“ผู้ดูแลร้าน พวกข้า้าของที่ว่ามาเมื่อครู่ทั้งหมด ข้าให้ท่านยี่สิบตำลึงเป็อย่างไรเ้าคะ” หลี่ิเยว่มองไปที่ผู้ดูแลร้านพลางพูดอย่างนุ่มนวล
ผู้ดูแลร้านใจละลายทันทีที่ได้ยินเสียงนุ่ม ๆ ของแม่นางน้อย แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ง่าย ๆ จึงเริ่มนับคำนวณ “ธนูหนึ่งคันห้าตำลึง มีดสั้นหนึ่งเล่มห้าตำลึง คลาดเหล็กสามอันสามตำลึง จอบขนาดกลางสามด้ามสามตำลึง เคียวสามด้ามหนึ่งตำลึงห้าร้อยอีแปะ จอบขุดสมุนไพรสามด้ามสองตำลึงสี่ร้อยอีแปะ มีดทำครัวหนึ่งเล่มห้าร้อยอีแปะ ทั้งหมดยี่สิบตำลึงสี่ร้อยอีแปะ แม่นางน้อยราคาที่เ้าว่านั่นยังขาดอีกตั้งสี่ร้อยอีแปะเชียวหนา! ข้าลดให้เยอะเกินไปเช่นนี้ไม่ได้หรอก”
หลี่ิเยว่กะพริบตาปริบ ๆ และเอ่ยขึ้นอย่างน่าสงสาร “ท่านผู้ดูแลร้าน ขายให้พวกข้าเถอะนะเ้าคะ! ขอร้องท่านล่ะ ไม่ง่ายเลยที่พวกข้าจะหาเงินยี่สิบตำลึงมาได้เช่นนี้ ข้าจ่ายมากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริง ๆ เ้าค่ะ เพราะฉะนั้น ได้โปรดขายให้พวกข้าเถอะนะเ้าคะ”
หลี่อวิ๋นฮุยเองก็เอ่ยขึ้นเสียงเบา “ผู้ดูแลร้านขายให้พวกข้าเถอะ กว่าพวกเราจะขอที่บ้านมาซื้อได้ไม่ง่ายเลย หากครั้งนี้ซื้อกลับไปไม่ได้ต่อไปยิ่งยากขึ้นแล้วนะ ขอร้องล่ะขอรับ”
ผู้ดูแลร้านมองดูเหล่าเด็ก ๆ ที่น่ารักน่าชังพวกนี้ ก่อนคิดคำนวณราคาของในใจ สำหรับเขายี่สิบตำลึงก็ไม่ได้เข้าเนื้อสักเท่าไหร่ เพียงแค่ได้กำไรน้อยลงไปนิดหน่อยเท่านั้น เมื่อเห็นเด็ก ๆ เอาแต่จ้องมองมาอย่างอ้อนวอนเช่นนี้ ผู้ดูแลหนุ่มจึงใจอ่อนยวบลงทันที
“ก็ได้! ก็ได้! ขายให้พวกเ้าก็ได้ แต่ต่อไปหากพวกเ้าจะซื้ออะไรต้องมาซื้อที่ร้านข้านะ!” ผู้ดูแลร้านตอบตกลงอย่างใจอ่อน
หลี่อวิ๋นห้าวสบตากับพวกน้อง ๆ ก่อนหยิบตั๋วเงินในกระเป๋าส่งให้ผู้ดูแลร้าน ตั๋วเงินนี้เป็ตั๋วเงินที่หลี่ิเยว่ลอบส่งมาให้เขาเมื่อครู่นี้โดยไม่มีใครเห็น
ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน เด็ก ๆ บ้านหลี่หงต่างพากันพูดคุยเกี่ยวกับอุปกรณ์ทำสวนอย่างสนุกสนาน ทว่าจู่ ๆ ด้านหลังก็มีเสียงใครบางคนดังขึ้น “โอ้ ข้าก็นึกว่าใครเสียอีก! ที่แท้ก็พวกเด็กเหลือขอนี่เอง! ทำไมถึงใช้เงินที่ขโมยมาได้อย่างสบายใจขนาดนี้เล่า? หาเงินมาด้วยวิธีสกปรกเช่นนั้น ไม่กลัวกรรมจะตามทันหรอกหรือ!”
หลี่อวิ๋นห้าวและน้องสาวน้องชายสบตากัน คนในครอบครัวของบ้านสามสกุลหลี่นั้นน่ารังเกียจยิ่งนัก พวกเขาอุตส่าห์มองอย่างสงบ ไม่เข้าไปทักทายสุงสิงด้วยแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับยังคงระราน
“เฮ้! ข้าพูดถึงพวกเ้าอยู่นะ! ไอ้พวกเด็กเหลือขอ ไม่ได้ยินหรือว่าข้าพูดกับพวกเ้าอยู่น่ะ! เห็นผู้าุโแล้วไม่คิดจะทักทายบ้างหรืออย่างไร!” หลี่เจียงที่เริ่มนึกโมโหขึ้นมาบ้างแล้วถลึงตาใส่เด็ก ๆ บ้านหลี่หง ในใจคิดจะใช้สถานะของผู้าุโที่เคยอยู่ร่วมตระกูลกดดันเด็กพวกนี้และนำเงินที่ครอบครัวต้องเสียไปเมื่อวานกลับคืนมา เมื่อครู่เขาเห็นเด็กเหลือขอพวกนี้อยู่ไกล ๆ แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็เห็นตัวเขาแล้วแต่กลับทำเพียงเหลือบมองมาและเมินเฉยไปเสียอย่างนั้น หลี่เจียงที่อดทนเื่ในคราวนั้นได้ มาเห็นกิริยาเย่อหยิ่งในคราวนี้ก็โกรธเคืองขึ้นมาทันที จึงพ่นคำพูดแบบนั้นออกมา
หลี่ิเยว่ชายตามองเขาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า “เ้าเป็ผู้าุโของใครกัน เมื่อวานนี้มีคนมาแอบอ้างว่าเป็ผู้าุโของพวกข้าแล้วใช้สถานะนั้นรังแกคนในครอบครัวข้า จนต้องจ่ายให้พวกข้าตั้งสามสิบตำลึง หรือวันนี้เ้าอยากจะจ่ายเงินให้พวกข้าเหมือนเมื่อวานอีก?”
คำพูดนั้นทำให้หลี่เจียงหน้าตึงขึ้นมาทันใด เมื่อรู้สึกตัวก็เอ่ยปากด่าสาดเสียเทเสียยกใหญ่ “แกมันนังเด็กเหลือขอ ปากคอเราะร้ายเช่นนี้ระวังขายไม่ออกเล่า”
หลี่ิเยว่มองเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบ ก่อนจะพูดออกไป “หลี่เจียง บอกมานะ พ่อของข้าหายไปได้อย่างไรกันแน่!”
“ข้าจะไปรู้เื่นั้นได้อย่างไร เ้าถามข้าแล้วข้าจะไปถามใคร เอาล่ะ ๆ ข้าไม่อยากพูดกับเด็กเหลืออย่างเ้าแล้ว ข้ามีเื่ต้องจัดการ ขอตัว!” พูดจบ หลี่เจียงก็วิ่งออกไปด้วยท่าทางร้อนรน
หลี่อวิ๋นห้าวจ้องมองแผ่นหลังของคนหาเื่ด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันมามองหลี่ิเยว่ด้วยความสงสัย “น้องสี่ หลี่เจียงกับการที่ท่านพ่อหายตัวมีอะไรเกี่ยวข้องกันหรือ? เ้าไปรู้อะไรมาใช่หรือไม่?”
หลี่อวิ๋นซู่และน้อง ๆ ก็จ้องมองมาอย่างรอคอยเช่นกัน สายตานั้นเป็คำถามว่านางไปรู้เื่อะไรมา หลี่ิเยว่จึงได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจนัก “อันที่จริงข้าเองก็ไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น ั้แ่ตอนที่ข้าฟื้นขึ้นมาหลังจากตกน้ำไปตอนนั้น ข้าก็เหมือนกับลืมเลือนอะไรไปบางอย่าง ทุกครั้งที่พยายามนึกก็นึกไม่ออก พอวันนี้ได้เจอหลี่เจียงทำแบบนั้น เลยอดที่จะยั่วยุเขาไปไม่ได้น่ะ แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะมีปฏิกิริยาแปลก ๆ กลับมาเช่นนี้ ตอนนี้ข้าเลยชักสงสัยมาก ๆ แล้วว่า หลี่เจียงจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายไปของท่านพ่อ”
พวกเด็ก ๆ ต่างพากันพยักหน้า ท่าทางของหลี่เจียงเมื่อครู่นี้ดูผิดปกติมากจริง ๆ หากจะบอกว่าไม่มีลับลมคมในอะไรเลยก็คงเป็ไปไม่ได้ เพียงแต่ว่านี่เป็เื่สำคัญที่พวกเขากลับไม่อาจตรวจสอบให้ชัดเจนได้เลย ทำได้เพียงรอคอยให้เื่ราวค่อย ๆ เป็ค่อย ๆ ไปทีละน้อยเท่านั้น!
.
.
หลี่เจียงที่วิ่งกลับบ้านไป ชนเข้ากับนางเสี่ยวหลี่หวังที่กำลังจะออกจากบ้านเข้าพอดี “โอ๊ย ใครกัน! ไม่มีตาหรือ จะวิ่งอะไรนักหนา หรือถูกสุนัขวิ่งไล่งับมาหรือ!”
ในขณะที่กำลังคิดจะด่าอีกสองสามคำ นางก็พบว่าคนที่วิ่งมาชนนั้นเป็สามีของตัวเอง เขายืนหน้าซีดเซียวอยู่หน้าประตู และสีหน้าดูมึนงงเล็กน้อย นางเสี่ยวหลี่หวังจึงรีบเอ่ยถามและะโเรียกหาคนช่วยอย่างกระวนกระวาย “สามี เ้าเป็อะไรหรือ ใครก็ได้มาช่ว-!”
แต่ยังไม่ทันจะะโจนจบ นางก็ถูกหลี่เจียงเอามืออุดปากเอาไว้เสียก่อน หลี่เจียงออกแรงลากคนเข้าไปในห้องแล้วถึงปล่อยมือ จากนั้นก็เอ่ยกับภรรยาด้วยใบหน้ามืดครึ้ม “รีบหุบปากเสีย เ้าอยากะโให้คนมาหัวเราะเยาะข้าหรือไง”
นางเสี่ยวหลี่หวังมองสามีของตนก่อนจะถามด้วยความสงสัย “เ้าเป็อะไร เมื่อครู่นี้สีหน้าเ้าไม่น่าดูเลยจริง ๆ มีเกิดเื่อะไรขึ้นหรือ?”
หลี่เจียงเหลือบตามองนางก่อนจะตะคอกเสียงเ็า “ถ้ามันไม่ใช่เพราะความคิดโง่ ๆ ของเ้า ที่ให้ข้าฉวยโอกาสตอนที่หลี่หงไม่ระวังผลักเขาลงแม่น้ำหรงเจียงไป ข้าก็คงไม่ต้องเป็แบบนี้ แล้วยังมีหน้าบอกอีกว่าตราบใดที่ไม่มีหลี่หง พวกเด็กเหลือขอในบ้านก็จะบินหนีออกไปไหนไม่ได้ แต่ดูตอนนี้สิ ข้าทำตามที่เ้าบอกแล้วเป็อย่างไร! เด็กพวกนั้นออกไปแล้ว แถมเมื่อครู่นี้นังเด็กน่าตายหลี่ิเยว่ยังถามข้าว่าทำไมพ่อมันถึงหายตัวไป หรือว่าเด็กนั่นจะไปเห็นสิ่งที่ข้าทำเข้าจริง ๆ”
นางเสี่ยวหลี่หวังที่ได้ยินเช่นนั้นก็ใเช่นกัน นางตบหน้าอกก่อนจะพูดขึ้นอย่างไม่มั่นใจ “เป็ไปไม่ได้หรอก ! หากนังเด็กิเยว่เห็นเข้าจริง ๆ มันคงจะพูดไปนานแล้ว เื่แบบนี้นังเด็กนั่นไม่อาจทนไหวหรอก แต่มันกลับเก็บเงียบเอาไว้อยู่จนถึงตอนนี้ แสดงว่ามันยังไม่รู้ สามี ไม่ใช่ว่าเ้าใไปเองหรอกหรือ!”
“นั่นน่ะสิ! หากนังเด็กนั่นรู้มันก็น่าจะโวยวายออกไปนานแล้ว คงไม่รอจนป่านนี้แน่ ข้าถูกคำพูดของมันทำให้ใเอง ช่างมันเถิด หน็อย นังเด็กน่าตาย! ชั่วร้ายเกินไปแล้ว ต่อไปถ้าได้เจอมัน เ้าก็อย่าไปยั่วยุมันเล่า” หลี่เจียงนึกย้อนกลับไปก็ตระหนักได้ว่าตัวเขาคงจะหลอนไปเองเสียแล้ว ดังนั้นจึงถอดรองเท้าออกและนอนลงบนเตียงเตา ตอนที่อยู่ในเมืองเขาดื่มไปเสียหลายจอก ตอนนี้เลยรู้สึกมึนเมาอยู่ไม่น้อย ไม่นานเขาก็หลับตาลงและผล็อยหลับไป
ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังพูดคุยกันอยู่ในห้อง พวกเขาไม่รู้เลยว่าข้างผนังห้องด้านนอกนั้นมีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งกำลังแอบฟังอยู่! เมื่อเห็นว่าคนในห้องพูดคุยกับจบแล้ว ร่างเล็กจึงย่อกาย เม้มปาก และเดินจากไป
ร่างเพรียวบางนั่งลงบนพื้นหญ้าข้างแม่น้ำเสี่ยวชิง สายตาทอดมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย เพราะเป็่เวลาแห่งการงีบหลับตอนกลางวันจึงไม่มีใครมาที่นี่ในตอนนี้ ปรากฏเพียงร่างบางที่นั่งอยู่บนผืนหญ้า เ้าของร่างบางนั่งนิ่ง ๆ สลับกับเงยหน้าขึ้นมองไปในทางทิศทางหนึ่งเป็ระยะ ๆ ราวกับว่ากำลังรอใครบางคนอยู่ หลังจากนั้นไม่นานนัก ร่างคนผู้หนึ่งในชุดสีครามก็ปรากฏขึ้นและเดินตรงเข้ามาหา
ทันทีที่หญิงสาวเห็นเ้าของร่างนั้น รอยยิ้มร่าเริงก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเล็ก ๆ นั่น นางวิ่งเข้าไปและะโขึ้นด้วยน้ำเสียงแว่วหวาน “ซวี่หลาง เ้ามาแล้ว เ้าไม่ได้มาเยี่ยมครอบครัวนานแล้วนี่ ไม่ใช่ว่าลืมเถาฮวาไปแล้วหรือ?”
เมื่อได้เข้าใกล้จึงได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวอย่างชัดเจน ที่แท้นางก็คือหลี่เถาฮวา ลูกสาวของครอบครัวหลี่เหอ และคนที่นางเอ่ยปากเรียกว่า ‘ซวี่หลาง’ นั้น…หากหลี่อวิ๋นห้าวอยู่ที่นี่ เขาจะต้องจำได้แน่นอนว่าคนผู้นี้คือใคร
ลำดับพี่น้องครอบครัวหลี่หง
141
