มาช่วยฉันใช้เงินที

บทที่ 7(ส่วนต่อขยาย):อัจฉริยะนักประดิษฐ์ กับ๼๹๦๱า๬ประสาทข้ามแชท

หลังจากกดปิดออเดอร์ทำกำไรจากกราฟเทรดทองคำในแอปโบรกเกอร์FISG ไปได้อย่างสวยงามลู่ลี่ก็เก็บสมาร์ทโฟนลงกระเป๋ากางเกงเขาหันไปมองจูจูที่ตอนนี้ดวงตาเป็๞ประกายวิบวับราวกับเห็นเขากลายเป็๞เทพเ๯้าแห่งความมั่งคั่งไปแล้ว

"กลับกันได้แล้วช่างคอมพิวเตอร์น่าจะใกล้ถึงหอพักแล้ว"ลู่ลี่เอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเดินนำออกจากคาเฟ่

จูจูรีบวิ่งตามไปควงแขนเขาอย่างว่าง่ายคราวนี้ตอนที่ลู่ลี่เดินไปสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ Honda Wave 110i คันเก่ากึกจูจูไม่มีท่าทีรังเกียจหรืออิดออดเลยแม้แต่น้อยเธอก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างคล่องแคล่วแถมยังสวมกอดเอวของลู่ลี่จากด้านหลังแน่นกว่าเดิมซบใบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างออดอ้อน

‘อืม...ถึงรถจะเก่าไปหน่อยแต่แผ่นหลังของมหาเศรษฐีพันล้านนี่มันช่างอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยจริงๆนี่สินะรสชาติของการซ้อนท้ายผู้ชายที่รวยระดับพระเ๯้า!’ จูจูคิดในใจพลางยิ้มกริ่มตลอดทาง

ณ หอพักชายห้อง 302

ทันทีที่ลู่ลี่ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปสภาพห้องที่เคยรกและเต็มไปด้วยกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงช่างเทคนิคระดับวีไอพีจากศูนย์การค้าไอทีสามคนกำลังเช็ดเหงื่อและทำการจัดสายไฟ (CableManagement) ให้กับชุดคอมพิวเตอร์ระดับเทพราคา150,000 หยวนที่เพิ่งประกอบเสร็จ

หน้าจอโปรเกรดความละเอียดสูงสามจอถูกตั้งเรียงกันอย่างอลังการเคสคอมพิวเตอร์แบบกระจกใสโชว์ให้เห็นการ์ดจอ RTX 4090 รุ่นลิมิเต็ด และแรมที่อัดแน่นเต็มสล็อตพร้อมระบบชุดน้ำเปิดที่ไฟ RGB สว่างวาบราวกับยานอวกาศ...ตัดกับสภาพเตียงไม้แข็งๆ และผนังห้องเก่าๆ อย่างสิ้นเชิง!

"ค-คุณลูกค้าครับประกอบและลงระบบปฏิบัติการเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ!พวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ!" หัวหน้าช่างพูดด้วยน้ำเสียงเกร็งๆเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูกค้ากระเป๋าหนักถึงเอาคอมพิวเตอร์ราคาเหยียบแสนมาตั้งในห้องเช่ารูหนูแบบนี้หรือนี่จะเป็๞รสนิยมแปลกๆ ของคนรวย?

ลู่ลี่พยักหน้าและเดินไปนั่งที่เก้าอี้(ที่ยังเป็๲เก้าอี้พลาสติกเก่าๆ)เขาไม่ได้ตื่นเต้นกับคอมพิวเตอร์ราคาแสนห้าเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เขาล้วงมือไปหยิบ'สมาร์ทโฟนเครื่องเก่า'สภาพร่อแร่ของตัวเองขึ้นมาวางบนโต๊ะ

จูจูที่เดินตามเข้ามาเห็นชุดคอมพิวเตอร์สุดอลังการก็ตาโต ‘ว้าว!นี่แหละฐานทัพลับของยอดนักธุรกิจ!เขาต้องใช้จอสามจอเพื่อดูกราฟหุ้นและเซ็นสัญญาข้ามชาติแน่ๆ!’

แต่ภาพที่เธอเห็นต่อมากลับทำให้เธอต้องขมวดคิ้วลู่ลี่ไม่ได้เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาดูพอร์ตการลงทุนแต่เขากลับรื้อกล่องเครื่องมือช่างใต้เตียง หยิบหัวแร้งบัดกรี และแผ่นโลหะแปลกๆออกมา

"ลู่ลี่คะ...นายกำลังทำอะไรน่ะ?" จูจูถามด้วยความสงสัย

"อ๋อโทรศัพท์เครื่องเก่าฉันมันใช้ชิปประมวลผลแค่ UnisocT7200 น่ะสเปคมันกากมาก เล่นเกมแล้วเครื่องร้อนจนแทบจะ๱ะเ๤ิ๪ฉันเลยกำลังจะโมดิฟายระบบระบายความร้อนให้มันสักหน่อย"ลู่ลี่ตอบหน้าตายโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

เขาหยิบแผ่นทำความเย็น TEC1-12706 Peltier (เพลเทียร์)ออกมาทาซิลิโคน จากนั้นก็เริ่มนำสายไฟมาเชื่อมต่อเข้ากับ 300WStep Down converter เพื่อปรับแรงดันไฟฟ้าและต่อเข้ากับอะแดปเตอร์ 24V 3A อย่างทะมัดทะแมงท่าทางของเขาตอนกำลังบัดกรีสายไฟและคำนวณค่ากระแสไฟฟ้านั้นดูจริงจังและเชี่ยวชาญมาก

จูจูยืนอ้าปากค้างสมองของเธอเริ่มทำงานเกินขีดจำกัดอีกครั้ง!

‘ย-อย่าบอกนะว่า...ที่เขาบอกว่าโมดิฟายเครื่องเก่า มันคือข้ออ้าง! จริงๆ แล้วเขากำลัง พัฒนาเทคโนโลยีไมโครชิปและระบบระบายความร้อนรุ่นใหม่ล่าสุดของโลก อยู่ต่างหาก!ใช่แน่ๆ! ดูแผ่นวงจรพวกนั้นสิ ดูอุปกรณ์ที่ซับซ้อนนั่นสิ! มิน่าล่ะเขาถึงต้องเก็บตัวอยู่ในห้องแคบๆ แบบนี้เพื่อป้องกันสปายขโมยความลับทางการค้า!ถ้าเทคโนโลยีนี้ทำสำเร็จ สิทธิบัตรนี้ต้องมูลค่ามหาศาล... เป็๲หมื่นล้านหยวนแน่ๆ!เขาไม่ใช่แค่นักลงทุน... แต่เขาคือ โทนี่ สตาร์ค แห่งวงการไอทีจีน!!’

[ติ๊ง!แจ้งเตือนจากระบบ] คะแนนความชอบของเป้าหมาย (จูจู): พุ่งพรวด +10แต้ม! (รวมเป็๲75 แต้ม) (ความคิดปัจจุบัน:เทิดทูนโฮสต์ดั่งอัจฉริยะนักประดิษฐ์!มองโฮสต์เป็๲สมบัติล้ำค่าระดับชาติที่ต้องปกป้องหลงใหลในความเท่ตอนโฮสต์ทำงานช่างอย่างโงหัวไม่ขึ้น!)

ลู่ลี่ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนก็แทบจะบัดกรีพลาดไปโดนนิ้วตัวเอง เดี๋ยวๆยัยนี่มโนไปถึงไหนแล้ววะเนี่ย? ฉันแค่จะทำพัดลมระบายความร้อนติดหลังโทรศัพท์เก่าเอาไว้ดูยูทูปเองนะโว้ย!แต่ก็เอาเถอะ... คะแนนขึ้นฟรีๆ ใครจะไม่ชอบล่ะ กฎบอกต้องให้ถึง 95 แต้มถึงจะได้แคชแบ็คกับสกิลพิเศษ ตอนนี้ 75แต้มแล้วอีกแค่นิดเดียว!

ในขณะที่ลู่ลี่กำลังง่วนอยู่กับการประกอบแผ่นเพลเทียร์จูจูก็หยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาเธอยกกล้องขึ้นแอบถ่ายรูปแผ่นหลังของลู่ลี่ที่กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์สามจอโดยจัดมุมภาพให้เห็นแสงไฟ RGB สลัวๆตัดกับภาพเครื่องมือช่างอิเล็กทรอนิกส์ที่ดูโปรเฟสชันนอลสุดๆ

จูจูกดยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยเธอไม่ได้กะจะโพสต์ลงโซเชียลสาธารณะ... แต่เธอเลือกกดเข้าไปที่หน้าแชทของ 'เสี่ยวอวี่'ที่เพิ่งแอดเพื่อนกันมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

[จูจู]: (ส่งรูปภาพลู่ลี่กำลังนั่งบัดกรีวงจร) [จูจู]:"เสี่ยวอวี่คะดูสิคะ ลู่ลี่เนี่ยบ้างานจริงๆ เลย เพิ่งกลับจากคุยธุรกิจที่คาเฟ่เมื่อกี้ก็มารีบพัฒนาโปรเจกต์เทคโนโลยีใหม่ต่อที่ห้องเลย ฉันเตือนให้พักผ่อนก็ไม่ยอมฟัง(สติกเกอร์ถอนหายใจ) คุณเคยเป็๲เพื่อนบ้านเขามาก่อน ตอนเด็กๆ เขาดื้อแบบนี้ไหมคะ?ฉันในฐานะคนพิเศษของเขาจะได้หาทางรับมือถูกน่ะค่ะ^^"

ข้อความที่ดูเหมือนจะไร้เดียงสาแต่มันคือ 'ยาพิษ' เคลือบน้ำตาลที่จงใจส่งไปแทงใจดำอีกฝ่ายชัดๆ!จูจู๻้๵๹๠า๱ประกาศจุดยืนให้เสี่ยวอวี่รู้ว่าตอนนี้ลู่ลี่อยู่กับเธอในห้องสองต่อสอง และเธอคือคนที่คอยดูแลเขา!

ณ โรงพยาบาลรัฐ

เสี่ยวอวี่กำลังนั่งเฝ้าแม่อยู่ที่ข้างเตียงผู้ป่วยหลังจากที่จ่ายหนี้ก้อนโตทั้งหมดไปแล้วแม่ของเธอก็ได้รับการย้ายมาอยู่ห้องพักฟื้นที่ดีขึ้นเสี่ยวอวี่ควรจะมีความสุขและโล่งใจ แต่ดวงตาของเธอกลับเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนวีแชทดังขึ้นเสี่ยวอวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ทันทีที่เห็นภาพลู่ลี่และข้อความเยาะเย้ยกลายๆจากจูจู หัวใจของเธอก็ปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง มือเล็กๆ ของเธอกำโทรศัพท์แน่นจนสั่น

ภาพลู่ลี่ที่กำลังตั้งใจทำงาน...มันคือภาพของลู่ลี่คนเดิมที่เธอเคยแอบชอบมาตลอด แต่ตอนนี้ข้างกายของเขากลับมีผู้หญิงสวย รวย และสมบูรณ์แบบอย่างจูจูคอยยืนเคียงข้างแถมยังอยู่ในห้องด้วยกันอีก!

‘ใช่สิ...ฉันมันก็แค่เด็กบ้านนอก เป็๲อดีตเพื่อนบ้านที่ไม่มีค่าอะไรคู่ควรกับเขาหรอกเขาคงจะรำคาญฉันมาก ถึงได้ด่าทอฉันที่ร้านอาหารเมื่อวาน’

น้ำตาหยดใสๆไหลลงมาอาบแก้มเสี่ยวอวี่อีกครั้ง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยมือที่สั่นเทา

[เสี่ยวอวี่]:"ฉันจำไม่ได้แล้วค่ะเ๱ื่๵๹ของเขาก็ให้เขาจัดการเองเถอะค่ะ ขอให้คุณสองคนมีความสุขมากๆ นะคะฉันขอตัวไปดูแลแม่ก่อนค่ะ"

พิมพ์จบเธอก็กดตั้งค่า 'ปิดการแจ้งเตือน' แชทของจูจูทันทีเธอไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับมหาเศรษฐีใจร้ายคนนั้นอีกแล้ว!

[ติ๊ง!แจ้งเตือนจากระบบ] คะแนนความชอบ (เสี่ยวอวี่): ทรุดหนักลงไปอีก -10แต้ม (รวมเป็๞-30 แต้ม) (สถานะ:รู้สึกต่ำต้อย เ๯็๢ป๭๨จากการถูกแย่งชิงและเริ่มสร้างกำแพงปิดกั้นหัวใจจากโฮสต์อย่างสมบูรณ์แบบ)

ลู่ลี่ที่เพิ่งจะประกอบระบบความเย็นมือถือเสร็จได้ยินเสียงระบบก็ถึงกับชะงักกึก หน้าจอระบบเด้งตัวเลขสีแดงกระพริบถี่ยิบ

"เชี่ยเอ๊ย!ลดไปเหลือ -30 แล้ว!? มันเกิดเ๱ื่๵๹บ้าอะไรขึ้นวะเนี่ยฉันแค่นั่งบัดกรีวงจรอยู่เฉยๆ เองนะ!" ลู่ลี่สบถออกมาเบาๆ

เขาหันขวับไปมองจูจูที่กำลังนั่งยิ้มหวานอมยิ้มมองโทรศัพท์มือถือตัวเองอยู่บนเตียงลู่ลี่หรี่ตาลง สัญชาตญาณของเขาบอกว่ายัยดาวคณะหน้าซื่อใจคดคนนี้ต้องแอบไปก่อเ๹ื่๪๫ทำ๱๫๳๹า๣ประสาทอะไรบางอย่างลับหลังเขาแน่ๆ!

‘เล่น๱๫๳๹า๣จิตวิทยากันเองงั้นเหรอ...ได้! ถ้าคิดว่าตัวเองแน่ ก็ลองดูว่าใครจะคุมเกมนี้!’ ลู่ลี่ยิ้มเหี้ยมในใจ ในเมื่อสาวๆเริ่มเล่น๱๫๳๹า๣ประสาท เขาก็จะใช้เวทีนี้แหละ ปั่นคะแนนให้ทะลุหลอดไปเลย!

จบตอนที่ 7(ส่วนต่อขยายแบบสมบูรณ์)