วันนี้ตื่นขึ้นมาตัวซุนนานก็พบว่าแม่สามซุนจางหงก็ได้รีบมาหาแต่เช้าตรู่ มันคาดว่าส่วนหนึ่งเพราะความคิดถึง อีกส่วนเพราะเื่เก่าก่อนเมื่อหลายปีที่มันเคยฝากฝั่งแม่สามไว้ มันคิดถึงอาหารเครื่องดื่มในชีวิตเก่าก่อนของตัวมัน ไม่คาดคิดเลยจากบ้านไปสองปี แม่สามซุนจางหงจะไม่ลืมเลย นางยังพยายามอย่างยิ่งในการรวบรวมสิ่งที่ซุนนาน้ามาให้ได้ แม้แม่สามซุนจางหงจะไม่สามารถหาทั้งหมดมาได้ก็ตาม
หากแต่ตัวมันซุนนานก็พบว่าส่วนผสมหลักๆ ของพืชพรรณที่ใช้ทำเครื่องเทศในโลกใบนี้ มีไม่ต่างกับโลกของมัน แม้กระทั้งมีใบชาและเมล็ดกาแฟอีกด้วย เมื่อมันได้รับสิ่งเหล่านี้ มันก็กอดร่างนุ่มนิ่มของแม่สามซุนจางหงอย่างมีความสุข เมื่อแม่สามซุนจางหงเห็นมันดีใจเช่นนี้นางก็ดีใจอย่างยิ่งเช่นกัน
หากแต่นางไม่รู้ว่าเ้าเด็กน้อยคนนี้ของนาง้าสิ่งเหล่านี้เอาไปทำอะไร บางอย่างหาง่าย บางอย่างหายากอย่างยิ่ง หากไม่ใช่เพราะนางอยู่ในตระกูลซุนซึ่งมีฐานะใหญ่โตการตามหาสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองไม่ง่ายเลย หลายปีมานี้นางค่อยๆ สะสมทีละอย่างได้มาอย่างช้าๆ เพราะหลายๆ อย่างต้องให้นักท่องป่าเดินในพงไพรเป็ผู้ออกไปเสาะหามา
ไม่ช้าตัวซุนนาน มันได้ขอร้องให้แม่สามซุนจางหงเตรียมสิ่งของต่างๆ ให้มันมากมาย มันมีสิ่งที่้าทำ ตัวอย่างเช่นน้ำตาล ในโลกใบนี้ยังไม่ได้ปรากฏว่ามีมัน การใช้อ้อยของชนชาวเมืองนี้มีแต่กินกันแบบดิบๆ กัดเข้นบีบเอารสหวานจากต้นอ้อยเลย
หากแต่ซุนนานตัวมันนั้น้าน้ำตาลทรายที่บริสุทธิ์เสียหน่อย ซึ่งการจะสกัดน้ำตาลทรายได้นั้นจำเป็ต้องผ่านหลายขั้นตอน แม้มันจะไม่เคยทำ หากแต่ตัวมันก็นับเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสตร์ในการสกัดของยุคสมัยนี้ไม่น้อยจากการเป็หมอโอสถ นอกจากนั้นความรู้เื่วิทยาศาสตร์โลกมิติเก่าก่อนของมันนั้น ตัวมันยังไม่ลืมเลื่อนไป
ซุนนานมันเตรียมหม้อใบใหญ่หลายหม้อเพื่อทำการสกัดน้ำตาลทรายธรรมชาติ ขั้นแรกมันให้เหล่าบุรุษรับใช้หลายคนทำการช่วยมันสกัดน้ำอ้อย จากนั้นก็น้ำผ้าขาวบางชั้นแล้วชั้นเล่ารองกากและเศษอ้อยที่ไม่้า จากนั้นมันก็เริ่มทำการต้มน้ำอ้อยที่ได้จากการกรอง ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มเป็รูปเป็ร่างแล้ว
แม่สามซุนจางหงก็มองไกลๆ ว่าเ้าตัวน้อยของนางกำลังทำอะไรอยู่ในครัว
และแล้วเวลาก่อนค่อยๆ ผ่านไป บุรุษรับใช้ต่างคอยทำตามคำสั่งของซุนนานอย่างไม่ว่างเว้น ทุกขั้นตอนซุนนานตัวมันล้วนเป็ผู้ควบคุมดูแล ในที่สุดก็มาถึงการเคี่ยวเพื่อระเหยน้ำออก ในจุดนี้น้ำตาลที่มัน้าเริ่มเป็รูปเป็ร่างแล้ว
จุดที่น่าเสียดายในตอนนี้มีเพียงอย่างเดี่ยวก็คือ ทุกขั้นตอนในการทำนั้นต้องใช้คน และอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้ทำน้ำตาลนั้นยังไม่เหมาะสม หากชีวิตมันยืนยาวกว่านี้ คาดว่าตัวมันจะไปเรียนศาสตร์การหลอมสร้างเพิ่มเสียหน่อย เพราะหม้อกระทะต่างๆ ในเรือนนี้แม้พอใช้งานได้ หากแต่โดยรวมมันยังดูไม่เหมาะสมอ ของบางอย่างยังเป็ดินเผาอยู่เลย ซึ่งสิ่งเหล่านี้แลดูจะไม่สะดวกในการนำไฟเผาแรงๆ หนักๆ หม้อไหพวกนี้ก็รับไม่ไหวต้องแตกร้าวเป็แน่
ในที่สุดหลังจากเวลาผ่านไปนานน้ำตาลก็เริ่มตกผลึกแล้ว เมื่อซุนนานได้ตรวจสอบดูเสียงหัวเราะ ฮะฮาๆ ของมันก็ดังลั่น แม้น้ำตาลที่ได้จะไม่ใช่น้ำตาลทรายขาวที่มันคุ้นเคย หากแต่ทำได้เพียงเท่านี้ ในตอนนี้ตัวมันก็พอใจมากแล้ว สิ่งนี้จะทำให้มันทำอาหารและเครื่องดื่มหลายอย่างที่มันคุ้นเคยได้แล้ว
จากนั้นไม่ช้าในวันต่อมามันก็เริ่มเรียกหาน้ำนม โชดดีที่ดินแดนนี้ยังมีการเลี้ยงปศุสัตว์อยู่บ้าง ทำให้น้ำนมไม่ได้หายากจนเกินไป สุดท้ายมันก็ทำนมข้นหวานขึ้นมาได้สำเร็จ
...
"วันนี้มีอะไรรึ เหตุใดทุกคนถึงพร้อมหน้าพร้อมตากันถึงเพียงนี้" ซุนก่างกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกใจ มันถูกซุนลี่หรูกำชับว่าวันนี้ก่อนออกจากบ้าน ต้องมากินข้าวร่วมโต๊ะพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งหมดก่อน
"ท่านพี่วันนี้แท้จริงแล้วไม่ได้มีอะไรมาก หากแต่วันนี้ซุนน้อยของเราเข้าโรงครัว บอกว่าได้เตรียมอาหารของว่างไว้ให้สำหรับทุกคน ตัวข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร หากแต่น้องหญิงสามบอกกับข้าว่า 7 8 วันมานี้ซุนนานของเราคลุกอยู่แต่ในครัว นางว่าซุนนานกำลังเตรียมอาหารที่พิเศษสำหรับพวกเราทุกคนอยู่ หากแต่ข้าถามน้องสามว่ามันคืออะไร หากแต่นางก็บอกว่าไม่รู้เช่นกัน วิธีการทำช่างสับซ้อน ผ่านมา 7 8 วัน ยังทำไม่เสร็จเลย หากแต่วันนี้คาดว่าคงจะสำเร็จแล้ว ซุนน้อยเลยได้ออกปากเชิญทุกคนด้วยตัวเอง"
ซุนก่างบิดาผู้ใจดีของซุนนานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง มันไม่เคยได้ยินว่ามีอาหารอะไรที่ต้องทำการเตรียม 7 8 วันถึงได้กิน อาหารตำรับนี้ใช่อาหารในวังราชวงศ์รึ ไยจึงได้ทำยากทำเย็นขั้นตอนมากมายถึงเพียงนี้ หากแต่ซุนก่างผู้เป็บิดาของซุนนานหารู้ไม่ความยากในการทำอาหารของโลกใบนี้นั้นช่างยากเย็นไม่น้อยเลย เพราะเครื่องเทศส่วนผสมต่างๆ ช่างคาดแคลน
อาหารปกติของชาวแดนนี้คือข้าวกับผลไม้ และเนื้อสัตว์ปรุงเกลือ ซึ่งเครื่องเทศพื้นฐานก็มีแค่เกลือ หากแต่ส่วนอื่นๆ เล่า มันยังไม่มีคนทำออกมาเลยแม้แต่น้อย
วันนี้ซุนนานจึงถือว่าเป็ผู้บุกเบิกโลกใบใหม่ของอาหารในดินแดนนี้อย่างแท้จริง
ไม่ช้าสตรีรับใช้หลายสิบคนก็เดินเข้ามา ในมือถือถาดอาหารที่มีกลิ่นหอมหวานแลน่ากินและชิมรสอย่างแปลกประหลาด นอกจากนั้นยังมีถ้วนภาชนะที่ใส่ของเหลวสีขาวนวลออกน้ำตาลอ่อนๆ ทันทีที่คนภายในห้องได้กลิ่ม ก็ราวกับรับรู้ได้ว่าเ้าสิ่งนี้ต้องเลิศรสเป็แน่
ซุนนานที่เดินเข้ามาภายหลังยิ้มอย่างพอใจ นี่คืออาหารเช้าที่ตัวมันใฝ่ฝันมาหลายปี ปาท่องโก๋กับนมข้นหวาน นอกจากนั้นยังมีน้ำชาอีกด้วย
"ท่านพ่อท่านแม่ ลองกินเถอะ" ซุนนานพูดกล่าวพร้อมผายมือเชื้อเชิญคนทั้งหลายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
บิดาและมารดาทั้งหลายของมันต่างมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา สิ่งนี้เป็ครั้งแรกเลยที่คนทั้งหลายในที่นี่ได้เห็น ในใจของพวกเขาทั้งหลายต่างคิด อาหารรูปร่างแปลกประหลาดเหล่านี้รึ คืออาหารที่ต้องใช้เวลา 7 8 วันในการทำ สิ่งที่ทำยากเย็นเช่นนี้จะรสชาติเป็อย่างไร พวกเขาต่างคิดในใจเช่นนี้
หากแต่สิ่งหนึ่งที่รู้ได้แน่กลิ่มยิ่งนัก คือกลิ่นหอมของมันช่างหอมยวนใจเป็ที่สุด
ไม่ช้าซุนก่างบิดามันไม่พูดพล่ำ หยิบเข้าปากหนึ่งชิ้นทันที ปาท่องโก๋ร้อนๆ มันไม่เคยลิ้มชิมรสอย่างแท้จริง เมื่ออาหารนี้ได้เข้าไปในรสััของมัน ความหอมหวานมันและหนึบหนับเบาๆ สร้างกระบวนการรับรู้อันแปลกประหลาดให้กับซุนก่างทันที
"!!! นิมัน..." ซุนก่างถึงออกปาก พร้อมมองจดจ้องบุตรตัวน้อยของมัน โดยที่ในมือของมันยังถือปาท่องโก๋อยู่ มือมันสั่นเทาอย่างประหลาด มันไม่เคยกินอาหารที่รสชาติล้ำลึกถึงเพียงนี้ เลยคาดว่า 7 8 วันที่บุตรของมันทุ่มเทเพื่อสิ่งนี้ไม่เสียเปล่าเลยแม้น้อย
ไม่ช้าซุนก่างถึงกับต้องกระโกนออกมาเสียงดังพร้อมตบไปที่ต้นขาของตัวมันเอง เหล่าภรรยาทั้งหลายของมันและสตรีรับใช้ต่างใ "!!!อร่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
คำว่าอร่อยของซุนก่างดังก้องไปทั่วตำหนัก สตรีทั้งหลายที่ยังไม่ได้ลิ้มชิมรสก็ถึงกับแปลกใจ เ้าสิ่งนี้อร่อยถึงเพียงนั้นเลยรึ
ไม่ช้าแม่ใหญ่ซุนลี่หรูก็เริ่มลิ้มชิมรสดูบ้าง ทันทีที่ปาท่องโก๋เข้าปากของนาง นางค่อยๆ เคี่ยวเอืองอย่างช้าๆ ค่อยๆ ััทุกรสชาติอันอุดมของปาท่องโก๋นี้ ทันทีที่นางกลืนมันลงคอ หน้าตาที่ดูมีความสุขเอิบอิ่มก็เห็นได้ชัดยิ่ง "ซุนน้อยนิเ้าช่าง..."
แม่ใหญ่ซุนลี่หรูมองจดจ้องไปที่ซุนนาน เด็กชายตัวน้อยของนางราวกับว่าเขาเป็สมบัติล้ำค่า
มารดาทั้งหลายของซุนนานที่ได้เห็นความอิ่มเอิบของซุนก่างและซุนลี่หรูฮูหยินใหญ่ ไม่ช้าพวกนางก็ทนความประหลาดใจและเย้ายวนของอาหารตรงหน้าไม่ไหว แม้รูปร่างมันจะแปลกตาไปบ้าง แลดูมิเคยพบเจอที่ไหน หากแต่เมื่อเห็นทีท่าของท่านแม่ทัพและฮูหยินใหญ่แล้ว พวกนางก็อดไม่ได้อีกต่อไป
ไม่ช้าสตรีแต่ละนางก็ราวกับโบยบิน โดยเฉพาะแม่สามซุนจางหงนางราวกับได้พบรักครั้งใหม่ นางมองซุนนานราวกับกลืนกิน พร้อมกับดวงตาที่เป็ประกาย นางหลงรักเ้าเด็กน้อยคนนี้อย่างทอนตัวไม่ขึ้นแล้ว นางรู้สึกปรารถนาจะกินเ้าสิ่งนี้ทุกวี่วัน
ไม่ช้าเหล่ามารดาทั้งหลายของซุนนาน ต่างมีสีหน้าพอใจเพียงแค่ได้ทานเ้าสิ่งนี้เป็ครั้งแรก
ไม่ใช่เพียงแต่พวกนางเท่านั้น เหล่าสตรีรับใช้ด้านหลังทั้งหลายพอได้เห็นปฏิกิริยาของเหล่านายท่านของพวกนาง ตัวพวกนางก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองพร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ไปพร้อมๆ อย่างห้ามมิได้ ความยากอาหารในตัวพวกนางยามนี้ช่างมากหลาย
"ซุน.. ซุนน้อยเ้าสิ่งนี้คืออะไร" แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านผู้ขี้อายและอ่อนต่อโลกถามด้วยความสงสัย
ซุนนานแย้มยิ้มด้วยความพอใจก่อนจะชี้ไปและกล่าวแนะนำ "ชื่อเรียกของมันคือ ปาท่องโก๋ เป็อาหารยามเช้าและของว่างของทานเล่นขอรับท่านแม่เจ็ด"
แม่เจ็ดได้ยินซุนนานกล่าวบอกชื่อเรียกของมันและแนะนำว่ามันเป็ของทานเล่น นางก็พยักหน้ารับอย่างพอใจ สิ่งนี่นับว่าเหมาะสม รสชาติของมันแม้นุ่มนวลเกินบรรยายหากแต่มันก็ยังดูไม่เหมาะที่จะเป็อาหารจานหลัก หากแต่บอกว่ามันเป็ของว่างทานเล่นนับว่าเหมาะสมยิ่งนัก
ไม่ช้าซุนก่างบิดาของมันก็ชี้ถามของที่อยู่ในถ้วน ที่ดูเป็ของเหลวนวลสีนมออกน้ำตาลอ่อน ตัวมันซุนก่างก็มิเคยเห็นเช่นกัน "ซุนน้อยแล้วสิ่งนี้ละคืออะไร มันเป็น้ำซุบชูกำลังรึ" บิดาซุนก่างพูดพร้อมกำลังจะทำมือหยิบมันมาซด หากแต่เ้าสิ่งนี้ก็มีจำนวนถ้วยน้อยกว่าจำนวนคนบนโต๊ะอยู่ไม่น้อย คาดว่าจานปาท่องโก๋ต่างมีพอดีคน หากแต่เ้าสิ่งนี้ที่เป็น้ำสีนวลกับมีเพียงแค่ 5 ถ้วย ใช่ต้องแบ่งกันกินรึ
หากแต่ในระหว่างที่ซุนก่างกำลังยกถ้วยขึ้นเพื่อซดมันนั้น เสียงห้ามของซุนนานก็ร้องห้ามปามเสียดังทันที "ท่านพ่อขอรับสิ่งนี้มิได้เอาไว้กินแบบนี้"
ซุนก่างถือถ้วยค้างไว้ในมือ ซึ่งกำลังจอปากจะยกซดอยู่พอดี มันได้แต่คิดในใจ 'ไอ้เ้าน้ำซุบนี้ไม่ได้มีไว้กินแบบนี้ มันหมายความว่าอย่างไร ยังมีวิธีกินแบบอื่นอีกรึ'
ไม่ช้าซุนนานก็รีบเดินอ้อมไปหาบิดามันพร้อมหยิบปาท่องโก๋หนึ่งชิ้นจุ่มไปที่นมข้นหวาน จากนั้นป้อนเข้าปากของบิดามัน และเมื่อซุนก่างได้รับปาท่องโก๋ที่ชุ่มไปด้วยนมข้นหวาน ตาของมันถึงกับได้ถลึงจ้องไปที่ซุนนานบุตรของมันในทันที
"!!! โครตๆๆๆๆๆๆๆๆ อร่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลย" เสียงร้องของความอร่อยดังก้องไปทั่วตำหนักอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้กลับดังก้องกังวาลยิ่งกว่าเดิม
เหล่าสตรีทั้งหลายพอเห็นนายท่านเป็เช่นนี้ พวกนางไม่สนใจสิ่งใดแล้วหยิบปาท่องโก๋จุ่มนมข้นหวานที่อยู่ข้างๆ ตัวพวกนางในทันที่ ไม่ช้าใบหน้าที่งดงามของพวกนางต่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขจากรสชาติอันละมุนลิ้น พวกนางไม่คิดเลยว่าจะมีอาหารที่หอมหวานละมุนลิ้นถึงเพียงนี้อยู่ในโลก
รสชาติที่หวานบาดลึก กำลังค่อยๆ ฆ่าพวกนางอย่างช้าๆ
และก็เช่นเดิมสายตาของแม่สามเวลานี้ จดจ้องมองซุนนานของนางอย่างไม่วางตา มันเป็สายตาที่เปลี่ยมไปด้วยความรักและความเทิดทูล นางเหมือนกำลังจะตาย หากไม่ได้กินเ้าสิ่งนี้อีก และคนที่ทำเ้าสิ่งนี้ได้มีแต่ผู้ที่ต้องคร่ำหวอดและเป็ผู้หลงใหลในรสชาติอย่างแท้จริงเท่านั้น
"ซุนน้อยแม่สามไม่คิดเลยว่าเ้าจะเข้าใจศาสตร์แห่งอาหารได้ลึกซึ่งถึงเพียงนี้ แม่สามกำลังจะตายอยู่แล้วด้วยรสชาติของพวกมัน ถ้าแม่สามไม่ได้กินเ้าสิ่งนี้อีกในวันข้างหน้า เ้าต้องสอนแม่สามทำเ้าสิ่งนี้แล้ว เ้ารู้ไหมซุนน้อย ไม่งั้นแม่สามของเ้าต้องเป็บ้าตายแน่ๆ ถ้าได้กินเ้าสิ่งนี้แล้ววันข้างหน้าไม่ได้กินมันอีก" แม่สามกล่าวด้วยน้ำเสียงหยาดเยิ้มแต่ก็จริงจังยิ่ง
ซุนนานได้แต่พยักหน้าแล้วยิ้มตอบรับความปรารถนาของแม่สามซุนจางหงของมัน พร้อมกล่าวยืนยันกับผู้เป็มารดาว่า "แน่นอนขอรับท่านแม่ ข้าจะต้องสอนท่านแม่สามอย่างแน่นอนขอรับ"
ไม่ช้าเหล่าสตรีผู้งดงามทั้งหลายต่างลิ้มชิมรสของมันกันอย่างไม่เกรงใจ ดูเหมือนว่าจำนวนปาท่องโก๋ที่เตรียมมาจะไม่พอเสียแล้ว
ไม่ช้าเหล่าสตรีรับใช้ก็นำแก้วกระเบื้องเคลือบใบเล็กมาวางข้างๆ พวกนางทุกคนก็จะรินน้ำสีแปลกๆ ที่มีกลิ่นหอมละมุนแก่พวกนาง
ซุนนานไม่กล่าวมากความเพียงแต่พูดว่า "ท่านพ่อ ท่านแม่สิ่งนี้คือน้ำชาขอรับ กินเ้าสิ่งนี้ปิดท้ายของว่างจานนี้จะได้ไม่เลียนปากจนเกินไป แต่พวกทันต้องระวังหน่อยนะขอรับเพราะมันร้อน ค่อยๆ ดื่มนะ"
และไม่ช้าทุกคนต่างปิดท้ายด้วยน้ำชาร้อนๆ
เป็จริงดังที่ซุนนานเด็กน้อยของพวกนางพูดจริงๆ เมื่อพวกนางปิดท้ายของว่างที่ถูกเรียกว่าปาท่องโก๋ ด้วยสิ่งที่เรียกว่าน้ำชา ความมันที่แอบรู้สึกว่าเป็ส่วนเกินที่มีมากเกินไปของอาหารชนิดนี้มันก็ค่อยๆ หายไป แถมยังรู้สึกว่าตัวเองเจริญอาหารขึ้นอีกหลังกินน้ำช้า พร้อมกับรู้สึกว่าตัวเองสามารถกินอาหารจานหลักได้อีกสบายๆ
แม้รสชาติของสิ่งที่เรียกว่าน้ำชานั้นจะไม่ได้โดดเด่น แต่ช่างน่าแปลก มันกับระมุนลิ้นและรสััอยู่มาก คล้ายสามารถจิบดื่มได้เรื่อยๆ ช่างเป็การปิดท้ายที่งดงามยิ่ง
ซุนก่างมองจ้องไปที่ซุนนานอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนออกปากถามความคิดเห็นบางอย่าง "ซุนนานลูกพอทำเ้าสิ่งนี้จำนวนมากได้หรือไม่ บิดาอยากมอบมันให้เหล่าทหารและบริวาณในตระกูลได้ลิ้มชิมรสของมันบ้าง"
หากแต่ในไม่ช้าแม่ใหญ่ก็รีบมาขัดขวางทันที "นายท่านเ้าคะซุนน้อยต้องทำสิ่งนี้ถึง 7 8 วันกว่าจะให้พวกเราได้กิน ถ้าต้องทำปริมาณมากๆ มิใช่ว่าต้องทำทั้งวันทั้งคืนตลอดปีรึ" แม่ใหญ่ซุนลี่หรูพูดอย่างเป็ห่วงในตัวซุนนาน นางจึงรีบกล่าวทัดทานผู้เป็สามีทันที
หากแต่ไม่ช้าซุนนานก็กล่าวบอกต่อแม่ใหญ่ซุนลี่หรูไม่ต้องเป็ห่วง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช้ของทำยากอะไร มันสามารถทำปริมาณมากๆ ได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาเตรียมการอยู่บ้างแต่เพียงเท่านั้น
เมื่อซุนก่างได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจ ส่วนแม่ใหญ่ก็คลายกังวล
.
.
.
และหลังจากนั้นไม่นาน
นอกจากปาท่องโก๋แล้ว อาหารจานแปลกประหลาดเลิศรสต่างๆ ก็ค่อยๆ ปรากฏในบ้านตระกูลซุน ซึ่งไม่เคยพบเจอที่ไหนในดินแดนนี้
จนนายน้อยตระกูลซุนผู้นี้กลายเป็ผู้เลื่องชื่ออีกเช่นเคยในเมืองของตระกูลซุนว่าเป็ปรมาจารย์ด้านอาหารเลิศรส
52
