสร้างขึ้นโดยฮาราน
ในนี้มีรูปร่าง เป็เกาะเล็กๆ มีทั้งแสงอาทิตย์และพื้นที่เหมาะแก่การเพาะปลูก หลังจากที่สองคนนั้นตื่นมา
ก็ได้เจอฮารานที่กลับร่างเป็ผมขาวปกติและกำลังย่างไก่อยู่ ฮารานยื่นไก่ให้ทั้งสองคนและได้มีการแนะนำตัว "ข้าชื่อ ห่าวหลาน เป็คนที่ช่วยพวกเ้า"
จากนั้นทั้งสองคนก็มีท่าทางระแวงเล็กน้อย แต่ก็ได้แนะนำตัว
"ข้าชื่อ ฮยองซู เป็ผู้ใช้เวทย์ อีกคนชื่อลู่กวนิ เป็คนจากตระกูล......"
ลู่กวนได้ปิดปากหญิงสาวในทันทีและได้สั่งให้ลืม
"ข้าชื่อลู่ ขอบพระคุณที่ท่านช่วยพวกข้าทั้งสอง พวกเราติดอยู่ที่นั่นมากกว่า100 ปีแล้ว ซึ่งเหตุผลท่านน่าจะรู้ดี เนื่องจากข้าได้พบรักกับผู้ใช้เวทย์จึงเป็จุดจบของข้า"
ฮารานที่เริ่มเข้าใจถึงเหตุผล เขาก็ได้ยื่นเสื้อผ้าที่สร้างมาจากไหมปราณเวทย์ พร้อมกับชี้ไปยังบ่ออาบน้ำอุ่น
จากนั้นคู่ชายหญิงทั้ง 2 ก็ได้เดินไป
ฮารานที่เห็นพวกเขาไปกันแล้วเขาก็วาร์ปไปยังอีกมิติ
มิตินั้นเป็มิติที่แยกออกมาจากมิติของเกาะ ซึ่งมิตินี้คือะเิขาวดำ ที่จะอยู่ได้ชั่วคราวเนื่องจากมันใหญ่กว่าที่พลังปราณเวทย์ของฮารานทั้งหมดจะมี ก็เลยต้องมีเครื่องสังเวยเป็ความโกรธแค้นจำนวนมากและของสำคัญของใครบางคน
ฮารานไม่รอที่จะให้ของที่ะเิขาวดำดูดมาเสียหาย เขาได้ดูดซับพลังที่อยู่ภายในนั้นรวมถึงศพทั้งหมดและสิ่งของที่มีพลังฟ้าดินอย่างเช่นผลึกิญญา แต่
เขายังดูดซับตอนนี้ไม่ได้เนื่องจากต้องไปคุยกับ 2 คู่รักที่กำลังจะอาบน้ำเสร็จ เขาจึงใช้พลัง 98 ส่วน 100 ในการบีบอัดพื้นที่แล้วย้ายไปยังมิติที่มี ลู่กับฮยองซูอยู่
พอเขามาถึง ก็ได้ทำเป็เหมือนกำลังจะทะลวงขั้นและดูดซับพลังในมิตินั้น 1 เดือนต่อมาเขาได้ตื่นขึ้นและสังเกตว่าเขาอยู่ตรงต้นไม้ และพลังเวทของเขาก็เพิ่มขึ้นมากกว่า แสนส่วนและพลังของเขาก็ก้าวะโจนถึงขั้นิญญาขั้นกลางในทันที ซึ่งทำให้เขาสามารถย้ายิญญาไปไหนมาไหนได้สะดวกและแน่นอนว่าบินได้
แล้วพอเขาเดินไปที่ชายหาดเขาก็เห็น 2 คู่รักเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานบนเกาะเล็กๆ แห่งนี้ ฮารานไม่อยากไปขัดขวางความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของหมากในอนาคต
เขาจึงเดินไปที่พักและทดสอบพลังเล็กน้อยของขั้นิญญา เพราะส่วนใหญ่ขั้นนี้ไม่ค่อยเจอกันง่ายๆ เนื่องจากต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมาก ส่วนใหญ่จะเจอในพวกขั้นสูงแบบนี้ในสำนักระดับสูงของแต่ละอาณาจักร
จากนั้นเขาได้ปรับพลังให้ใช้ง่ายขึ้น จนถึงตอนเที่ยงเขาได้ลืมตา แล้วได้เห็นทั้ง 2 คนที่ดูท่าที่มีความสุขเป็อย่างมากแต่ก็ยังมีความสงสัยบางอย่างซ่อนอยู่ในใบหน้า
ทั้งสองคนได้ถามไปตรงๆ เกี่ยวกับสถานที่นี้
ฮารานก็อธิบาย สถานที่แห่งคือมิติที่ถูกสร้างขึ้นโดยพลังปราณเวทย์ แต่พูดไปพวกเขาคงจะไม่เข้าใจ เขาเลยบอกไปว่าเป็พลังที่เกิดจากพลังฉีและสามารถออกไปได้
ทั้งสองคนที่รู้ก็ดีใจพอสมควรที่รู้ว่าออกไปได้แต่ก็ยังไม่อยากออกไปตอนนี้ แล้วพวกเขาก็ได้บอกระดับพลังไปเพื่อเพิ่มความเชื่อใจ ลู่เป็ผู้ฝึกตนระดับครึ่งก้าวิญญาระดับต้น ส่วนฮยองซูเป็ผู้ใช้เวทย์ระดับ S แต่ปัจจุบันต้องไปทำบัตรใหม่เนื่องจากกฎของพวกสมาคมเวทย์คือถ้าหายตัวไปจากหน้าประวัติศาสตร์เกิน 50 ปี จะถือว่าเสียชีวิต ฮารานพอรู้อย่างงั้นก็ไม่มีความตั้งใจจะปกปิดระดับพลังตอนที่ไปทำลายเรือนจำเพราะพูดแล้วใครๆ ก็ไม่เชื่อแต่จะบอกระดับพลังของปัจจุบันไปเนื่องจากมันจะดูน่าเชื่อถือมากกว่า
จากนั้นฮารานก็ได้ยื่นหยกสื่อสารและสร้างปุ่มออกจากพื้นดินแล้วอธิบายว่า หยกสื่อสารนี้เป็แบบพิเศษมันจะสามารถติดต่อกับฮารานได้แค่คนเดียว และฮารานก็ได้บอกเกี่ยวกับประตูที่สร้างมาว่าจะออกไปได้ ต่อเมื่อกดปุ่มเท่านั้น และปลายเส้นทางของประตูจะโผล่มาที่ข้างหน้าของฮารานเพราะฉะนั้นขออนุญาตก่อนเปิดประตูด้วย
แล้วฮารานก็ได้สร้างแผ่นดินที่มีขนาด 10000 ลี้ ที่มีทั้งูเาแหล่งน้ำและป่ามากมายและฮารานก็ได้บอกไปอีกว่ามันจะมีสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตโผล่ออกมาต่อเมื่อฮารานพามันเข้ามาเท่านั้น พอฮารานอธิบายทุกอย่างเกี่ยวกับมิติเสร็จ เขาได้ออกไปจากมิติแล้วเร่งไปที่นิกายไท่ซานอย่างรวดเร็ว ระหว่างเดินทางเขาเห็นเด็กสาวสองคนที่ผอมโซ และใส่เสื้อผ้าเหมือนผู้ดีแต่กลับเสื้อผ้านั้นขาดและมีรอยเปื้อนมากมาย
ดูเหมือนพวกเธอกำลังหลงป่าอยู่ คนหนึ่งมีเขาเหมือนปีศาจและอีกคนมีปีกเหมือนั ฮารานมี 2 ความคิดที่จะจัดการกับเื่นี้
1 คือฆ่าและเอาไปทำเป็เครื่องสังเวย
2 รับเลี้ยงเพื่อเป็หมากและใช้เวทย์ปกปิดเขาและปีกให้พวกเธอ
ระหว่างที่ฮารานกำลังวิเคราะห์นั้นเขาเห็นหมีราชันเงินระดับ 8 อยู่ห่างไป 5 ลี้ เขาเลย้าทดสอบพวกเธอ
ฮารานใช้เวทย์มิติวาร์ปหมีราชันเงินมาข้างหลังพวกเธอและใช้ปราณเวทเร่งความโกรธของมัน
ทั้ง 2 คนที่เห็นหมีตัวนั้นพวกเธอก็หนีไปอย่างรวดเร็วเพราะความกลัวแต่ก็ต้องสะดุดล้มเพราะความหิว
แล้วจู่ๆ ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งวาร์ปมาจากมิติและใช้ปราณเวท "มิติที่ 3 หลุมดำ" จากนั้นหมีตัวนั้นได้หายไปจากตรงนั้นในทันที
ชายหนุ่มได้ยื่นมือด้วยรอยยิ้มอย่างเป็ธรรมชาติและได้พาพวกเธอไปที่มิติที่เขาสร้าง ในนี้เป็เกาะเล็กๆ ซึ่งเวลาในนั้นค่อนข้างจะบิดเบี้ยว
ตัดมาในอดีตมีกี่วินาทีก่อน ฮารานหลังจากที่วาร์ปหมีไปหาพวกเธอ เขาก็พึ่งจะรู้สึกตัวว่า แล้วนี่ไม่มีเผ่าพันธุ์ที่มีเขากับมีปีกเลย แล้วพวกเธอมาได้ยังไง แล้วเขาก็มองไปข้างหลัง ก็เห็นพวกจอมเวทที่มีตราสีทอง 'เท่าที่จำได้ฮยองซูบอกว่าตราสีทองเป็นักเวทแรงค์ S' จากนั้นฮารานก็ทำท่าทีเหมือบรรลุ และคิดว่าพวกจอมเวทน่าจะมาจับพวกเธอ และดูท่าพวกเธอจะสำคัญด้วย เพราะใช้จอมเวทขนาดนั้น จากนั้นฮารานก็วาร์ปไปช่วยพวกเธอ
ตัดมาในปัจจุบัน ฮารานไม่คิดจะเรียกลู่กับฮยองซูมาเพราะเขา้าจะดูแลพวกเธอเอง จากนั้นฮารานก็พาพวกเธอไปอาบน้ำที่บ่อน้ำร้อนที่เดิมแน่นอนว่าฮารานไม่เหมือนก็ค่อนข้างจะเป็สุภาพบุรุษจึงรอข้างนอกแต่อยู่ดีๆ เขาก็ได้เจอลู่กับฮยองซูที่กำลังเดินไปอาบน้ำ่เย็นเนื่องจากพึ่งฝึกซ้อมเสร็จ แต่ฮารานที่เห็นก็ลนลานลืมไปว่าสามารถวาร์ปพวกเด็กๆ ไปข้างนอกได้ ก็ได้บ่ายเบี่ยงและพยายามไม่ให้พวกเขาไปอาบน้ำ ลู่และฮยองซูที่เห็นถึงความผิดปกติพวกเขาก็ได้พยายามจะเดินไปแต่ก็ล้มเหลวเพราะฮารานขอร้องอย่างถึงที่สุด เด็กๆ อาบน้ำเสร็จนานแล้ว ได้เห็นฮารานที่กำลังปกป้องพวกเธอ พวกเธอที่กำลังจะออกไป ก็ได้วางแผนแบบเด็ก ไม่นานก็พวกเด็กๆ ก็ออกมาแล้วพูดพร้อมกันว่า "ปะป๊ามาทำอะไรหน้าบ่ออาบน้ำค่ะ" ทั้ง 3 คน ก็ได้แสดงอาการออกมา ลู่กับฮยองซูใเป็อย่างมากที่ห่าวหลานมีลูก ส่วนฮารานที่ได้ยินแบบนี้ เขาได้ใช้เวทเปลี่ยนเสื้อผ้าพวกเธออย่างรวดเร็ว และวาร์ปออกจากมีติในทันที
ฮารานทิ้งแต่ความสงสัยให้พวกเขาเป็อย่างมาก
ปลายทางของประตูวาร์ปคือหน้าประตูสำนักไท่ซาน
จากนั้นฮารานใช้เวทซ่อนเขาและปีกของพวกเด็กๆ ไว้และถามชื่อไป คนที่มีปีกชื่อ ดราโกรัน คนที่มีเขาชื่อ มาเรีย พอพวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้รายงานตัวไปว่า ห่าวหลาย เป็ศิษย์ของสำนักไท่ซาน พอผู้คุมได้ยินเขาก็แสดงสีหน้าใเป็อย่างมากแล้วได้ะโให้กับทุกคนไปว่า "ศิษย์สายในอันดับ 1 กลับมาแล้ว" ไม่นานนักเ้าสำนักไท่ซาน ไท่กวนิ
เธอได้พาฮารานไปยังที่พำนักของเ้าสำนัก พอฮารานจะพูดอะไร เธอก็ก้มหัวขอโทษพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา แล้วพูดพร้อมกับน้ำตา "ข้าขอโทษที่ขังเ้าไว้ในคุก ตอนที่ข้าขังเ้าข้าแค่ขังเ้าเพราะความคึกคะนองของข้าเท่านั้น...."
"เ้าคงจะไม่ทิ้งข้าไปใช้ไหม" หลังจากที่เ้าสำนักร้องไห้เสร็จก็เริ่มเข้าประเด็นแล้วก็ถามเกี่ยวกับสาเหตุที่รอด ฮารานก็สร้างเื่แต่ขึ้นว่า อาจารย์ของเขาไปทำลายเรือนจำและช่วยตัวของห่าวหลานออกมาแต่ว่าในตอนนั้นอาจารย์ของเขาโดนะเิจึงทำให้ร่างกายหายไปครึ่งตัว แต่ก่อนที่จะตายเขาได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายส่งไปยังป่าหมอก
ห่าวหลานอธิบายเสร็จ ไท่กวนิก็เข้าในทันที และก็ได้แจ้งว่าตอนนี้เขาเป็ศิษย์อันดับหนึ่งแล้ว และได้รับตำแหน่งหัวหน้าศิษย์ ฮารานที่ได้ยินแบบนั้นก็มีรอยยิ้มอันชั่วร้ายเล็กน้อยและขอตัวออกไป พอถึงกน้าประตูก็ฮารานได้เจอกับซุนยองที่ดักรออยู่ก่อนแล้ว และได้มีการพูดคุยเล็กน้อยเกี่ยวกับเด็กทั้งสองคนที่จะให้ซุนยองรับเลี้ยงและยื่นหินบางอย่าง ที่ทำให้สามารถเข้ามิติที่ฮารานสร้างได้ พออธิบายเสร็จเขาก็ได้เปิดประตูมิติไปยังโถงรับภารกิจในทันที
โถงนี้เป็โถงทางเดินที่ค่อนข้างใหญ่ แล้วการรับภารกิจก็เป็ในรูปแบบของพลังฉี โดยจะเป็หน้าจอแสดงผลที่มีความยาวมากๆ และในจอนั้นจะแสดงภารกิจมากมาย เพราะภารกิจพวกนี้จะถูกเอามาจากสาขาย่อยและทั่วอาณาจักรเพราะภารกิจพวกนี้ไม่ได้มีแค่สำนักไท่ซานเพียงสำนักเดียว เพราะว่าภารกิจพวกนี้จะถูกแชร์ไปยังอีก 6 สำนักหลัก
เพราะฉะนั้นศิษย์ของทั้ง 7 สำนักจึงมีโอกาสได้ทำงานร่วมกันบ่อยๆ
พอฮารานกวาดสายตามองก็ได้เจอภารกิจที่ค่อนข้างง่ายสำหรับเขาแต่ยากสำหรับคนอื่นพอสมควรนั้นคือ ฆ่าบุคคลที่ชื่อว่าเอทีน่าและอาเธอร์ ในรายละเอียดเขียนว่า
'ข้าองค์จักรพรรดิ หรงจือหยาง แห่งอาณาจักรจือหยาง ข้าทนไม่ได้ที่าเมื่อ 5 ปีก่อน เอทีน่าและอาเธอร์ผู้บัญชาการอัศวินแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ พวกมันได้แอบส่งคนมาลอบสังหารลูกชายของข้าและได้ทำลายกองทัพของพวกเรา ครั้งนี้ใครที่สามารถนำศพของมันทั้ง 2 คนมาให้ข้าได้ ข้าจะตกรางวัลให้อย่างดี (ระยะเวลาไม่มีกำหนดกำหนด) '
พอฮารานได้อ่านจบแล้วเขาก็ไปเตรียมที่จะออกเดินทางไปทำภารกิจนี้ แต่ก่อนหน้านั้นเขาได้เขียนจดหมายแล้ววางมันไว้บนเตียงของเขาเอง
ถึงแม้เขาจะอยู่ที่สำนักนี้ไม่กี่วันเขาก็เริ่มที่จะเข้าสังคมมากขึ้นจบบางครั้งเขาเกือบลืมภารกิจที่จะเป็นิรันดร์ไป ระหว่างเขาจะออกไปเขาก็เจอ ซุนยองพอดี เขาเลยได้ไปหาแล้วเอาเด็กสวยทั้ง 2 คน ออกจากมิติพร้อมกับฝากเด็กสาวทั้ง 2 คน กับซุนยอง และออกไป ซุนยองที่จำเื่ที่คุยกันที่หน้าประตูได้นั้นเขาก็เริ่มคิดแล้วว่าการกลายเป็ลุงจะเป็อย่างไร
ฮารานออกมาจากสำนักได้แล้ว เขาได้ตั้งใจจะวิ่งไปให้ถึงอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เลยประมาณ 1000 ลี้ (500 กิโลเมตร) ไม่ไกลมาก เพราะส่วนใหญ่เขาวาร์ปเอาอย่างเดียวจึงทำให้ขาเขาเริ่มจะขึ้นสนิม และเพื่อทดสอบประสิทธิภาพของขั้นิญญาระดับกลางด้วย ฮารานได้วิ่งโดยใช้ปราณเวทในการทำให้ไม่มีวันเหนื่อยและไม่มีวันหิว ถึงเขารู้ัวว่าสามารถบินไปได้แต่มันก็จะไปสะดุดสายตาของพวกจอมเวท แต่ความเร็วของเขานั้นเป็ความเร็วที่มากมายแค่ 500 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เพราะฉะนั้นจึงมาถึงได้ไวมาก ระหว่างทางเขาได้ดูดสัตว์อษูรและสัตว์เวทมนตร์ไปในมิติของเขาเพื่อให้ฮยองซูกับลู่ ได้ฝึกกับสัตว์อษูรของจริง
1 ชั่วโมงต่อมา เขาได้มาถึงหน้าทางเข้าของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์บ้านเกิดของเขา และเขาที่ไม่มีบัตรรายงานตัวเขาจึงต้องหาวิธีง่ายๆ โดยฮารานทำให้ตัวเองเกิดาแตามร่างกายที่ดูเหมือนเป็ฝีมือของสัตว์เวทมนตร์และไปล้มอยู่หน้าประตูทางเข้า พอเขาตื่นมาอีกทีเขาได้ตื่นมาที่โบสถ์ศักดิ์และได้เจอกับชายคนหนึ่ง เขาแนะนำตัวว่าเป็บาทหลวงชื่อ คาทีโอ้ เป็คนที่รักษาฮารานไว้ ฮารานที่ต้องแนะนำตัวแต่เขาก็ได้คิดชื่อปลอมไว้แล้วนั้นก็คือ
ฮาเลส พอบอกชื่อไปแล้วเขาก็ของคุณและจากไปในทันที แต่เขาก็ได้นำทองส่วนหนึ่งของเขาวางไว้หน้าโบสถ์และเขียนกระดาษแนบไปว่าขอบคุณที่รักษา จากฮาเลส
ณ เวลากลางคืนในเมืองที่ตระกูลเรฟาร์ตปกครอง
"ข้าขอโทษพอดีข้ารีบ" เด็กหญิงคนหนึ่งได้สะดุดขาของฮาราน
ฮารานที่เดินอยู่ ไม่ค่อยรีบอะไรก็ได้ไปมองหน้าของเธอคนนั้น และใเล็กน้อยพร้อมกับรีบวิ่งไปถามชื่อของเธอและถามว่าจะไปไหน
"เอ่อ.... ข้าชื่อเซเรีย เรฟาร์ต ข้ากำลังจะไปไหว้หลุมศพพี่ชายของข้าในวันคบรอบ 1 ปี"
10K
