ได้โปรดเอากับพ่อของเราที
ตอน ครอบครัวหลุดโลก
หนึ่งเดือนต่อมา
วันนี้ที่โรงเรียนนานาชาติมีงานแฟนซี เด็กๆและคุณครูต่างก็แต่งตัวเป็ฮีโร่ นักรบ นางฟ้า และตัวละครในหนังการ์ตูน
เจนใส่ชุดนางฟ้าที่มีปีกขนนกสีขาวอยู่ด้านหลัง เธอดูสวยมากและกำลังแจกดอกกุหลาบกับขนมให้เพื่อนๆทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้อง
นีโอใส่ชุดแบทแมนสีดำมีหูตั้งๆ เขาะโขึ้นไปยืนบนเวทีหน้าเสาธง ร่างเล็กท้วมของเขากำลังปีนขึ้นไปยืนบนโพเดียม เพื่อนๆต่างก็วิ่งมายืนล้อมวงดูว่าเขาจะทำอะไรต่อ
หมับ! ๆ ๆ จานีสเอาสองขาหนีบเสาธงแล้วปีนขึ้นไปเหมือนลิงกำลังปีนต้นมะพร้าว แทนที่จะแต่งชุดผู้หญิงเธอกลับแต่งชุดสไปเดอร์แมนสีแดงแจ๊ด
"แม่ใหม่ของข้าน่ะขาววิ๊งค์เหมือนเอลฟ์ในหนังเลย" นีโอประกาศขณะที่เท้ายังแกว่งลอยอยู่บนพื้น สองแขนเกาะปีนป่ายโพเดียมที่โยกเอนไปมาจวนจะล้ม
โหววว! เพื่อนๆโห่ร้อง
จานีสห้อยหัวลงมาจากเสาธงแล้วเอาเท้าชี้ฟ้า "ตาโตอย่างกับพระจั๊นนน" เธอกล่าว
"หูววว จริงเหรอ" เพื่อนๆพี่ๆนับร้อยๆคนพึมพำ
"ไม่เชื่อดูนี่" นีโอยืนบนโพเดียมเสียแล้ว
แบทแมนตัวน้อยกดรีโมทเครื่องโปรเจคเตอร์ฉายภาพไปบนจอใหญ่ๆข้างเสาธง
พรึ่บบ! ภาพนางพยาบาลตัวน้อยที่มีร่างกายเล็กเรียวขาวใสปรากฏบนจอใหญ่ขนาดเท่าจอฉายหนัง ใบหน้าของเธอเรียวเล็กขาวใส แก้มป่องออกและมีตาโตกลมแป๋วจริงๆ
โหววว! หูววว! ว้าววว! เสียงนักเรียนกระหึ่มเกรียวกราว
"อยากมีแม่ใหม่บ้างจังงงง" เพื่อนๆหลายคนะโก้องขึ้นฟ้า ราวกับจะขอพรจากพระเ้า
"พอแล้ว ๆ เดี๋ยวเสียเื่หมด" เจนหันมาดุน้องชายขณะที่เธอกำลังจัดแถวให้เพื่อนๆยืนล้อมเป็วงกลมหน้าเสาธง
บรรยากาศที่โรงเรียนครึกครื้นเป็พิเศษ มีกิจกรรมให้เด็กร้องเล่นเต้นรำและแจกขนม พอถึง่สายๆก็เริ่มมีผู้ปกครองที่สนใจแต่งตัวมาร่วมงานเลี้ยงด้วยกันหนาตา บ้างก็ลงทุนแต่งตัวเอาใจลูกๆสุดขีด
พ่อัอ้อนวอนฟ้าให้ลางานมาจนได้ เขาแต่งตัวเป็นักรบชุดเกราะสีทอง ฟ้าแต่งตัวด้วยชุดเรียบๆแบบเดรสลายลูกไม้สีขาว ทว่าเธอกลับดูสง่าอย่างกับเ้าหญิง ัจึงดูเหมือนกับองครักษ์เกราะทองที่คอยปกป้ององค์หญิงยังไงยังงั้น
ทั้งคู่เดินจูงมือกันเข้ามาในงาน คุณแม่วัยใสตื่นตาตื่นใจเมื่อเห็นเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่เด็กและชุดแฟนซีของคุณครู เธอรู้สึกเหมือนหลุดออกมาเจออีกโลกนึง
"นักเรียน ลงมา ตั้งแถว" ครูผู้ชายที่แต่งตัวเป็นักรบบางระจันประกาศออกไมค์
"ตุ๊บ! ๆ ๆ นีโอทุบหน้าอกตัวเองเหมือนลิงอุรังอุตัง
"แม่ของข้าเด็ดที่สุดในโลก" เขาะโลั่น
โลก!
โลก!
โลก!
จานีสะโตาม
ตู้มมม! นีโอกระโจนลงจากโพเดียม ผ้าคลุมแบทแมนโบกสยายราวกับค้างคาวโบยบิน
ตุ๊บ! ตั๊บ! ๆ ๆ จานีสะโจากเสาธงลงมาทับพี่ชาย ทั้งคู่กอดกันกลิ้งลงมาจากเวที ชุดฮีโร่เปื้อนฝุ่นจนดูไม่ได้เลย
ฮ่า! ๆ ๆ เพื่อนๆและคุณครูหัวเราะลั่น ไม่รู้ว่าทุกคนอารมณ์ไหนถึงปล่อยให้สองพี่น้องเล่นตามใจตัวเองได้ถึงเพียงนี้
ผ่างงงง! คุณแม่ตัวน้อยอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น เธอหยุดยืนและหันมามองพ่อัในสภาพหน้าเหวอ
"หละ หละลูกคุณ"
"เป็คนยังไงกันแน่คะ"
"ก็แบบนี้แหละครับ ทำใจไว้นะ" ัยิ้มเ้าเล่ห์
"เอาหละ ๆ ทุกๆคนอยู่ในความสงบนะคะ" คุณครูชุดแม่มดประกาศให้เด็กๆที่กำลังคุยหยอกล้อกันนิ่ง
"ตอนนี้ทุกคนมีดอกไม้คนละหนึ่งดอก นำไปมอบให้กับคนที่สวยที่สุดในนี้เลยครับ ไม่มอบให้แม่ตัวเองนะ" ครูชุดบางระจันประกาศ
ตุบ! ๆ ๆ เด็กๆวิ่งดิ่งมาทางเดียวกันคือฟ้าที่ยืนอยู่ใจกลางวงกลม
"ยินดีด้วยค่ะ" เด็กหญิงป.สามยื่นกุหลาบสีขาวใส่มือฟ้าแล้วถอนสายบัวอย่างน่ารักสุดใจ
"รักกันนานๆนะครับ" เด็กชายป.6เดินมายื่นดอกกุหลาบแดง
ตามด้วยเด็กชายหญิงอีกมากมายที่ยื่นดอกกุหลาบหลากสีจนล้นมือฟ้า เธอต้องกอดกำดอกช่อใหญ่ไว้แนบอก
"ขอบคุณจ๊ะ พอแล้ว ๆ" ฟ้าโบกมือห้ามแต่เด็กๆนับร้อยกลับเรียงแถวเข้ามายัดดอกใส่มืออีก
หนามกุหลาบตำมือน้อยๆจนเืซึม ที่อ้อมแขนก็มีรอยแดงหลายจุด
"เห็นไหมคะ แม่พี่ฟ้าต้องมีคนดูแล" เจนเป็คนสุดท้ายที่เดินมายื่นดอก
"ให้คุณพ่อหนูดูแลแม่พี่ฟ้าได้ไหมคะ" เจนเงยหน้าพูดด้วยสายตาเ้าเล่ห์
"ได้สิคะ คุณช่วยฉันถือหน่อยค่ะ" ฟ้าหันมองอัศวินรูปงามในชุดเกราะสีทองอร่าม นอกเกราะสองข้างคือกล้ามแขนเป็มัดๆของเขาที่ดูใหญ่โตน่าเกรงขาม
"มาผมถือให้" ัรวบดอกไม้มากอดไว้ด้วยสองมือ
"โถ ๆ ๆ คุณแม่โดนหนามตำไปหมดเลย ให้หนูกับน้องๆดูแลได้ไหมคะ" เจนเอ่ย
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ" ฟ้าเอามือถูแขนที่มีาแตะปุ่มตะป่ำช้ำแดง
"เป็จิ หนูทำให้" จานีแกะพลาสเตอร์ปิดแผลลายการ์ตูนมาแปะแขนคุณแม่วัยสาว
นีโอยืนอ้าปากค้างเงยหน้ามอง เขาเห็นใบหน้าที่คมสวยของฟ้าจนตลึง แถมร่างเรียวขาวของเธอยังโดนแสงตะวันอาบโลมจนสว่างจ้า
แปะ! ๆ ๆ ๆ เด็กๆและผู้ปกครองหลายร้อยปรบมือเกรียวกราว ทั้งหมดยืนล้อมครอบครัวัเป็วงกลมใหญ่
"เอาดาบมาสิเ้าทึ่ม" เจนหันไปสั่งนีโอที่ยังหุบปากไม่ได้
"ดาบมา" เขาหันกลับไปโปกมือให้เพื่อนสองคนแบกดาบเหล็กสีเงินวาววับมาให้
"คุณแม่ถือไว้ก่อนค่ะ" เจนเอ่ยขณะที่นีโอรับดาบยาวเฟื้อยมาแบกไว้บนบ่าแล้วเดินเซไปหาฟ้า
"ทะ ทำไมล่ะจ๊ะ" ฟ้ารับดาบมากำไว้ด้วยสองมือและกวาดสายตาไปรอบๆอย่างงงงวย ทุกสายตาจ้องมาที่เธอทั้งหมด มีทั้งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจากผู้ปกครองและเสียงหัวเราะจากเด็กๆ
"ทำไปก่อนค่ะ คนอื่นรอดูอยู่" เจนหลอกฟ้า
"ป่าป๋าคุกเข่าลง" จานีสพูดผิดๆถูกๆ เธอคงจะตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
ฟุ่บ! ัคุกเข่าลงหน้าเรือนร่างเล็กเพรียวของเ้าหญิงตรงหน้า เขาถอดหมวกทองออกเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาอินเตอร์เบอร์แรง
ตูม! ๆ ๆ จู่ๆมีมนุษย์ั์เดอะฮัคตัวเขียวเดินมาจากข้างหลังวงล้อม เขาใส่แต่กางเกงตัวเดียวมือถือสมุดมายื่นให้เจนแล้วยืนอยู่ข้างหลังเธอ
"แม่พี่ฟ้าว่าตามนะคะ" เจนเปิดสมุดโน๊ตแล้วยืนอ่าน เธออยู่ในชุดนางฟ้าปีกนกขาวอร่าม
"หะ หือ" ฟ้างงยิ่งขึ้นไปอีก เธอรู้สึกกดดันมากที่ทุกคนจ้องมองมา นับร้อยชีวิต
"ว่าตามจ้า" จานีสย้ำ
"คุณจะดูแลฉันด้วยชีวิตและและให้เกียรติฉันด้วยลมหายใจไหม" เจนอ่าน
"คะ คุณจะ จะดูแลฉันด้วยชีวิตและให้เกียรติฉันด้วยลมหายใจไหม" ฟ้าเอ่ยตาม เธอก้มมองผู้ชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยหัวใจสั่นไหว
ใบหน้าคมเฉียบเงยขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามที่ดังก้อง ช่างตราตรึง!
"ผมจะดูแลคุณด้วยชีวิตและให้เกียรติคุณจนลมหายใจสุดท้าย"
แปะ! ๆ ๆ เสียงปรบมือดังกระหึ่มโดยรอบ รอยยิ้มของคุณแม่ฉีกออกกว้างอย่างไม่รู้ตัว
"แตะดาบลงที่ไหล่ขวาพ่อครับ" นีโอบอกฟ้า
แปะ! เธอยกดาบที่หนักอึ้งด้วยสองมือที่สั่นเทา แปะ! ปลายดาบลงบนหัวไหล่ของั คมดาบทำให้เกิดรอยปื้นแดงบนกล้ามไหล่ในทันที
"คุณจะซื่อสัตย์ต่อฉันด้วยหัวใจดวงเดียวทีีมีไหม" เจนอ่าน ฟ้าว่าตามในทันที
แปะ! นีโอช่วยฟ้าประคองดาบมาวางพาดไว้บนไหล่ซ้ายพ่อ
"ยืนขึ้น" มนุษย์ตัวเขียวร่างอ้วนสั่งคุณพ่อั
ัยืนตรงหน้าผู้หญิงร่างเล็กที่สูงเพียงอกของเขา เขาเสยผมเหน็บหูให้เธอแล้วเอาหัวนิ้วมือถูวนๆบนหน้าผากนูนสวย
"คุณจะรักผมได้ไหม รักไปนานๆ" ัถาม
"รักอยู่แล้ว" ฟ้าตอบโดยไม่ต้องคิดเลย
"แล้วคุณจะรักลูกๆของผมเหมือนลูกแท้ๆของคุณได้ไหม ต่อให้พวกเขาจะดื้อจะซนแค่ไหน" ัถาม สายตาประสานกัน
"หนูรักอยู่แล้ว" ฟ้าตาบแบบน้อยใจ ัช่างไม่รู้เลยว่าเธอรักเด็กๆจนห่างพวกเขาไม่ได้อีกแล้ว
"งั้นคุณจะดูแลพวกเขากับผมได้ไหม" ัปากสั่น
น่าแปลกเหลือเกิน ในอกของฟ้าโหวงเหวง เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายที่ร้อยผ่านท่ามกลางหุบเหว!
สาวน้อยหวั่นใจ เธอหวั่นกลัวว่าจะดูแลเด็กๆได้ไม่ดีเหมือนที่คุณแม่แท้ๆบน์ได้เคยดูแล
ราวกับเวลาได้หยุดลง ทุกชีวิตนิ่งงันรอฟังคำตอบ
ไร้ซึ่งซุ่มเสียงจนไม่แน่ใจว่าทุกคนกำลังหายใจ
มีเพียงผีเสือที่บนวนรอบๆเ้าหญิงที่บ่งบอกว่าเวลาไม่ได้หยุดลง ไม่รู้ว่านานเท่าใดที่สามพี่น้องน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าทั้งสามแหงนขึ้นบน
อึ่มมม! มนุษย์ั์ตัวอ้วนเขียวกระแอมไอ
"ดูแลค่ะ ฉันจะดูแล ดูแลทุกคน ต่อให้จะต้องพยายามแค่ไหน" ฟ้าหลุดปากโพล่งออกมา
เหย๋ดดด! จานีสกระโจนขึ้นฟ้า สองมือชูขึ้นบนราวกับซุปเปอร์แมน
ยี้ฮ่าาาา! นีโอชกกำปั้นอย่างสะใจ จากนั้นเขากระโจนไปกอดเอวฟ้าจากด้านหลัง
จุ๊บ! ัก้มจุมพิตลงบนหน้าผากของฟ้า ริมฝีปากสีแดงที่หนานุ่มทำให้เธอสะดุ้ง
"งานเริ่มมมม" เจนประกาศลั่น เสียงเพลงดังกระหึ่มหลังจากนั้น
ฟ้าว! ๆ ๆ พลุสีแดงแหวกอากาศพุ่งขึ้นไปบนฟ้า นับร้อยๆลูก
ตูมมม! ๆ ๆ ดอกไม้เพลิงสว่างว่าบบนฟากฟ้า ท่ามกลางแสงตะวัน
"เดี๋ยวน๊ะ งานอะไรเหรอ" ฟ้าะโถามเจนแล้วมองหน้านีโอกับจานีส
"งานแต่งพ่อกับแม่ไงฮะ" นีโอตอบ
"แต่งแบบนี้ได้เหรอคะ พิธีศักดิ์สิทธิ์แล้วเหรอ" ฟ้าถามั
"ได้สิ พ่อนี่แหละบาทหลวงที่เป็สักขีพยาน" มนุษย์ตัวเขียวะโตอบ
"ฮิ! ๆ ขอบคุณค่ะ" เจนกอดแขนบาทหลวงตัวเขียวแล้วลากเขาออกไปเต้นระบำคู่ ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น
ฮิ! ๆ ๆ ฮ่า! ๆ ๆ เด็กๆและผู้ปกครองจับมือกันเต้นระบำในท่าะโโหยงเหยง ทั้งหมดเดินวนๆรอบเ้าบ่าวเ้าสาว
ฟ้าว! ๆ ๆ เฮลิคอปเตอร์บินอยู่บนฟ้า กลีบดอกกุหลาบแดงถูกโปรยลงมา
ดั่งพายุฝนดอกไม้ สายลมหอบโกยกลีบกุหลาบบินว่อนลงมาวนรอบๆตัวฟ้าและั
ปึก! ฟ้ากระแทกใบหน้าเรียวเล็กกับแผ่นอกสีทอง เธอหลบไม่ให้ทุกคนเห็นน้ำตา สองมือเล็กๆบีบกุมกล้ามแขนที่ใหญ่โตเอาไว้
"ทำไมไม่บอกกันดีๆคะ" เธอเอ่ยถาม หยาดน้ำตาหลั่งพรั่งพรู
"นี่คือดีที่สุดที่ผมกับลูกๆจะทำให้คุณได้แล้วนะ" ัก้มกระซิบบนหัวของฟ้า เขาใช้สองแขนโอบรัดร่างเล็กๆจนหายวับไปในอ้อมอก ก่อนจะดอมดมผมสีดำขลับที่หอมฟุ้งของเธออย่างสุขใจ
"ฮือ! ๆ ๆ ขอบคุณนะคะ" ฟ้าสะอึกสะอื้นก่อนจะพูดต่อไปไม่ออก
มันดีที่สุดเลย! เธอพร่ำต่อในใจ
ัปล่อยให้ฟ้าร้องไห้อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาจนเธอพอใจแล้วจึงพากันเต้นระบำต่อ
นีโอกับจานีสสลับกันมาโค้งขอคุณแม่เต้นระบำคนละรอบ เจนเต้นกับคุณพ่อัแล้วก็หายไปหลังเวที
งานเต้นระบำจบลง โต๊ะถูกยกมาเรียงรายบนลานหน้าเสาธง อาหารคาวหวานถูกนำมาเสิร์ฟโดยพนักงานที่แต่งชุดสูทสีขาวหลายสิบคน
ดั่งกับยกภัตตาคารมาเอง มีทุกอย่างที่เลิศรสให้คนหลายร้อยชีวิตได้ลิ้มลอง ช่างอิ่มหนำสำราญ
เด็กๆสลับกันขึ้นไปร้องเพลงบนเวที สักพักผู้ปกครองก็เอาด้วย ตลอดเช้าจนเย็นย่ำที่ทุกๆคนสนุกสนานกันอย่างจุใจ
ผู้ปกครองมาร่วมอวยพรให้ัและฟ้าก่อนจะทยอยกันลาจาก สุดท้ายก็เหลือเพียงเด็กสามคนและพ่อเก่ากับแม่ใหม่
"สุดยอดไปเลยไหมจ๋าป๊า" จานีสถามพ่อขณะที่ทุกคนจับมือกันเดินกลับรถ
"อื้ม เป็งานที่ดีที่สุดเลย" ัตอบ
"ว่าแต่หนูใช้เงินไปเท่าไหร่เจน" ัถามนางฟ้าตัวน้อย
"ทั้งหมดที่มีค่ะ" เจนเสียงใส
"หาาา! นี่อย่าบอกนะว่า" ัดุ
"ชู่ว! ๆ พ่อครับ พ่อแต่งงานครั้งเดียวนะครับ จัดให้สุดไปแล้วนี่ หรือจะแต่งอีก" นีโอกันท่าไม่ให้พ่อดุพี่สาว
กร่อด! ๆ ัขบกัดฟันเสียงดัง
"ใช่ไหมครับแม่" นีโอถามฟ้า
"ใช่ค่ะ งานแต่งนี่คะ มันต้องใช้เงินนี่ แล้วก็ไม่ปรึกษากันก่อนก็ต้องแบบนี้แหละจะมาโกรธอะไรลูกๆ" ฟ้าถลึงตาดุั เธอปกป้องลูกๆสุดขีด
"ว่าแต่หนูจ่ายไปเท่าไหร่ลูก ชีวิตนี้ไม่เคยเจออะไรน่าทึ่งแบบนี้เลย" ฟ้าลูบหัวเจน
ตุบ! ๆ ๆ นีโอกับจานีสวิ่งปรู๊ดไปที่รถ
"ทั้งหมดที่มีค่ะแฮ่ๆ งั้นหนูขอมอบบัตรไว้ให้คุณแม่ดูแลการเงินแทนนะคะ" เจนตอบแล้ววิ่งตามน้องๆไป
"หือ เท่าไหร่กันคะ" ฟ้าชูบัตรกดเงินให้ัดู
"หนึ่งล้านบาทครับ" พ่อัตอบ
โครมมม!
คุณแม่ตัวน้อยลงไปนอนหงายเงิบบนพื้นหญ้า