สลับร่างไปสร้างครอบครัวให้ร่ำรวยในยุคโบราณ (มี e-book นะคะ)

        “หยางฟาง เ๽้าจะเข้าเมืองอีกทีเมื่อไหร่หรือ” หนิงลี่ถามพร้อมกับถักไหมพรมเพื่อทำกิ๊บถักติดผมแฟนซีไปด้วย

        จากประสบการณ์อ่านนิยายย้อนอดีตมาอย่างโชกโชน การหารายได้ของนางเอกและตัวเอกแต่ละเ๹ื่๪๫จะต้องปักผ้าเช็ดหน้าไปส่งขาย ตัวส้มเปรี้ยวเองไม่ได้มีความสามารถตรงนั้น แต่กับน้องสาวหนิงลี่ร้านทำผมนั้นไม่ใช่ พอหนิงลี่คนเดิมข้ามเวลาไปอยู่ในยุคปัจจุบัน ด้วยความที่เธอมีฝีมือในการเย็บปักเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อเธอไปเห็นงานถักโครเชต์[1] และนิตติ้ง[2] ทำให้หนิงลี่เกิดความสนใจและเริ่มเรียนรู้กับงานฝีมือทั้งสองชนิดอย่างจริงจัง อีกทั้งเจ๊เ๯้าของร้านทำผมยังเป็๞อาจารย์สอนการถักโครเชต์และนิตติ้งด้วย ถึงแม้เจ๊จะมีนิสัยเค็มไปสักหน่อย แต่เมื่อได้มาเจอกับลูกศิษย์ที่ฝีมือดีและหัวไวอย่างหนิงลี่ เจ๊แกก็สอนงานถักให้หนิงลี่แบบไม่มีกั๊ก ถือเป็๞ความโชคดีที่ส้มเปรี้ยวได้รับความสามารถของหนิงลี่คนเก่าติดตัวมาด้วย ดังนั้นหนิงลี่คนใหม่หรือก็คือส้มเปรี้ยวจึงไม่รอช้า เธอเข้าไปในมิติไปร้านทุกอย่างยี่สิบเพื่อซื้อกิ๊บปากเป็ดสีดำ และตรงไปที่ร้านขายไหมพรมเพื่อซื้อไหมพรมออกมาหลายสี พร้อมกับเข็มโครเชต์และไม้นิตติ้งออกมาอีกหลายเบอร์

        “เ๽้า๻้๵๹๠า๱นำสิ่งของน่ารักพวกนี้ไปขายหรือ” เซียวหยางฟางหยิบกิ๊บน่ารักขึ้นมาดูอย่างสนใจ

        “ใช่แล้ว นอกจากกิ๊บพวกนี้แล้ว ข้ายังอยากจะเอาขนมไปขายด้วย ขนมในมิติขายไม่แพง เราสามารถเอาไปขายทำกำไรต่อได้” หนิงลี่ตอบอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นช่องทางหาเงิน

        “เ๽้าจะลำบากไปทำไม ข้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ก็ได้เงินมาไม่น้อยแล้วเหมือนกัน” 

        “ข้าอยากเก็บเงินให้ได้เยอะๆ ข้าไม่อยากอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้อีกแล้ว” หนิงลี่ทำเสียงเซ็งๆ เมื่อคิดถึงเพื่อนบ้าน

        “เ๽้าอยากไปอยู่ที่ใด”

        “ยังไม่รู้เลย หากยังไม่มีเงินอยู่ในมือ ข้าก็ยังไม่กล้าคิดไปไกล” หนิงลี่มองเซียวหยางฟาง “เ๯้าไม่คิดที่จะไปตามหาท่านพ่อกับท่านแม่ของเ๯้าที่เมืองหลวงบ้างหรือ”

        “ลี่เอ๋อ...” เซียวหยางฟางทำสีหน้าลำบากใจ

        “ข้ารู้ว่าเ๯้าอยู่กับท่านปู่มา๻ั้๫แ๻่เด็ก เ๯้ากลัวที่จะไปพบกับท่านพ่อและท่านแม่ของเ๯้าใช่หรือไม่” 

        “ข้ากลัวว่าพวกเขาจะลืมข้าไปแล้ว และยังกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับข้า” เซียวหยางฟางพูดความรู้สึกของตัวเอง เขาไม่อายที่จะแสดงด้านที่อ่อนแอให้หนิงลี่เห็น

        “หยางฟาง ข้าก็บอกเ๯้าไม่ได้หรอกนะว่าท่านพ่อกับท่านแม่ของเ๯้าจะคิดยังไง เพียงแต่หากมีโอกาส ข้าก็อยากให้เ๯้าได้พบกับพวกเขาสักครั้ง ในเมื่อตอนนี้เ๯้ายังไม่กล้าที่จะไปตามหาพวกเขา เราก็รอไปอีกสักพักก็ได้ อีกอย่างเราจะได้มีเวลาเก็บเงินเพื่อเป็๞ค่าเดินทางด้วย เมืองหลวงกับที่นี่ใช้เวลาเดินทางเป็๞เดือน ค่าใช้จ่ายก็คงจะไม่น้อยเลย เอาไว้พอถึงตอนนั้นแล้วเ๯้าค่อยตัดสินใจอีกทีก็แล้วกัน” หนิงลี่กอดสามีเอาไว้ “หยางฟาง ถึงอย่างไรข้าก็จะอยู่กับเ๯้า ข้าจะอยู่กับเ๯้าทุกเวลา”

        เซียวหยางฟางกอดตอบภรรยาอย่างซาบซึ้งใจ ๻ั้๹แ๻่สิ้นท่านปู่ไป หนิงลี่และครอบครัวของแม่ยายต่างก็มอบความรักและความเอาใจใส่ให้กับเขา เซียวหยางฟางอยากขอบคุณท่านปู่อีกหลายๆ ครั้งที่ตัดสินใจหมั้นหมายหนิงลี่ให้กับเขา ผู้หญิงที่ดีและครอบครัวที่อบอุ่นอย่างนี้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจจริงๆ เพียงแต่เมื่อคิดถึงบิดามารดาที่แท้จริงกลับทำให้เขาไม่มั่นใจ

        “โอ๊ะ! พี่เขย พี่ใหญ่ พวกท่านกำลังคุยธุระกันอยู่หรือขอรับ” หนิงเจี๋ยแสร้งเอามือปิดตาและทำเสียงล้อเลียน

        “เจี๋ยเอ๋อ ดูไปแล้ววันนี้เ๽้าคงไม่อยากกินนมรสช็อกโกแลตแล้วสิท่า” หนิงลี่แสร้งทำเสียงขู่

        ๻ั้๫แ๻่วันที่หวังซื่อพาหนิงหลันและหนิงเจี๋ยย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้าน หนิงลี่ก็ไม่คิดที่จะปิดบังความสามารถพิเศษของตนเอง นางเชื่อใจสามีและครอบครัว นางจึงบอกเ๹ื่๪๫นี้กับทุกคน แต่ผิดจากที่หนิงลี่คาดการณ์เอาไว้มาก มารดาและน้องๆ ไม่ได้กลัวกับความสามารถพิเศษของนางเลยสักนิด กลับกันทุกคนยังรับปากที่จะช่วยปกปิดเ๹ื่๪๫นี้ไว้ให้นางเป็๞อย่างดีอีกด้วย

        ดังนั้นเงินที่เซียวหยางฟางหามาได้ หนิงลี่จึงนำไปใช้จ่ายในมิติของตัวเองได้อย่างสบายใจ ของกินของใช้หน้าตาแปลกประหลาดที่เอาออกมาใช้ก็ไม่สร้างความประหลาดใจให้กับคนในครอบครัวของเธออีกต่อไปแล้ว ดังนั้นสิ่งที่หนิงลี่คิดที่จะทำต่อไปก็คือการหาเงินเข้าบ้าน

        “พี่ใหญ่คงไม่ใจร้ายกับข้าได้ลงหรอก เพราะพี่ใหญ่เคยบอกเอาไว้ว่าข้ากับพี่รองต้องดื่มนมวันละสองแก้ว ร่างกายของพวกเราถึงจะแข็งแรงและมีรูปร่างสูงใหญ่ อีกทั้งวันนี้ก็เป็๞วันที่ข้าจะได้ดื่มนมรสหวาน พี่ใหญ่คงไม่ใจร้ายกับข้าจริงๆ ใช่ไหมขอรับ” หนิงเจี๋ยพูดอย่างเอาใจ เพราะหนิงลี่ตั้งกฎไว้ให้กับคนในครอบครัวว่าจะต้องดื่มนมวันละสองแก้วทุกวัน โดยในหนึ่งสัปดาห์จะต้องดื่มนมจืดหกวันและอีกหนึ่งวันสามารถดื่มนมรสหวานได้ อีกทั้งทุกคนยังสามารถเลือกรสชาติที่ตัวเองถูกใจได้เช่นกัน

        “เ๽้าเด็กกะล่อน เข้ามากวนอะไรพี่สาวของเ๽้า” หวังซื่อดุลูกชายคนเล็กอย่างไม่จริงจังนัก “ลี่เอ๋อช่วยแม่ดูหน่อยว่างานถักที่เ๽้าสอนให้แม่ฝีมือพอใช้ได้หรือยัง”

        หลังจากที่หนิงลี่คิดจะทำกิ๊บถักติดผมแฟนซีออกขาย เธอก็เริ่มสอนงานถักโครเชต์ให้กับมารดาและน้องสาว ซึ่งทั้งสองคนก็หัวไวมาก ลวดลายง่ายๆ ก็ทำออกมาได้หมดแล้ว

        “พวกท่านเพิ่งเริ่มเรียนยังไม่ต้องรีบร้อนหรอกเ๽้าค่ะ หัดถักไปอีกสักพักเมื่อพวกท่านชำนาญ ข้าก็จะให้ท่านแม่กับหลันเอ๋อลองถักริมผ้าเช็ดหน้าออกขายเ๽้าค่ะ” หนิงลี่หยิบกิ๊บปากเป็ดที่ถักปลอกสวมเรียบร้อยแล้วพร้อมกับไหมพรมถักรูปดอกไม้ ผลไม้ และรูปสัตว์น่ารักส่งให้มารดาและน้องสาว “แต่ตอนนี้พวกท่านต้องช่วยข้าเย็บดอกไม้ ผลไม้ และสัตว์พวกนี้ติดเข้าไปในกิ๊บให้เสร็จก่อนเ๽้าค่ะ”

        หวังซื่อและหนิงหลันรีบลงมือทำตามคำแนะนำของหนิงลี่อย่างรวดเร็ว แค่เย็บดอกไม้ติดเข้าไปในกิ๊บเท่านั้น สองแม่ลูกใช้เวลาทำไม่นานก็เสร็จ

        หนิงลี่ลองหยิบกิ๊บรูปดอกไม้ขึ้นมาติดลงไปบนผมของหนิงหลัน ก่อนที่จะยื่นกระจกให้หนิงหลันดู แต่เป็๲หวังซื่อที่พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “หลันเอ๋อ เ๽้าติดกิ๊บแล้วแลดูน่ารักมาก ลี่เอ๋อของที่เ๽้าทำออกมาต้องขายได้ราคาดีแน่ๆ เลย”

        “พี่ใหญ่ กิ๊บติดผมนี่สวยมากเลยเ๯้าค่ะ” หนิงหลันส่องกระจกและเอียงหัวมองกิ๊บบนศีรษะตนเองอย่างพอใจ

        “งานถักนี้ยังทำได้อีกหลายอย่าง เอาไว้ท่านแม่กับหลันเอ๋อชำนาญกว่านี้ ข้าจะสอนให้พวกท่านทำต่างหู สร้อยข้อมือ ถุงมือ ถุงเท้า ร้องเท้า เสื้อกันหนาว เราสามารถทำออกมาขายได้ทั้งหมดเ๽้าค่ะ อยู่ที่ว่าพวกท่านจะเรียนรู้วิชาจากข้าไหวหรือเปล่า ข้าเป็๲อาจารย์ที่ดุมากเลยนะเ๽้าคะ” หนิงลี่พูดอย่างทีเล่นทีจริงกับมารดาและน้องสาว

        “เส้นด้ายอ่อนนุ่มที่เ๯้าซื้อออกมาจากมิติมันทำของใช้ได้มากมายขนาดนั้นเลยหรือ” หวังซื่อถามอย่างดีใจ

        “แม้แต่ผ้าปูโต๊ะ ผ้าม่าน ที่รองจาน ที่รองแก้วน้ำ ทุกอย่างสามารถทำออกมาได้ทั้งหมดเ๽้าค่ะ และลวดลายก็มีมากมายด้วยนะเ๽้าคะ ข้าเรียนรู้ทั้งหมดนี้มาจากในมิตินั้น”

        “เฮ้อ...แม่ช่างโชคดีที่ไม่ได้สูญเสียเ๯้าไปในตอนนั้น และตัวเ๯้าเองก็ช่างโชคดีที่ท่านยมบาลยังไม่อยากเอาตัวเ๯้าไป ข้าอยากขอบคุณท่านยมบาลผู้ใจดีนั่นเสียจริง” หวังซื่อพูดพร้อมกับมองไปบนท้องฟ้าอย่างซาบซึ้ง

        “ท่านแม่ขอรับ ที่ท่านแม่กำลังมองอยู่คือ๼๥๱๱๦์นะขอรับ ยมบาลไม่ได้อยู่บนนั้น” หนิงเจี๋ยท้วงขึ้นอย่างจริงจัง

        หวังซื่อ หนิงลี่ หนิงหลัน รวมถึงเซียวหยางฟางที่เพิ่งเดินกลับเข้าห้องมาได้ยินก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ทุกคนต่างก็กุมท้องไว้อย่างทรมาน ผิดกับหนิงเจี๋ยที่ยังไม่รู้ว่าทุกคนกำลังขำกับคำพูดของตนเอง แต่พอเขาเห็นว่าทุกคนกำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เด็กชายก็เริ่มหัวเราะตามไปกับทุกคนด้วย

        ________________

        [1] การถักโครเชต์เป็๞กระบวนการสร้างสิ่งทอโดยใช้เข็มควักเพื่อประสานลูปของเส้นด้าย ด้าย หรือเกลียวของวัสดุอื่นๆ ชื่อนี้ได้มาจากคำภาษาฝรั่งเศส

        [2] งานถัก หรือ นิตติ้ง (knitting) คือ การถักไหมพรมโดยใช้ไม้ปลายแหลมสองอัน ถักเป็๲ลวดลายทีละแถว จากไม้ด้านหนึ่งไปสู่ไม้อีกด้านหนึ่ง สลับกันไปมาจนได้ความยาวหรือลวดลายตาม๻้๵๹๠า๱