ตอนที่ 4 หมู่บ้านเถาหยาน
“ต่อไปพวกเ้าต้องทำตามที่ข้าสั่งทุกอย่างข้าบอกให้พวกเ้าทำสิ่งใดก็ต้องทำ”
“ขอรับ”ทั้งห้าคนตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง
เมื่อเห็นท่าทางของทั้งห้าคนจ้าวซิงเหยียนก็ยกยิ้มมุมปากแม้จะรู้สึกสงสัยก็ตาม แล้วเอ่ยต่อ “แม้ว่าข้าจะงดงามและใจดีแต่จะให้ยาถอนพิษพวกเ้าง่ายได้อย่างไร ? ”
งดงาม?
ใจดี ?
ชายหนุ่มทั้งห้าตกตะลึงไปครู่หนึ่งแต่เป็เฮ่อฉางที่ได้สติขึ้นมาก่อน
“พวกเราต้องทำเช่นไรหรือขอรับถึงจะได้รับยาถอนพิษทั้งหมด”
“ทำงานที่ข้ามอบหมายให้7 ครั้งเป็อย่างไร หากทำงานสำเร็จข้าจะให้ยาถอนพิษแก่พวกเ้า แบบนี้เป็อย่างไร ? ”
“....”
ทั้งห้าคนทำท่าทางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อยู่แล้ว เพราะพวกเขายังไม่อยากตาย
“ได้ของรับลูกพี่ท่านสั่งมาได้เลย”
“ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออกว่าแต่พวกเข้าอาศัยอยู่ที่ใดหรือ ? พาข้าไปอยู่ด้วยได้หรือไม่ ? ”
“...”พวกเขาอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก
ตอนนี้นางไม่มีที่อยู่และถูกไล่ล่าอีกด้วย นางจึงคิดว่าการแฝงตัวอยู่กับพวกเขาทานเหล่านี้จะเป็ทางรอดเดียวของนาง
อีกอย่างเื่ทุกอย่างในเมืองนี้ใครจะรู้ดีเท่าเหล่าขอทานเล่า
เมื่อได้ยินคำพูดของนางในแวดตาของเฮ่อฉางก็เป็ประกายขึ้นมาราวกับคิดเื่ชั่วร้ายบางอย่างได้ แม้จ้าวซิงเหยียนจะสังเกตเห็นแต่นางกลับไม่พูดอะไร
เพราะนางไม่มีอะไรต้องกลัวนางตายมาชาติหนึ่งแล้ว นางยังต้องกลัวสิ่งใดอีกเยี่ยงนั้นหรือ
“ได้ขอรับ”เฮ่อฉางตอบรับอย่างง่ายดาย แต่อีกสี่คนทำท่าทีอึกอักที่จะพานางไปที่พักของพวกเขา
แต่ครู่หนึ่งพวกเขาเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้จึงได้เผยรอยยิ้มออกมา
หลังจากนั้นทั้งหกเดินทางลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยก่อนจะทะลุไปทางเชิงเขาด้านหลังเมือง
จ้าวซิงเหยียนเดินตามพวกเขาและลัดเลาะไปตามเนินเขาโดยไม่บ่นสักคำ
ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วยามขอทานทั้งห้าก็มาหยุดอยู่ตรงที่ต้องไม้ใหญ่สองต้น
“ถึงแล้วรึ? ต้นไม่ใหญ่สองต้นนี้คือที่พักของพวกเ้า? ”
จ้าวซิงเหยียนเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยแต่ก็พอเข้าใจได้ เพราะพวกเข้าเป็ขอทานการจะนอนใต้ต้นไม้ใหญ่ก็คงไม่ใช่เื่ใหญ่
“ถึงแล้วของรับแต่นี่เป็เพียงทางเข้าเท่านั้น ลูกพี่ท่านตามพวกเรามานะขอรับ”
พูดจบเฮ่อฉางก็เดินมุดเข้าไปในพุ่มไม้ตามด้วยเด็กหนุ่มอีกสี่คน และนางเป็คนสุดท้าย
....
ไม่นานทั้งหกคนก็มาปรากฏตัวที่กลางหมู่บ้านแห่งนี้
เมื่อมาถึงจ้าวซิงเหยียนก็รู้สึกอากาศเย็นพร้อมกับกลิ่นดอกไปที่หอมตระหลบอบอวนทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างมาก
“ที่นี่คือที่ไหนกัน ? ”
นางก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัยก่อนที่นางจะมองไปรอบ ๆ
ในขณะที่ขอทานทั้งห้าคนกำลังตกตะลึงว่านางตามพวกเขาเข้ามาที่นี่ได้ยังไง
“ว่ายังไงที่นี่คือที่ไหนกัน? ที่อยู่ของพวกเ้าเช่นนั้นหรือ ? ”
ขณะเอ่ยถามจ้าวซิงเหยียนก็มองไปรอบ ๆ
หมู่บ้านแห่งนี้บรรยากาศดีมากบ้านเรือนมีเพียงแค่ 20 กว่าหลังเท่านั้น ทุกหลังสร้างจากไม้ไผ่
ที่นี่เหมือนหมู่บ้านลับแลเป็อย่างมากเพราะดูจากภายนอกไม่รู้เลยว่าที่นี่มีหมู่บ้านอยู่
สายลมหอบเอากลิ่นดอกไม้นาๆ ชนิดโชยมาตามสายลม กลิ่นหอมสดชื่นนี้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายเป็อย่างมาก
ทันใดนั้นจ้าวซิงเหยียนก็ฉุกคิดว่าในเมื่อพวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่ดีเพียงนี้เหตุใดถึงต้องไปเป็ขอทานอยู่ที่เมืองหลวงอีก
ในเมื่ออยู่ที่นี้ชีวิตของพวกเขาดูจะไม่ได้เดือดร้อนอะไร
ที่นี่มีดอกไม้นาๆ ชนิดแล้วยังมีสมุนไพรมากมาย มีทั้งหายาก และสมุนไพรที่มีคุณสมบัติเป็พิษ
หากถามว่าทำไมนางถึงรู้จักสมุนไพรเหล่านี้ก็อย่างที่บอกเมื่อชาติก่อนนางเคยศึกษาเื่พิษ และพิษไม่เพียงมาจากสัตว์เท่านั้นพืชจำนวนมากต่างก็มีพิษ ดังนั้นนางจึงรู้เื่สมุนไพรไปด้วย
แม้นางจะเชี่ยวชาญด้านพิษแต่กลับถูกลอบฆ่าด้วยยาพิษ เพราะความไว้วางใจ ทำให้นางเจ็บใจทุกครั้งที่คิดถึงเื่นี้
เหตุนี้นางจึงไม่ไว้ใจใครง่ายๆ และกู่เื่ยาพิษมาหลอกพวกเฮ่อฉาง
นอกจากนนี้นางยังตั้งประณิธานว่าในชาตินี้นางจะไม่รักใครอีก
นางจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและช่วยเหลือผู้คนเมื่อมีโอกาส
และเมื่อนางได้เห็นหมู่บ้านแห่งนี้นางจึงมีความคิดอยากจะปักหลักอยู่ที่นี่
เพราะที่นี่เงียบสงบลับตาคน ยิ่งไปกว่านั้นยังเหมาะเป็ที่คุมภัยให้แก่นาง
ในขณะที่จ้าวซิงเหยียนจมอยู่กับความคิดตัวเองเฮ่อฉางกลับได้สติขึ้นมา
“ลูกพี่ขอรับ”
ทว่าจ้าวซิงเหยียนยังคงเหม่อลอยเช่นเคยเขาจึงเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น
“ลูกพี่! ”
เสียงนี้ทำให้จ้าวซิงเหยียนหลุดออกมาจากภวังค์ของตัวเองก่อนจะถามขึ้น
“ห๊ะ! ที่นี่คือที่พักของพวกเช่นนั้นหรือ ? ”
“ใช่แล้วขอรับที่นี่เรียกว่าหมู่บ้านเถาหยาน”
“หมู่บ้านเถาหยาน? เหตุใดเมื่อครู่ข้ามิเห็นว่ามีหมู่บ้านตั้งอยู่ตรงนี้เลยเล่า? ”
“ก็เพราะหมูบ้านของเรามีค่ายกลที่บรรพบุรุษทิ้งเอาไว้จึงไม่มีผู้ใดรู้เห็นว่ามีหมูบ้านของเราอยู่นอกจากนี้ก็ไม่มีใครสามารถเข้ามาที่นี่ได้นอกจากคนในหมู่บ้านที่ถูกประทับตราั้แ่เด็ก”
เมื่อสิ้นสุดคำพูดนี้จ้าวซิงเหยียนก็ตระหนักเื่หนึ่งขึ้นมาได้
"เช่นนั้นการที่พวกเ้ามาที่นี่ก็เพื่อหลบหนีจากข้าเยี่ยงนั้นหรือพวกเ้าคิดว่าข้าจะเข้ามาที่นี่มิได้ใช่หรือไม่ ? "
ชายทั้งห้าคนที่ได้ยินคำพูดนี้ถึงกับนิ่งเงียบเพราะที่นางเอ่ยมาเมื่อครู่ พวกเขาคิดเช่นนั้นจริง ๆ
ส่วนเื่พิษนั้นพวกเขาไม่ได้กลัวเลยเพราะผู้าุโของหมู่บ้านจะต้องถอนพิษได้อย่างแน่นอน
แต่พวกเขาไม่คิดว่าสตรีผู้นี้จะผ่านค่ายกลเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเขาได้
"สิ่งที่ข้าเอ่ยคงจะจริงใช่หรือไม่ หึ พวกช่างกล้านักพวกเ้าไม่กลัวยาพิษที่กลืนเข้าไปหรืออย่างไร ? "
จ้าวซิงเหยียนพูดออกมาเสียงดังลั่นพร้อมกับทำท่าจะทุบตีพวกเฮ่อฉาง
"นั่นพวกเ้ากำลังทำสิ่งใดกัน ! ? "
4K
