เมืองนครศรี
แสงมาร้านข้าวต้มชื่อดังประจำเมือง แต่ตอนนี้เป็เวลา 8 นาฬิกาแล้ว ร้านข้าวต้มก็เริ่มเก็บร้านแล้ว
"มาสายนะ" เสียงที่คุ้นเคยสำหรับแสงดังขึ้น จนเขาหันไปมองตามเสียง
"โทษทีว่ะชาติ พอดีต้องแวะเสียเวลาทำธุระนิดหน่อย แต่ฉันมาถึงเมืองั้แ่ 6 โมงแล้วนะ แค่หลงทางนิดหน่อยเอง" แสงตอบ
"เหอะ ี้เีจะคุยด้วยแล้ว ไปร้านข้าวแกงกันเถอะ ทิ้งรถไว้นี่แหละ ตามมา" ชาติพูดก่อนเดินนำแสงไป
"แล้วที่เมืองนั้นเป็ไงบ้าง" แสงถาม
"เมืองปางอะนะ ก็เงียบๆ นะ มันก็ผ่านมา 3 เดือนแล้วนี่ พอรัฐปะา ทุกอย่างมันก็ถูกปัดเข้าใต้พรมหมดแหละ" ชาติตอบ
"นั่นสินะ ขนาดในวิทยุกับในโทรทัศน์ข่าวของคดีนั้นก็ยังหายไปจากจอเลย"
"ก็จะว่ายังไงดี แต่ฉันไม่คิดว่าพวกนั้นจะปล่อยพวกนายไปหรอกนะ... เอาเถอะ ถึงร้านแล้ว" ชาติหยุดเดินอยู่ตรงหน้าร้าน
"เอาไก่ทอด คั่วกลิ้ง แล้วก็หมูหวานครับ" ชาติบอกแม่ค้า
"ผมเอาไก่ทอด ไข่ดาว แล้วก็กะเพราแล้วกันครับ" แสงสั่งต่อ ทั้งคู่จ่ายเงินก่อนจะถือจานเดินไปที่โต๊ะ
"แล้วเื่ที่ให้สืบละ" แสงเริ่มเข้าประเด็น
"..." ชาติไม่ตอบก่อนจะยื่นเอกสารให้แสง พร้อมกับตักข้าวเข้าปาก แสงหยิบเอกสารขึ้นมาดูคร่าวๆ ก่อนจะเก็บเอกสารเข้ากระเป๋า
"พวกที่แกตามหา เป็พวกเดียวกับที่โรงงานเหมือนจะหาได้ไม่ยากนะ เรียกว่าพวกมันไม่ได้ซ่อนตัวเลยมากกว่า" ชาติพูด
"แล้วอีกคนละ" แสงพูดก่อนตักอาหารเข้าปากด้วยเหมือนกัน
"อีกคนดูจากหลักฐานที่นายวิเคราะห์มาให้ยังหาตัวไม่เจอ แต่ฉันเจออย่างอื่นแทน" ชาติหยุดพูดก่อนหยิบแก้วมาเทน้ำดื่มกินก่อน
"...."
"ดูเหมือนคนที่ฉันยังหาตัวไม่เจอ จะหลบหนีไปพร้อมกับหลักฐานสำคัญชิ้นหนึ่ง ที่น่าสนใจคือ ผบก.สน. ้าหลักฐานชิ้นนั้นมากๆ"
"แล้วพอรู้ไหมว่ามันคือหลักฐานแบบไหน" แสงถาม
"ไม่เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังเหลืออยู่ไหม อาจโดนทำลายไปแล้วก็ได้"
"ถ้าหลักฐานมันเด็ดจริง มันคงไม่ทำลายแหล่งทำเงินของมันหรอกมั้ง"
"มันก็อยู่ที่ว่ามันอันตรายขนาดไหน มีเงินแต่ไม่ได้ใช้มันก็ไม่คุ้มหรอก หรือไม่ก็เพราะมีมันอยู่ เ้าตัวถึงยังไม่ตายก็ได้"
"ยังไงก็ช่วยหาคนที่เหลือให้ด้วยกัน" แสงตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก
"แล้วนายจะเอาไงต่อ ไปเที่ยวกันต่อไหม เหมือนสมัยหนุ่มๆ"
"แก่แล้วก็เบาบ้างนะเงินที่จ้างเนี่ย หัดเก็บไว้บ้าง"
"ไม่ไปก็บอกดีๆ สิวะ บ่นเป็พ่อกูไปได้"
"แล้วมีที่ไหนที่ปลอดภัยบ้างไหม ว่าจะนอนสักงีบค่อยกลับ"
"นี่เมืองฝั่งตะวันออกนะ จะรู้ด้วยไหม"
ทั้งสองคนเดินออกจากร้าน แสงเดินไปส่งชาติขึ้นรถก่อนจะฝากให้ชาติช่วยลองสืบเื่หลักฐานให้ด้วย ไม่ต้องถึงขนาดรู้ว่ามันคืออะไร เอาแค่พอรู้ว่ามันคืออะไร หรือถ้าได้ถึงขั้นรู้ว่าเก็บไว้ได้ที่ไหนก็ยิ่งดี ทั้งสองแยกย้ายกัน ก่อนที่แสงจะไปหาโรงแรมนอน เขาคงต้องพักสัก 2-3 ชั่วโมง แล้วค่อยเอาหลักฐานที่ชาติให้มาดูอีกทีแล้วกัน
โรงเรียนนรสิงห์
เสือไม่เข้าเรียน เขาแอบนั่งสูบบุหรี่อยู่หลังตึก เขาไม่รู้ว่าเขาจะหาเงินค่าเทอมให้น้องเขายังไงดี จนแล้วจนรอดสุดท้ายเขาก็คงกลับไปลงแข่งรถไม่ได้อีกแล้ว หลังเกิดเื่ซะขนาดนั้น ถ้าจะต้องขายจริงๆ แล้วมั้ง
"จะโดดทำไมไม่บอกกันก่อนวะ" เสือหันไปมองตามก่อนจะมองหน้าของเพื่อนเขาที่คุ้นเคย ไอ้พัดกับไอ้ช้าง ทั้งสามพยักหน้าทักทายกัน ก่อนที่ทั้งสองเดินมานั่งข้างๆ เสือ ก่อนที่จะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยเหมือนกัน
"ทำไม มึงยังไม่หายเศร้าเื่พ่อมึงรึไง" ช้างถาม
"เปล่า" เสือตอบ
"อกหักหรอวะ มึงไปมีแฟนตอนไหน" พัดถาม
"ไม่ใช่ กูว่ากูจะขายรถเอาเงินไปจ่ายค่าเทอมให้น้องวะ" เสือตอบ
"ไหนว่ามึงจะไปขอพี่สักกลับไปแข่งไง" ช้างพูดก่อนจะเอาลูกอมเย็นเข้าปากแล้วดูดบุหรี่ต่อ
"ไปได้ไม่ค่อยสวยวะ" เสือตอบ
"ค่าเทอมน้องมึงเท่าไหร่วะ" พัดถาม
"รวมๆ ค่านั่นค่านี้ ก็เกือบๆ หมื่นหนึ่ง" เสือพูดก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาดูดอีกม้วน
"แพงจังวะ" พัดไม่เคยรู้สึกว่าหมื่นหนึ่งมันเยอะเลยจนกระทั่งตอนนี้
"ไม่ไหววะ กูมีให้ยืมสามพันเอง" ช้างพูดขึ้น
"เฮ้ย ไม่เป็ไร กูก็ไม่ได้คิดจะยืมพวกมึงอยู่แล้ว ถ้าขายรถต่ำสักสองหมื่นห้าก็น่าจะพอได้อยู่นะ" เสือตบไหล่ช้างเบาๆ
"ในเมื่อตัดสินใจแล้วจะเครียดทำไมวะ ไหนๆ วันนี้ก็เป็วันลอยกระทงไปเที่ยวกันไหมเย็นนี้" พัดพูด
"...." ทั้งเสือกับช้างได้แต่มองหน้ากัน ก่อนจะกลับไปสูบบุหรี่เงียบๆ
ตอนเย็น ร้านของทไวท์
แสงกลับมาแล้ว เขาเดินทางมาร้านของทไวท์ก่อนที่จะเห็นว่าทไวท์มีลูกค้าพอสมควรเลย เขาเดินเข้าไปในร้านก่อนจะสังเกตเห็นว่า ถึงจะมีลูกค้าทั่วไป แต่ในร้านก็มีสายข่าวหรือคนของทไวท์มาไม่น้อย แสงเดินไปนั่งเก้าอี้หน้าบาร์
"กลับมาแล้วหรอลุง" ทไวท์ทักแสงในระหว่างนั้นเขาก็เตรียมเครื่องดื่มส่งให้สาไปเสิร์ฟให้ลูกค้าตามโต๊ะ
"ลูกค้าเยอะนิ ท่าจะรวยแล้วมั้ง" แสงตอบกลับ
"วันแรกก็แบบนี้แหละ ถ้ามีลูกค้าเข้าเรื่อยๆ แบบนี้ก็น่าจะโอเคอยู่นะ แล้วลุงชาติว่าไง"
"ได้มาแล้วแต่ยังมีคนที่ยังหาไม่เจออยู่ แต่ก็มีข้อมูลน่าสนใจอยู่นะ" แสงตอบกลับพร้อมกับกำลังจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ แต่สาห้ามไว้ก่อน
"นี่ค่าข้อมูลของญาติคดีรถชนที่ลุงให้ทไวท์ไปหา" สายื่นกระดาษที่พับไว้ให้แสงก่อนเดินไปบริการลูกค้าโต๊ะอื่นต่อ
"นี่ห้ามสูบในร้านด้วยหรอ" แสงหันไปถามทไวท์พร้อมกับเปิดกระดาษที่พับดู ในนั้นมีรูปถ่ายแทรกไว้ด้วย
"ก็สาบอกว่าต้องเผื่อไว้ให้ลูกค้าที่ไม่สูบจะได้อยากเข้าร้าน" ทไวท์พูดพร้อมกับเอาผ้าสะอาดมาเช็ดแก้ว
"แล้วมีอย่างอื่นอีกไหม" แสงพูด
"ก็อย่างที่ลุงบอก มีคนคอยปกปิดร่องรอยของครอบครัวนี้อยู่ ไม่รู้้าอะไรกันแน่" ทไวท์ตอบ
"พอจะรู้ไหมว่าเป็ใคร"
"คนอื่นเรียกเขาว่า หัวหน้าหยาง"
"คนจีนหรอ"
"ผมไม่รู้เหมือนกัน อาจแค่ชื่อในวงการก็ได้"
"ท่าจะต้องไปคุยด้วยตัวเองซะแล้ว" แสงพูดจบก็เก็บกระดาษกับรูปภาพใส่กระเป๋าเสื้อ
"แล้วลุงจะเอาอะไรไหม ไหนๆ มาแล้วทั้งที" ทไวท์เริ่มพยายามจะขายของ
"....นั่นสินะ มีเหล้าดองผลไม้ไหม" แสงนึกสักพักก่อนถาม
"หึหึ มีลำไยกับสับปะรด ลุงจะเอาอะไรดี" ทไวท์ยิ้มอย่างภูมิใจ
"ขอลองอย่างละช็อตแล้วกัน แล้วไอ้หมอกละ" แสงถาม
"หมอกน่าจะบอกผมว่าจะไปเที่ยวลอยกระทงกับเพื่อนนะ" ทไวท์ตอบพร้อมก้มตัวลงไปเปิดตู้ชั้นล่าง เตรียมเครื่องดื่มให้แสง
"เหมือนจะเริ่มยอมกลับมาทำอะไรตามวัยแล้วนะ" สากลับมานั่งหน้าบาร์ข้างๆ แสง
"นั่นสินะ" แสงตอบกลับก่อนจะดื่มอย่างสบายใจ
หมอก ฟ้า และสิน มาเที่ยวงานลอยกระทงที่จัดใกล้แม่น้ำ งานเทศกาลเต็มไปด้วยเสียงดนตรี พลุดอกไม้ไฟ มีรถเข็นขายอาหารเต็มไปหมด รวมถึงซุ้มกิจกรรมต่างๆ ทั้งขายปลา เกมต่างๆ รวมถึงรถเข็นที่ขายกระทงสำหรับลอยในเทศกาลด้วยเหมือนกัน เดิมทีพวกเขาทั้งสามคนไม่ได้ตั้งใจจะมาลอยกระทง พวกเขาแค่อยากมาเล่นกิจกรรมตามซุ้มต่างๆ กับหาของทานเล่น แต่เหมือนฟ้าเปลี่ยนใจ เธออยากลอยกระทงด้วยเหมือนกัน สินเลยซื้อกระทงมาลอยกับฟ้า ส่วนหมอกขอยืนดูแทน
ฟ้ากับสินพยายามจะเดินลงตามตลิ่งไปเพื่อลอยกระทง หลังจากที่ลอยกระทงเสร็จแล้วฟ้ากับสินกำลังจะลุกขึ้นเพื่อเดินกลับขึ้นไป แต่เพราะทางลงมันเป็เนินดิน แถมเป็เพียงทางที่เกิดจากการที่คนเดินเหยียบลงไปเพื่อแค่ลอยกระทงตามเทศกาลเท่านั้น ฟ้าสะดุดก้อนหินจนเกือบตกน้ำ ฟ้ารีบกางแขนเพื่อทรงตัวแต่เพราะแบบนั้น สินที่ยืนอยู่ด้านหลังเลยเสียหลักแล้วตกน้ำแทน ถึงแม้ว่าน้ำจะไม่ได้ลึกอะไรแต่สินก็เปียกไปทั้งตัวซะแล้ว สินเลยต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำวัดที่อยู่ใกล้ๆ โชคดีที่พวกเขามาเที่ยวหลังเลิกเรียนแล้วไม่ได้กลับบ้านกันก่อน สินเลยยังเหลือชุดที่เขาใส่ตอนเรียนอยู่ ในระหว่างนั้นหมอกเลยขอตัวไปโทรศัพท์ ส่วนฟ้าให้รอสินก่อนเดี๋ยวจะยิ่งหากันไม่เจอ
หมอกเดินออกมาหาตู้โทรศัพท์ ระหว่างทางเขามองไปเห็นเด็กจากโรงเรียนสิงนครกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันเสียงดัง หมอกทำเป็มองผ่านๆ เขาสังเกตจำนวนคนทั้งหมดมี 5 คน และมีหนึ่งในนั้นที่เดินสวนกับเขาพกปืนมาด้วย หมอกได้แต่คิดว่าพอเขากลับไปหาสินคงต้องระวังตัวไม่ก็กลับกันเลยก็อาจดีเหมือนกัน หมอกเดินหาตู้โทรศัพท์ต่อเขาอยากรู้ว่าลุงของเขามารึยัง แล้วได้อะไรน่าสนใจกลับมาด้วยไหม
สินพอเดินออกมาจากห้องน้ำเขาก็ถามฟ้าว่าหมอกไปไหน หลังจากฟ้าอธิบายพวกเขาเลยคิดว่าน่าจะไปหาอะไรทานเล่นรอหมอก พอเดินไปสักพักสินเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เขาอยู่กับฟ้าสองคน คิดๆ ไปแล้วเหมือนได้ออกเดทเหมือนกันนะ ไม่สิเขาเป็เพื่อนกับฟ้ามาั้แ่เด็กนี่ก็คงไม่ต่างจากตอนที่พวกเขาเป็เด็กที่วิ่งเล่นตามกันไปมาตลอด พวกเขาแวะซื้อสายไหมกับข้าวโพดอบเนยกินกัน ฟ้าถามเื่โปรเจคของพวกเขาด้วย สินบอกว่าเขาลองเอาไปใช้ดูแล้วมันค่อนข้างใช้ได้จริงเลย แต่มันก็ลำบากเหมือนกันถ้าต้องทำคนเดียวโชคดีตอนนี้มีพ่อของเขาช่วย หลังจากนั้นฟ้าเลยถามสินว่าตอนลอยกระทงอธิษฐานอะไร สินไม่ได้ตอบเขาอ้างไปว่าเวลาอธิษฐานถ้าบอกคนอื่นแล้วมันจะไม่เป็จริง สินเลยถามฟ้ากลับว่าฟ้าอธิษฐานอะไร ฟ้าก็ไม่ยอมตอบก่อนจะตอบกลับสินด้วยคำตอบเดียวกัน
ในระหว่างนั้นฟ้ากับสินก็เดินไปเจอกับพวกของเสือ ทั้งสองฝ่ายอึดอัดเล็กน้อย ฝ่ายของสินรู้สึกเหมือนเจอโจทย์เก่า ส่วนฝ่ายของเสือก็รู้สึกเหมือนกับดันไปเจอคนที่กำลังแอบคบกันอยู่แล้วไม่อยากให้คนอื่นรู้ เสือเลยพยายามทำเป็ไม่เห็นแล้วเดินไปทางอื่นแทน สินกับฟ้างงกับอาการของอีกฝ่ายแต่ก็รู้สึกดีที่ไม่ได้เกิดเื่ขึ้น
ปังง!!! เสียงปืนดังขึ้น สินกับฟ้าหันหลังไปมองตามเสียง เสือกับเพื่อนก็หันไปมองตามเสียง สินเห็นเด็กสิงนคร ชี้ปืนมาทางเขา แต่ภาพที่เสือเห็นคือภาพของเพื่อนร่วมโรงเรียนของเขาถูกยิงและกำลังเืไหลเขายังไม่รู้ตัวแต่ไม่นานเขาก็ค่อยๆ ล้มลงเผยให้เห็นภาพของคนยิงที่ถูกบังอยู่ ก่อนที่ทุกคนจะได้สติมือปืนก็วิ่งจากไป พวกเสือรีบวิ่งตามมือปืนไป ฟ้าเข้าไปประครองตัวสินให้ค่อยๆ ล้มลง ฟ้าสับสน เสือ ช้าง และพัด วิ่งตามมือปืนไปจนเข้าไปในซอยเปลี่ยว ก่อนเจอเข้ากับเด็กจากสิงนครที่รออยู่อีก 4 คนรวมกับคนที่เป็มือปืนเป็ 5
จากเสียงปืนหมอกรีบวิ่งมาก่อนจะเห็นภาพของเพื่อนของเขาที่กำลังนอนจมกองเื กับเพื่อนเขาอีกคนที่กำลังร้องไห้และกำลังจะเสียสติ ตัวสั่นด้วยความกลัว
มุมนักเขียน
สวัสดีครับ ตอนนี้ผมกำลังเริ่มฝึกใช้ AI วาดรูป ผมคิดว่ามันน่าจะช่วยเพิ่มอรรถรสได้ไม่มากก็น้อย รวมถึงตอนก่อนหน้าผมจะค่อยๆ เพิ่มรูปภาพให้ อย่างไรก็ตามถ้ามีการตอบรับมากขึ้น ในอนาคตผมอยากจะจ้าง artist วาดเพื่อให้ได้ภาพตรงตามนิยายมากขึ้น ในตอนนี้หมอกต้องเจอกับสถานการณ์ที่อาจต้องสูญเสียอีกครั้ง เขาจะตอบสนองต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นยังไง เรามาลุ้นไปด้วยกันในตอนต่อไปนะครับ
1K
![ลำปางหนาวมาก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580925244_39552430.webp)
