เื่ราวทุกอย่างได้สงบลงหมดแล้ว เหลือเพียงความสุขที่เกิดขึ้นในจวน บรรยากาศในจวนอบอวนไปด้วยความสุขและความรักที่อี้อ๋องได้มอบให้พระชายาของตนในแต่ละวันทำให้จวนมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น
อี้อ๋องนั้นได้ย้ายตนเองมาพำนักที่จวนพระชายาเป็การถาวรทำให้เผยหั่วต้องวิ่งหน้าวิ่งหลังนำงานมาถวายจนหัวหมุ่นแต่เข้าก็เต็มใจที่จะทำเพราะจะได้พบอันซือหยาทุกเช้าค่ำ ความสุขอันล้นเอ้อออกมาแต่หารู้ไม่ว่ากำลังจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด
หลังจากอาหารเช้าอี้อ๋องก็ออกจากจวนไปทำภารกิจที่ฮ่องแต้มอบหมายให้ ส่วนเหมยซีที่ตอนนี้มีความสุขอย่างเหลือล้น ก็ได้ให้สาวใช้นำดอกไม้หลากหลายชนิดมาปลูกและตนเองก็ลงมือทำด้วยตัวเอง บ่าวไพร่ห้ามก็มิฟังเพราะเป็คนที่ไม่ชอบอยู่เฉยจึงต้องหาอะไรทำ
เหมยซีปลูกดอกไม้นานาชนิดจนเพลินเกือบพลบค่ำ พอรู้ตัวก็ใกล้เวลาท่านอ๋องเสด็จกลับจวนแล้ว นางจึงลุกขึ้นมาปัดเศษดินที่ติดบนเสื้อผ้าออกแต่แล้วจู่ๆ เหมยซีก็มีอาการหน้ามืดและคล้ายมีคนกำลังเรียกชื่อนางอยู่ไกลๆ
"ใคร... ใครเรียกข้า นั้นใครกำลังเรียกข้า ซือหยาเ้าได้ยินหรือไม่"
ด้วยท่าทีร้อนรนด้วยเสียงอันคุ้นเคยกำลังเรียกนางอยู่ ซือหยายิ่งวิตกกังวลว่านายตนเป็อันใด พลันนั้นเหมยซีก็ล้มลงหมดสติไป สาวใช้และบ่าวไพร่ตื่นตระหนกใเป็อย่างมาก ประจวบเหมาะกับอี้อ๋องเสด็จกลับจวนพอดีเข้ามาเห็นเหมยซีล้มลงหมดสติ ก็รีบอุ้มนางไปยังจวนและสั่งเผยหั่วให้ตามหมอหลวงมารักษาในทันที
ิญญาของเหมยซีได้หลุดลอยออกจากร่าง นางได้เห็นท่าทีร้อนรนของอี้อ๋องก็แทบขาดใจ พยายามจะเรียกว่าตนอยู่ตรงนี้ได้ยินหรือไม่ ก็ไรการตอบกลับหรือว่านี่คือทางกลับโลกอนาคตของเรา เราได้ทำภารกิจเสร็จสิ้นตามที่หลินเหมยซี้าแล้ว แต่ว่าเหมยซีรักในตัวอี้อ๋องอย่างลึกซึ้งไม่อยากพรากจากกัน
หมอหลวงรีบเข้ามาตรวจชีพจรของพระชายาและได้กล่าวว่า พระชายามิได้เป็อันใดชีพจรทุกอย่างปกติดี แต่ลมหายใจแ่เบาเป็จังหวะคล้ายคนนอนหลับลึก
"เ้าหมายความว่าอยางไรพระชายาหมดสติไปแต่เ้ากลับหาสาเหตุไม่ได้ เพียงแต่บอกว่านางคล้ายคนหลับอย่างนั้นรึ" หมอหลวงตัวสั่นเทารีบบอกว่าจะไปจัดยามาบำรุงพระชายา แต่พระชายาจะฟื้นหรือไม่ หมอหลวงไม่อาจรับปากได้
"เหมยซี เ้าฟื้นขึ้นมาคุยกับข้าหน่อยสิ เ้าจะหลับอย่างนี้ไม่ได้ แล้วข้าจะอยู่อย่างไรหากไร้เ้า จงฟื้อขึ้นมาเทิดยอดรัก ใจพี่จะขาดรอนๆ" อี้อ๋องคร่ำครวนจวนจะขาดใจสร้างความน่าสงสัยให้ซือหยาและเผยหั่วเป็นัก ด้วยมิรู้ว่าจะช่วยนายตัวเองได้อย่างไร
ซือหยาก็ร้องไห้ตลอดเวลาโดยมีเผยหั่วคอยปลอบอยู่ข้างๆ ไม่ห่างกาย
"ข้านึกออกแล้วว่าควรทำเยี่ยงไร หากหมอรักษาไม่ได้ก็ต้องอาศัยสิ่งลี้ลับเข้าช่วย ข้าจะไปวัดเพื่อเชิญเนักพรตมาช่วยตรวจอีกแรง" อี้อ๋องได้ยินเช่นนั้นตอนนี้ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไรเข้าก็ยินดีที่จะเสี่ยงเพื่อนเหมยซี
"เผยหั่วเ้าจงรีบพาซือหยาไปอันเชิญท่านนักพรตมายังจวนให้ไว้ที่สุด"
เผยหั่วรับทราบและได้พาซือหยาไปอันเชิญนักพรตมายังจวน
นักพรตได้เดินทางมายังจวน สายตาก็มองพระชายาที่หลับใหลตรงหน้า และพระชายาที่ิญญาได้ออกจากร่างซึ่งอยู่ข้างๆไม่ห่างกาย
"กระหม่อมขอทูลด้วยความสัตย์จริง พระองค์จะทรงเชื้อหรือไม่สุดแล้วแต่วาสนา พระชายาที่มีแต่กายเปล่านี้นางได้ละสังขารไปเนินนานแล้วแต่ก่อนจะไป นางก็ได้ให้ิญญาอีกดวงซึ่งอยู่อีกที่หนึ่งซึ่งห่างไกลมากเข้ามาแทนทีในตัวนาง พอจนนางได้ทำสิ่งที่ร่างกายนี้้าครบถ้วนแล้ว ิญญาของนางผู้อยู่อีกโลกหนึ่งจึงได้ออกจากร่างและกลับสู่ร่างกายเดิมและที่เดิมที่นางจากมา
อี้อ๋องได้ยินเช่นนั้นก็ไม่มีข้อสงสัยเพราะจากอุปนิสัยที่แปลกประหลาดและท่าทีที่เปลี่ยนไปของพระชายาทำให้เข้าเชื่อว่าสิ่งที่นักพรตพูดมาล้วนเป็ความจริง
"ท่านนักพรตแล้วข้าควรจะต้องทำเช่นไรเพื่อที่นางจะได้กลับเข้าร่างได้เหมือนดังเก่าก่อน"
อี้อ๋องร้อนใจยิ่งนักนางคือแก้วตาดวงใจหาใครเปรียบได้
"เื่นี้อาตมามิอาจกำหนดได้ สิ่งลี้ลับนี้เกิดขึ้นได้เหมือนปาฏิหาร นางอาจกลับมาหรือไม่ต้องขึ้นอยู่กับนางแล้วละ ท่านจงจุดกำยานไว้ข้างกายนางตลอดเวลาไม่ให้ดับเพื่อที่นางจะได้ตามกลิ่นกำยานกลับมาได้" นักพรตพูดพรางก็มองเหมยซีที่ตอนนี้มีเพียงิญญาและกำลังร้องไห้เสียใจอย่างนัก
"ข้าจะทำตามที่ท่านักพรตกล่าว และจะขอกินเจจนกว่านางจะกลับมาไม่ว่านานแค่ไหนข้าก็จะรอเ้านะเหมยซี" อี้อ๋องปวดร้าวแทบขาดใจแต่เข้าจะต้องเข็มแข็งและรอให้นางอันเป็ที่รักกลับมา
ด้านเหมยซีที่ตอนนี้ได้ยินเสียงคนเรียกดังขึ้นเรื่อยๆ และใกล้มากขึ้นนางจำได้ว่านั้นคือเสียงของมารดาของนาง
"เหมยซีลูกอยู่ไหนกลับมาหาแม่เทอด เหมยซี" เหมยซีได้ยินเช่นนั้นก็ขานรับกลับไปทำให้ิญญาของนางหลุดออกจากอดีตกลับไปยังอนาคต
เหมยซีลืมตาขึ้นมาก็พบว่ามีอุปกรณ์ต่างๆมากๆเต็มตัวเองร่วมถึงห้องที่เป็สีขาวเครื่องมือการแพทย์ของยุคปัจจุบันนางจึงได้ตระหนักว่าตนเองได้กลับมายังอนาคตแล้ว แล้วอี้อ๋องเล่าเขาจะเป็อย่างไร่พอนึกก็ร้องไห้เป็สายไม่อาจหยุดได้
"อี้อ๋องโปรดรอข้า ได้โปรดรอข้า"
3K
