"ลี่ ฮวนฮุย รับราชโองการ ด้วยที่อัครมหาเสนาบดีลี่นั้นได้ทำคุณประโยชน์ให้แก่บ้านเมืองมากมาย อีกทั้งบุตรสาวยังเพรียบพร้อมไปด้วยกิริยามารยาทที่งดงาม จึงมีราชโองการให้แต่งเป็ชายารองขององค์รัชทายาทในอีกสามวันข้างหน้า จบราชโองการ"เสียงของขันทีเอ่ยขึ้นภายในจวนของตระกูลลี่
"น้อมรับราชโองการ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี" ลี่ฮวนฮุยกล่าวพร้อมยื่นมือออกไปรับราชโองการ
"ลูกแม่ เ้าเข้าไปเตรียมตัวเถิด อีกไม่กี่วันเ้าก็ต้องไปแล้ว"ลี่ ฮวนเฮย กล่าวพร้อมกับเดินไปรับลูกสาวเพื่อกลับเข้าเรือน
"เฮ้อ ฮุยเอ๋อร์ของแม่โตขนาดนี้แล้วหรือนี่ แม่ยังจำตอนที่เ้ายังเด็กเมื่อเจ็ดปีก่อนได้อยู่เลย"นางพูดพร้อมกับระลึกถึงความหลัง
"โถ่ ท่านแม่เ้าคะ นั่นก็ผ่านมาตั้งนานนม ตอนนี้ข้าอายุสิบแปดแล้วนะเ้าคะ ท่านอย่ารื้อฝื้นเลยเ้าค่ะ มิเช่นนั้นลูกคาดว่าลูกคงมิได้ทำอันใดเป็แน่ เพราะมัวแต่นึกถึงความหลังของลูก"ฮวนฮุยกล่าวพร้อมกับเข้าไปกอดแขนผู้เป็มารดาอย่างออดอ้อน
.
.
เจ็ดปีก่อน
"นี่ ฮวนฮุยเ้ารอข้าด้วย" เสียงเด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กหญิงตรงหน้าวิ่งไปไกลและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรอเขาเลย
"เ้าก็รีบๆตามข้ามาเร็วๆสิ" เด็กหญิงหยุดวิ่งรออีกฝ่ายและหันมาพูดกับผู้ที่มีท่าทีเหนื่อยหอบ ที่ถูกตนบังคับให้ตามมาด้วย
"ล...แล้วเ้าจะพาข้าไปที่ใด"เขาถามพลางหายใจเข้าปอดลึกๆเมื่อวิ่งมาถึงที่ที่เด็กหญิงหยุดรอเขาอยู่
"เ้าอย่าถามให้มากความไป ตามข้าไปอย่างเดียวก็พอ" เด็กหญิงพูดพลางเดินตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ
"แต่ตอนนี้พวกเราออกมาไกลจากตัวเมืองมากแล้วนะ"เขาพูดพลางหันหลังไปมองระยะทางที่พวกตนเดินจากมา
เด็กหญิงไม่ได้โต้ตอบอะไรแค่เดินไปเรื่อยๆเท่านั้น ระหว่างทางเขาก็มองทิวทัศน์ไปเรื่อยแต่และจดจำเส้นทางไปตลอดเพียงไม่กี่อึดใจเด็กหญิงตรงหน้าก็หยุดเดิน
"เรามาถึงแล้ว"เด็กหญิงพูดขึ้นเขาจึงมองสำรวจรอบข้างอย่างถี่ถ้วน ภาพตรงหน้าของเขาคือกระท่อมเล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้ามาจากในป่าไม่มากนักแต่ก็ไม่ได้ใกล้นัก
"ข้าจะพาเ้าไปเดินสำรวจ"เด็กหญิงพูดพลางคว้ามือของเขาวิ่งไปด้วยกัน ถัดจากกระท่อมขนาดเล็กมาไม่ไกลเขาก็ได้ยินเสียงนำ้ตก
เป็อย่างที่เขาคิดไม่มีผิด มีน้ำตกอยู่ข้างหลังกระท่อมละอองนำ้จากน้ำตกที่ปะทะกับแสงแดดอ่อนๆทำให้เกิดสายรุ้งโค้งอยู่บริเวณเหนือผิวน้ำเล็กน้อย
พืชไม้นานาพันธุ์ที่อยู่รอบน้ำตกให้ความรู้สึกสดชื่นและเย็นสบาย สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์จนกระทั่ง
"เป็อย่างไรที่ที่ข้าพาเ้ามานั้นสวยกว่าสวนในหมู่บ้านใช่หรือไม่เล่า"เด็กหญิงเอ่ยพลางกอดอกยกยิ้มอย่างภูมิใจ
"สวย สวยกว่ามากโขเลยนี่เ้ามาพบที่นี่ได้อย่างไร"เขายอมรับว่าที่นี่สวยมากเพราะสวนในหมู่บ้านนั้นมีแค่บ่อน้ำเล็กๆและต้นไม้เพียงไม่กี่ต้น
"แล้วท่านพ่อกับท่านแม่ของเ้ารู้หรือไม่ว่าเ้ามาเจอที่ที่วิเศษเช่นนี้"เขาถามนางแต่สายตายังคงทอดมองทิวทัศน์รอบๆอยู่อย่างไม่ละสายตา
"เ้าจะบ้าหรอ ขืนท่านพ่อท่านแม่ของข้ารู้เข้าคงห้ามข้าไม่ให้ออกไปเที่ยวอีกเป็ปีเป็แน่"เด็กหญิงพูดพลางถลึงตาใส่เขา
"แล้วเ้ามาเจอที่ดีแบบนี้ได้เช่นไร"เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย
"ก็พอดีว่าวันนั้นข้าแอบนี้ออกมาเที่ยวนอกหมู่บ้านมาดูทิวทัศน์ด้านนอกจนเลยเข้ามาในป่านี้แล้วก็เจอกระท่อมนี่"เด็กหญิงพูดไปเรื่อยๆ
"แล้วขากลับเล่าเ้ากลับถูกได้อย่างไร"สิ่งที่เด็กหญิงนั้นทำให้เขาสงสัยมากขึ้นไปอีก
"ในคราแรกข้าก็เดินวนอยู่นั่นแหละ แต่พอข้านึกได้ว่าถ้าข้าเดินตรงออกมาก็น่าออกจากป่าได้"เด็กหญิงเอ่ย
"และในระหว่างที่เดินออกมาข้าก็นำหินมาขูดกับต้นไม้เพื่อทำสัญลักษณ์ไว้เผื่อว่าคราหน้าข้าอาจได้มาอีก"เด็กหญิงพูดพลางยืดอกภาคภูมิใจที่ตนนั้นได้ทำสัญลักษณ์ไว้
"ข้ามาเจอเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนก็พลางนึกได้ว่าข้าน่าจะพาเ้ามาด้วยนะ"เด็กหญิงพูดพลางส่งยิ้มมาให้เขา
"เป็เช่นนี้นี่เอง"เขาพูดพลางพยักหน้าเข้าใจ
"ข้าว่าเราควรกลับกันได้แล้ว"เขาพูดพร้อมกับนึกขึ้นได้ว่าใกล้จะได้เวลาต้องกลับไปทานข้าวเย็นแล้ว
"งั้นเรากลับกันเถิด"เธอเองก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนออกมาท่านพ่อบอกว่ามีเื่ที่จะพูดด้วย
"ข้าไปก่อนนะ ไท่อี้แล้วกลับมาเล่นกันใหม่นะ"เด็กหญิงส่งยิ้มบอกลาก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
"ลูกกลับมาแล้วเ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่"เธอพูดหลังโค้งคำนับบุพกาลีทั้งสอง
"เ้ากลับมาแล้วหรือ ฮุยเอ๋อร์วันนี้ไปเล่นซนอะไรมาอีกหรือไม่"ผู้เป็มารดาเอ่ยตอบรับด้วยความเอ็นดู
"โถ่ ท่านแม่เ้าคะฮุยเอ๋อร์ออกจะเป็เด็กดี ไม่ไปซนหรอเ้าค่ะ ท่านแม่ได้โปรดอย่าเป็ห่วงไป"เธอพูดพร้อมกับอมลมทำแก้มป่อง
"ดูเ้าสิ ทั้งดื้อ ทั้งซน ทั้งแก่น เช่นนี้จะไม่ให้แม่เป็ห่วงได้เช่นไร"นางพูดพลางบีบแก้มเล็กๆของลูกสาว
"ไปเถอะ เ้าไปอาบนำ้ก่อนแล้วจึงค่อยมาหาพ่อเ้าหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว"ผู้เป็แม่เอ่ยบอกบุตรี
"เ้าค่ะท่านแม่"เธอพูดพร้อมเดินไปยังโรงอาบน้ำ
.
.
"เฮ้อ แม่ละคิดถึงวันเก่าๆเสียจริง"ฮวนเฮยเอ่ยออกมา
"พอเถอะเ้าค่ะ ท่านแม่"เธอยกมือเอ่ยห้ามมารดาที่ทำท่าจะเล่าความหลังอีกครั้ง
"ฮะฮะ เช่นนั้นเราเข้าไปทานข้าวกันเถอะ"นางพูดพร้อมจูงมือลูกสาวเข้าเรือน
.
.
สามวันถัดมา
"ข้ารักเ้า แต่ไม่อาจรักเ้าไปมากกว่าหลินเอ๋อร์ของข้าได้ หวังว่าเ้าจะเข้าใจ"นี่คือสิ่งที่หานหลงเอ่ยก่อนที่จะเปิดผ้าคลุมหน้าเ้าสาว
"เพคะ หม่อมฉันเข้าใจดีว่าพระองค์ทรงรักพระชายาเอกมากเพียงใด หม่อมฉันไม่ได้คาดหวังว่าพระองค์จะทรงรักหม่อมฉันถึงเพียงนั้น หม่อมฉันขอเพียงให้พระองค์รักหม่อมฉันรองลงมาจากพระชายาเอกก็พอเพคะ"นางรู้ตัวดีว่าสมรสพระราชทานใดก็ไม่อาจจะเทียบเท่าสมรสที่พระองค์ทรงขอด้วยตนเอง
"ย่อมได้ เราจะทำตามคำขอของเ้า"เขาเอ่ยรับปาก
"ขอบพระทัยเพคะ"ฮวนฮุยกล่าวก่อนจะย่อกายลง
.
.
สองวันต่อมา
"คาราวะพระชายาเอกเพคะ หม่อมฉันลี่ ฮวนฮุยเพิ่งเข้ามาเป็พระชายารองเพคะ ขออภัยที่บังอาจแต่งเข้ามาเพคะ"ฮวนฮุยกล่าวด้วยเพราะรู้ดีว่าพระชายาเอกเหอ ฮุ้ยหลินนั้นทรงรักองค์รัชทายาทมากเพียงใด
"ไม่เป็ไร เราไม่โกรธเคืองเ้าหรอก เพราะสมรสพระราชทานนั้นไม่สามารถขัดได้ และอีกอย่างเรารู้สึกถูกใจเ้ายิ่งนัก ดังนั้นเ้าไม่ต้องมากพิธีไปเราเห็นว่าเ้าเป็เหมือนเพื่อนของเราก็แล้วกัน"ฮุ้ยหลินรู้สึกถูกชะตากับฮวนฮุยั้แ่ที่เห็นเธอบนเกี้ยวแล้ว
"ขอบพระทัยไท่จื่อเฟยฮุ้ยหลินเพคะ"ฮวนฮุยย่อกายรับคำ
"เวลาเราอยู่กันสองคนเ้าเรียกเราหลินเอ๋อร์ก็พอ ส่วนข้าจะเรียกเ้าว่าฮุยเอ๋อร์ เราใช้คำสามัญคุยกันพอไม่ต้องใช้คำาาศัพท์หรอก"ฮุ่ยหลินกล่าวอย่างเป็มิตร
"ได้หลินเอ๋อร์"ฮวนฮุยรับคำพร้อมส่งยิ้มให้กันและกัน
.
.
"...เอ๋อร์ ฮุยเอ๋อร์ ฮุยเอ๋อร์ เ้าได้ยินข้าหรือไม่"ฮุ้ยหลินเรียกสติเมื่อเห็นว่าร่างตรงหน้าเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองบ้างแล้ว
"อืมม หลินเอ๋อร์เ้าเรียกข้าทำไมเสียดัง ข้าอยู่แค่ตรงนี้เอง"ฮวนฮุยเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง
"ระวังหน่อยๆ ข้าเป็ห่วงเ้านี่เ้ารู้หรือไม่เ้าสลบไปถึงสองวันเต็มเลยนะ แล้วตอนนี้เ้ารู้สึกเป็อย่างไรบ้าง ดีขึ้นบ้างหรือไม่"ฮุ้ยหลินพูดพลางประคองร่างตรงหน้าลุกขึ้นนั่ง
"เ้าไม่ควรทำถึงขนาดนี้นะ ตอนนี้เ้าเป็ถึงฮองเฮาแม่แห่งแผ่นดิน เ้าไม่ควรลดตัวลงมาดูแลข้าที่เป็กุ้ยเฟยหรอกนะ ส่วนข้านั้นอาการดีขึ้นแล้ว เพียงแต่ว่า.."ฮวนฮุยทำท่าดุพร้อมกับตอบคำถามของฮุ้ยหลิน
"แต่ว่าอะไรหรือ"ฮุ้ยหลินไม่ได้สนใจคำตักเตือนของอีกฝ่ายนางสนใจแค่อาการของเพื่อนนางเท่านั้น
"เพียงแต่ว่าข้าไม่รู้สึกว่าข้าไม่มีอารมณ์ใดๆเลย"ทันทีที่นางกล่าวจบฮุ้ยหลินก็หันไปสั่งกับนางกำนัลทันที
"ไปตามหมอหลวงมา!"ฮุ้ยหลินกล่าวเสียงดังด้วยเพราะเป็ห่วงเพื่อนสาวตรงหน้า
"เพคะฮองเฮา"นางกำนัลคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับรีบไปตามหมอหลวงมาทันที
"จะว่าไปหลินเอ๋อร์ ข้าฝันถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อนด้วยนะ"ฮวนฮุยกล่าวพร้อมยิ้มให้กับท่าทางของเป็ห่วงของหญิงสาวตรงหน้า แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา
"เห้อ เ้านี่นะชอบฝันอะไรแบบนี้เสียจริง"ฮุ้ยหลินพูดพร้อมกับนึกเวลาเพื่อนสาวชอบเล่าอะไรแบบนี้ให้ฟังหลังจากพูดคุยกันได้ไม่นานหมอหลวงก็มาถึง
"ท่านหมอ อาการของกุ้ยเฟยเป็อย่างไรบ้าง"หลังจากหมอหลวงตรวจเสร็จฮุ้ยหลินก็ถามขึ้นทันที
"เรียนฮองเฮา อาการของฮวนกุ้ยเฟยนั้นคือเสียอารมณ์ความรู้สึกไปบางส่วนพ่ะย่ะค่ะ เนื่องจากได้รับแรงกระแทกอย่างแรง จึงทำให้อารมณ์หายไปพ่ะย่ะค่ะ"หลังจากตรวจเสร็จก็หันไปตอบฮองเฮาทันที
"แล้วนางมีโอกาสหายหรือไม่"ฮุ้ยหลินถามด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเป็ห่วงอย่างอดไม่ได้
"เท่าที่กระหม่อมทราบนั้นไม่มีพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมจะจัดเทียบยาให้พระสนมกุ้ยเฟยเพื่อบรรเทาแผลบริเวณศีรษะให้แทนพ่ะย่ะค่ะ"หมอหลวงตอบ
"เป็เช่นนั้นขอบคุณท่านหมอหลวง มี่อิงส่งท่านหมอ"ฮุ้ยหลินกล่าวขอบคุณพร้อมหันไปสั่งนางกำนัลคนสนิท
"ฮุยเอ๋อร์วันนี้ข้าไปก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาหาใหม่"ฮุ้ยหลินกล่าวพร้อมกับลุกขึ้น
"รบกวนท่านแล้ว"ฮวนฮุยกล่าวพร้อมทำความเคารพ
127K
