ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        ฉู่ลี่ที่กำลังพานางเดินออกไปที่ประตูวังเมื่อได้ยินชื่อวัดสุ่ยอวิ๋นก็พลันเกิดความสงสัยขึ้นทว่าไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแต่อย่างใด

        ระหว่างทางมู่อวิ๋นจิ่นนึกถึงโองการลับที่ฉินไท่เฟยเล่าให้ฟังตลอดเวลา

        …

        เมื่อรถม้าเดินทางมาจนถึงวัดสุ่ยอวิ๋นมู่อวิ๋นจิ่นกระโดดลง วิ่งไปที่สวนต้นถาวที่อยู่ด้านหลังก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นและใช้สองมือขุดดินใต้ต้นถาว ต้นที่ใกล้ที่สุด

        จากนั้นไม่ไกลนักฉู่ลี่และอาจารย์ไฮว๋หยวนที่แอบดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยสีหน้าสงสัยก่อนที่อาจารย์ไฮว๋หยวนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด “โชคยังดีที่องค์ชายเอาของที่ซ่อนไว้ใต้ต้นถาวไปก่อนเสียก่อนมิอย่างนั้นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร”

        ฉู่ลี่พยักหน้ายกมือขึ้นไพล่หลังมองไปที่ต้นถาวทั้งหมด “วันนี้ให้คนมาตัดทิ้งให้หมดเปิ่นหวงจื่อจะสั่งให้คนมาชดใช้ความเสียหายให้”

        อาจารย์ไฮว๋หยวนตกตะลึงก่อนจะส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมา “องค์ชายหกตัดสินใจจะตัดทิ้งเลยหรือ?”

        ฉู่ลี่ยิ้มุมปาก “ช่วงนี้พบว่ามีคนอยู่ข้างกายบ้างก็ไม่เลว”

        “ชีวิตของคนเรานั้นโดดเดี่ยวเป็นทุนเดิม คงมีเพียงความรักอย่างเดียวถึงจะสามารถเหนี่ยวรั้งคนแปลกหน้าทั้งสองคนให้เดินไปสุดทางได้” อาจารย์ไฮว๋ได้กล่าวให้แง่คิดไว้ไว้

        จากนั้นเสริมขึ้นอีกประโยคว่า “แต่ว่าองค์ชายมั่นใจหรือ ว่านางจะเป็นคนที่เดินเคียงข้างไปจนสุดทาง?”

        ฉู่ลี่หันไปด้านข้างมองอาจารย์ไฮว๋หยวนโดยไม่เอ่ยคำใด

        มู่อวิ๋นจิ่นขุดต้นถาวครั้งเดียวไปแล้วห้าหกต้นด้านล่างนั้นมีเพียงดินที่แห้งแข็งไม่พบสิ่งของอะไรทั้งนั้นจนสุดท้ายนางนั่งลงกับพื้นอย่างถอดใจ

        ฉู่ลี่ค่อยๆ เดินเข้าไปหานาง ย่อตัวลงด้านข้าง และจ้องไปที่แววตานาง “เจ้ากำลังหาอะไร?”

        มู่อวิ๋นจิ่นถอนหายใจพลันส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตามหาอะไรอยู่”

        ฉู่ลี่ฉีกยิ้มยกมือขึ้นไปนวดขมับให้นาง “ให้องครักษ์ลับชุดม่วงมาช่วยเจ้าหาด้วยดีหรือไม่”

        มู่อวิ๋นจิ่นชะงักทันทีพลันตบแข้งตบขาเสียงดัง “ใช่แล้ว ทำไมข้าถึงคิดไม่ถึง”

        เมื่อสิ้นเสียงมู่อวิ๋นจิ่นยกนกหวีดขึ้นมาเป่าเพียงครั้งเดียวองครักษ์ลับชุดม่วงก็ปรากฏตัวรอบทิศทาง

        มู่อวิ๋นจิ่นกำชับให้พวกเขาเริ่มขุดดินใต้ต้นถาวเพื่อหาของบางอย่าง

        ไม่นานนักต้นถาวที่อยู่ด้านหลัง ล้มลงมาจนเกือบหมด

        ด้านอาจารย์ไฮว๋หยวนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลยกมือขึ้นพนมพลางถอนหายใจอย่างเสียดาย “อมิตาพุทธน่าเสียดายต้นถาวเหล่านั้นเสียจริง”

        …

        หลังจากมู่อวิ๋นจิ่นฟังรายงานขององครักษ์ลับชุดม่วงดูไม่อยากเชื่อในคำพูดของพวกเขา นางจึงลุกขึ้นเดินตรวจดูต้นถาวทีละต้น ๆ

        เป็นไปไม่ได้ทำไมถึงหาของสิ่งนั้นไม่เจอ?

        หรือว่ามีใครมานำของที่ซ่อนไว้ใต้ต้นถาวเอาไปก่อน?

        มู่อวิ๋นจิ่นเม้มปากรู้สึกร้อนรนใจนางกระทืบเท้าตึงตัง และสะบัดหน้าเดินออกไป

        เมื่อฉู่ลี่เห็นมู่อวิ๋นจิ่นมีท่าทีโกรธเคืองเขาจึงหันไปผายมือให้องครักษ์ชุดม่วงไปซ่อนตัวตามเดิน

        พอมู่อวิ๋นจิ่นเดินกลับมาถึงประตูจวนจู่ ๆ ก็หวนนึกถึงความลับที่ฉินไท่เฟยบอกกล่าวจึงเตรียมตัวหมายจะเข้าวังเพื่อสอบถามฉินไท่เฟยให้แน่ชัด แต่กลับถูกฉู่ลี่ยื่นมือห้ามไว้

        “เจ้าเกิดกลัวอะไรขึ้นมา?”

        ฉู่ลี่ยกมือขึ้นจับไหล่ของมู่อวิ๋นจิ่นสายตาของทั้งสองสอดประสานกัน

        “ข้า…” มู่อวิ๋นจิ่นละล่ำละลักไม่รู้จะเอ่ยกับฉู่ลี่เช่นไรและสิ่งที่ฉินไท่เฟยบอกกล่าวทิ้งท้ายไว้สองเรื่องนั้น ช่างเลือดเย็นเหลือเกิน

        คิดมาถึงตรงนี้มู่อวิ๋นจิ่นจึงแสร้งยิ้มกว้าง ๆ และ “ไม่มีอะไรหรอกพวกเรากลับจวนกันเถอะ ข้ารู้สึกเพลียขึ้นมาแล้ว”

        ระหว่างที่ขึ้นไปนั่งบนรถม้ามู่อวิ๋นจิ่นที่นั่งพิงพนักพลางกำลังนั่งแคะเศษดินในเล็บให้หลุดออก

        ฉู่ลี่สังเกตสายตาของมู่อวิ๋นจิ่นด้วยความกระหายใคร่รู้

        ตั้งแต่รู้จักกันมานานมู่อวิ๋นจิ่นชักไม่ไม่เข้าใจ

        ทั้งสองเดินทางกันอย่างเหน็ดเหนื่อยกว่าจะกลับมาถึงจวนก็ดึกแล้ว

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินลงรถม้ารีบสาวเท้าเข้าไปที่เรือนลี่เฉวียน ทั้งยังกำชับจื่อเซียงให้เฝ้าประตูด้านนอกห้ามทุกคนเข้ามา

        …

        เมื่อนางเข้าห้องไปแล้วรูปขนหงส์สีทองที่ข้อมือก็เรืองแสงขึ้น เพื่อรอการมาของฉีฉี่

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งจิบชารอกระทั่งชาหมดไปสองแก้ว แสงสีชมพูก็เรืองแสงพลันร่างของฉีฉี่ที่ยืนหายใจกระหืดกระหอบก็ปรากฏ

        “นายหญิง มีเรื่องใดร้อนใจหรือเจ้าคะ?” ฉีฉี่นั่งลงข้างกายมู่อวิ๋นจิ่น

        มู่อวิ๋นจิ่นรินน้ำชาให้ฉีฉี่รอจนฉีฉี่ดื่มหมด ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าเชี่ยวชาญในเรื่องการสะกดรอยตามมากใช่หรือไม่?เช่นนั้นช่วยตามหาโองการลับฉินไท่เฟยให้ข้าหน่อย”

        “เรื่องนั้น…” ฉีฉี่ยกมือขึ้นเกาหูด้วยความลำบากใจ

        เพียงแต่แววตาของมู่อวิ๋นจิ่นดูอาลัยอาวรณ์จนฉีฉี่ยอมใจอ่อนพยักหน้ารับ “บ่าวจะลองดูเจ้าค่ะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้างกๆ

        ฉีฉี่นั่งขัดสมาธิที่พื้นรวบรวมพลังลมปราณ และเปล่งแสงสีชมพูที่ปลายนิ้วทั้งห้าจนห้องสว่างวาบไปทั่ว

        มู่อวิ๋นจิ่นต้องหรี่ตาลงด้วยเพราะแสงสว่างจ้าที่แยงเข้าตา

        ใช้เวลาไปประมาณเพียงต้มกาน้ำชาเดือดพลังลมปราณที่ปลายนิ้วของฉีฉี่ก็ดับลง ก่อนลุกขึ้นมองไปที่มู่อวิ๋นจิ่น

        “นายหญิง หาไม่พบเจ้าค่ะ” ฉีฉี่บอก

        “เช่นนั้นก็ช่างเถอะ” มู่อวิ๋นจิ่นตอบอย่างห่อเหี่ยวใจ

        “นายหญิงไม่ต้องเป็นกังวลไป สาเหตุที่ฉีฉี่หาไม่พบประกอบไปด้วยสองปัจจัยได้แก่ หนึ่งคืออีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่า สองคือของสิ่งนั้นไม่เคยมีอยู่จริง” ฉีฉี่อธิบายปลอบใจ

        “ไม่เคยมีอยู่จริง?” มู่อวิ๋นจิ่นจับประเด็นไปที่ประโยคหลัง

        ฉีฉี่พยักหน้างกๆ ด้วยมั่นใจในความสามารถที่ตนเองมี

        หลังจากที่มู่อวิ๋นจิ่นได้ฟังฉีฉี่อธิบายจิตใจของนางที่รู้สึกบีบคั้นก็ได้ผ่อนคลายลงบ้างหวังว่าสิ่งที่ฉีฉี่บอกว่าไม่เคยมีอยู่จริงนั้นจะเป็นเรื่องจริง

        ทว่าฉินไท่เฟยดูเหมือนไม่มีเหตุผลใดที่จะหลอกนาง

        มู่อวิ๋นจิ่นรู้สึกปวดหัวสมองเหมือนจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ จนต้องยกมือขึ้นมาจับไว้

        “นายหญิงเป็นอะไรไปเจ้าคะ?” ฉีฉี่มองอยากพิจารณา

        หลังจากนั้นครู่หนึ่งฉีฉี่ได้เอ่ยขึ้นต่อหน้ามู่อวิ๋นจิ่นว่า “ฉีฉี่ทราบแล้วว่านายหญิงกำลังถูกความรักครอบงำ…”

        “จะบ้าไปแล้วหรือ!” มู่อวิ๋นจิ่นถลึงตาใส่

        ฉีฉี่ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ “เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีเรื่องอื่นใด ฉีฉี่ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

        “อืม” มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้า

        จากนั้นร่างของฉีฉี่ก็หายวับไปในพริบตา

        พอฉีฉี่จากไปแล้วมู่อวิ๋นจิ่นเปิดประตูห้องเดินออกไปหาจื่อเซียงที่นั่งรออยู่ทางเดินเมื่อจื่อเซียงเห็นนางก็รีบพรวดลุกขึ้น

        “คุณหนูหิวไหมเจ้าคะ ทานอะไรดีเจ้าคะ?” จื่อเซียงถามขึ้น

        มู่อวิ๋นจิ่นส่ายหน้ายกมือขึ้นบิดขี้เกียจ “ช่วยไปเตรียมน้ำร้อนให้ข้าหน่อยประเดี๋ยวข้าจะชำระร่างกาย”

        สิ้นเสียงของมู่อวิ๋นจิ่นประตูห้องที่อยู่เยื้องกันก็เปิดขึ้น ฉู่ลี่เปลี่ยนชุดใหม่ เดินตามติงเสี่ยนที่ถือโคมไฟนำทางเพื่อเดินไปข้างนอก

        “นี่ เจ้าจะไปไหน?” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยถามขึ้น

        ฉู่ลี่หยุดฝีเท้าลงและหันมาตอบนางเสียงเรียบ “มีบางเรื่องที่ต้องไปจัดการ”

        มู่อวิ๋นจิ่นตอบเพียง “อืม” แล้วเดินกลับเข้าห้องนางไปดังเดิม

        ฉู่ลี่แสยะยิ้มมุมปากและมองไปยังห้องของนาง

        …

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งลงในอ่างน้ำร้อนที่มีฉากกันลมบังอยู่ด้วยความรู้สึกขัดหูขัดตา ที่สู้บ่อน้ำร้อนในห้องฉู่ลี่ไม่ได้

        ในเวลานี้จื่อเซียงหยิบตะกร้าสานที่ใส่กลีบดอกไม้เข้ามาเตรียมโปรยลงในอ่างน้ำร้อน แต่กลับถูกมู่อวิ๋นจิ่นห้ามเอาไว้

        “คุณหนู?” จื่อเซียงรู้สึกฉงนที่มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยห้าม

        “ไม่ต้องโปรยกลีบดอกไม้” มู่อวิ๋นจิ่นรู้ได้กลิ่นดอกไม้จนแสบจมูกไปหมด

        จื่อเซียงจึงก้มหน้าถือตะกร้าสานออกไป

        หลังจากมู่อวิ๋นจิ่นชำระร่างกายเรียบร้อยนางได้เอนตัวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ภายในหัวมีแต่คำว่า “โองการลับ” วนเวียนไม่หยุด

        พูดก็พูดเถอะคนบางคนที่ใกล้ตายมักจะทำให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ต้องอยู่อย่างไม่สงบสุขไปทั้งชีวิต

        ด้วยเหตุนี้นางพลันนึกถึงภาพในความทรงจำแรกที่ได้พบเจอฉินไท่เฟย เห็นท่าทางที่เป็นมิตรจิตใจดูโอบอ้อมอารี แต่ความเป็นจริงแล้วกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

        คนเรานั้นรู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ

        มู่อวิ๋นจิ่นคิดจนง่วงเหงาหาวนอนเตรียมงีบหลับ แต่จู่ ๆ มีเสียงคนเคาะประตูดังขึ้น

        “ใครกัน?” มู่อวิ๋นจิ่นถามอย่างหงุดหงิดที่มาขัดจังหวะการนอนของนาง

        “คุณหนู ฉินไท่เฟยสิ้นแล้ว รีบเข้าวังเถอะเจ้าค่ะ!” จื่อเซียงรายงานที่หน้าประตู

        ความง่วงที่ครอบงำอยู่นั้นหายเป็นปลิดทิ้งนางลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกทำตัวไม่ถูกฉินไท่เฟยสิ้นแล้ว เช่นนั้นโองการลับคงจะถูกเปิดเผยออกมาในไม่ช้า

        มู่อวิ๋นจิ่นรีบเปลี่ยนชุดและสวมรองเท้ารวบผมอย่างขี้เกียจ ก่อนมองดูเวลาแล้วพบว่าอยู่ในช่วงยามจื่อสือ[1]

        “ฉู่ลี่อยู่ไหน?” มู่อวิ๋นจิ่นเดินออกมาก็ถามหาเขาเป็นอย่างแรก

        จื่อเซียงส่ายหน้าไปมา “เมื่อวานนี้ตั้งแต่ที่องค์ชายกับติงเสี่ยนออกจากจวนไปก็ยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้คนที่จะพาไปในวัง มารออยู่หน้าจวนแล้วเอาเป็นว่าคุณหนูเดินทางไปก่อนดีไหมเจ้าคะ?”

        มู่อวิ๋นจิ่นเม้มริมฝีปากด้วยความร้อนใจ “ให้ข้าเข้าวังเพียงคนเดียว ส่วนเจ้ารอฉู่ลี่กลับมาเมื่อเขากลับมาแล้วบอกให้รีบเข้าวังให้เร็วที่สุด!”

        “ได้เจ้าค่ะคุณหนู”

        มู่อวิ๋นจิ่นสาวเท้าเดินออกจากประตูจวนเห็นขันทีคนหนึ่งยืนรออยู่ โดยมีรถม้าของจวนมารอรับนางแล้วด้วยเช่นกัน

        ตลอดทางใจของมู่อวิ๋นจิ่นเต้นถี่ เร็วและแรงจนนางต้องเอามือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันเพื่อสงบสติอารมณ์

        เมื่อรถม้ามาหยุดที่หน้าประตูวังหลวง

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินลงมาโดยมีรถม้าของจวนแม่ทัพหยุดลงที่ด้านข้างพอดีพระชายาฉินซูหนิงกับฉินมู่เยว่เดินลงมาก่อน ปิดท้ายด้วยฉินมู่หนาน

        พอเห็นทั้งสามคนมู่อวิ๋นจิ่นรีบสาวเท้าเดินเข้าประตูวังหลวงด้วยความเร็ว

        ฉินมู่หนานที่เห็นมู่อวิ๋นจิ่นจากด้านหลังก็พลันจับจ้องไปที่นางอย่างไม่ลดละโดยทุกอย่างที่เกิดอยู่ในสายตาของฉินมู่เยว่ทั้งหมด

        ทุกคนมีจุดมุ่งหมายไปที่ตำหนักของฉินไท่เฟยดังนั้นไม่ว่ามู่อวิ๋นจิ่นจะสาวเท้าเร็วเพียงใด สุดท้ายทั้งสามคนนี้ก็ต้องเดินตามหลังไปที่เดียวกันอยู่ดี

        “พี่สะใภ้อวิ๋นจิ่นเดินช้า ๆ หน่อยเถอะ” ฉินมู่เยว่วิ่งไปจับไหล่มู่อวิ๋นจิ่นจากด้านหลัง

        มู่อวิ๋นจิ่นดึงตัวสะบัดมือของฉินมู่เยว่ที่จับให้หลุดออก และปรายตามองนางโดยไม่เอ่ยคำใด

        ฉินมู่เยว่ไม่รู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำเช่นนั้นของมู่อวิ๋นจิ่นตรงกันข้ามนางกลับยิ้มหวานเข้าสู้ ก่อนกดเสียงต่ำเอ่ยขึ้น “ฉินไท่เฟยทำไม่ดีกับเจ้ามากมาย ไหน ๆ นางก็ตายไปแล้วเจ้าจะรีบร้อนลนลานไปทำไมกัน?”

        [1] ยามจื่อสือ คือ ช่วงเวลาตั้งแต่ 23.00-01.00 น.