ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        สายตาของเฮ่อเจี้ยนหมิงที่มองมา ทำให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้ได้ทันทีว่าชายผู้นี้กำลังคิดจะก่อเรื่องอย่างแน่นอน

        มุมปากของเธอจึงยกขึ้นเล็กน้อย เธอกอดอกและยืนพิงประตู "เรื่องนั้นน่ะ ฉันทำได้อยู่แล้ว แต่นายอาจจะต้องจ่ายแพงหน่อยนะ"

        "เช่น...จ่ายให้ฉันสักร้อยสองร้อยหยวน ฉันอาจจะพิจารณายอมรักษาให้นายก็ได้นะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทางของเฮ่อเจี้ยนหมิงก็รู้ว่าเขาไม่หวังดี เธอจึงไม่มีทางปล่อยให้เขาได้สมหวังอยากแน่

        "ต่งเสี่ยวเสี่ยว" เฮ่อเจี้ยนหมิงกัดฟันกรอด แต่ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้น เมื่อคิดแผนการดีๆ ออก "เอาอย่างนี้ไหม เราสองคนไปคุยกันเป็นการส่วนตัว ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"

        "ไม่ได้!"

        ฉินไห่หยางเป็นคนแรกที่ขวางเอาไว้ ฉินไห่เยว่ก็วิ่งเข้ามา พวกเขากางแขนออกยืนขวางอยู่ตรงหน้าต่งเสี่ยวเสี่ยว

        เห็นสองคนนั้นทำแบบนี้ แน่นอนว่าเฉินเฉินต้องตามมาด้วย

        ตอนนี้พวกเขาสามคนเป็นแนวร่วมเดียวกันแล้ว

        "ไม่เป็นไร แม่จะคุยกับเขาเอง" มุมปากของต่งเสี่ยวเสี่ยวกระตุกยิ้ม จังหวะที่เธอสบตากับฉินไห่หยาง แววตาของเธอก็ดูจะมีบางอย่างแอบแฝง

        ฉินไห่หยางจึงตัดสินใจเลือกที่จะเชื่อใจเธอ

        เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมา ต่งเสี่ยวเสี่ยวทำตัวดีขึ้นมาก และก็ไม่ได้ติดต่อกับเฮ่อเจี้ยนหมิงอีกเลย

        ความคิดของเขาที่มีต่อต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

        อย่างที่ฉินซู่เคยบอกไว้ ถึงเขาจะไม่อยากเรียกต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยคำเรียกนั้น แต่ถ้าไม่เชื่อใจเธอเลยก็ดูจะมากเกินไปหน่อย

        "ก็ได้ แต่ห้ามไปไกลนะครับ" ฉินไห่หยางเชิดหน้าขึ้น ถ้าไปไกลเกินกว่าที่พวกเขาจะมองเห็นได้ แล้วเกิดเฮ่อเจี้ยนหมิงทำอะไรไม่ดีขึ้นมาอีกล่ะ

        เขายังจำเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาได้ดี

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังมีรอยแผลเป็นอยู่ที่มืออยู่เลย

        เธอสามารถรักษารอยแผลเป็นนั้นได้ แต่เพราะเธอวุ่นวายมากเกินไปจนไม่มีเวลาทำ

        ฉินไห่หยางจำได้ทั้งหมด

        ทั้งสองคนเดินห่างออกไปเพื่อคุยกัน เฮ่อเจี้ยนหมิงลดเสียงลง "ขอแค่เธอช่วยฉันในครั้งนี้ หลังจากที่ฉันกลับมาจากในเมือง ฉันจะซื้อของดีๆ มาให้เธอแน่นอน"

        ฮึ!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงกับพูดไม่ออก มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อย

        เธอคิดว่าเฮ่อเจี้ยนหมิงจะมีข้อเสนอดีๆ อะไรซะอีก ที่ไหนได้ กลับใช้ไม้นี้อีกแล้ว

        เขาคิดจริงๆ เหรอว่าเธอยังเป็นต่งเสี่ยวเสี่ยวคนเดิม?

        "ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ" เฮ่อเจี้ยนหมิงพูดด้วยท่าทางจริงจัง พร้อมกับทำหน้าเคร่งขรึม "ถึงเธอจะทำเรื่องแย่ๆ กับฉันไว้ตั้งเยอะ แต่ฉันไม่เคยโกรธเธอเลยนะ"

        ตอนนี้ ต่งเสี่ยวเสี่ยวแทบจะอดใจไม่ไหว

        เธออยากจะปรบมือให้เขา

        อยากจะปรบมือให้กับความน่ารังเกียจของผู้ชายคนนี้

        "เชื่อฉันสิ" เฮ่อเจี้ยนหมิงเงยหน้าขึ้น เขามองไปที่ใบหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยว ทำท่าทางเหมือนคนกำลังมีความรัก "เรื่องในอดีต ฉันไม่ถือสาอะไรแล้ว ขอแค่เธอรักษาฉันให้หายดี แล้วหลังจากนี้..."

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหาวออกมา คำพูดพวกนั้นมันน่าเบื่อจริงๆ

        เธอเอามือกอดอก และทำสีหน้าดุดัน "นายคิดว่านายมีอะไรที่เทียบกับฉินซู่ได้งั้นเหรอ?"

        "นายหล่อกว่าเขา หรือว่าแข็งแรงกว่าเขาเหรอ?"

        "พูดตามตรงนะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวตบหน้าผากตัวเอง "ถ้าสมองฉันยังมีปัญหาอยู่เหมือนเดิม ฉันคงจะเชื่อคำพูดหลอกลวงของนายไปแล้ว"

        "เลิกพูดพล่ามสักที!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่เกรงใจอีกต่อไป เธอยื่นมือออกไป "ร้อยหยวน ถ้านายอยากรักษาก็ไปหาเงินมาให้ฉัน แล้วเจอกันที่บ้านหมอหลี่"

        "ถ้าไม่อยากรักษา ก็แล้วแต่"

        พูดจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็หันหลังกลับไปอย่างผู้ชนะ เธอโบกมือลาเฮ่อเจี้ยนหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยรอยยิ้ม

        แล้วจูงมือเด็กทั้งสามคนกลับบ้าน

        ระหว่างทางกลับบ้าน เธอก็ยังตบไหล่เด็กทั้งสามคนเบาๆ "หลังจากนี้เจอคนแบบนี้ พวกลูกต้องรีบบอกแม่นะ ไม่ต้องไปสนใจเขา ถ้าเกิดโดนเขากัดเข้าให้ มันจะซวยเอานะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเปรียบเทียบเฮ่อเจี้ยนหมิงกับหมา

        เฮ่อเจี้ยนหมิงโกรธจนแทบคลั่ง รีบกลับไปวางแผนกับแม่ทันที

        จะพลาดโอกาสนี้ไปไม่ได้ แต่ถ้าจะให้พวกเขาใช้เงินมากมายขนาดนั้น...

        พอกลับเข้าไปถึงในบ้าน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเตรียมจะทำอาหาร เฉินเฉินก็ดึงชายเสื้อของเธอเอาไว้ ก้มหน้าก้มตาพูดว่า "น้าต่งครับ กระเป๋าเล็กๆ ที่ผมเอามาจากบ้านหายไปครับ ข้างในมีเครื่องรางที่ย่าซื้อให้ แล้วก็มีเงินติดตัวนิดหน่อย"

        "หาไม่เจอตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ"

        เฉินเฉินทำตัวเหมือนเด็กที่ทำความผิด เขาดึงชายเสื้อของต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้ ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

        "เครื่องรางนั้นย่าของผมตั้งใจไปขอมา แถมยังทำจากทองอีก ผม..." เฉินเฉินพูดไม่ออก น้ำตาก็ไหลพรากๆ ออกมา

        เพราะเป็นเด็กที่ได้รับการดูแลอย่างดีมาตั้งแต่เล็ก พอเจอเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ก็รู้สึกเสียใจมากกว่าปกติ

        โชคดีที่คุณย่าของเขาสอนมาดี อย่างน้อยก็ยังกล้าที่จะบอกต่งเสี่ยวเสี่ยว 

        "น้าจะช่วยหาให้นะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวเอามือนวดขมับเบาๆ จากนั้นย่อตัวลง เพื่อถามรูปร่างของกระเป๋า

        เธอถามเขาจนแน่ใจแล้ว ก็เอามือลูบหัวเขาเบาๆ "น้าจะช่วยหา อย่าห่วงไปเลย ถ้ามีอะไร น้าจะอธิบายให้ย่าของหนูฟังเอง"

        เฉินเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่พูดอะไร

        "พวกเราไปเล่นกันดีไหม?" ฉินไห่หยางเสนอตัว "ไม่ใช่ว่าใครจะทำแบบนี้ก็ได้นะ ฉันกับเถียหนิวสนิทกันมากเลย พวกเราไปจับกุ้งกันดีไหม?"

        เด็กๆ น่ะ มีเรื่องให้กังวลใจแค่พักเดียวเท่านั้น เดี๋ยวก็ลืมแล้ว

        ไม่นาน เฉินเฉินก็ออกไปวิ่งเล่นอย่างมีความสุข

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหุงข้าว แล้วก็ทำผักสดหลายๆ ชนิดมาทำ จนกลายเป็นอาหารสามอย่างและซุปหนึ่งอย่างแสนอร่อย

        เธอกำลังจะเรียกเด็กๆ ทั้งสามคนกลับมากินข้าว

        พอเปิดประตูออกมา ป้าหลิวก็ยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าของเธอค่อนข้างร้อนรน

        ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร ป้าหลิวก็แทรกตัวเข้ามาข้างใน รีบปิดประตูลง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทีของป้าหลิวก็งงไปหมด เธอยืนอยู่หลังประตู ได้แค่กะพริบตาปริบๆ "ป้าเป็นอะไรไปคะ?"

        ป้าหลิวดึงมือของต่งเสี่ยวเสี่ยวเข้าไปในครัว หยิบกระเป๋าเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เธอเก็บสิ่งนี้เอาไว้ให้ดีๆ หลังจากนี้เธอหาคนอื่นมาทำอาหารให้ฉินซู่กับพวกเด็กๆ กินเถอะ ป้าคงมาไม่ได้แล้ว"

        "อีกอย่าง...ครั้งหน้าซื้อของเยอะขนาดนี้ก็ระวังตัวด้วยนะ"

        ป้าหลิวพูดจบก็รีบจากไป ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองกระเป๋าเล็กๆ ในมือ มันคือกระเป๋าที่เฉินเฉินบอกว่าหายไป

        เมื่อคืนนี้?

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน แล้วก็เข้าใจในทันที

        นี่มัน...

        "ป้าคะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบวิ่งตามออกไปดึงตัวป้าหลิวไว้ "ลูกสะใภ้ของป้า พวกเขา..."

        "แม่!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังพูดไม่ทันจบ เสียงก็ดังมาจากบ้านข้างๆ ป้าหลิวรีบสะบัดมือของเธอออก แล้วรีบกลับไปที่บ้าน

        "ทำไมยังไม่ทำอาหารอีก?" หลี่ไฉ่เฟิ่งเตะก้อนหินในลานบ้าน "ทำไมถึงได้ชักช้าขนาดนี้ อยากจะให้พวกเราอดตายหรือไง?"

        "นั่นสิ" หลี่หวานอกจากจะไม่ช่วยแม่ของตัวเองแล้ว ยังพูดจาแดกดันอยู่ข้างๆ "คราวหน้าถ้าผมกับไฉ่เฟิ่งออกไปข้างนอก แม่ก็ทำอาหารรอไว้ที่บ้าน พวกเรากลับมาจะได้กินกับข้าวร้อนๆ กัน"

        ทั้งสองคนออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า

        พวกเขาจะเอาของเมื่อคืนไปขายในช่วงเที่ยง เพราะถ้าเก็บเอาไว้นาน ก็ยิ่งไม่ปลอดภัย

        "จะไปเดี๋ยวนี้แหละ" เสียงของป้าหลิวเบาลง ต่งเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามฟังแล้วรู้สึกไม่ดี

        เธอทำได้แค่ถอนหายใจ แล้วก็ปิดประตู เรียกเด็กๆ กลับมากินข้าว

        เด็กทั้งสามคนเล่นกันจนเหมือนลูกลิงเปื้อนโคลน ระหว่างทางที่จูงมือพวกเขาเดินผ่านหน้าบ้านหมอหลี่ ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็คิดว่าจะเข้าไปซื้อลูกกระวานสักหน่อย เมื่อวานเธอได้เนื้อสดมา เลยอยากจะเอามาทำพะโล้

        "หมอหลี่..." ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดพลางเดินเข้าไปข้างใน แต่พอหันกลับไปก็พบว่ามีชายชราวัยสี่สิบกว่านั่งอยู่ตรงนั้น

        "น้องสาว มีอะไรหรือเปล่า?"