ซ่อนกลิ่น
Ep15
โรงพยาบาลXXX
เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆกลิ่นยาฆ่าเชื้อทำให้ผมขมวดคิ้วเข้าหากัแน่น ก่อนจะปิดลงอีกครั้งแล้วเปิดขึ้นพลันกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง จึงเห็นร่างของกันต์นอนหลับอยู่ที่โซฟา
“กันต์...แค่กๆ!” เสียงนุ่มเอ่ยเรียกรุ่นน้องแหบแห้ง เสียงไอของผมทำให้กันต์สะดุ้งตัวตื่น
“หมอซ่อน” กันต์รีบวิ่งเข้ามารินน้ำใส่แก้มให้ ปลายหลอดจ่อมาที่ปากผมจึงดูดน้ำลงคอด้วยความกระหาย ก่อนจะปล่อยหลอดออกเมื่อชุ่มคอแล้ว
“หมอมีไข้สูงมากนะ รู้ไหม”เสียงแหบนุ่มเอ่ยบอกพลางนั่งลงข้างๆ
“ขอบใจ”
“ไม่ต้องหรอกครับ มันเป็เื่ที่สมควรทำอยู่แล้วครับ” กันต์ยกยิ้มให้ผมอย่างร่าเริง ซึ่งผมก็ยกยิ้มตามเด็กตรงหน้าพลันนอนฟังกันต์เล่าเื่ที่คลินิกตอนผมไม่อยู่ให้ฟัง
“เช้านี้มีคนเอาน้องเต่ามารักษาด้วยนะหมอคิดดู คนทั้งคลินิกไม่เคยรักษาเต่า กว่าจะช่วยชีวิตไว้ได้เกือบถูกเ้าของฆ่าตาย โชคดีนะที่ผมเก่ง เลยทำให้ทุกคนลอดมาได้” ผมนอนฟังรุ่นน้องอวดตัวเองด้วยรอยยิ้ม
“คนเรานี่ก็แปลนะ ทำไมต้องมายืนกดดันกันด้วยคนอะไร นิสัยไม่ดี” กันต์ยู่หน้าไม่พอใจเมื่อพูดถึงเ้าของเต่า
“ดีแล้ว ที่ช่วยเต่าตัวนั้นไว้ได้”ผมเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม กันต์นั่งยัดขนมปังเข้าปากเรื่อยๆใบหน้าของคนตรงหน้าดูมีความสุขมาก จึงทำให้ผมไม่คิดถึงเื่ที่เกิดขึ้น
ผมนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสามวันพอร่างกายดีขึ้นจึงขอกลับมาพักที่บ้าน พอดีกับที่ป้าพรบอกว่าDadกับพ่อกลับมาแล้ว ผมจึงมาที่บ้านใหญ่ ถึงในใจจะไม่อยากมาแต่ผมก็เป็ห่วงสายลมเหมือนกัน
“พี่ซ่อน!” เสียงอ่อนของสายลมเอ่ยดังลั่นบ้าน ร่างน้อยวิ่งเข้ามากอดเอวผมไว้ใบหน้าน่ารักมีรอยยิ้มแต่งแต้ม ผมจึงยกยิ้มตามสายลมพลางลูบหัวเด็กตรงหน้าเบาๆ
“อาการเป็ยังไงบ้าง”
“หมอบอกว่าสายลมเป็โอเมก้าหาอยาก” ผมขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นก่อนจะเงยหน้ามองDadกับพ่อ
“สายลมไม่เป็อะไรมากหรอก ที่อาการฮีทผิดปกติก็เพราะสายลมมียีนของอัลฟ่า จะมีฮีทก็ต่อเมื่อเจอคู่ของตัวเองเท่านั้น” ผมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกับสายลม
“งั้นที่สายลมฮีทก็เพราะ...เจอคู่” ผมเอ่ยล้อเรียนสายลมจึงได้รับสายตางอนแทนคำตอบ
โอเมก้ากายเล็กทำหน้าบูด แล้วเดินไปหาDadกับพ่อพอดีกับที่เ้าขุนและปีบเดินเข้ามาในบ้าน เมื่อผมััได้ถึงเ้าขุนร่างกายมันก็นิ่งเกร็งไปทันที
“Dadพ่อสวัสดีครับ/ครับ” ทั้งเ้าขุนและปีบยกยิ้มไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองสายตาดุปรายตามามองที่ผมนิ่ง ซึ่งผมก็ทำเป็ไม่สนใจสายตาดุคู่นั้น
“ซ่อนอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิ”
“ไม่ดีกว่าครับผมต้องเข้าคลินิก มีเคสด่วนเข้ามา” ผมรีบเอ่ยปฏิเสธด้วยใบหน้ารู้สึกผิด
“งั้นวันหลังก็มาทานข้าวด้วยกันนะ”Dadเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งผมก็ยกยิ้มให้Dadโดยพยายามไม่มองใบหน้าของเ้าขุน
ผมรีบเดินออกมาจากบ้านใหญ่ด้วยความรีบร้อนในใจมันบอกให้ออกจากบ้านหลังนี้โดยเร็ว ผมอึดอัดเมื่อต้องเจอกับสายตาดุที่เอาแต่จ้องมองไม่ละสายตา
หมับ!“เดี๋ยวไปส่ง” มือหน้าคว้าต้นแขนผมไว้แน่น ผมหยุดนิ่งไม่หันไปมองหน้าเ้าของเสียงเข้มจนเ้าขุนเริ่มหงุดหงิดกับท่าทีของผม
“พี่ซ่อน” เสียงเข้มกดต่ำในลำคอ มือหน้าบีบต้นแขนผมแรงมากขึ้น จนผมต้องยอมหันไปมองหน้าเ้าขุน
“ปล่อย”
“ให้ผมไปส่ง” เ้าขุนปล่อยแรงข่มออกมากดดันผมเมื่อเห็นท่าทางของเ้าขุนร่างกายผมก็สั่นกลัวขึ้นมา พอเ้าขุนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ผมก็ก้าวถอยออกห่าง
“อย่าทำให้ผมโมโห” เสียงเข้มเอ่ยเพียงแค่นั้น แล้วดึงผมให้เดินตามไปซึ่งผมก็ได้แต่เดินตามหลังเ้าขุนไปอย่างไม่เต็มใจ
3K
