แปดโมงเช้าในมหานครอันแสนวุ่นวายเสียงการจราจรจอแจสอดประสานกับวิถีชีวิตของฝูงชนที่ต้องปากกัดตีนถีบ ในยุคข้าวยากหมากแพงแม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนก็ยังต้องบากบั่นทำงานล่วงเวลาเพื่อหล่อเลี้ยงปากท้องและผลักดันตนเองให้ยกระดับฐานะทางสังคม
ทว่าวงจรชีวิตอันเหน็ดเหนื่อยเ่าั้ช่างห่างไกลจาก‘นพเก้า’ คุณชายผู้สูงศักดิ์ที่ออกมาเผชิญโลกกว้างเพียงเพื่อฆ่าเวลา ภายนอกเขาคือชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเบิกบานนั่งอยู่กลางงานแถลงข่าวสำคัญเพื่อถ่ายทอดสดด้วยท่าทีความเป็มืออาชีพ ทว่าลึกลงไปในใจกลับแฝงความหมองหม่นเมื่อตระหนักถึงเวลาของตนที่งวดลงทุกขณะ
แต่นั่นก็ไม่ใช่เื่สลักสำคัญอะไรนัก ในเมื่อเขารู้ซึ้งแล้วว่าทุกปัญหาย่อมมีทางออกและตอนนี้เขาก็เพิ่งจะค้นพบ ‘หนทาง’ นั้น... ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กางเกงของตนเอง
“ช้าๆ... แบบนั้นแหละ... อูว~”
นพเก้าก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบแ่เบาผ่านการส่งกระแสปราณไปถึงสตรีไร้ยางอายผู้หนึ่งซึ่งกำลังซุกซ่อนตัวอยู่ใต้โพเดียม ท่ามกลางสายตาของกองทัพนักข่าวและแสงแฟลชที่สว่างวาบจนตาพร่ามัว
อ่อก... อื้อ...
วารินทร์ที่กำลังอ้าปากดูดกลืนความแข็งขึงเข้าไปจนสุดลำคอรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจ เธอได้แต่เฝ้ารอว่าฝันร้ายอันแสนวาบหวามนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อใด
“คุณนพเก้าครับ ในฐานะที่คนใกล้ชิดของคุณตกเป็ผู้เสียหายในเื่นี้คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับประเด็นอื้อฉาวครับ?”
นักข่าวาุโท่านหนึ่งเอ่ยถาม มือซ้ายคนช้อนกาแฟอย่างใจเย็นขณะที่มือขวาจรดปากกาเตรียมจดบันทึก หวังจะรีดเค้นข้อมูลเชิงลึกจากนพเก้า เช่นเดียวกับนักข่าวจากสำนักใหญ่คนอื่นๆที่จ้องจะขยี้ประเด็นนี้เพื่อต้อนเขาให้จนมุม
“พูดตามตรง ผมรู้สึกะเืใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้เสียหายทุกคนครับโดยเฉพาะเลขาส่วนตัวของผมที่ยังทำใจรับกับเหตุการณ์เลวร้ายนี้ไม่ได้ ผมหวังเพียงว่าความเ็ปในครั้งนี้จะเป็อุทาหรณ์เตือนใจให้ผู้บริหารตระหนักว่า ไม่ควรใช้อำนาจและตำแหน่งหน้าที่มาล่วงละเมิดสิทธิของผู้อื่น”
นพเก้าเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ ทว่าแววตาที่หลุบต่ำกลับแสร้งทอประกายโศกเศร้าและเ็ปออกมาได้อย่างแเีจนเหล่านักข่าวััได้
ผู้ที่ได้ฟังประโยคนั้นต่างรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ความนับถือในความกล้าหาญของชายหนุ่มที่กล้าออกมาแฉพฤติกรรมทรามของผู้บริหารระดับสูงผ่านคลิปลับ
ช่างแตกต่างจากบรรดาผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงในองค์กรที่ต่างนั่งเดือดดาลและหัวเสีย ไม่เข้าใจว่าเหตุใด CEO ตัวตั้งตัวตีถึงได้หายหัวไปใน่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแล้วปล่อยให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้มานั่งแถลงข่าวทำลายชื่อเสียงของบริษัทเสียเอง
เดิมทีเื่คาวโลกีย์ของผู้บริหารบอร์ดที่แบล็คเมล์พนักงานสาวในออฟฟิศย่อมสามารถปิดประตูลับพูดคุยกันเองได้ ไม่เห็นจำเป็ต้องมาตั้งโต๊ะแถลงข่าวให้พวกนักข่าวเฒ่าจอมคุ้ยพวกนี้รู้เลยสักนิด
แปะ แปะ แปะ
เมื่อการให้สัมภาษณ์จบลง เสียงปรบมือก็ดังเกรียวกราวก่อนที่เหล่านักข่าวจะถูกเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกึ่งเชิญกึ่งไล่ออกจากห้องไป พวกผู้บริหารกลัวเหลือเกินว่าหากปล่อยให้สัมภาษณ์นานกว่านี้ไอ้เด็กเวรนี่อาจจะคายความลับอะไรออกมาอีก
เพียงไม่นาน ห้องทั้งห้องก็ว่างเปล่า ผู้บริหารที่หมายมั่นจะเดินเข้ามาต่อว่านพเก้าก็จำต้องรีบสลายตัวเพราะ CEOเรียกประชุมด่วนเพื่อหาทางกอบกู้ภาพลักษณ์ขององค์กร
“น่าเสียดายจัง ฉันยังไม่ได้เล่าเื่ของมนุษย์‘เห็ดเข็มทอง’ ให้พวกนั้นฟังเลย”
แม้จะทำลายชายวัยกลางคนผู้นั้นจนย่อยยับทั้งกายและใจไปแล้วแต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สาสม เมื่อนึกถึงภาพที่วารินทร์ยอมคุกเข่าอ้าปากรับแท่งเนื้อของไอ้สวะนั่นไฟริษยาของนพเก้าก็ถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ส่งผลให้ ‘ัั์’ ที่ยังคงแช่คาอยู่ในโพรงปากของหญิงสาวขยายตัวแข็งขึงและกระตุกเกร็งขึ้นกว่าเดิม ราวกับพร้อมจะฉีดพ่นหยาดธาราเพื่อล้างหน้าล้างตายามเช้า
“อุก... อ่อก... อ่า~ แฮก...”
เมื่อวารินทร์รับรู้ได้ถึงขนาดที่ขยายใหญ่คับแน่นจนปวดกรามเธอจึงไม่อาจฝืนทนได้อีกต่อไป หญิงสาวจำต้องคายท่อนเอ็นที่ยาวร่วมไม้บรรทัดออกมา แล้วสูดอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศและฟีโรโมนแห่งตัณหาเข้าปอดเฮือกใหญ่
“เดี๋ยวเถอะ ใครสั่งให้หยุดกัน”
นพเก้าแสร้งเอ่ยดุ ทว่าเขากลับอดไม่ได้ที่จะชื่นชมภาพอันวิจิตรบรรจงตรงหน้า
ภาพของเทพธิดาน้ำแข็งที่กำลังหอบหายใจรวยริน พวงแก้มขาวเนียนแดงซ่านไปด้วยแรงอารมณ์ซบใบหน้าอยู่แนบชิดกับฐานปืนใหญ่ของเขา มือซ้ายของเธอกอบกุมปลายกระบอกปืนที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำลายและน้ำหล่อลื่นส่วนมือขวากำลังลูบไล้รูดรั้งลงไปจนสุดโคน ัักับความตึงแน่นของถุงเก็บน้ำ
ช่างเป็ภาพที่กระตุ้นไฟราคะได้อย่างยอดเยี่ยม ลีลาการปรนเปรอของเธอช่างร้ายกาจดูเหมือนเธอจะพยายามเอาอกเอาใจเขาอย่างเต็มที่ เพื่อส่งเขาให้ขึ้น์
หือ?
นพเก้าเหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่ง กำลังเดินก้าวเข้ามาในห้องประชุมที่ว่างเปล่าตรงดิ่งมาทางเขาจากทางฝั่งขวา
เขาปรายตามองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะรีบไถลเก้าอี้เข้าไปชิดกับโพเดียมสองมือหนากดศีรษะของวารินทร์ให้ผลุบหายลงไป แล้วกระแทกกระทั้นความแข็งขึงเข้าสู่โพรงปากของเธออีกครั้งจนแผ่นหลังของหญิงสาวชนกับผนังโพเดียมด้านในเขาไม่้าให้ใครมาขัดจังหวะหรือจับได้ในสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้
“มีธุระอะไรรึเปล่า... นิดา”
นพเก้าปั้นหน้ายิ้ม เอ่ยถามไอดอลสาววัยแรกแย้มที่ยืนอยู่เบื้องล่าง
“ฉ... ฉันแค่รู้สึกเป็ห่วงพี่น่ะค่ะ”
สาวน้อยเอ่ยด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ลอบสบตาเขาเป็ระยะพลางบิดตัวไปมาด้วยความเขินอายราวกับลูกแมวน้อยช่างเป็ท่าทางที่น่าทะนุถนอมยิ่งนัก
เรือนผมสีฟ้าอ่อนยาวสลวยรับกับดวงตากลมโตสีน้ำทะเลใบหน้าจิ้มลิ้มผุดผ่อง ทรวงอกที่เริ่มเบ่งบานตามวัย และเรือนร่างอรชรดูไร้เดียงสา เมื่อประกอบกับหมวกเบเร่ต์กะลาสีสีขาวและชุดกระโปรงพริ้วไหวสีขาวตัดฟ้ายิ่งขับเน้นให้เธอดูงดงามบริสุทธิ์ราวกับธิดาแห่งท้องทะเล
“เป็ห่วง? เป็ห่วงเื่อะไรล่ะ”
นพเก้าหรี่ตามองพลางรักษารอยยิ้มอบอุ่นเอาไว้ เดิมทีสาวน้อยตรงหน้าก็เคยอยู่ในลิสต์รายชื่อเป้าหมายของเขาเช่นกันน่าเสียดายที่เขาได้ยินข่าวลือหนาหูว่าเธอเคยถูกผู้บริหาร ‘ชิม’ ไปแล้ว เขาจึงหมดความสนใจไปโดยปริยายเขาไม่นิยมบริโภคของเหลือเดนจากใคร รสนิยมของเขาคือความสดใหม่และบริสุทธิ์เท่านั้น
ขณะที่แสร้งปั้นหน้าคุยไปเรื่อยเปื่อย มือขวาของนพเก้าก็ออกแรงกดศีรษะของวารินทร์ให้จมมิดลงไปจนสุดโคนโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัวก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำกามสีขาวขุ่นให้ฉีดพ่นเข้าไปเติมเต็มจนล้นกระเพาะของเธอ ความเสียวซ่านจากการปลดปล่อยแผ่ซ่านยาวนานก่อนจะค่อยๆทุเลาลง
สำหรับเขา วารินทร์ถือเป็ข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวเพราะเขาจำเป็ต้องไขปริศนาความลับบนเรือนร่างของเธอเสียก่อน เขาไม่แน่ใจว่าแท้จริงแล้วร่างกายของเธอคือ‘กายาหยินบริสุทธิ์’ ตามตำราหรือไม่ และเขาไม่กล้าพอที่จะส่งหน่วยข่าวกรองของตระกูลไปสืบเื่นี้
เพราะในปัจจุบัน อำนาจเบ็ดเสร็จทุกอย่างยังคงตกอยู่ในมือมารดาของเขาหากความลับนี้แพร่งพรายออกไปจนมารดาปีศาจตามกลิ่นเจอ บางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันอีกและคงถูกจับโยนเข้าลานฝึกนรกจนตายเป็แน่
“ฉันคิดว่า... พี่กล้าหาญมากเลยนะคะ ต... แต่ ถ้าเกิดไปขัดผลประโยชน์กับกลุ่มผู้บริหารอนาคตในวงการของพี่อาจจะดับวูบลงได้นะคะ”
นิดารวบรวมความกล้าเอ่ยเตือน แม้จะพยายามหลบตา แต่เธอก็ไม่อาจควบคุมเสียงหัวใจที่สั่นไหวได้เลยก็ผู้ชายตรงหน้านี้หล่อเหลาเกินกว่าจะต้านทานไหวจริงๆ
“เื่นี้มันช่วยไม่ได้หรอกครับ หากไม่ทำแบบนี้ ความลับอันเน่าเฟะก็คงไม่ถูกเปิดโปงและอาจจะมีเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายเพิ่มขึ้นอีกมากมายในอนาคต”
นพเก้าแสร้งทำเป็ชายหนุ่มผู้รักความยุติธรรม ทว่าความจริงแล้วเขาเพิ่งจะส่งคำขาด สั่งการ CEO ไปว่า ให้หาทางปิดปากพวกผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดและห้ามดึงเขาเข้าไปพัวพันกับเื่ภายในองค์กรอีก เพียงเท่านี้พวกตาแก่เจนโลกเ่าั้ก็คงพอจะเดาเื้ัอันยิ่งใหญ่ของเขาออกและไม่กล้าทำอะไรโง่ๆ อีก สิ่งนี้ก็เพื่อเป็การแสดงอำนาจมืดอย่างลับๆ ทว่าเขาก็ยังคง้าสวมบทบาทไอดอลหน้าใหม่ต่อไปจึงเลือกใช้วิธีนี้
“ถ... ถ้าถึงเวลาที่พี่รับมือไม่ไหวจริงๆ ก็มาพึ่งฉันได้นะคะฉันพอจะรู้จักผู้บริหารระดับสูงอยู่บ้าง...”
ในสายตาของนิดา นพเก้าเป็เพียงรุ่นน้องมือใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์ตามหลังเธอหนึ่งปีหากเขาตกที่นั่งลำบากจริงๆ เธอก็พร้อมจะยื่นมือเข้าช่วย แม้ว่าจะต้องแลกด้วย ‘บางสิ่ง’ก็ตาม
“อืม... พี่จะจดจำน้ำใจของเธอไว้นะ”
นพเก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน แววตาทอประกายซาบซึ้งใจ
ตึกตึก!
เมื่อได้เห็นรอยยิ้มพิฆาตของเทพบุตร หัวใจของนิดาก็เต้นกระหน่ำแทบทะลุออกมานอกอกเธอรีบโบกมือลาด้วยความขวยเขิน ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากห้องไป
ปัง!
ประตูห้องปิดลง ห้วงเวลาแห่งความว่างเปล่ากลับคืนมาอีกครั้ง
นพเก้าสลัดคราบรุ่นพี่ผู้อบอุ่นทิ้ง ปรับสีหน้ากลับมาเ็าดุจน้ำแข็งตามเดิมเขายกเท้าถีบดันเก้าอี้ให้ถอยร่นออกมาจากโพเดียม ทอดสายตามองลงไปยังวารินทร์ที่กำลังเผยอริมฝีปากอ้ากว้างหยาดน้ำลายเหนียวหนืดปะปนกับคราบน้ำกามสีขาวขุ่นไหลย้อยลงมาเปรอะเปื้อนสองมือของเธอขณะที่ดวงตาคู่สวยช้อนมองเขาด้วยแววตาหวานเยิ้ม
ดูเหมือนเธอจะเริ่มเรียนรู้งานและเชี่ยวชาญขึ้นเรื่อยๆนพเก้ากระตุกยิ้มเ้าเล่ห์ เื่คาวโลกีย์บางอย่างไม่จำเป็ต้องออกปากสั่งสอนด้วยซ้ำเขารู้สึกว่าต้องเปิดมุมมองใหม่สำหรับ ‘สาวไร้ประสบการณ์’ เสียแล้ว บางทีเธออาจจะแอบจำท่วงท่ายั่วยวนบุรุษเพศเหล่านี้มาจากหนังเอวีก็เป็ได้
“ทีนี้ก็ถอดประโปรงออกซะ”
ชายหนุ่มออกคำสั่งกับทาสสวาท
“คุณนี่มัน... เป็ผู้ชายที่ใจดำเสียจริง”
วารินทร์แค่นเสียงต่อว่า ขณะที่มือเรียวค่อยๆ ปลดตะขอกระโปรงทรงสอบออกปล่อยให้มันร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นต้นขาอวบอิ่มที่ขาวเนียนละมุนดั่งน้ำนมก่อนที่เธอจะเริ่มเกี่ยวรั้งถุงน่องซีทรูสีดำออกอย่างอ้อยอิ่ง
“หมายถึงเื่อะไรล่ะ? หรือหมายถึงยัยเด็กนั่น?”
นพเก้าเลิกคิ้ว สำหรับเื่ที่เขาจงใจปกปิดฐานะที่แท้จริงเขาไม่เคยนำมาใส่ใจ ส่วนสาวน้อยคนเมื่อครู่ เขาขอรับไว้เพียงแค่ความหวังดีก็พอ เพราะต่อให้เรือนร่างของนางจะงดงามเพียงใดแต่หากแปดเปื้อนมลทินไปแล้ว เขาก็ขอบาย
“หึงฉันงั้นเหรอ?” นพเก้าหยอกเย้า
“ไร้สาระน่า”
เพียะ!
“โอ๊ย~”
วารินทร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อฝ่ามือแกร่งฟาดลงบนหน้าขาขาวเนียนจนเกิดรอยแดงเถือกเป็ปื้นผู้ชายคนนี้ไม่รู้จักคำว่าสุภาพบุรุษเลยหรืออย่างไร! ไม่มีความอ่อนโยนทะนุถนอมสตรีเพศเอาเสียเลย!
“ขึ้นไปบนโพเดียม แล้วย่อตัวลงซะ”
นพเก้าเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย เขากระตุกยิ้มมุมปากั์ตาคมกริบจ้องมองร่างอรชรขณะออกคำสั่ง ัั์ที่ผงาดง้ำอยู่กึ่งกลางกายชี้โด่ขึ้นฟ้าดูน่าเกรงขามและอันตรายยิ่งนัก
ฮึ่ม...
วารินทร์ลอบกลอกตาด้วยความหงุดหงิด ลางสังหรณ์เตือนว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่กำลังสรรหาวิธีเล่นพิเรนทร์อะไรมาทรมานเธออีกแน่
สวบ...
หญิงสาวค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนโต๊ะโพเดียมที่เย็นเยียบจนขนลุกซู่เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า แล้วก้มมองทอดสายตาลงมายังชายหนุ่มเบื้องล่าง แม้เธอจะยืนอยู่ในจุดที่สูงกว่าแต่กลับไม่รู้สึกว่าตนเองมีอำนาจเหนือเขาเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอรู้สึกราวกับคุณค่าของตนเองกำลังถูกบดขยี้ลงเรื่อยๆทุกครั้งที่ยอมศิโรราบต่อคำสั่งของเขา ดูเหมือนเธอจะกลายเป็ทาสกามของเขาไปอย่างสมบูรณ์เสียแล้ว
“ทีนี้ก็ถกชิ้นส่วนสุดท้ายลง ฉันอยากจะยลโฉมประตู์ให้ชัดๆ”
นพเก้าที่นอนเหยียดกายอยู่บนเก้าอี้ สองมือประสานรองท้ายทอยเขาทอดสายตามองเปรียบเทียบระหว่างความยิ่งใหญ่ของัผงาด กับร่างของหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องบนภาพตรงหน้าราวกับขุนเขาไท่ซานอันยิ่งใหญ่ ที่มีเทพธิดาน้ำแข็งผู้สูงส่งเตรียมจะร่วงหล่นลงมาช่างเป็ความรู้สึกที่เร้าอารมณ์และแปลกใหม่ยิ่งนัก
วารินทร์ลอบกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า เมื่อจ้องมองปืนใหญ่ที่สั่นกระตุกอย่างหิวกระหายราวกับมันพร้อมที่จะสาดะุเจาะทะลวงเรือนร่างของเธอให้แหลกสลายเป็จุณ
เธอค่อยๆ ย่อเข่าลงเล็กน้อย มือสั่นเทาเกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในลูกไม้สีดำตัวจิ๋วให้หลุดพ้นลงมาขณะพยายามทรงตัวบนโต๊ะโพเดียมที่สูงชันด้วยความทุลักทุเล
ทันใดนั้น—!
ฉึบ! ฉึบ!
“อร๊ายย!”
นพเก้าใช้วิชาตัวเบาพุ่งพรวดเข้ามาประชิดโต๊ะอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบทว่ายังคงรักษาท่วงท่านอนเอนกายผ่อนคลายไว้บนเก้าอี้ตัวเดิม สองมือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าเล็กซึ่งสวมรองเท้าส้นสูงสีดำมันปลาบของเธอเอาไว้แน่น!
วารินทร์ที่กำลังเสียศูนย์ขณะถอดปราการด่านสุดท้ายถูกฝ่ามือร้อนผ่าวคว้าจับไว้กะทันหัน ร่างกายจึงสูญเสียสมดุลและทรุดฮวบลงตามสัญชาตญาณความสูงของโพเดียมทำให้เธอเสียวสันหลังวาบ
“ไอ้บ้า! เล่นบ้าอะไรเนี่ย!”
วารินทร์อดไม่ได้ที่จะสบถด่าด้วยความใ
“หึหึ... ถ้าพร้อมแล้วก็ลงมาสิ”
นพเก้าจ้องมองร่อง์สีชมพูระเรื่อ ที่บัดนี้ปราศจากปราการลูกไม้สีดำขวางกั้นหยาดน้ำค้างฉ่ำเยิ้มเชิญชวนให้ลุ่มหลง ขณะที่ร่างของเธอกำลังนั่งยองๆ สั่นเทาอยู่เบื้องบน
“เหยียบขึ้นมาบนนี้สิ”
นพเก้าถ่ายทอดกระแสปราณอ่อนๆ เข้าสู่เรียวขาของหญิงสาวทำให้ร่างของเธอเบาหวิวราวกับขนนก ก่อนจะบังคับทิศทางให้เท้าที่สวมส้นสูงของเธอ ก้าวลงมาประทับยืนอยู่บนขอบพนักพิงของเก้าอี้หมุนทั้งสองฝั่งอย่างแม่นยำ
“ด... เดี๋ยวก่อน!”
วารินทร์ใจหายวาบ หวาดกลัวว่าจะหงายหลังศีรษะฟาดพื้นทว่าเธอกลับััได้ถึงพลังงานประหลาดที่คอยพยุงและบังคับเรือนร่างของเธอให้ยืนคร่อมอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ได้อย่างมั่นคง
นี่น่ะหรือ... พลังยุทธ์ ในฐานะปุถุชนคนธรรมดา เธออดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง
“ทีนี้ก็ย่อตัวลงมา”
เมื่อได้เห็นร่องเนื้ออวบอูมที่กลีบผกาบานสะพรั่งลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะนพเก้าก็แทบจะหมดความอดทน แม้เมื่อวานเขาจะบรรเลงเพลงรักร่วมกับเธอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วก็ตาม
อึก...
วารินทร์ค่อยๆ ย่อเข่าลงอย่างว่าง่าย สองขาขยับปรับองศาให้ร่อง์เล็งตรงกับความแข็งขึงของชายหนุ่มเบื้องล่างขณะที่เข่าเริ่มงอพับ โหนกเนื้ออันอ่อนนุ่มก็ค่อยๆ ััเสียดสีกับปลายยอดของแท่งเนื้อสองมือของเธอคว้าจับขอบโต๊ะด้านหลังไว้แน่นตามสัญชาตญาณเพื่อป้องกันไม่ให้ล้มหงายหลังแม้ว่าสองมือของนพเก้าจะคอยจับยึดข้อเท้าของเธอไว้อยู่ก็ตาม... แต่ใครจะไปรับประกันได้ล่ะว่าตอนที่ชายหนุ่มถูกตัณหาครอบงำจนหน้ามืดตามัว เขาจะยังมัวมาห่วงความปลอดภัยของเธออยู่อีก!
อึก... อื้ม~
วารินทร์ค่อยๆ บิดส่ายสะโพกมน ปล่อยให้ร่องเนื้ออันฉ่ำแฉะค่อยๆกลืนกินส่วนหัวของัั์เข้าไปอย่างเชื่องช้า พยายามเคล้าคลึงชโลมความนุ่มลื่นให้ทั่วถึงเพื่อเบิกทางให้มันแทรกสอดเข้ามาได้โดยไม่สร้างความเ็ป
“ชักช้าไม่ทันใจเลย”
นพเก้าเร่งเร้า เขาปรารถนาการสอดใส่ที่ทะลวงลึกถึงก้นบึ้งในคราวเดียวเฉกเช่นทุกครั้ง
พรึ่บ!
สองมือแกร่งออกแรงรั้งข้อเท้าของหญิงสาว ร่างของวารินทร์ที่อยู่ในท่าย่อเข่าพลันถูกยกลอยหวือขึ้นไปในอากาศจนเกือบสุดความยาวแขนของนพเก้า
เอ๊ะ?
วารินทร์เบิกตากว้างด้วยความงุนงง จู่ๆ ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วต้านแรงโน้มถ่วง
ทว่าในขณะที่เธอกำลังสับสน นพเก้าก็ออกแรงกระชากเรียวขาทั้งสองข้างของเธอลงมาอย่างแรง!ปลายทวนั์เล็งตรงดิ่งเข้าสู่ร่อง์อย่างแม่นยำ ราวกับถูกคำนวณองศามาอย่างดิบดีโดยนักปราชญ์ผู้เชี่ยวชาญ!
สวบ!!
ทวน์เล่มเขื่องทะลวงลึกฝ่าด่านรวดเดียวจนสุดโคนกระแทกกระทั้นเข้ากับผนังมดลูกอย่างจัง!
“อุก... อะ... เอิ๊ก...”
ความจุกเสียดแล่นปราดขึ้นมาจากการถูกรุกรานอย่างป่าเถื่อนในคราวเดียวทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก หยาดน้ำตาเล็ดซึม เรียวขาอ่อนแรง สั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย
“ดี... ดีมาก”
นพเก้าใช้มือซ้ายลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นระริกของเธออย่างแ่เบาส่วนมือขวาก็สอดสางกลุ่มผมสลวยเพื่อปลอบประโลม ชายหนุ่มกระซิบถ้อยคำชิดใบหู ั์ตาสีดำสนิททอประกายสีชมพูวูบวาบขึ้นในเสี้ยววินาทีจากพลังลึกลับก่อนจะจางหายไป...
ได้เวลาเริ่มบทเรียน ‘ฝึกให้เชื่อง’ อีกครั้งแล้วสินะ
121K
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)