“สวัสดีครับ นายท่านให้ผมมาพาคุณดีแลนกลับ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วครับ”
ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาปรากฏขึ้นทรงผมถูกเซตขึ้นไปอย่างเป็ระเบียบ ชุดสูทเรียบกริบที่ไม่มีแม้แต่รอยยับ ใบหน้านั้นยังคงยิ้มแย้มราวกับว่าอยู่ในภัตตาคารหรูไม่มีผิด
“ล้อกันเล่นหรือยังไง ถ้านายมึงยังไม่มา กูะเิกะโหลกเมียมันแน่!”
เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกกระชากจนต้องเงยหน้าขึ้นสูง วัตถุสีเงินกดเข้าที่ขมับแนบชิดไร้ช่องว่าง ใบหน้าขาวครึ่งซีกเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีแดงที่เริ่มจับตัวเป็ก้อน สภาพตอนนี้ของดีแลนคงน่าสมเพชสิ้นดี
“ใจร้อนจังเลยนะครับคุณโจรเรียกค่าไถ่ อ่า หรือจะเรียกว่าคุณมือขวาของท่านบรอนซ์ดีละครับ”
ั์ตาของบุคคลตรงหน้าไม่หวั่นไหวสักนิด ราวกับว่าของที่จ่อขมับภรรยาของเ้านายเป็เพียงขนนก บางเบาเส้นหนึ่ง
“หุบปาก!”
ปืนกระบอกนั้นฝากเข้ามาที่ขมับข้างขวาตรงรอยแผลเดิมทำเอาดีแลนมึนงงไปชั่วขณะ าแที่ปริแตกเริ่มมีของเหลวเหนียวหนืดสีแดงไหลลงมาตามกรอบหน้าผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก
“ถ้ามึงยังพล่ามไม่หยุด กูเล่นมันแน่”
อะลูมิเนียมเย็นจัดพาดผ่าน่ท้องของดีแลน สีหน้าราวกับล่วงรู้ความลับบางอย่างของมันส่งผลให้สถานการณ์ ตึงเครียดกว่าที่เป็อยู่ ดีแลนหลับตาลงเขายังคงสงบนิ่ง ไร้ความกระวนกระวาย ก้อนเนื้อภายในอกเต้นในจังหวะสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปลงั้แ่ต้น เขารู้มันก็แค่ขู่มันไม่มีทางฆ่าเขาอย่างแน่นอน
ถ้าตัวประกันตายทุกอย่างก็จบ
“เบามือหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ”
เสียงล้อลากดังครืดคราดพร้อมกับเสียงเปิดลูกบิดประตู น้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียกความสนใจของทุกคนในชั้นได้ เป็อย่างดี
“นายท่าน”
“ครั้งนี้นายทำงานช้านะเฟรด”
“ขออภัยครับเหตุการณ์วุ่นวายเล็กน้อยผมจะพยายามให้เร็วกว่านี้ครับ”
“ไม่เป็ไร ฉันจัดการเอง”
ชายร่างสูงกว่า 194 เิเ รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแม้จะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แต่กลับชวนให้ผู้พบเห็นขนพองสยองเกล้าขึ้นมาได้ไม่ยาก สายตาคมหันมาสบกับดวงตาของดีแลนก่อนที่จะหยุดที่ขมับข้างขวา ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงเปื้อนยิ้มอยู่เช่นเดิม กระเป๋าล้อเลื่อนขนาดใหญ่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า
ขณะนั้นกลับไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด อะลูมิเนียมหลายกระบอกเปลี่ยนเป้าหมายไปยังบุคคลทั้งสองโดยไม่ได้นัดหมาย แต่กระนั้นคนตรงหน้ากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
“เหมือนจะบอกแล้วว่าอย่าทำร้ายตัวประกัน”
ส่ายศีรษะขณะกล่าว เสียงซิปถูกเลื่อนเปิดออกท่ามกลางความเงียบสงัดดังสะท้อนก้องไปทั้งตึก
“เคท!!!”
ในกระเป๋าล้อเลื่อนใบใหญ่กลับมีร่างเด็กสาวผิวขาวสะอาดสะอ้านคนหนึ่งถูกพันธนาการยัดเข้าไปในกระเป๋า จนผิดรูปผิดร่าง ใบหน้านั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เสียงอู้อี้ไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นไม่หยุดหลังจากที่เธอสังเกตเห็นบุคคล
ที่อยู่ด้านหลังดีแลน
หญิงสาวพยายามขอความช่วยเหลือแววตาเว้าวอนนั้นช่างน่าสงสารแต่กลับไม่ได้รับความเห็นใจ ร่างของเธอ สั่นเทา หลังจากนั้นไม่นานศีรษะของเธอก็ถูกของแข็งทุบเข้า ที่ขมับข้างขวาอย่างรุนแรง เืสีสดไหลย้อมเส้นผมก่อนจะไหลรินลงมาจนเปรอะไปกว่าครึ่งแถบเหตุการณ์ทุกอย่างกลับตาลปัตร
ตัวประกันแลกตัวประกัน
“มึงหาเธอเจอได้ยังไง”
แน่นอนว่าทุกคนในที่นี้ย่อมไม่กลัวตายต่อการปฏิบัติภารกิจ ชีวิตแลกกับความลับและความสำเร็จขององกรณ์ แต่หนึ่งเดียวที่เป็จุดอ่อน
ครอบครัว…
ดีแลนถูกปล่อยตัวหลังจากนั้น การแลกเปลี่ยนเหมือนจะเป็ไปอย่างราบรื่น เขาถูกส่งตัวขึ้นบนรถคันหรูที่จอดอยู่ ที่ชั้นสอง เด็กคนนั้นหมดสติไปนานแล้วเธอยังคงถูกยัดอยู่ในกระเป๋าใบโต มันไม่ง่ายขนาดนั้นเขารู้
จุดจบของผู้ที่โง่เขลาไปเหยียบหางพยัคฆ์ มันไม่สวยนักหรอก
“แกได้ตัวประกันคืนไปแล้วก็ส่งเคทกลับมาสักที!”
“ด้วยความยินดี”
กระเป๋าล้อเลื่อนใบโตถูกผลักไปบนพื้นด้วยความเร็วสูง ข้างหน้าเป็ประตูหนีไฟที่ถูกเปิดเอาไว้ั้แ่แรก ดวงตาของมันเบิกกว้าง ปากพร่ำร้องเรียกชื่อของผู้เป็ที่รักไม่หยุด
ในขณะที่เท้าก็เร่งความเร็วเพื่อวิ่งตามกระเป๋าใบนั้นสุดชีวิตประตูรถถูกปิดอย่างรวดเร็วก่อนจะแล่นลงไปยังชั้นล่างของตึกท่ามกลางะุห่าใหญ่ที่ถูกยิงไล่หลัง ดีแลนถูกกดลงใต้เบาะดวงตาของเขาถูกมือคู่ใหญ่บดบัง
ไม่ทันแน่ทั้งระยะทางความเร็วและเวลา เสียงะเิดังสนั่นในเวลาต่อมา ตึกร้างที่ตั้งตระหง่านมาหลายปีกลายเป็เพียงเศษเหล็กกองหนึ่ง
“อยู่กับฉันแล้วเธอจะปลอดภัย”
อย่างนั้นหรอ
ดีแลนได้แต่แสยะยิ้มกับคำลวงอันน่าสะอิดสะเอียนนี้เขาควรจะเชื่ออะไรก่อนดี ระหว่างเด็กธรรมดา ๆ คนหนึ่งสามารถหนีออกมาจากบ้านที่เต็มไปด้วยบอดี้การ์ดฝีมือดี ะเิที่ถูกติดตั้งไว้ก่อนหน้าอย่างน้อยก็สองวัน
หรือตัวประกันที่ถูกเตรียมการไว้ได้ราวกับจับวาง ถึงขนาดใช้เด็กคนหนึ่งที่กำลังตั้งท้องลูกของตัวเองเป็เหยื่อล่อ ช่างเืเย็นเสียจริง
คิงแห่งรีซอตโต ฮาเดส
56K
