ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        “พวกเราชินแล้วครับใส่เสื้อผ้าหนา ไม่...”

        “หนาวค่ะ!” เยาเม่ยซุกตัวในอ้อมกอดของสวีเม่าถิง มือน้อยโอบรอบคอเขาแน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มว่า“หนาวค่ะ แต่ตอนนี้คุณลุงกอดหนูอยู่ หนูไม่หนาวแล้วละค่ะ”

        ด้วยเหตุนี้สวีเม่าถิงจึงกอดเยาเม่ยแน่นขึ้นกว่าเดิมและทำให้ต้าชุนที่นั่งอยู่บนขาอีกข้างของเขาเกือบเสียการทรงตัว

        ต้าชุนมองกองไฟอย่างงุนงง

        ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนกับว่าน้องสาวกำลังแย่งความสนใจไปจากเขา?

        เมื่อก่อนน้องสาวไม่เคยเป็นแบบนี้!

        น้องสาวผู้ใสซื่อไร้เดียงสาอะไรๆ ก็ให้พี่ชายมาก่อนคนนั้นหายไปไหน?

        เอาน้องสาวของเขาคืนมา!

        ต้าชุนร่ำไห้ในใจแต่สวีเม่าถิงกลับเร่งเร้าว่า “ต้าชุน ยังต้องรออีกนานแค่ไหนลุงกลัวเยาเม่ยจะตากลมหนาวจนป่วย”

        “ลุงครับผมก็ยังเด็กเหมือนกัน” ต้าชุนตัดพ้อ

        ทว่าสวีเม่าถิงกลับวางตัวเขาลงก่อนจะอุ้มเยาเม่ยแล้วลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปในบ้านพลางกล่าวว่า “มันไม่เหมือนกันหลานเป็นเด็กผู้ชาย ร่างกายแข็งแรงกว่า เยาเม่ยเป็นเด็กผู้หญิงเด็กผู้หญิงย่อมมีอภิสิทธิ์”

        ต้าชุนอยากร้องไห้

        ครอบครัวอื่นในหมู่บ้านก็มีลูกสาวและปฏิบัติกับลูกสาวไม่ดีสักนิด แต่ครอบครัวของเขากลับไม่เหมือนครอบครัวอื่น

        ก่อนหน้านี้แม่ไม่ดีกับเขาและเยาเม่ยตอนหลังแม่ดีกับเขาและเยาเม่ยอย่างเท่าเทียมกันเขาไม่เคยได้รับอภิสิทธิ์แบบที่เด็กผู้ชายควรได้รับจากพ่อ แม่ หรือย่าเลยสักครั้ง

        แต่ตอนนี้ลุงกลับบอกว่าเด็กผู้หญิงต่างหากที่มีอภิสิทธิ์!

        ต้าชุนสับสนมาก

        แต่เขาจะทำอย่างไรได้อีกฝ่ายคือน้องสาวของเขา เขาต้องทะนุถนอม!

        ตอนอาหารค่ำสวีเม่าถิงมองอาหารเต็มโต๊ะแล้วไม่รู้ว่าควรจะคีบอะไรก่อนดี

        เมื่อครู่เขาไปดูมาแล้วในเล้าไก่ของบ้านหลินมีไก่อยู่เพียงสี่ถึงห้าตัว และเป็ดอีกแค่สองตัวเท่านั้นแต่อาหารประเภทเนื้อที่อยู่บนโต๊ะกลับมีถึงสี่อย่าง

        อีกทั้งยังใส่เอาไว้ในชามขนาดใหญ่ปริมาณเต็มเปี่ยม

        มันแทบจะใกล้เคียงกับอาหารเวลาตระกูลสวีกินฉลองตรุษจีนกันแล้ว

        สวีเม่าถิงค่อนข้างกังวลว่าตระกูลหลินฆ่าเป็ดไก่ทั้งบ้านเพื่อต้อนรับเขา

        ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงหลังเขากลับไปแล้ว น้องสาวและหลานทั้งสองคนรวมถึงแม่สามีของน้องสาวจะอยู่กันอย่างไร?

        ในชั่วขณะหนึ่งความคิดของสวีเม่าถิงล่องลอยไปไกล

        แม่หลินเห็นเขาไม่ยอมขยับตะเกียบก็อดเร่งไม่ได้“มีอะไรหรือ อาหารไม่ถูกปากหรือเปล่า”

        “เปล่าครับเปล่า”สวีเม่าถิงส่ายหน้า

        สวีหว่านหนิงเดาได้ว่าพี่ชายกำลังกังวลเรื่องอะไรเธอยิ้มพลางคีบน่องไก่ใส่ในชามของเขา

        “กินเถอะค่ะอาหารแค่มื้อเดียวไม่ทำให้พวกเราจนลง”

        จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องที่ตนเองทวงเงินคืนจากหลี่เชี่ยนเชี่ยนและกู้จวิ้นให้กับสวีเม่าถิงฟัง

        “ตอนนั้นฉันแลกไข่เป็ด และไก่มาเยอะมากจนเล้าไก่แน่นไปหมดแม่เลยเอาพวกมันมาเชือดแล้วนำไปตากแห้งจำนวนหนึ่งเดิมทีตั้งใจว่าจะส่งไปให้พวกพี่ที่ปักกิ่ง แต่ในเมื่อพี่มาที่นี่แล้วเราคงไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าขนส่งอีกต่อไป ถึงเวลาค่อยเอาไปใส่ไว้ท้ายรถของพี่แล้วให้พี่เอากลับไปแทน”

        สวีเม่าถิงกับรัฐมนตรีจางมามณฑลเฮยคราวนี้เดินทางด้วยรถของราชการป้ายทะเบียนเป็นของกรุงปักกิ่ง

        หลังสวีเม่าถิงฟังคำพูดของสวีหว่านหนิงจบก็อดยกนิ้วโป้งให้เธอไม่ได้ น้องสาวของเขาช่างกล้าหาญจริงๆ!

        แต่จากคำพูดของเธอทำให้เขารู้ว่าหลายปีที่ผ่านมา กู้จวิ้นและหลี่เชี่ยนเชี่ยนรังแกเธอไม่น้อย

        แม้จะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆน้องสาวของเขาถึงตาสว่าง แต่ผลลัพธ์ของเรื่องนี้เป็นที่น่าพอใจ

        “พี่ไม่ชอบกินน่องไก่เอาน่องไก่ให้เยาเม่ยเถิด”

        “แม่เชือดไก่กับเป็ดอย่างละตัวมีน่องทั้งหมดสี่น่อง แบ่งกันคนละน่องพอดี”

        พูดจบสวีหว่านหนิงก็ใช้ตะเกียบกลางคีบน่องไก่ที่มีเนื้อมากที่สุดให้กับต้าชุนเยาเม่ย และแม่หลิน

        เธอกลัวเด็กสองคนจะแย่งกันเลยคีบน่องเป็ดที่มีขนาดใกล้เคียงกันให้กับพวกเขา

        “น้องไม่กินหรือ”สวีเม่าถิงขมวดคิ้วมุ่น

        สวีหว่านหนิงคีบตีนเป็ดตีนไก่และปีกของพวกมันใส่ในชามของตัวเอง“ฉันกินมันก็พอแล้วละค่ะ”

        อย่าเห็นว่ามีเนื้ออยู่น้อยรสชาติของมันเข้มข้นกลมกล่อมมาก!

        แต่สำหรับคนที่อยู่ในยุคที่อาหารขาดแคลนอย่างยุค70 การกระทำของสวีหว่านหนิงคือการเสียสละ ยกเนื้อให้กับพวกเขาขณะที่ตัวเองยอมกินส่วนที่ไม่มีเนื้อ

        เมื่อเห็นสวีเม่าถิงกำลังจะคีบน่องไก่มาใส่ในชามของเธอสวีหว่านหนิงก็รีบยกชามหนี “พี่กินของพี่ไปเถอะค่ะ”

        คีบอาหารกันไปกันมาบนโต๊ะอาหารดูไม่งามสวีเม่าถิงจึงต้องยอมแพ้

        “จริงสิรัฐมนตรีจางที่มาด้วยกันคราวที่แล้วน่ะ ทำไมวันนี้ไม่เห็นเขาเลย”

        “ลุงจางไปหาเพื่อนเก่าในเมืองครับคาดว่าคงกลับมาวันพรุ่งนี้”

        “เขากลับมาเมื่อไรอย่าลืมบอกให้เขามาทานข้าวที่บ้านล่ะ”

        “ได้ครับผมจะเอาคำพูดของคุณป้าไปบอกกับลุงจางเองครับ”

        แม่หลินยิ้มกว้าง“เสี่ยวสวี ทำไมถึงพูดเป็นทางการนักเล่า”

        ไม่สดใสร่าเริงเอาเสียเลย

        หลังมื้อค่ำสวีเม่าถิงอยากถือโอกาสตอนฟ้ายังไม่มืดเดินทางกลับบ้านพักรับรองในตัวเมืองแต่ต้าชุนกับเยาเม่ยกอดขาเขาไม่ยอมปล่อย

        สุดท้ายสวีเม่าถิงจึงต้องอยู่ค้างคืนที่นี่อย่างอ่อนใจ

        ตกกลางคืนสวีหว่านหนิงไปนอนกับแม่หลิน แล้วยกห้องนอนของเธอกับหลินอันให้กับสวีเม่าถิง

        สวีหว่านหนิงล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วแต่แม่หลินกลับยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ คิ้วขมวดมุ่น สีหน้าดูกลัดกลุ้มใจ

        เธอรีบลุกขึ้นทันทีแล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า“แม่คะ แม่ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”

        “เปล่าหรอก” แม่หลินหันมองสีหน้าของสวีหว่านหนิงแล้วกล่าวว่า “อาหนิงแม่อยากคุยกับลูก ลูกอย่าโกรธแม่ได้ไหม”

        “ว่ามาเถอะค่ะฉันรับรองว่าจะไม่โกรธ”

        จากนิสัยของแม่หลินย่อมไม่มีทางทำเรื่องคอขาดบาดตายสวีหว่านหนิงจึงตอบรับอย่างไม่ลังเล

        แม่หลินจุดตะเกียงน้ำมันจากนั้นจึงหยิบห่อผ้าออกมาจากในตู้

        ในนั้นมีเสื้ออยู่สองตัวซึ่งตัดเย็บมาจากผ้าที่เธอซื้อให้ต้าชุนกับเยาเม่ยก่อนหน้านี้

        เพียงแต่แบบเสื้อและขนาดของมันดูไม่เหมาะสมกับรูปร่างของพวกเขา

        “ตอนเสี่ยวสวีมาที่บ้านครั้งแรกแม่ได้ยินเขาบอกว่าพี่ชายคนโตของลูกมีลูกแฝด ตอนหลังแม่จึงถามเขาเพิ่มเติมและรู้ว่าเด็กสองคนนั้นจะอายุครบสองขวบหลังตรุษจีนปีนี้”

        “นุ่นทีใช้ทำเสื้อกันหนาวให้ลูกยังเหลืออยู่บ้างแม่เลยคิดว่าอยากจะตัดเย็บเสื้อผ้าให้สองฝาแฝดลูกเองก็มาอยู่หมู่บ้านต้าเจียงหลายปีแล้ว และเขียนจดหมายติดต่อกับครอบครัวเสมอพี่ชายคนโตมีลูกแล้ว แต่ลูกไม่เคยมีโอกาสกลับไปเยี่ยมเลยสักครั้งไม่แน่เขาอาจจะคิดมากเรื่องนี้ก็เป็นได้”

        “ที่บ้านเราไม่มีของมีค่าแม่เลยอยากทำเสื้อกันหนาวสักสองตัว แม้หน้าตาจะอัปลักษณ์ไปหน่อยแต่ถ้าใส่ไว้ข้างในคงดูไม่ออก เสื้อกันหนาวยัดนุ่นทำมือใส่แล้วอบอุ่นมาก!”

        แม่หลินพูดอธิบายกับเธอไม่หยุดขอบตาของสวีหว่านหนิงรื้นไปด้วยน้ำตา

        เรื่องที่พี่ชายคนโตมีลูกแฝดก่อนหน้านี้เธอไม่รู้เลย เพราะพี่รองพูดถึงทำให้เธอพยายามคิดอยู่นานก่อนจะรื้อจดหมายที่ตระกูลสวีเคยส่งมาให้แล้วถึงพบว่าพ่อของเธอเคยพูดถึงเรื่องนี้ในจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกส่งมาเมื่อสองปีก่อน

        หลังจากนั้นเขาก็เคยพูดถึงหลายครั้งอย่างเช่นเล่าว่าสองฝาแฝดเดินได้แล้ว เรียกคุณปู่กับคุณย่าได้แล้วแต่มันเป็นเนื้อหาที่ถูกกล่าวถึงแค่ไม่กี่ประโยคในจดหมายเท่านั้น

        ในทุกๆ ครั้งร่างเดิมจะมัวแต่สนใจว่า ที่บ้านจะส่งเงินกับข้าวของมามากแค่ไหนไม่ได้สนใจเรื่องเล่าเหล่านี้ เพราะฉะนั้นสวีหว่านหนิงจึงไม่มีความทรงจำเรื่องนี้อยู่เลย