เหตุใดตัวร้ายถึงเอาแต่คลั่งรักข้า

        รุ่งสางร่างบางก็ได้รีบพับเก็บที่นอนเข้าที่อย่างดีก่อนจะค่อย ๆ ย่องออกไปด้านนอกให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนเวลานอนของเหลียงเฟิงหลังจากออกมาได้นางก็ล้างหน้าล้างตา และลงมือหุงหาอาหารตามปกติที่เคยทำในทุกวันเดิมทีนางก็มิได้เป็๞คนตื่นเช้าแต่อย่างใดแต่เพราะนอนไม่ค่อยจะหลับเอาแต่นึกถึงเนื้อเ๹ื่๪๫นิยายกังวลว่าตนนั้นจะสามารถนำพาชีวิตน้อย ๆ อยู่รอดปลอดภัยได้หรือไม่

        หลังจากตื่นมาทำหน้าที่เป็๲นางก้นครัวทำอาหารสำหรับทุกคนเสร็จเรียบร้อยหนิงเซียนได้เตรียมตัวสำหรับการออกมาเล่นโยคะที่ลานหน้าบ้านในยามเช้าอากาศเย็นสบายผู้คนยังไม่พลุกพล่านมากนักเหมาะสำหรับการออกกำลังกายในยามเช้า

        ชุดที่นางสวมใส่ถูกตัดเย็บให้ดูสบายแนบเนื้อและคล่องตัว๻ั้๫แ๻่วันที่ช่วยสามีตัวร้ายจากเหล่านักฆ่านางได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดจะต้องฝึกฝนให้ร่างกายแข็งแรง ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปเพียงแค่ฟาดท่อนไม้ไม่กี่ครั้งนอกจากจะเหนื่อยหอบแทบขาดใจ คืนเดียวกันนั้นนางก็ยังต้องมานอนซมเพราะพิษไข้อีกจึงเห็นสมควรแล้วว่าควรออกกำลังกายเพื่อสุขภาพดีที่สุด

        ร่างบางยืนออกกำลังกายเล็ก ๆ น้อย ๆเพื่ออบอุ่นร่างกายอยู่กลางลานหน้าบ้าน เพื่อให้ร่างกายยืดหยุ่นกระตุ้นและเพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มอุณหภูมิร่างกายเตรียมความพร้อมให้กับกล้ามเนื้อเริ่มจากท่ากายบริหารขั้นพื้นฐาน เอว สะโพก เข่า ต้นแขน คอทำในท่าที่ไม่หักโหมจนเกินไป หลังจากที่อบอุ่นร่างกายพอแล้วหญิงสาวจึงนั่งลงตรงเสื่อที่ปูไว้เพื่อเริ่มสำหรับการเล่นโยคะอย่างจริงจัง

        แสงแดดอ่อน ๆในยามเช้าและการอบอุ่นร่างกายก่อนหน้านั้น ทำให้ชุดสีเขียวอ่อนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อทำให้ผ้าแนบไปกับเนื้อยิ่งขึ้น ส่งผลให้ยิ่งขับเน้นสัดส่วนเว้าโค้งของร่างกายกระนั้นหนิงเซียนก็มิได้ใส่ใจด้วยรอบข้างมีเพียงป่าเขาห่างไกลบ้านเรือนคนในหมู่บ้าน

        กายงามยกมือสองข้างขึ้นประกบกันเหนือหัวขาซ้ายยื่นออกไปด้านหน้าพร้อมงอเข่า ขาขวาเหยียดตรงไปด้านหลังหญิงสาวทำสลับข้างกันอยู่เช่นนั้นข้างละสิบครั้ง จากนั้นจึงเปลี่ยนท่าใหม่โดยการทำท่าโก้งโค้งเหยียดตัวเป็๲รูปสามเหลี่ยมทำค้างไว้เช่นนั้นไม่นานก็กลับมายืนตรงเช่นเดิม

        เหล่าองครักษ์ทั้งหลายที่คอยเฝ้ารักษาความปลอดภัยให้กับนายเหนือหัวทั้งสองแม้พวกเขาจะหลบอยู่ในที่ซ่อนมิมีผู้ใดมองเห็น ต่างก็พากันหันหลังให้กับภาพตรงหน้าใบหน้าทุกคนแม้จะดูเรียบเฉยแต่ก็ยังมีคงซับสีด้วยความเขินอายได้แต่ไว้อาลัยให้กับอนุหนิงที่อาจหาญทำท่าทางล่อแหลมเช่นนี้ท่านอ๋องขึ้นชื่อว่าเป็๲บุรุษที่รักแรงหวงแรง พวกเขาก็ได้แต่ภาวนาให้อนุหนิงเอาชีวิตรอดมาได้

        “หากไม่อยากตายก็ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้”ชายหนุ่มตวัดตามององครักษ์ใต้อาณัติอย่างไม่พอใจเหลียงเฟิงถึงกับหัวร้อนกับท่าทางแสนประหลาดที่ไม่เคยพบเจอสตรีใดกล้าทำในที่โล่งแจ้งเช่นนี้มาก่อนดูชุดนั่นปะไรมันไม่ต่างอะไรเลยกับการเปิดเปลือยร่างกาย มองเห็นไปถึงไหนต่อไหน

        เกินกว่าที่เขาจะทนรับได้อีกต่อไปกายหนาก้าวอาด ๆ ตรงเข้าไปหาหนิงเซียนทันทีไม่คิดว่านางตื่น๻ั้๹แ๻่เช้ามืดเพื่อที่จะมาทำอะไรน่าอายเช่นนี้ช่างไม่รู้จักระวังตนเอง บุรุษมากมายด้านนอกยังจะกล้าใส่ชุดบาง ๆ แนบเนื้อนั่นออกมาอีกอีกทั้งยังทำท่าทางเชิญชวนล่อสายตาผู้คนหากไม่ลงโทษให้หลาบจำก็คงจะไม่รู้สำนึกถึงความผิดที่กระทำกระมังจะได้จำว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ

        “ว้าย ท่านอ๋อง”หญิงสาวที่ไม่รู้เ๹ื่๪๫ราวอันใดได้แต่ร้องวี้ดว้ายเมื่ออ๋องตัวร้ายตรงเข้าหานางอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นยังอุ้มขึ้นพาดบ่าห้อยหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว

        เพียะ!!

        “จะทำเช่นนี้อีกหรือไม่”ฝ่ามือหนาตบลงบั้นท้ายงามงอนอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาหนิงเซียนถึงกับสะดุ้งรู้สึกแสบคันไปหมด แม้ไม่ได้ลงแรงมากนักแต่ก็มั่นใจได้ว่าจะต้องเกิดรอยแดงเป็๞รูปฝ่ามืออย่างแน่นอน

        “โอ๊ย!! ไม่ทำแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่ทำอีกแล้ว”แม้ไม่รู้ว่าตนทำอะไรผิดเขาถึงได้โกรธเกรี้ยวเช่นนั้นทว่านางก็ยังไม่อยากตายด้วยฝ่ามือพิฆาตอย่างไรก็รับคำไปก่อนแล้วกันเพื่อเอาชีวิตรอดคนใจร้ายสมควรแล้วที่นางเอกไม่ยอมรับรัก เป็๲ได้แค่ตัวร้ายไม่มีวันได้เป็๲พระเอกหรอก

        หนิงเซียนถึงกับน้ำตาซึมเจ็บแสบบั้นท้ายไปหมด แต่อะไรก็ไม่น่าอายเกินกว่าการที่นางถูกจับลอกคราบเปลี่ยนชุดใหม่ด้วยมือของเหลียงเฟิงอีกทั้งชุดที่นางใส่ออกกำลังกายก็ยังถูกเขาใช้ดาบสับมันออกเป็๞ชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมกันนั้นยังโยนมันเข้ากองไฟต่อหน้าต่อตา ชุดที่นางอุตส่าห์เย็บขึ้นมาเองกับมืออย่างยากลำบากบัดนี้มันเหลือเพียงกองขี้เถ้าไว้ให้ดูต่างหน้าเท่านั้น

        ที่น่าช้ำใจไปกว่านั้นในยามเช้าของอีกวันหนิงเซียนก็พบว่ากระท่อมน้อยของนางได้ถูกล้อมไปด้วยรั้วไม้อย่างดีปิดทึบสูงท่วมหัวผู้คนด้านนอกมองเข้ามาด้านในไม่เห็น

        “ฮึ ทำรั้วให้อย่างดีมิทำบ้านใหม่ให้ข้าอยู่ด้วยเล่า” หญิงสาวตวัดตามองรถม้าคันใหญ่วิ่งออกไปจนลับตาพร้อมกับกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจนักหากมีใครมาเห็นก็คงจะพูดได้ว่ารั้วกับตัวบ้านต่างกันราวฟ้ากับเหว