บทที่21
(โฟร์ พาร์ท)
"รักนะครับน้องโฟร์!! ไอ้เฉิ่มของพี่ั์คนโหด"
นี่ผ่านไปหลายเดือนแล้วครับั้แ่ที่พี่ั์ฟื้นขึ้นมาและเป็หลายเดือนที่พี่ั์ทำกายภาพบำบัดเพื่อให้กลับมาเดินได้อีกครั้ง และพอหายดีผมก็ยื่นคำขาดให้พี่ั์เริ่มจีบผมใหม่ โดยมีพ่อและแม่ของพี่ั์เป็แบล็กอัพเพื่อให้พี่ั์ตามจีบผมให้สำเร็จโดยมีคำขู่พี่ั์ว่า
'ถ้าแกจีบน้องโฟร์ของฉันมาเป็ลูกสะใภ้ไม่ได้ฉันจะตัดแกออกจากกองมรดกและจะหาแฟนใหม่ให้น้องโฟร์ด้วย'
คำขู่ที่มาจากคุณแม่นีทำเอาพี่ั์หัวเสียเลยครับพี่ั์บอกว่าตัดออกจากกองมรดกเขาไม่แคร์หรอกแต่จะมาหาแฟนใหม่ให้ผมพี่ั์เขาบอกยอมไม่ได้ครับและภารกิจจีบผมของพี่ั์ก็เริ่มขึ้นมาได้เดือนหนึ่งเต็มๆแล้วครับและวันนี้ก็เป็อีกวันที่พี่ั์ใส่เสื้อช้อปของวิศวะมาที่คณะผมและะโบอกรักผมกลางโรงอาหารคณะสถาปัตย์ในระหว่างที่ผมกำลังนั่งกินข้าวอยู่
ถามว่าอายไหม โคตรอายเลยสิครับทุกคนเห็นกันจนเป็ความเคยชินไปแล้วครับมีแต่ผมนี่แหละยังไม่ชินซักที หน้าผมนี่ร้อนไหม้ได้ทุกวันมาเดือนหนึ่งแล้วครับเดินไปไหนก็มีแต่คนแซวจนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย
"น้องโฟรของพี่ั์ รักนะครับ วันนี้พี่เอาขนมเค้กจากร้านประจำกับโยเกิร์ตน้ำผึ้งปั่นมาให้ด้วยนะครับ"
พี่ั์เดินเข้ามาหาผมที่โต๊ะพร้อมกับขนมเค้กและน้ำปั่นที่ผมชอบมาให้ผมต้องบอกว่าเอามาให้ทุกวันเลยครับจนผมจะอ้วนเป็หมูอยู่แล้วเนี่ยแต่ก็นะผมชอบ แฟนใครนะน่ารักจัง
"ยอมใจอ่อนให้พี่ได้แล้วนะครับโฟร์ กลับไปอยู่กับพี่ที่ห้องของเราเหอะนะ"
คำพูดหวานเลี่ยนก็มาั้แ่ที่พี่ั์มันจีบผมไม่เคยมีคำแทนตัวว่ากูมึงอีกเลยครับ มีแต่คำว่าพี่ตลอดซึ่งผมคิดว่ามันก็ดีครับแต่มันก็ไม่ใช่ตัวพี่ั์ไงผมอยากให้เขาเป็ตัวของตัวเองมากกว่าที่ต้องมาฝืนแบบนี้
ความจริงผมก็ใจอ่อนตั้งนานแล้วแหละแต่ขอเล่นตัวหน่อยเนอะ
"ยังครับ ผมไม่ใจอ่อนง่ายๆหรอกและผมก็จะอยู่ที่บ้านแม่ต่อ ขอบคุณสำหรับขนมกับน้ำครับ ไปเหอะครีมได้เวลาเข้าเรียนแล้ว"
พอคล้อยหลังมาผมก็แอบยืนมองพี่ั์อยู่ห่างๆหน้าพี่ั์แม่งโคตรเศร้าอ่ะ แล้วพี่ั์ก็เดินออกจากโรงอาหารไปที่รถ คงจะกลับไปทำงานแหละครับ พี่ั์เขามีเวลามาจีบผมแค่่เช้าที่มาส่งผม30นาที ่กลางวันที่พักทานข้าวอีก30นาทีและ่เย็นตอนเลิกงานมีเวลาั้แ่หกโมงเย็นจนถึงสองทุ่ม
ถ้าพี่ั์ต้องไปดูงานที่ต่างประเทศพี่ั์ก็จะส่งข้อความมาแทน จนบางทีผมก็อยากจะใจอ่อนให้พี่ั์เร็วๆเหมือนกันแต่ผมก็อยากให้พี่ั์ได้บทเรียนไงเลยต้องใจแข็งต่อไป
แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายนะผมมักจะทำข้าวกลางวันฝากอาของพี่ั์ไปให้พี่ั์เสมอเพราะผมรู้ว่าพี่ั์ไม่ค่อยมีเวลาในตอนเที่ยงเท่าไรเพราะกว่าจะขับรถมาถึงมหา'ลัยผมก็ยี่สิบนาทีแล้วไหนจะต้องแวะซื้อเค้กกับน้ำให้ผมอีกคิวยาวนะครับเพราะร้านเขาดัง
ไหนจะต้องมานั่งจีบผมอีกแค่นี้ก็หมดเวลาแล้ว กลับถึงบริษัทก็ทำงานเลยดังนั้นผมถึงต้องทำข้าวกล่องไปให้เขากินทุกวันไง วันนี้ก็เหมือนกัน
"ไหนข้าวเ้าั์มันหละครับหลานสะใภ้"
"นี่ครับอา ช่วยถ่ายรูปตอนเขากินข้าวมาให้ผมด้วยนะครับ"
"ได้เลยครับ งั้นอาไปก่อนนะยังไงก็สงสารมันหน่อยใช่ว่าจะเป็ความผิดมันคนเดียวซะที่ไหนถ้ามันไม่ทำบริษัทที่พ่อมันสร้างมาก็อาจจะโดนข้อหาส่วมรู้ร่วมคิดกันฟอกเงินก็ได้ เข้าใจหลานอาหน่อยนะโฟร์"
"ครับอา งั้นผมขอตัวไปเรียนแล้วนะครับ"
"อืม"
ผมเดินออกจากห้องคหกรรมที่ยืมเขามาทำอาหารให้พี่ั์ทุกวัน แล้วเข้าไปเรียนคลาสบ่ายพอเสร็จก็เดินลงตึกมาพร้อมกับครีมพอเดินออกมาจากอาคารก็เจอกับพี่มีนพอดีเลยครับ
"สวัสดีครับพี่มีน วันนี้ลมอะไรหอบมาถึงนี่ได้ครับเนี่ย"
"ก็มาหาเรานั่นแหละพอดีพี่เพิ่งกลับมาจากบริษัทไอ้ไอน่ะ พี่ว่าเรายกโทษให้มันเถอะนะโฟร์พี่สงสารมันชิบหายเลยวะร้องไห้ไปแดกข้าวไปไม่เหมือนไอ้ไอคนโหดแห่งวิศวะเลยซักนิด"
พอผมได้ยินว่าพี่ั์ร้องไห้ผมก็รู้สึกหน่วงๆที่ใจเลยครับ ผมตัดสินใจแล้วว่าจะยอมพี่ั์ซักทีใครจะว่าผมใจง่ายผมก็ยอมแหละเพราะผมคงทนไม่ได้ถ้าต้องมาเห็นคนที่ผมรักเ็ปแบบนี้
"ครับพี่มีนผมจะยกโทษให้พี่ั์แต่คงไม่ใช่วันนี้นะครับ รออาทิตย์หน้าเลยแล้วกัน"
"ทำไมต้องรออาทิตย์หน้าอะ"
"ก็วันเกิดพี่ั์ไงครับ เก็บเป็ความลับด้วยนะครับพี่มีน"
"ได้ๆ งั้นพี่กลับแล้วเดี๋ยวไอ้ไอมันก็มาแล้วมันบอกจะมารับเราเอง"
"ครับพี่มีน สวัสดีครับ"
ผมยืนรอพี่ั์ประมาณสิบห้านาทีได้รถBMWสีดำก็มาจอดหน้าคณะผมแล้วครับซึ่งก็ไม่ใช่รถใครที่ไหนรถของพี่ั์แฟนผมเองแหละ และต้องบอกว่าเป็รถที่ผมออกแบบให้พี่เขาด้วย
พี่ั์เดินลงจากรถมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเลยครับแต่ที่ผมเห็นเมื่อกี้แวบๆหน้าพี่แกโคตรจะเศร้าเลยครับแต่พอเห็นผมถึงจะยิ้มเห็นแล้วไอ้โฟร์ช่างปวดใจยิ่งนักรอหน่อยเนอะว่าที่สามี อย่าเพิ่งท้อไปหละอีกแค่อาทิตย์เดียวเอง
.
.
.
.
(1 อาทิตย์ต่อมา)
แทน แทน แท๊น!!!! วันนี้ผมหยุดเรียนครับเพราะวันนี้มันคือวันพิเศษก็วันเกิดของพี่ั์ยังไงหละครับและตอนนี้ผมก็กำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่กะว่าจะหนีตามสามี เอ้ยๆๆไม่ใช่ครับผมแค่เก็บเสื้อผ้าเพื่อกลับไปอยู่กับพี่ั์เฉยๆครับ
กะว่าจะทำเซอร์ไพรส์พี่ั์ซะหน่อยถ้าถามแล้วผมจะเข้าคอนโดพี่ั์ได้ไง ผมมีกุญแจสำรองไงหละครับอันนี้แม่นีให้ผมมาเองเลยนะครับอิอิ ผมเก็บของเสร็จก็ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งผมที่คอนโดเลยครับเพราะตอนนี้ทางสะดวกพี่ั์มันไปทำงานแล้วกว่าจะกลับก็ห้าหกโมง
แต่พอผมเข้าไปในห้องของอีพี่ั์เท่านั้นแหละครับลมแทบจับ ขวดไวน์เอย กระป๋องเบียร์เอยเกลื่อนพื้นไปหมดเลยครับแถมเสื้อผ้าก็เละเทะมาก นี่พี่มันไม่จ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดบ้างหรอวะเนี่ย ผมเดินข้ามขวดข้ามกระป๋องเบียร์เพื่อไปยังชั้นสอง พอเปิดห้องกลิ่นนี่หนักกว่าข้างล่างอีกพี่มันนอนไปได้ไงวะ
แล้วนั่นมันเสื้อผ้าผมป่ะที่กองบนเตียงเป็ูเาเนี่ย จำได้ว่าผมเก็บไปหมดแล้วไม่ใช่หรอวะเอ๊ะแต่เดี๋ยวนะ ผมจับเสื้อผ้าที่กองอยู่บนที่นอนมาดูมันคือเสื้อผ้าที่ผมหาไม่เจอตอนออกจากบ้านแม่นีนี่หว่า อีพี่ั์แม่งเข้าขั้นโรคจิตแล้วอ่ะแล้วดูผ้าปูที่นอนนี่ก็เหมือนไม่ได้เปลี่ยนั้แ่วันที่ผมออกไปเลยด้วยมั้งเนี่ย
ผมจัดการเก็บกวาดห้องนอนก่อนเลยครับ พอเสร็จก็ไปจัดการข้างล่างต่อ ผมใช้เวลาทำความสะอาดไปสองชั่วโมงกว่าเลยครับ พอทุกอย่างเรียบร้อยผมก็อาบน้ำแต่งตัวออกจากห้องไปซุปเปอร์ที่ห่างออกไปสาม่ตึกเพื่อเตรียมของมาทำอาหารและเค้กให้พี่ั์
(เวลา18.00 น.)
RRRRrrrr
แม่ผมโทรมาแล้วครับ
"ว่าไงครับแม่"
(พี่ั์ของเราเขากลับไปแล้วนะหน้าตาท่าทางอิดโรยมากเลยคะลูกชายยังไงดูแลพี่เขาด้วยนะคะน้องโฟร์)
"ครับแม่"
ผมวางสายจากแม่สาเสร็จก็ไปอาบน้ำรอพี่ั์เลยครับ วันนี้ผมจะทำเซอร์ไพส์พี่มันให้สุดๆไปเลย ผมเข้าห้องแล้วถอดชุดที่ใส่อยู่ออกแล้วเอาผ้ากันเปื้อนสีชมพูลูกไม้มีระบายที่ครีมซื้อให้มาใส่แทนตอนนี้รู้สึกโคตรจะโล่งเลยครับแล้วมันก็น่าอายมากแถมกกน.ก็เป็แบบจีสตริงลูกไม้ของผู้หญิงอีกต่างหากผมหละอยากจะบ้าตาย
มีอะไรที่มันจะน่าอายกว่านี้อีกไหมแค่วันเกิดพี่ั์เองนะจะเล่นใหญ่ไปไหมเนี่ย แต่ครีมบอกว่าถ้าผมใส่แบบนี้รับรองพี่ั์ต้องชอบแน่ ผมว่าเสี่ยงจะเสียตัวมากกว่าน่ะสิครับ ชิส์ แต่เอาเถอะครับเพื่อพี่ั์ที่ผมรักผมยอมอายก็ได้
(30 นาทีต่อมา)
ั์ที่เพิ่งกลับมาจากบ้านคนรักก็แตะคีย์การ์ดเข้าห้องอย่างเหนื่อยล้า เขาไปหาคนรักที่บ้านแต่ไม่ได้เจอหน้าคนรักมาสามวันแล้วเพราะคนรักบอกว่าไม่ว่างต้องทำรายงานส่งอาจารย์ด่วนและเมื่อั์เข้ามาในห้องก็ต้องแปลกใจเมื่อห้องของเขาสะอาดเอี่ยมมาก
ั์ยังจำได้ว่าเมื่อเช้าสภาพห้องของเขามันเละแค่ไหน เพราะเขานอนไม่เลยั้แ่ที่ไม่มีอีกคนอยู่ด้วยแล้วั์ก็เก็บพับความสงสัยของตัวเองลง
"สงสัยแม่คงให้แม่บ้านมาทำความสะอาดล่ะมั้ง"
ั์พูดได้แค่นั้นเขาก็ได้กลิ่นของอาหารจึงเข้าไปในครัวและเขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นร่างบางๆที่ชายหนุ่มไม่ได้เจอมาสามวันเต็มอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนตัวเดียวและกำลังทำอาหารอย่างขมักขเม่น
"เชี่ย!!"ั์ที่ยืนตะลึงอยู่นานก็ได้สติและเผลออุทานออกมาเสียงดังเมื่อร่างบางหันกลับมา
"พี่ั์!!กลับมาแล้วหรอครับ ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับสามี"
ั์ได้แต่ยืนตะลึงแข็งค้างอีกครั้งเมื่อได้เห็นหน้าคนรักอีกครั้ง
"เชี่ยต้องเป็ภาพลวงตา เมียกูจะมาอยู่นี่ได้ไง แถมยังโคตรจะเซ็กซี่น่าขยี้อย่างนี้อีก"
ั์พึมพำอย่างเพ้อๆ ร่างบางที่ยืนอยู่หน้าเตาจึงปิดแก๊สแล้วเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ตอนนี้สติหลุดไปแล้ว
จุ๊บๆๆ
ร่างบางของโฟร์เข้าไปจุ๊บปากและแก้มทั้งสองข้างของร่างสูงอย่างเขินอาย
"ยังคิดว่าผมเป็ภาพลวงตาอยู่ไหมครับพี่ั์คนโหดของผม"
อึก
ั์กลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างบางตรงหน้าใช้มือลูบไล้ตามใบหน้าลากลงตรงหน้าอกของชายหนุ่มและลากผ่านลงมาตามหน้าท้องของั์ด้วยใบหน้าที่ยั่วยวนเหลือแสนจนั์อดที่จะครางชื่อคนรักออกมาไม่ได้
"อืม โฟร์"
"เชี่ย!!!พี่ั์เื!!"
>>>>>>>>><<<<<<<<<<
#มาแล้วจร้าหายไปหลายวันเลยกลับมาแล้วน้า พอดีพิมพ์แล้วลบอยู่หลายรอบเลยช้าไปหน่อยอย่าพึ่งเบื่อกันน้า ตอนนี้น้องโฟร์ของเราจะให้รางวัลพี่ั์แล้วจร้าแล้วพี่ั์ของเราจะตะบะแตกไหมติดตามตอนต่อไปได้เลยจร้าคริคริ
1.44M
