ทุกคนต่างตระหนกใ ยืนล้อมดูหญิงสาวผู้มาใหม่ ที่กำลังกรีดร้องและลงไปนอนดิ้นทุรนทุราน อาการของนางแปลกประหลาดจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หรือแม้แต่ััแตะต้องถูกกายของนาง
ผู้เฒ่าชรานั่งนิ่งลูบเคราขาวของเขามองดูเหตุการณ์อย่างสงบ
“ท่านอาจารย์นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ตงหยางเข้าไปกระซิบถามผู้าุโที่ดูจะเป็เพียงผู้เดียวที่ไม่ทุกข์ร้อนต่ออาการของสตรีนางนั้น
“เ้าดูต่อไป…”
แม่ทัพไป่เยว่ยืนดูอาการของนางด้วยทีท่าลังเล ก่อนตัดสินใจเข้าไปจับไหล่ของสตรีที่นอนดิ้นคลุกดินโคลนบนพื้น
“แม่นาง จะ…เ้าเป็อะไร” หญิงสาวหยุดนิ่งทันที เมื่อถูกชายหนุ่มััตัว
นางลืมตากลมโตขึ้น แล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพุ่งตัวโผเข้าสวมกอดชายหนุ่ม ไป่เยว่ที่ไม่ทันตั้งตัว ถึงกับล้มลงหงายหลัง โดยมีสตรีลึกลับกอดติดเขาล้มลงไปด้วยกัน
“แม่นางปล่อยข้านะ” แม่ทัพไป่เยว่พยายามดิ้นรน เพื่อให้หลุดพ้นจากการถูกคุกคามของสตรีร่างบาง รองแม่ทัพลี่ฉุนและทหารติดตาม ต่างพยายามเข้ามาช่วยกันดึงร่างของสตรีลึกลับ ที่เอาแต่โอบลำคอและลำตัวของแม่ทัพหนุ่มออก แต่ดูเหมือนนางจะมีพละกำลังมหาศาล จนทหารหนุ่ม ๆ ก็แทบไม่สามารถดึงแยกนางออกได้
“แม่นางเ้าปล่อยเขาก่อน เชื่อข้านะคนงาม”
“ปล่อย…อย่ามายุ่งกับข้า ปล่อย…ท่านแม่ทัพ ช่วยข้าด้วย มีปีศาจเ้าค่ะ ปีศาจมันตามเรามา” นางพูดราวกระซิบข้างหูของเขา เนื้อตัวสั่นหวาดกลัว ไป่เยว่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนถอยออกไป แล้วโอบกอดนางราว้าปลอบโยน
จ้าวตงหยางเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับประหลาดใจ ไม่ต่างกับรองแม่ทัพลี่ฉุน ที่เวลานี้ได้แต่ยืนดูด้วยความตกตะลึงและงุนงง เพราะตลอดเวลาหลายปีที่เป็เพื่อนร่วมรบ ใช้ชีวิตคลุกคลีราวพี่น้อง มีหรือที่จะไม่รู้นิสัยของเขา แม่ทัพไป่เยว่ ไม่ว่าจะสายตาวาจา หรือการกระทำก็ไม่เคยคิดที่จะลวนลามสตรี ซึ่งมันผิดกับภาพที่ทุกคนกำลังเห็นอยู่ในเวลานี้
“ท่านอาจารย์ ดูนั่น…”
“อย่าวุ่วามไปตงหยาง เรายังมีเวลา เฝ้าจับตาดูนางต่อไป แต่ตอนนี้เ้าควรไปดูพี่สาวเ้าก่อน เอาสิ่งนี้ให้นางกิน” ชายตาบอดยื่นขวดยาใบเล็กให้กับเขา ตงหยางรับมาด้วยความไม่เข้าใจ “อย่าให้ตาแก่ซุนรู้ว่าได้ยามาจากข้า ตาแก่นั่นหวงเ้ามาก เขาคงไม่พอใจหากรู้ว่าเ้าได้ยกน้ำชาเป็ลูกศิษย์ของข้าไปแล้ว”
ตงหยางมองขวดยาแล้วยิ้มมุมปาก “อะไรกัน นี่พวกท่านชื่นชอบข้า จนถึงขั้นแย่งชิงไปเป็ลูกศิษย์โดยที่ไม่ต้องพูดคุยกันแม้แต่คำเดียวเช่นนั้นรึ วิเศษเกินไปแล้วท่านปู่" เด็กชายรีบวิ่งหายเข้าไปด้านในบ้านของท่านหมอซุน ปล่อยให้ความวุ่นวายเมื่อครู่ ตกเป็หน้าที่ของไป่เยว่ ที่ทำท่าราวห่วงใยสตรีแปลกหน้าจนเกินงาม
วั่งซูเตรียมก้าวออกจากห้อง แต่กลับรู้สึกเฉลียวใจ หันกลับมาดึงเอาจดหมายที่เขียนขึ้นจากผ้าภายในแท่งโลหะออกอ่าน ข้อความในจดหมายมีไม่กี่ตัวอักษร แต่กลับอ่านได้แค่เป็คำ ๆ ทั้งหมดไม่สามารถจัดเรียงออกมาเป็รูปประโยคได้เลย “นี่มันอะไรกัน ใครคิดเล่นตลกกับข้า” วั่งซูม้วนผ้าแผ่นเล็กยัดกลับคืนใส่แท่งโลหะตามเดิม แล้วนำติดตัวออกไปด้วย
หญิงสาวยังคงยืนรอเขาอยู่ด้านหน้าประตู “พี่ลู่เสี่ยน เ้ากลับไปเถอะ วันนี้ข้าไม่สะดวกเล่นกับท่านแล้ว”
“แต่…คุณชาย ไม่ใช่เื่ง่ายเลยนะ ที่ข้าจะมีข้ออ้างออกมาพบท่านได้” ลู่เสี่ยนมีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“พี่ลู่เสี่ยน การที่ข้าต้องมาอยู่ที่นี่ ล้วนเป็ความ้าของผู้ใหญ่ พี่ก็รู้ว่าข้าเองก็หาขัดขืนได้ไม่ แล้วเ้าจะให้ข้าทำเช่นไร เอาเช่นนี้ ข้าจะหาทางไปพบเ้า แบบนี้ดีไหม” เด็กชายส่งยิ้มให้นางเพื่อปลอบใจ
“รับปากข้าแล้วนะ ห้ามผิดคำพูดเป็อันขาด” ลู่เสี่ยนรีบเดินเข้ามาจับมือของเขา นางทอดสายตาเว้าวอนให้กับวั่งซู “แล้วข้าจะรอท่านนะ คุณชาย…”
“ข้ารับปากเ้าแล้ว วางใจเถอะ” เขายิ้มให้นางแล้วรีบเดินจากไป แต่ก็ไม่วายที่จะทิ้งประโยคคำพูดเอาไว้ ให้สาวใช้คนงามเฝ้าละเมอฝัน
วั่งซูลูบแขนและมือตรงตำแหน่งที่ถูกนางัั "แปลกจริงทำไมรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งนางอาบน้ำให้ ก็ถูกเนื้อต้องตัวออกบ่อย แต่ไม่เคยมีครั้งใหนที่ให้ความรู้สึกเช่นนี้เลย"
“ศิษย์น้องเ้าเร็วหน่อย ท่านอาจารย์รอเ้าอยู่นานแล้ว” หวังหยงดูมีความร้อนใจ จนถึงกับต้องมายืนรอเขาอยู่ด้านนอก
“รู้แล้ว ๆ อะไรกันหวังหยง วันนี้เ้าดูแปลก ๆ นะ แขกของท่านอาจารย์คือผู้ใดกัน ข้ารู้จักหรือไม่ สำคัญมากเช่นนั้นรึ”
“ข้าไม่แน่ใจว่าเ้าจะรู้จักเขาหรือไม่ แต่ข้าขอเตือนเ้า กับคนผู้นี้ห้ามตอบโต้ ห้ามโต้เถียง เงียบได้จงเงียบ”
“อะไรขอเ้า ห่วงข้ารึ วันนี้เ้าดูแปลกมากหวังหยง อ๋อ…แต่เมื่อครู่ที่ห้องข้า ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้เ้า ข้าคงแย่เหมือนกัน”
“แย่รึ ข้ากลับคิดว่าเ้าชอบนาง”
“ใช่…ข้ารู้สึกเช่นนั้นจริง แต่การกระทำของนางวันนี้ ข้าตั้งรับไม่ทัน มีหลายอย่างที่ข้าไม่เข้าใจ”
“ฮึ…เด็กโง่ แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ คุณชายรูปงามกับสาวใช้แสนสวย ใครก็ล้วนมองออก ว่าต่อไปอะไรจะเกิดขึ้น แม่เ้าคิดไม่ผิดเลย ที่ส่งเ้ามาฝากไว้ให้ท่านอาจารย์เป่าจงดูแล” วั่งซูได้แต่ฟังคำพูดของหวังหยงศิษย์ผู้พี่ ที่พูดออกมาราวกับว่าเขาพอจะรู้อะไรมา
ชายชรารูปร่างสูงใหญ่องอาจ ยืนรอเขาอยู่พร้อมกับท่านอาจารย์เป่าจง เฉิงวั่งซูรีบทำความเคารพต่อผู้ใหญ่ทั้งสอง ชายชราเดินเข้ามาใกล้เขา พร้อมกับจ้องมองสำรวจตรวจตา จนวั่งซูรู้สึกแปลกใจ กับท่าทีของผู้าุโ
“ไม่พบกันนาน เ้าคงจำข้าไม่ได้แล้ว ไม่คิดเลยจากวันนั้นจนวันนี้ เ้าโตจวนเป็หนุ่มเช่นนี้ ข้าเป็ตากลับไม่เคยได้อุ้มหลานเลยสักครั้ง พี่ชายสองคนนั่น ก็ไปเติบโตอยู่ชายแดนเสียส่วนใหญ่ อยู่บ้านอยู่จวนแทบนับวันได้ พอมีเ้าข้าเองกลับไม่มีโอกาสได้มาพบหลานชาย”
“หลาน…ท่านผู้าุโ ท่านคือ…”
“เ้าคิดว่าข้า หน้าเหมือนมารดาของเ้ารึเปล่าละ”
“ท่านตา ท่านตาอย่างนั้นรึ” เฉิงวั่งซู จ้องมองใบหน้าของชายชราผู้มีเรียวคิ้วคมเข้มและหนวดเคราดกดำ ที่กำลังส่งยิ้มให้เขา “ข้าจำใครไม่ได้ทั้งนั้น แม้แต่ใบหน้าของท่านแม่กับท่านพ่อ ข้าก็หาจดจำได้ไม่ หลายปีแล้วที่ไม่ได้พบพวกเขา บางทีพวกเขาเองก็อาจลืมข้าแล้วเช่นกัน”
“เหลวไหล ใครกันลืมเ้า หากไม่เพราะจดหมายของนาง ข้าก็คงไม่มีวันรู้ ว่าเ้าได้มาอยู่กับเป่าจงแล้ว”
เฉิงวั่งซูมองดูผู้เป็ตาด้วยความประหลาดใจ “จดหมายหรือขอรับ”
“ก็ใช่น่ะสิ แม่ของเ้าส่งจดหมายถึงข้า สั่งให้ข้ามารับเ้าที่นี่”
เฉิงวั่งซู หวนนึกถึงข้อความอักษรที่อ่านไม่ได้ความในจดหมาย ที่เพิ่งได้รับมาเมื่อครู่
“ข้าหาใช่สิ่งของ คิดจะจับส่งให้ใครแล้วต้องไปกับผู้นั้น ท่านแม่ทำเช่นนี้ ดูเหมือนไม่รักข้าเอาเสียเลย”
“ไอ้เด็กปากเสีย มารดาที่ไหนกันไม่รักลูก แม่เ้ารักเ้าเป็ที่สุด ใช้ชีวิตอยู่ในกองทัพลำบากอดมื้อกินมื้อ เป็ตายวันใดก็หารู้ไม่ การทิ้งเด็กเล็กเช่นเ้าไว้บ้านเฉิงจัดว่าดีที่สุดแล้ว หากไม่ใช่เพราะภัยใกล้ถึงตัว มีหรือที่นางจะกล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากข้า”
ตัวอักษรในจดหมายปรากฏขึ้นอีกครั้ง เด็กชายล้วงเอาแท่งโลหะสีทองขึ้นมาเปิดจดหมายออกอ่าน ที่แท้อักษรเหล่านี้ ล้วนเป็การบอกใบ้ “แล้วท่านย่าเล่า…”
“ไม่ต้องห่วง ข้ากับหวังหยง กำลังเตรียมไปรับฮูหยินแม่เฒ่าและคนอื่น ๆ ที่จวน ทางนี้ให้ท่านอาจารย์กับเ้าล่วงหน้าไปก่อน เสร็จเื่แล้วเราจะตามไปสมทบ”
เฉิงวั่งซูมองดูท่านตาที่เพิ่งได้พบหน้ากันเป็ครั้งแรกในชีวิต ภายในใจก็ว้าวุ่นกระวนกระวาย “ก็ไหนพี่รองเพิ่งส่งจดหมายมาเมื่อเดือนก่อน บอกว่าพวกเขาใกล้กลับมาแล้ว แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็เช่นนี้ไปได้”
“เภทภัยไหนเลย ที่เราจะร่วงรู้ล่วงหน้า ไปเถอะวั่งซู เ้าต้องไปกับข้าเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าบ้านเฉิงหรือสำนักยุทธแห่งนี้ ในเวลานี้ล้วนหาใช่สถานที่ปลอดภัยอีกต่อไปไม่ ข้ารู้จักแม่ของเ้าดี หากไม่จวนตัว ไม่มีหรอกที่นางจะรบกวนข้า”
- มี e book - https://shorturl.asia/mT8gu
12K
![ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1587287833_34684722.webp)
