12 2-2
ตอนที่23 หมดเกลี้ยง!
ตัดกลับมาที่บ้านสกุลกู่
หลัวจุนฮวากลับจากที่ทำงานในสภาพอิดโรยดังเช่นปกติทุกวัน แต่เมื่อย่างเท้าเหยียบเข้าบ้านเท่านั้น ก็พลันต้องพบกับความยุ่งเหยิงครั้งมโหฬาร ข้าวของทุกอย่างภายในบ้านถูกรื้อค้นกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่ว มิหนำซ้ำยังมีอันธพาลกลุ่มหนึ่งนอนยกเท้าตีพุงสบายใจเฉิบอยู่บนโซฟาด้วย!
อันธพาลเ่าั้เมามายไร้สติใบหน้าแดงก่ำชวนให้ประหลาดใจ ระหว่างที่นอนเลื้อยยังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮา
“พวกแกเป็ใครกัน?! ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านของฉันได้? แล้ว…แล้วนี่ทำไมข้าวของในบ้านถึงได้เละเทะขนาดนี้?”
หลัวจุนฮวากรีดร้องเสียงหลง ทำให้อันธพาลเ่าั้ได้สติขึ้นมาเล็กน้อย บรรยากาศสนุกสนานคึกคักเมื่อครู่หยุดชะงักลงทันที แต่ละคนลุกขึ้นท่ามกลางความไม่สบอารมณ์ ชี้หน้าแหกปากตะเบ็งเสียงโวยวายกลับไปเช่นกัน
“แกนั่นแหละเป็ใคร! จะะโหาพระแสงอะไรห๊ะ! ไม่เห็นรึไงว่าพวกเรากำลังนอนกันอยู่! อ่าๆ เป็คนรับใช้ของบ้านหลังนี้ใช่มั้ย? ถ้างั้นก็หุบปากไปเลย! ถ้ายังกล้าโวยวายอีก เดี๋ยวพ่อจับกระทืบซะนี่!!”
ถูกกลุ่มอันธพาลด่ากราดกลับเช่นนี้ หลัวจุนฮวาก็ถึงกับปิดปากเงียบอย่างไม่อยากจะเชื่อ พร้อมกับรีบสาวเท้าถอยออกห่างจากคนเ่าั้ทันที
เวลานี้มีเธออยู่บ้านเพียงลำพังผู้เดียว คิดจะมีเื่ขัดแย้งกับคนฝูงนี้ย่อมไม่สมควรอย่างยิ่ง
“ฉัน…ฉัน…ฉันไม่ใช่คนรับใช้! แต่ยังไงก็เถอะ อย่าให้เห็นเชียวว่าพวกแกกล้าวิ่งหนีไปที่ไหน! นั่งอวดดีอยู่ตรงนั้นล่ะ รอจนกว่าสามีของฉันจะกลับมา!”
คล้อยหลังได้ฟังคำพูดคำจาที่หลุดจากปากของหลัวจุนฮวา เหล่าอันธพาลต่างก็หันไปสบตาและพยักหน้าให้กันอย่างพร้อมเพรียง หนึ่งอึดใจถัดมา ต่างคนต่างลุกขึ้นเตรียมตัวออกจากบ้านหลังนี้ไปโดยไม่แยแสต่อคำพูดใดๆของเธอ
คนเ่าั้เดินโซเซเอียงไปเอียงมามุ่งหน้าไปที่ประตูพร้อมจากไปเต็มที่ แต่หลัวจุนฮวากลับยืนขวางไว้ไม่ปล่อยพวกมันให้หนีรอดได้
“อีแก่นี่! หลบไป! ถ้าไม่อยากถูกกระทืบก็รีบไสหัวไปให้พ้นๆซะ! เป็คนแก่พวกเราก็ไม่เว้นนะเว้ย!!”
ระหว่างที่พูดจาข่มขู่นั้น อันธพาลคนหนึ่งก็ตั้งท่าชูกำปั้นขึ้นมาเตรียมประเคนใส่ ทำเอาหลัวจุนฮวาถึงกับขาสั่นเทาไม่สามารถยืนนิ่งได้ ท้ายสุดก็ถอยหลังสะดุดจนล้มก้นคะมำไป
เห็นกลุ่มอันธพาลพากันเดินหอบหิ้วถุงเงินปึกใหญ่ออกไปกันทีละคน มองปราดเดียวหลัวจุนฮวาก็รู้ได้ทันทีว่า นั่นเป็เงินกองกลางของครอบครัวที่กู่กัวเฉิงและเธอสู้อุตส่าห์เก็บออมมาทั้งชีวิต! เธอใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีะโเข้าคว้ากอดไว้ พร้อมใช้ร่างพันแข้งพันขาของพวกมันเพื่อไม่ให้สามารถหนีไปไหนได้
อันธพาลเ่าั้แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเห็นว่าใกล้มืดค่ำแล้ว จึงไม่คิดเสียเวลากับนังหญิงแก่หน้าเหี่ยวตรงหน้าอีกต่อไป
แต่ละคนต่างยกเท้าชูตีนออกอาวุธ พร้อมรุมสหบาทากระทืบใส่ร่างหลัวจุนฮวาจนฟุบกองอยู่กับพื้น เืกระอักกลบปาก
แต่ถึงอย่างนั้น หลัวจุนฮวาก็ยังคงแข็งขืนกัดฟันแน่น เผยให้เห็นเืสีแดงฉาน ฝืนทนต่อความเ็ปและโผลุกขึ้นยืนกรานขัดขวาง ไม่ยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนหลุดรอดไปได้ทั้งสิ้น ทว่าความพยายามกลับไม่เป็ผล แรงผู้หญิงคนเดียวไหนเลยจะสามารถต่อกรกับชายฉกรรจ์ได้เล่า?
“บอกให้หลีกทางก็หลีกไปสิวะ! อีแก่นี่ เดี๋ยวเล่นแม่งให้ตายคาตีนเลย!”
อันธพาลเ้าของเสียงคนนั้นทำท่ายึกยักข่มขู่ ราวกับจะง้างเท้าเตะอีกฝ่ายให้ตายกันไปข้าง ทิ้งท้ายก่อนจากลา เ้าตัวยังถ่มน้ำลายขากเสมหะก้อนเหนียวถุยใส่หัวของเธอเป็ของแถมอีกด้วย
สองมือสองเท้าของเธอพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นเพื่อยืนหยัด แต่หลัวจุนฮวาในตอนนี้หมดสภาพโดยสิ้นเชิง ได้แต่นอนคร่ำครวญร้องโหยหวนอยู่กับพื้น ไม่สามารถตามไปหยุดกลุ่มอันธพาลไว้ได้อีกต่อไป
ฝ่ายนั้นเองก็หาได้ใส่ใจอะไรนัก เห็นว่าไม่มีเสี้ยนหนามคอยไล่ตำให้รำคาญใจแล้ว พวกมันก็หมุนตัวเดินจากไป
สิ้นท่าฉากสุดท้ายก่อนภาพตัด หลัวจุนฮวาเห็นคนเ่าั้ขโมยเงินเก็บของครอบครัวเธอไปจนเกลี้ยงไม่มีเหลือ ม่านตาที่หนักอึ้งค่อยๆปิดคลุมลงมา พร้อมด้วยวิสัยทัศน์การมองเห็นที่มืดลงจนดับสนิท เธอนอนกองหมดสติเป็ลมอยู่กับพื้นทั้งแบบนั้น
…
…..
“เป็อะไรไป… นี่.. เป็อะไรรึเปล่า?”
กู่กัวเฉิงเขย่าร่างร้องถามหลัวจุนฮวาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ฝ่ายภรรยาเบิกตาตื่นขึ้นในสภาพงัวเงียสติยังไม่เต็มร้อยดี
และทันทีที่เธอตื่นจากภวังค์โดยสมบูรณ์ เ้าตัวก็หลั่งน้ำตาไหลพราก!
“ฉันไม่รู้จริงๆ! ฉันไม่รู้จริงๆว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น! พอกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นอันธาพาลพวกนั้นกำลังนอนดื่มกินอยู่ข้างในอย่างสบายใจเฉิบ! ใช่แล้ว! รีบไล่ตามพวกมันไปเร็ว! มันขโมยเงินของครอบครัวเราไปหมดแล้ว!!”
หลัวจุนฮวากรีดร้องคร่ำครวญ ทั้งเขย่าแขนเร่งเร้าสามีแทบเป็บ้า ทว่ากู่กัวเฉิงกลับสะบัดมือเธอทิ้งอย่างไม่ไยดี
“บ้ารึไง! ป่านนี้พวกมันหอบเงินของเราหนีไปไหนต่อไหนแล้ว! แกนั่นล่ะ ทำไมถึงไม่หยุดพวกมันไว้?!”
6K
