รถตู้คันหรูวิ่งเข้ามาจอดหน้าประตูโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง ต้นรีบลงจากรถเพื่อวิ่งอ้อมมาเปิดประตูให้คุณหนูของเขา วันนี้เปิดเรียนวันเเรกในภาคเรียนที่หนึ่งระดับ ม.ปลาย พายุได้กำลังใจที่ดีจากพ่อและพร้อมจะเข้าเรียนในวันเเรกแล้ว ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูโรงเรียน รถเก๋งสีขาวก็ได้บีบเเตรรัว พร้อมกับเลี้ยวเข้ามาจอดข้างๆรถตู้ของพายุ กระจกทึบถูกเลื่อนลงมาช้าๆ
“อะไรกัน!!!เปิดเรียนวันเเรกทั้งที ไม่คิดจะรอเดินเข้าโรงเรียนพร้อมๆกันให้สาวกรี๊ดเล่นๆเหมือนทุกปีหรอวะเพื่อน”
“ก็ฉันคิดว่าแกจะมาสายไง เลยไม่คิดจะรอ คิตตี้ล่ะ?”
“ใครสายไม่สายไม่รู้ เเต่คิตตี้้มารอพายุตั้งเเต่เช้าแล้วล่ะค่ะ วันนี้เป็วันเปิดเรียนวันเเรกก็ขอเด่นซะหน่อยละกัน” หญิงสาวปรากฏตัวด้วยชุดหลากสีตามสไตล์อันโดดเด่นของเธอ เสื้อจั๊มสีเเดงพร็อบด้วยกระโปรงพีทสีฟ้าสดใจ รองเท้าสีดำสูงเกือบสี่นิ้ว ไม่มีใครคิดว่าจะเจอการแต่งตัวสไตล์นี้มาที่โรงเรียน
“จะมีวันไหนบ้างที่เธอไม่ทำตัวเด่นเกินชาวบ้านเขาน่ะ ยัยคิตตี้”
“ถ้าพูดดีๆไม่เป็ก็เงียบปากไปซะเวล ฉันกำลังคุยกับพายุอยู่”
“สวัสดีครับคุณหนูคิตตี้ คุณหนูเวล เช้านี้อากาศดีนะครับ ผมว่าพวกเราอย่ามาทะเลาะกันให้เสียเวลาเลยนะครับ รีบเข้าโรงเรียนดีกว่าครับเดี๋ยวจะสายเอา นี่กระเป๋าครับคุณหนู Have a good day นะครับ เดี๋ยวตอนสี่โมงเย็นผมจะมารับครับ”พายุพยักหน้าพร้อมกับหยิบเอากระเป๋านักเรียนตัวเอง บัดนี้ทั้งสามพร้อมเดินเข้าโรงเรียนแล้ว ทุกคนในโรงเรียนจะรู้จักกับสามคนนี้ดีในฐานะ แก๊งประธานนักเรียนเนื่องจากคิตตี้ใช้สิทธิในการเป็ลูก ผอ. เข้ายึดตำแหน่งนี้ไว้จนตอนนี้พวกเขาเรียนอยู่ ม.6 กันแล้ว เเต่พายุก็ยังคงอยู่ในตำแหน่งประธานนักเรียน เวลเป็รองประธานนักเรียน ส่วนคิตตี้ก็ดำรงตำแหน่งเลขามาแล้วสามสมัยซึ่งนักเรียนคนอีกก็ยินยอมให้พวกเขาครองตำแหน่งนี้ตลอดมาอย่างไม่ท้วงติงอะไรเพราะนอกจากจะเดินไปเดินมาให้สาวๆกรี้ดแล้ว พวกเขายังมีความสามารถในงานทำหน้าที่นี้ให้มันออกมาดีอย่างประหลาดอีกด้วย ท่ามกลางการเดินเข้าโรงเรียน บรรดาสาวๆและหนุ่มๆสองข้างทางต่างส่งเสียงต้อนรับแก๊งประธานนักเรียนสู่วันแรกของการเปิดเทอม พายุเอากระเป๋าพาดไหล่พร้อมเดินเก๊กท่าทำหน้าตาเฉยชา เวลหันไปโบกไม้โบกมือให้สาวๆที่กรี๊ดสองข้างทางพร้อมกับลดระดับเเว่นกันแดดสีดำลง เพื่อใช้สายตาวิเคราะห์เรือนร่างของผู้หญิงแบบที่เขาทำอยู่เป็ประจำ ส่วนคิตตี้ก็เอาเเต่ส่งจูบพร้อมจับกระโปรงพีทตัวจิ๋วสบัดไปมาเพื่อให้หนุ่มๆมองเห็นขาอ่อนของเธอได้อย่างชัดเจน ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินไปที่ห้องเรียน สาวคนนึงวิ่งเข้ามาขวางทางพร้อมยื่นกล่องบางอย่างให้พายุ พายุหันมามองเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามารับกล่องจากมือเด็กสาวคนนั้น
"อะไร..หรอครับน้อง?"
"วันนี้เป็วันที่อิงได้เจอหน้าพี่พายุวันแรกของการเปิดภาคเรียน อิงเลยตั้งใจทำเค้กมาให้พี่พายุลองชิมค่ะ ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ"
"ไอ้ยุมันไม่ชอบของหวานน่ะน้อง เเต่ไม่เป็ไรนะ พี่เวลคนนี้จะรับไว้แทนเอง ขอบคุณนะครับ" เวลแทรกตัวเข้ามาพร้อมกับแย่งกล่องจากมือของพายุไปครอง…โดยเขาไม่ลืมที่จะใช้สายตามองหญิงสาวคนนั้นเพื่อวิเคราะห์เรือนร่างของเธอ การกระทำของหญิงคนนั้นมันทำให้บางคนออกอาการหึงหวงจนทนดูต่อไม่ไหว…
"แกอยากกินเองก็บอกมาเถอะ นี่น้องคะ..การที่น้องเอาของมาให้ผู้ชายแบบนี้มันก็แสดงให้เห็นชัดเจนว่าน้องกล้า!!!มากเลยนะคะ!!!พี่คิดว่าน้องควรจะปรับปรุงพฤติกรรมแรดๆ!!ของน้องลงบ้างนะคะ ฮึ?.."
"ไม่เอาน่ะคิดตี้…น้องเขาอุตส่าห์เอามาให้ ขอบคุณมากๆนะครับที่อุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้พี่ชิม เอาเป็ว่าพี่จะลองชิมดูละกัน แล้วไว้พี่จะมาบอกนะ…ว่าอร่อยเเค่ไหน เเต่ตอนนี้พวกพี่ขอเข้าห้องเรียนก่อนนะ พี่สายมากแล้ว…ไปนะ" คำพูดหวานๆทำเอาเ้าของเค้กถึงกับละลายไปทั้งตัว ยิ่งบวกกับรอยยิ้มอันทรงพลังพร้อมกลับกลิ่นตัวที่หอมอบอวนเวลาเดินผ่านด้วยแล้ว ทำเอาสาวๆกรี๊ดไม่หยุดตลอดทั้งสาย เวลไม่รอช้ารีบถือกล่องเค้กเดินตามหลังพายุไปโดยไม่ลืมที่จะลดเเว่นลงแล้วหันไปมองเ้าของเค้กอีกครั้ง
"เอ่อ..น้องครับพี่มีความจริงอะไรบางอย่างที่ต้องบอกน้องให้ได้น่ะ"
"อะ..อะไรหรอคะพี่เวล"
"พี่รู้นะว่ามันยาก เเต่พี่ว่าน้องน่าจะต้องอัพหน้าอกซักหน่อยน่ะ มันเล็กไปน่ะ..พี่ว่าเพิ่มอีกหน่อยน่าจะดี..คือไอ้พายุมันชอบตู้มๆน่ะ…พี่ไปนะ!!" เวลเดินจากไปพร้อมกับความงงงวยของสาวๆสองข้างทาง ถึงเเม้จะไม่ค่อยเข้าใจในตัวตนของเขา เเต่สาวก็ยังคงกรี๊ดเขาอยู่ดีเพราะเวลนั้นมีใบหน้าที่หล่อราวเทพปั้นซึ่งถ้าเทียบกับหนุ่มๆในโรงเรียนแล้ว พายุกับเวลถือได้ว่าอยู่ในระดับต้นๆของโรงเรียนเลย ขณะนี้แก๊งประธานได้เดินทางมาถึงห้องเรียนแล้ว ขณะที่พายุกำลังตรวจเช็คโต๊ะที่ไม่ได้นั่งมา 6 เดือน ฝ่ายเวลนั้นรีบนำเค้กมาเปิดแล้วตักจ้วงเข้าปากไปพร้อมกับกล่าวคำว่าอร่อยมากๆ เขาไม่ลืมที่จะตักป้อนพายุด้วยเพราะเหนือสิ่งอื่นใด เค้กกล่องนี้ก็เป็ของพายุนั่นเอง ในขณะเดียวกันคิตตี้กลับทำท่าทางไม่พอใจเมื่อเห็นว่าพายุกินเค้กที่เวลป้อน
"ไง..บอกแล้วว่ามันอร่อย…งั่ม!"
"อืมก็..อร่อยดี..เเต่พอละนะแกกินไปเลย ฉันไม่ค่อยชอบของหวาน"
"จัดให้ตามคำขอ เธอล่ะ..กินไหมยัยเวอร์วัง!!"
"ไม่เอาอ่ะ เค้กบ้านๆแบบนั้นฉันกินไม่ลง ระดับฉันต้องเค้กระดับสูงเท่านั้นย่ะ!"
"ตามสบาย ไม่กินก็อย่ากิน ไม่เปลืองดี!!"
"เอ่อ..ขอโทษนะคะ!!" หญิงสาวรุ่นน้องปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน ทำให้ทั้งสามคนต้องหันไปมองหน้าเธอเป็ตาเดียวกัน หญิงสาวตัวเล็กยืนยิ้มกรุ้มกริ่มและบิดตัวไปมา ทำเอาคิตตี้อารมณ์เสียด้วยความหึงพายุขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่าทางผู้หญิงในโรงเรียนนี้ คงต้องได้รับการอบรมเื่มารยาทซักหน่อยแล้วล่ะ วิ่งเเจ่นมาหาผู้ชายถึงที่ขนาดนี้มันใช้ได้ที่ไหน!!"
"เธอน่ะไปอบรมคนแรกเลย…"
"ไอ้เวล!!"
"ไม่เอาน่ะ พวกอยู่ ม.6 เป็รุ่นพี่แล้วนะ..ว่าไงครับน้อง มีอะไรมาให้พวกพี่อีกงั้นหรอ?"
"ค่ะ นี่ค่ะ…หมวยตั้งใจอบคุ๊กกี้มาให้พี่เวลชิมค่ะ ช่วยรับไว้หน่อยจะได้ไหมคะ หมวยตั้งใจไปเรียนทำคุ๊กกี้ทุกวันเพื่อให้ทันวันนี้เลยนะคะ"
"ไงละ ในที่สุดก็มีของฉันเว้ย!"
"รีบไปรับเร็ว น้องเค้าบิดจนตัวจะเป็เกลียวแล้วน่ะ"
"อย่าแซวๆ..อิจฉาก็บอก!! ขอบคุณนะครับน้องหมวย คุ๊กกี้ดูน่ากินพอๆกับคนที่เอามาให้เลยครับ" ทันทีที่เวลรับเอาคุ๊กกี้จากมือของหมวยไป เธอก็กรี๊ดใส่หน้าเขาแล้ววิ่งหนีไป ทำเอาแก้วหูเวลแทบดับลงตรงนั้น เวลเดินกลับมาพร้อมกับเปิดคุ๊กกี้กินตามปกติ เขาไม่ลืมที่จะเเบ่งให้พายุกินด้วย เเน่นนอนว่าพายุก็เเค่ชิมตามมารยาท สุดท้ายแล้วของทั้งหมดตกไปเป็ของเวลอยู่ดี
"ไม่หวานเกินไป ถ้ากินกับโอวันตินน่าจะเข้ากันนะ แกว่าไหมพายุ?"
"ก็ดีนะ เเต่ฉันไม่ค่อยชอบว่ะ ขอแค่โอวันตินก็พอ…"
"พายุเขาชอบกินอาหารระดับมิชลินที่ฉันเอามาเท่านั้นล่ะย่ะ เขาไม่ได้กินไปเรื่อยเหมือนแก!!"
"ที่พูดอ่ะ หมายถึงตัวเองเปล่า! ฉันรู้นะ..เื่น้องว่าน ม.3/6 น่ะ เธอลากน้องเขากินในห้องน้ำ ผับแถวสาทรอ่ะ เเหมๆๆคุณหนูผู้เลือกกิน!!"
"นี่หยุดพูดนะ จะบ้ารึไง อย่าไปฟังนะยุ ตี้ไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ ไอ้เวล..แกมานี่เลย มาให้ฉันเขกกระโหลกซะดีๆ นี่หยุดนะ!!"
"แบร่ๆ จ้างให้ก็ไม่โดน!!เว้ย เว้ย!!"
"หยุดนะ นี่แน่ะ!!ฉันบอกให้หยุดไง..ไอ้เวล ไอ้เพื่อนบ้า!!" บรรยากาศความวุ่นวายเกิดขึ้นในทุกๆปี ซึ่งปีนี้เองก็เช่นกัน คิตตี้วิ่งไล่ตีเวลรอบห้อง ทำเอาพายุที่นั่งดูนั้นปวดหัวไปตามๆกัน นี่สินะบรรยากาศที่ดีในการเปิดเรียนวันแรกที่เขาตั้งใจตื่นเเต่เช้าเพื่อมาพบเจอกับมัน…..
1K
