การต์รวี
หนึ่งปีก่อน
ปฐวีร์พี่ชายของปริมกับการต์รวีน้องสาวกรณ์ทะเลาะกันรุนเเรง ขณะที่ทั้งสองกำลังขับรถสปอร์ตบีเอ็มดับเบิ้ลยูซีรีส์โฟร์ พุ่งออกจากคอนโดด้วยความเร็วสูง โดยไม่ได้คิดถึงความปลอดภัยเพราะด้วยอารมณ์โกรธที่กำลังทะเลาะกันนั้นยิ่งเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ โดยทั้งสองไม่มีทีท่าว่าจะยอมกัน ตลอดทางทั้งคู่โต้เถียงกันไม่หยุด
“พี่ปัฐทำแบบนี้ได้ยังไงคะ พี่ไปมีคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงโกรธสุดขีด ที่รู้ว่าแฟนสุดที่รักของเธอไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น
“ทำไมพี่จะทำไม่ได้ สิ่งที่เธอทำละ! มันดีมากรึไง อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ ว่าเธอกับไอดินแอบกินกันมานานแล้ว พี่แค่ไม่พูด” ปัฐวีร์รู้เื่นี้มาสักพักใหญ่แล้วที่บดินทร์กับการต์รวีแอบคบกันลับหลังเขา ่หลังมานี้เขาแทบจะไม่ได้กลับคอนโดเลย ั้แ่ที่รู้ว่าแฟนสาวแอบคบชู้กับเพื่อนสนิทของเขา
“ก็เพราะพี่ไง! พี่เคยสนใจการต์บ้างไหม ่หลังมานี่พี่ก็อยู่แต่กับเพื่อน แล้วการต์ละ” อารมณ์เดือดยิ่งปะทุขึ้นเรื่อย ๆ การต์รวีไม่ยอมรับความจริง โดยเบี่ยงประเด็นให้เขาเป็คนผิด
“เธออย่ามาอ้างหน่อยเลย! เธอคบกับมันก่อนที่พี่จะไปนอนที่อื่น เธออย่าคิดว่าพี่โง่สิ” ทั้งคู่ะโกันจนคอแทบจะขึ้นเส้นเอ็นปูด เขาเหยียบคอนเร่งจนหมดไม่มีท่าทีว่าจะคลาย จนเกือบจะเฉี่ยวรถคันหน้า
“พี่ปัฐ หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ” เธอเริ่มกลัวว่าเขาจะควบคุมรถไม่อยู่
“ทำไม! กลัวหรอ ที่เธอไปเอากับมันเธอยังไม่กลัวความชั่วของตัวเองถูกเปิดเผยเลย” เสียงเล็ดลอดไรฟันออกมาอย่างโกรธเคือง ในแววตาของเขาฉายแววความเ็ปอย่างสุดซึ้ง
การต์รวีบอกให้ปัฐวีร์จอดรถ ทว่าเขาไม่ฟังและกลับเพิ่มความเร็วของรถขึ้นจนสุดไมล์ตามอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงลิบ ในจังหวะเดียวกันมีรถพ่วงสิบล้อกำลังเลี้ยวยูเทิร์น
“เอี้ยดดด..ดดด…ดดด” เสียงเบรกลากยาวเป็รอยล้อบนพื้นถนนคอนกรีต ด้วยความเร็วของรถทำให้เขาเบรกจนสุดเท้าก็ไม่เป็ผล รถพุ่งชนเข้าอย่างจัง
ปัง! โครม!
สติทั้งหมดที่มีปฐวีร์จับมือคนที่นั่งมาด้วยกันบีบแรง เขาเองสะลึมสะลือ งุนงงกับสถานการณ์เขาทำได้เพียงแต่จับมือเธอด้วยแรงทั้งหมดที่มีด้วยความเป็ห่วง
กรณ์กำลังประชุมเร่งด่วนเพื่อส่งออกสินค้าล็อตสุดท้าย ปิดงบประมาณในไตรมาสนี้ และสรุปแผนก่อสร้างคอนโด เวลาล่วงเลยใกล้ประชุมเสร็จ ครั้นมีเสียงโทรศัพท์เข้าหลายสายเบอร์เดิมจนเขาต้องรับ
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับ ใช่ญาติของคุณการต์รวี กับคุณปฐวี ไหมครับ” เสียงปลายสายทำให้คนฟังใไม่น้อยกังวลว่าน้องสาวเขาจะเป็อะไรหรือเปล่า
“ครับ ผมพี่ชายของการต์รวี” น้ำเสียงที่ดูกังวล และยกมือขึ้นเพื่อเป็สัญญาณให้หยุดการประชุมครู่ขณะ เพราะเป็เพียงเเค่การประชุมภายในแค่ไม่กี่คน มีเพียงคนสนิทและคนในบริษัททั้งหมด
“ตอนนี้คุณการต์รวีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์าเ็สาหัสอยู่ที่โรงพยาบาล...ขอให้ญาติมาตอนนี้เลยนะครับ เพราะต้องมีการเซ็นยินยอมผ่าตัด” เหมือนค้อนหลายๆ อันทุบอยู่กลางอกเขาแทบหายใจไม่ออก เป็ความรู้สึกที่เ็ปเหลือเกินส่วนกู้ภัยที่รายงานอย่างใจเย็นเพราะคนปลายสายอาจจะใอยู่
“ได้ครับ ผมจะรีบไปให้เร็วที่สุด” ครั้นตั้งสติได้เขาตอบกลับผู้ที่โทรเข้ามา ขณะที่ตอนนี้กำลังประชุมเร่งด่วน เขารีบลุกออกไปให้คุณวดีเลขาประชุมแทนต่อไปแล้วสรุปส่งไปให้เขาแทน เพราะจะยกเลิกประชุมก็เกรงว่าจะไม่ได้ ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาแล้ว ในใจที่ตอนนี้เหมือนจะหยุดเต้น ต้องไปถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด
ณ โรงพยาบาลชื่อดัง...
“น้องสาวผมเป็ยังไงบ้างครับหมอ” น้ำเสียงทั้งใ ทั้งกังวล ทั้งเสียใจ ทุกความรู้ตีกันในหัวใจของเขาไปหมด
“ตอนนี้คนไข้ชื่อปฐวีร์พ้นขีดอันตรายแล้วครับแต่ยังคงเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด ส่วนคนไข้อีกคนที่ชื่อการต์รวี เป็พิเศษหน่อยนะครับ เพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ได้ 8 สัปดาห์ หมอต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดและหมอจะแจ้งข่าวอีกครั้ง” อาจารย์หมอสูงวัยได้บอกอาการของทั้งสองให้กรณ์ฟัง แววตาเอ่อคลอด้วยน้ำใส ถ้าน้องสาวเป็อะไรไปเขาคงไม่ให้อภัยตัวเองที่ดูแลน้องสาวเพียงคนเดียวไม่ได้ ความเ็ปครั้งนี้มันทำให้ตอนที่คุณพ่อของเขาเสียย้อนกลับเข้ามาในความรู้สึกเขาอีกครั้ง
2 ปีก่อน
“พี่ปัฐคะ รอการต์ด้วยค่ะ” เสียงเจื้อยแจ้วของสาวน้อยตัวเล็กผิวพรรณสวยเนียนในชุดนักศึกษาสะพายกระเป๋าชาแนลสีดำ ข้อมือประดับด้วยคาเทียร์ ดูภายนอกคงเดาไม่ยากว่าเธอคนนี้ฐานะทางบ้านรวยมาก ช่างต่างกับหล่อนที่ั้แ่เกิดไม่เคยได้ลิ้มรส แม้แต่ความรักจากพ่อแม่ อย่าว่าแต่เงินทองเลย แค่ความรักยังไม่เคยมีให้เธอเลย
ปัฐวีร์ ยืนอยู่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์กับบดินทร์ เพื่อนสนิทกำลังเดินมุ่งตรงไปยังคณะบริหารเฉกเช่นทุกวัน หันกลับไปมอง เห็นสาวสวยกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามมา
“อ้าวน้องการต์ มีเรียนด้วยหรอคะวันนี้” บดินทร์ทักทายสาวน้อยด้วยน้ำเสียงช่างอ่อนหวานนุ่มนวล เดิมทีเขานั้นชอบการต์รวีมาก่อนแต่มารู้ที่หลังว่าเธอคบกับปฐวีร์ เขาเลยหยุดความรู้สึกั้แ่นั้น
“หวัดดีค่ะ พี่ดิน” การต์รวีตอบด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหวานหยด ผู้หญิงตรงหน้าเป็แฟนของปัฐวีร์ ทว่ากลับรู้ไม่ว่าเขาเองก็แอบชอบเธออยู่เช่นกัน
“การต์กลับบ้านด้วยคนได้ไหมคะ” บ้านในที่นี้คือคอนโดของปัฐวีร์ที่มีเพื่อนเข้ามาดื่มสังสรรค์อยู่ตลอด
“ได้สิ กลับกันเลยไหม” ไม่แปลกที่เธอจะกลับด้วยเพราะพักหลังมานี้เธอมาค้างที่คอนโดฝ่ายชายอยู่บ่อยครั้ง
“ได้ค่า” ไม่พูดเปล่ามือน้อยเกาะแขนล่ำไปยังที่จอดรถ เพื่อมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่
ทั้งสองเป็แฟนกันมาเกือบแล้ว ปัฐวีร์จะรับการต์รวีกลับด้วยทุกวันที่การต์รวีมีเรียน บางครั้งก็จะไปส่งเธอที่คอนโดของเธอ ทว่า่หลังมานี้เธอมานอนคอนโดของแฟนหนุ่มบ่อยครั้ง ทั้งคู่รักกันดีมากตลอด จวบจนปฐวีร์รู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วแฟนสาวแอบคบกับเพื่อนสนิทของเขา ทำให้เขารู้สึกแย่ที่สุดในชีวิตที่คนรักหักหลัง
วันที่เขารู้ความจริงทั้งคู่เริ่มมีปากเสียงกันจนเื่ราวบานปลายเลยเถิดจนเกิดอุบัติเหตุสูญเสียในครั้งนี้
ปฐวีร์ฟื้นและรักษาตัวหายดี เขาอดเป็ห่วงแฟนสาวไม่ได้ แอบดูอาการอยู่ห่าง เขาได้สอบถามอาการของเธอกับคุณหมอเ้าของไข้ เพราะเป็หมอคนเดียวกับที่ดูแลเขา เมื่อได้ทราบว่าการต์รวีตั้งครรภ์ ความเ็ปจุกแน่นในอก เมื่อนับเวลาดูแล้วเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขาแน่ๆ เขาทำได้เพียงแค่ห่างหายไปจากชีวิตเธอโดยไม่ได้กล่าวคำบอกลา เพราะความเ็ปนี้ทำให้เขาแทบไปต่อไม่ได้เลยเหมือนกัน
ใบหน้าของเขาฟุบลงบนฝ่ามือหยาบอย่างสิ้นหวังเขาอยากให้อภัยเธอที่แอบคบชู้ ทว่าความจริงอีกเื่ที่ปรากฏขึ้นทำให้เขาไม่สามารถให้อภัยเธอได้อีกเลย
สาวน้อยร่างบางที่นอนอยู่ในชุดโรงพยาบาล ร่างกายที่อวบอิ่มกลับซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด นี่ก็ผ่านไปเกือบสามวันแล้วที่เธอได้หลับไปั้แ่เกิดอุบัติเหตุนั้น
พี่ชายอย่างกรณ์ที่บ้างานอย่างกับอะไร แม้ชีวิตแต่ละวันเขาอาจจะไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรมากมาย ทว่าตอนนี้เขาเฝ้าดูแลสาวน้อยไม่ห่าง ส่วนเลขาหอบงานมาให้ทำที่บริษัท เขาไม่้าให้ใครเฝ้าน้องสาวของเขา เขาอยากเป็คนแรกที่การต์รวีตื่นขึ้นมาเจอ
“ยัยการต์ เป็ยังไงบ้าง พี่เป็ห่วงเธอมากรู้ไหม หึ” เขาทำได้เพียงกอดน้องสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง แล้วลูบผมเบามือ อย่างเอ็นดู
นิ้วเรียวกำมือพี่ชายแน่นก่อนจะลืมตาช้าๆ คนที่ยืนมองอยู่ดีใจสุดขีดที่น้องสาวฟื้นแล้ว
เขาได้กดกริ่งเรียกพยาบาลมาดูอาการเพื่อแจ้งว่าน้องสาวเขาฟื้นแล้ว หลังจากพยาบาลเข้ามาได้แจ้งอาการทั้งหมดเธอได้รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ในใจที่รู้สึกผิดต่อปฐวีร์เหลือเกิน เธอทำผิด เธออยากขอโทษเขา
“ใครเป็พ่อเด็ก” ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้ในใจเขาอยากลากคอไอผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน
“ฮือๆๆ” ไม่มีแม้แต่คำตอบ มีเพียงแค่เสียงร้องไห้สะอื้น เธอจะบอกได้อย่างไรว่าแฟนที่เธอคบมานานไม่ใช่พ่อเด็ก ความรู้สึกหนักอึ้งเต็มอก
“มันรู้หรือยังว่าเธอท้อง มันว่ายังไง” เขาทั้งเป็ห่วงทั้งโกรธที่น้องสาวท้อง โดยไร้การตอบรับจากฝ่ายชาย
การต์รวีไม่มีคำตอบให้พี่ชาย เธอหันหน้าไปอีกฝั่งปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านเป็สายน้ำ พร้อมเสียงสะอื้นไม่ขาด
จวบจนเธอออกจากโรงพยาบาลก็ได้แต่เก็บตัวเงียบ อยู่บนห้อง เธอพยายามติดต่อปฐวี แต่เขาก็ไม่รับสาย เขาเลิกที่จะหนีไปจากชีวิตเธอ เขาไม่พร้อมที่จะรับฟังใดๆ ตอนนี้เขาได้ย้ายไปเปิดบริษัทส่งออกสาขาที่สองที่ต่างประเทศ โดยไม่ได้ติดต่อใครเลย กับน้องสาวของเขาเองเมื่อทั้งคู่โตขึ้นก็ห่างหายกันไปโดยไม่ได้ติดต่อกันเท่าไหร่ เพราะเธอออกมาทำงานดูแลตัวเองั้แ่อายุสิบเก้าตอนเข้ามหาลัยปีหนึ่ง เธอไม่อยากทำตัวเป็ภาระของที่บ้าน ทว่าพี่ชายคนเดียวของเธอก็ยังนึกถึงและพยายามส่งเงินให้เธอตลอด ทว่าเธอเลือกที่จะปฏิเสธเสมอ เพราะไม่อยากโดนพ่อดูถูกว่าเธอต้องพึ่งพี่ชายไปตลอด
การต์รวีตั้งครรภ์ได้สามเดือนเศษ เธอได้บอกเื่นี้ให้บดินทร์รู้ ทว่าเสือสาวอย่างเขาน่ะหรือจะสนใจ เขาทำได้แต่เพียงรับฟังและเสนอให้เธอไปทำแท้ง โดยการคุยผ่านแอปพลิเคชั่นหนึ่ง
‘พี่ดินคะ กานต์มีเื่จะบอกค่ะ’
‘หายดีแล้วหรือคะ พี่เป็ห่วงเรานะ พี่ยังหาเวลาไปเยี่ยมเราไม่ได้เลย’ เสียงปลายสายยังนุ่มนวลกับเธอเสมอ เพราะแบบนี้แหละเขาถึงเป็ตัวพ่อเื่ผู้หญิง
‘กานต์ จะบอกพี่ว่า กานต์กำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือนเศษแล้ว และเด็กในท้องก็เป็ลูกของพี่ดิน เราจะทำยังไงกันดีคะ’
‘ไม่เห็นจะต้องทำยังไงเลยค่ะ พี่ไม่พร้อมและกานต์ก็ไม่พร้อมม น้องกานต์แค่ไปเอาเด็กออก เพราะตอนนี้ทั้งเธอและพี่ก็ยังไม่พร้อมที่จะมีลูก เดี๋ยวพี่ส่งที่อยู่คลินิกไปให้ค่ะ’
‘ลูกเราทั้งคนนะคะ พี่ทำเค้าได้ลงหรอคะ’ ตาร้อนผ่าวในดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอ
‘ถ้าเธออยากเก็บไว้ พี่ขอไม่มีส่วนเกี่ยวของกับเด็กคนนี้ และอย่ามาเรียกร้องทีหลังล่ะ แค่นี้นะพี่ต้องทำงานต่อ’
ตื้ด ตื้ด ตื้ด
เขาตัดสายไปโดยปล่อยความเคว้งคว้างนี้ไว้ที่เธอเพียงผู้เดียว เธอเลือกไม่ได้จึงยอมไปเอาเด็กตามที่เขาบอกเพราะเขาโน้มน้าวให้เธอทำ กานต์รวีได้แต่ร้องห่มร้องไห้ ไม่ทานข้าว ไม่ออกจากห้องนานนับสัปดาห์ส่งผลให้เืไหลออกจากช่องคลอด และปวดท้องอย่างรุนแรงเืสีแดงสดไหลออกมาเยอะจนเธอเป็ลมล้มพับอยู่ตรงนั้น เย็นวันเดียวกันแม่บ้านเข้ามาพบทำให้เธอถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลกะทันหัน
“หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ เธอตกเืเป็เวลานานทำให้เืเลี้ยงร่างกายไม่พอ”
ร่างสูงทรุดตัวลงบนพื้น ความเ็ปราวเอาค้อนมาทุบนั้นเขาไม่อาจรับได้อีกแล้ว
หนึ่งเดือนหลังเธอจากไปเขาได้หยิบโทรศัพท์การต์รวีขึ้นมาดูเพื่อที่จะดูรูปน้องสาวให้หายคิดถึง กลับได้เห็นข้อความบางอย่าง
‘พี่ส่งคลินิกทำแท้งให้เธอแล้วนะ’ เขาผงะ เบิกตาโพลงใที่เห็นข้อความนั้นเลยเปิดแชทไปดูไม่มีชื่อมีแค่อิโมจิรูปหัวใจ เขาคิดแค่ว่าต้องลากคอมันมาจัดการให้ได้
ั้แ่ที่ปฐวีร์หายไปจากชีวิตเธอ เธอโกรธจนลบเบอร์และลบแชทเขาเช่นกัน หารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นส่งผลให้พี่ชายเธอเข้าใจผิดว่าคนที่ทำให้น้องสาวเขาต้องตายเป็...ปฐวีร์
นานหลายวันที่เขาให้คนสนิทเชคโทรศัพท์ว่าแฟนน้องสาวเขาคือใคร ไปไล่ถามเพื่อนๆ ทุกคนจนได้ความว่าแผนของน้องสาวคือคนที่ขับรถชนด้วยกันวันนั้น เขาเรียกคนสนิทเข้ามาภายในห้องทำงานวันนี้ั้แ่เช้าด้วยความว้าวุ่นในหัวใจ เขาจะลากมันมาจัดการให้ได้
“ภพแกตามหาคนที่ประสบอุบัติเหตุพร้อมยัยการต์ให้ฉันหน่อย หรือไม่ก็ลากคอมันมาให้ฉัน ขอเร็วที่สุด” บอกคนดูแลให้ตามตัวผู้ชายคนนั้นให้ได้
“ครับนาย” ภพได้ติดตามข้อมูลจากกู้ภัยที่ช่วยเหลือเขาสองคน
“ผมได้ขอมูลจากกู้ภัยมาแล้วครับนาย ชื่อปฐวี วณิชกุล”
“วนิชกุล หรอ” เขานึกขึ้นได้ว่าวันก่อนเด็กนั่นที่มาฝึกงานชื่อปริม วนิชกุล เกี่ยวข้องกันยังไงกับผู้ชายคนนี้
กริ๊ง กริ๊ง
“วันนี้ผู้ช่วยมาทำงานไหมคุณวดี”
“มาค่ะ ท่านประธาน”
“ผมขอประวัติเธอหน่อย เดี๋ยวนี้เลย”
“ได้ค่ะๆ เดี๋ยวให้ฝ่ายบุคคลเอาเข้าไปให้นะคะ”
ส่วนภพที่ให้นักสืบติดตามเบาะแสช่องทางติดต่อ ทว่าไม่มีทางที่ติดต่อได้เลย
“ติดต่อไอเลวนั้นได้ไหม”
“ผมพยายามแล้วครับ จะที่สืบหาั้แ่ออกจากโรงพยาบาลมันย้ายไปอยู่ต่างประเทศยังไม่กลับมาเลยครับ”
ั้แ่ที่รู้ว่าการต์รวีตั้งครรภ์จนแท้ง และจนตกเืเสียชีวิตเขาได้แต่ดื่มเพื่อระบายความเครียดในใจ
“น้องกูต้องเสียชีวิต ต้องเสียลูก พวกมึงล่ะเสียอะไรกันบ้าง ไอระยำ!” แก้วแล้วแก้วเล่ายกดื่มไหลผ่านลำคอแสบร้อนกลางอกอารมณ์ยิ่งปะทุขึ้น
1K
