ใกล้ถึงกำหนดส่งขนมตามที่นัดกันไว้แล้วทั้งสามคนเริ่มตามแผนการคือเล่อเยียนแกล้งป่วยขอลางานหมี่เมี่ยนขอลาด้วยให้เหตุผลว่าไม่มีคนดูแลเล่อเยียนส่วนหม่ายวี่ไท่ลากเหมยเหมยและฮุ่ยหลินออกจากบ้านพักั้แ่เช้าก่อนที่เสียงระฆังจะเตือนให้ลงพื้นที่ด้วยซ้ำ
จากนั้นเล่อเยียนเริ่มขนอุปกรณ์รวมถึงวัตถุดิบออกมาจากห้องพร้อมทั้งบอกหมี่เมี่ยนว่าซื้อมาั้แ่ติดเกวียนของลุงในหมู่บ้านเข้าเมืองหมี่เมี่ยนถามเล่อเยียนว่าไม่กลัวเธอจะขโมยสูตรไปทำขายบ้างหรือ
" ถ้าเธออยากทำขายฉันก็ไม่ขัดหรอกขอแค่อย่าแย่งลูกค้ากันก็พอ "แต่ความจริงแล้วมันเป็ไปไม่ได้เลยที่หมี่เมี่ยนจะทำขายได้เพราะทุกอย่างต้องใช้เงินลงทุนอาศัยเพียงแค่สูตรอย่างเดียวไม่มีทางเป็ไปได้
ทั้งสองช่วยกันอย่างขยันขันแข็งกลิ่นของขนมโก๋ช่างหอมยั่วยวนเหลือเกินกลิ่นมันหอมไปทั่วบริเวณบ้านเพราะพวกเธอทำในปริมาณที่มากวันแรกผ่านไปด้วยดีทั้งสองคนช่วยกันทำจัดขนมใส่กล่อง
เวลาในการทำขนมแต่ละครั้งใช้เวลานึ่งประมาณ 45 นาที นึ่งครั้งหนึ่งได้ประมาณครั้งละ 6 ชิ้นเมื่อนับแล้ววันนี้ทำขนมได้ทั้งหมด 50 กล่องเป็แบบนี้ทำไม่ทันแน่นอนเพราะเธอทำได้แค่เฉพาะกลางวันเพียงเท่านั้นเธอผิดเองที่กะเวลาไม่ถูกอีกทั้งยังไม่รอบคอบวันนี้เธอกับหมี่เมี่ยนนั้นรู้สึกเหนื่อยล้าแขนไปตามๆ กัน
เล่อเยียนคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงถึงจะทำขนมใน่กลางคืนได้ไม่ใช่ว่าเธอทำขนมที่บ้านไม่ได้แต่ถ้าหากทำเยอะขนาดนั้นใครจะไม่สงสัยกัน
" ทำไมทั่วทั้งบ้านถึงมีแต่กลิ่นหอมขนาดนี้ "ฟ่านเหมยเหมยพูดเสียงดังขณะที่กำลังเดินกลับจากทุ่งนา ก่อนที่พวกเธอจะมาถึงเล่อเยียนและหมี่เมี่ยนก็ขนกล่องขนมไปเก็บไว้ในห้องของเล่อเยียนเรียบร้อยแล้ว
" กลิ่นคล้ายๆ ขนมที่แม่เล่อเยียนทำเมื่อครั้งก่อนเลย "ฮุ่ยหลินออกความเห็นพร้อมทั้งกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อที่จะตามสูดดมกลิ่นขนมไปราวกับว่าแค่ดมกลิ่นก็อิ่มแล้ว
" พวกเธอทำขนมกันหรือ ไหนบอกว่าไม่สบาย "เหมยเหมยที่่นี้เฝ้าจับตามองเล่อเยียนแต่ไม่เห็นว่าหล่อนจะผิดสังเกตอะไรซ้ำยังไม่ไปทำงานที่ที่ทำงานของคณะกรรมการเหมือนก่อนแต่เลือกลงไปทำงานที่ทุ่งนาเหมือนกับพวกเธอซะงั้น
" ใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำไมมีข้อห้ามไม่ให้ทำขนมหรือยังไงกัน "เล่อเยียนพูดจายียวนกวนประสาทฟ่านเหมยเหมยที่ชอบเ้ากี้เ้าการวุ่นวายทำตัวยังกะเป็เ้าของบ้าน
" นี่หล่อน.... ฉันก็แค่ถามไม่ได้จะจับผิดอะไรเสียหน่อยแค่แปลกใจไหนบอกไม่สบายถึงกับต้องให้หมี่เมี่ยนลางานมาเฝ้าแต่ลุกมาทำขนมได้ดีจริงๆ กินแรงคนอื่น " ท้ายประโยคเหมยเหมยพูดเสียงเบาๆ คล้ายประชด ประชันเธอแค่อิจฉาที่เล่อเยียนทำเหมือนไม่สนใจแต้มค่าแรงอยากจะหยุดวันไหนก็หยุดซ้ำยังมีของกินไม่ขาดกินดีอยู่ดีราวกับไม่เดือดร้อนเื่เงินเลยสักนิดต่างจากเธอที่อยากจะหยุดพักผ่อนใจจะขาดแต่ก็กลัวจะไม่พอกิน
" ฉันไปกินแรงคนอื่นั้แ่เมื่อไหร่ฉันไม่ทำงานแล้วแต้มค่าแรงหล่อนลดลงหรือไงกันทำไมถึงต้องคอยแต่โทษคนอื่น "เดิมทีเล่อเยียนกะว่าจะแบ่งขนมให้คนในบ้านกินเผื่อว่าอะไรๆ มันจะทำง่ายขึ้นแต่พอมาเจอคำพูดแบบนี้เธอก็ไม่คิดจะไว้หน้าใครเหมือนกัน
" ใช่ซิ หล่อนมีเลขาเตียวคอยช่วยนิ่ เหอะ ..มีใครเขาหยุดได้ตามอำเภอใจอย่างหล่อนบ้าง"ฟ่านเหมยเหมยไม่คิดยอมแพ้นังจิ้งจอกดูก็รู้ว่าไม่ได้ป่วยนี่มันหลอกลวงกันชัดๆ
" เอาล่ะๆ ฉันเป็คนทำขนมนี้เองเล่อเยียนนึกอยากจะกินเลยขอให้ฉันช่วยทำให้กิน ยังมีส่วนของพวกเธอด้วยนะ มารับไปสิ "หมี่เมี่ยนรีบมาห้ามทัพก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านี้แผนกระชับมิตรที่เล่อเยียนคิดไว้ดูท่าจะพังั้แ่ยังไม่เริ่ม
" อย่าคิดว่าจะเอาขนมมาฟาดหัวกันได้นะ "เหมยเหมยทำเมินขนมแสนหอมนั่นทั้งๆ ที่อยากจะเข้าไปตะคลุบซะเต็มที่
" งั้นฉันเอานะขอบคุณมากนะที่มีน้ำใจวันนี้ฉันคงไม่เข้าครัวแล้วล่ะแค่กินขนมนี่ก็อิ่มแล้วตามสบายเลยนะจ๊ะ "ฮุ่ยหลินรู้ที่จะอยู่ในบ้านหลังนี้ถ้าอยากจะมีของดีๆ อร่อยๆกินไม่ควรจะไปงัดข้อกับเล่อเยียนถึงแม้เธอจะดูเป็คนไม่สนใจใครแต่เื่กินนับว่าเธอใจกว้างมากทีเดียว
" ยัยผู้หญิงเห็นแก่กิน หล่อนไม่ทำอาหารแล้วฉันจะกินอะไรล่ะ "เหมยเหมยยืนย่ำเท้าอยู่กับที่เจ็บใจนักเชียวทำไมคนในบ้านถึงมีแต่คนโง่ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของยัยจิ้งจอกนั่นกันนะ
" ครั้งนี้จะถือว่าเห็นแก่หมี่เมี่ยนที่มีน้ำใจถ้าเป็ของคนอื่นฉันไม่นับแน่นอน " พูดจบเธอคว้าหมับที่จานใส่ขนมใช่แล้วล่ะเธอคว้าไปทั้งจานไม่ได้หยิบเพียงชิ้นเดียวเหมือนกับฮุ่ยหลิน
เมื่อทางสะดวกหม่ายวี่ไท่ที่จัดการกับร่างกายตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงเข้ามาช่วยเปลี่ยนเล่อเยียนให้เธอได้พักมือบ้างเพราะเธอนวดแป้งมาทั้งวัน
สามสาวใช้เวลานึ่งขนมจนล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนก็ทำได้ถึง100 กล่อง เล่อเยียนที่เห็นว่าดึกมากแล้วเธอจึงให้ทั้งสองคนไปนอนเธอจะเก็บล้างอุปกรณ์เองสองสาวไม่อิดออดยวี่ไท่ที่เหนื่อยจากงานในไร่นาทั้งวันเธอล้าเต็มทีแล้วส่วนหมี่เมี่ยนพรุ่งนี้ต้องออกไปทำงานในไร่ก็ต้องนอนพักเอาแรงเช่นกัน
เล่อเยียนที่เก็บกวาดเสร็จก็เข้านอนทำการเก็บขนมเข้าไปในมิติเพื่อคงความสดของขนมรักษาสภาพให้เหมือนเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆเธอนอนไม่หลับแน่ถ้าไม่ได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายว่าแล้วก็เดินไปยังห้องน้ำหลังบ้าน
ฟ่านเหมยเหมยที่จ้องจับผิดทั้งสามคนว่าทำอะไรกันดึกป่านนี้ถึงยังไม่นอนก็ได้แอบย่องเข้าไปในห้องของเล่อเยียนแต่ไม่พบความผิดปกติอะไรจะเจอก็แต่ขนมโก๋แสนอร่อยนี่มีอยู่ 2-3 กล่อง
'จริงๆ แล้วหล่อนไปซื้อมาสินะ เหอะ...ถึงว่าทำไมมันถึงได้ละมุนลิ้นขนาดนั้นคนอย่างหลี่เล่อเยียนไม่มีทางที่จะทำขนมแสนอร่อยนั่นได้ '
เมื่อไม่พบความผิดปกติอะไรเธอก็เข้าห้องไปนอนอย่างสบายใจ
เช้ามาเล่อเยียนและยวี่ไท่ก็รีบทำขนมตกเย็นมาก็ทำอาหารอร่อยๆ เผื่อแผ่ไปยังกาฝากสองคนนั้นด้วยจะได้ไม่พูดมากฮุ่ยหลินนั้นไม่คิดมากมีให้กินก็กินเธอเข็ดกับเื่ที่ก่อไว้ครั้งนั้นเพราะความอดอยากและความริษยาอยากได้ของที่ไม่ใช่ของตัวเองแท้ๆตอนนี้เธอคิดได้แล้วอยู่มีชีวิตให้ครบกำหนดก็พอแล้วถึงแม้ว่าไม่รู้ว่านานแค่ไหนก็ตาม
ถึงแม้ว่าของกินจะช่วยปิดปากของเหมยเหมยได้แต่มันไม่เพียงพอที่จะปิดความอยากรู้อยากเห็นได้พวกนั้นจะกินขนมกันทั้งคืนเชียวหรือจะออกไปก็ไม่กล้าเพราะพวกหล่อนปิดประตูครัวมันต้องมีอะไรสิ่
ทำไมถึงทำตัวมีลับลมคมในเธอไม่มีทางเชื่อว่าเล่อเยียนจะมีน้ำใจโดยไม่หวังผลผู้หญิงคนนี้หมาป่าจิ้งจอกเข้าสิงชัดๆ
รุ่งสางเล่อเยียนออกจากบ้านั้แ่เวลา04.30 น.เธอไม่รอให้หมี่เมี่ยนและยวี่ไท่ตามไปด้วยเพราะมันจะเป็ที่สะดุดตาเกินไปขนม 200 กล่องจะเอาไปยังไงหมดถ้าไม่อาศัยมิติของเธอ
ไม่รอช้าเล่อเยียนรีบเร่งฝีเท้าไปให้ทันเวลาเธอนัดหมายเวลาคือก่อนที่อี้หยางจะเข้างานตอนเช้านั่นคือก่อน 07.30 น.แต่เธอต้องรีบไปหาที่นำขนมออกจากมิติแล้วขนไปที่โรงงานของอี้หยางมันไม่ง่ายเหมือนกับที่แอบขายของในตลาดมืดเลยทำไมหนทางรวยของเธอถึงลำบากเพียงนี้เธอไม่กลัวความลำบากแต่กลัวความลับถูกเปิดเผยมากกว่าเพราะทุกอย่างอยู่ในการควบคุมดูแลของรัฐเธอรีบมากจนไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบสะกดรอยตาม
จะถูกจับได้มั้ยอ่าาใครตามน้องงงงงงงงง
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ❤
3K
