เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้เอกลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเ็ปก็เริ่มโจมตีเขาทันที
"โอยยย ทำไมเจ็บขนาดนี้"
ความเจ็บปวดทำเอาน้ำตาเล็ด บนลำตัวของเขาเปลือยเปล่าและถูกพันด้วยผ้าพันแผลหลายชั้นจนเกือบกลายเป็นมัมมี่ เลือดสีแดงซึมออกมาจากใต้ผ้าพันแผล
"นึกว่าจะตายซะแล้ว"
ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอกในขณะเดียวกันหญิงชราก็เข้ามาพร้อมกับอาหาร
"ตื่นแล้วรึดื่มนี่เข้าไปซะจะได้หาย"
หญิงชรายื่นยาเวทรักษาระดับกลางให้เอก เขารับมาแต่โดยดีจากนั้นก็ยกดื่มอย่างไม่เกรงใจ
"ขอบคุณครับ"
"ไม่เป็นไร โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญไม่อย่างนั้นคงไม่มีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาอีก"
หญิงชราหัวเราะชอบใจ เอกได้แต่ฝืนหัวเราะและคิดในใจว่า 'ใครกันล่ะที่ทำให้ผมเกือบตาย'
ในตอนนั้นเองภารกิจก็ปรากฏออกมาจากนั้นก็แตกสลายกลายเป็นฝุ่นละอองสีเขียวแล้วลอยเข้าไปในตัวชายหนุ่ม เป็นสัญญาณภารกิจสำเร็จ เขาถอนหายใจเบาๆ
"มีอะไรงั้นรึ ถึงได้ทำหน้าแบบนั้น?"
ดูเหมือนว่าหญิงชราจะมองไม่เห็นใบภารกิจทำให้เอกรู้ว่าไม่มีใครเห็นนอกจากตัวเขา
"เอ่อ เปล่าครับ" เอกยิ้มและเกาหัว
"งั้นก็กินอะไรสักหน่อย ระหว่างที่เธอหลับท้องของเธอมันประท้วงทุกชั่วโมง"
เอกหน้าแดงด้วยความอายและฝืนยิ้มกลบเกลื่อน เขารับถ้วยข้าวต้มหอมกรุ่น แล้วกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหยและท้องก็เริ่มประท้วงอีกครั้ง
"หลังจากกินเสร็จแล้วก็แต่งตัวซะ ฉันเตรียมชุดไว้ให้แล้วน่าจะพอดีแล้วออกมาข้างนอก เดี๋ยวจะพาเดินชม"
หญิงชราเอ่ยและลุกขึ้น
"เดี๋ยวก่อนครับ...ผมชื่อเอก"
"โอ้ ลืมแนะนำตัวไปเลยเรียกยายแก่คนนี้ว่า ป้าแช่ม ก็แล้วกัน"
หญิงชราเอ่ยจบก็เดินออกไปจากห้อง ปล่อยเอกกินข้าวต้มอย่างมูมมาม
"ไม่ได้กินอะไรดีๆแบบนี้มานานแค่ไหนกันนะ"
เวลาผ่านไปเรื่อยๆราวสิบนาทีชายหนุ่มก็เดินออกมาจากบ้านพร้อมกับชุดใหม่
"ใส่สบายดี" เอกพึมพำเบาๆ
ป้าแช่มเดินนำเอกไปในตรอกแห่งหนึ่งซึ่งเป็นทางตัน เธอนำกุญแจขึ้นสนิมเก่าๆแล้วจิ้มลงไปที่กำแพง ปลายกุญแจทะลุเข้าไปในกำแพงอย่างพิศวง และเอกก็ยืนดูด้วยความสนใจ
ป้าแช่มบิดข้อมือเล็กน้อยกำแพงพลันส่งเสียงร้องจากนั้นก็ส่องแสงสว่างแล้วกลืนกินทั้งคู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย
"ยินดีต้อนรับสู่ นครรัตนา หรือเรียกอีกอย่างว่า ตลาดมืด"
เอกเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น เสียงกล่าวของป้าแช่มไม่ได้ทำให้เขาสนใจเสียงของเธอ
นครรัตนาแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความมืด แสงสว่างทุกที่มาจากเทียนและตะเกียงโบราณ สัมผัสได้ถึงความลึกลับจากที่แห่งนี้
ที่แห่งไม่มีเวลากลางวัน ตึกราบ้านช่องเรียงไปตามพื้นที่เหมือนถูกจัดตำแหน่งเอาไว้ บ้านเรือนก็ส่วนบ้านเรือน ตลาดก็ส่วนตลาด เป็นต้น
เอกเดินตามป้าแช่มพร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ ผู้คนแห่งนี้ล้วนมากหน้าหลายตาแต่คนที่อาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ไม่มีใครสักคนที่อดอยาก เหมือนป้าแช่มจะรู้ในความคิดของชายหนุ่มจึงกล่าวออกมาว่า
"ถ้าทุกคนที่นี่อดอยากแล้วจะเรียกเมืองนครรัตนาแห่งนี้ว่าตลาดมืดได้ยังไง"
ป้าแช่มสื่อความหมายให้เอกเข้าใจ เธอหมายความว่าเมืองรัตนาแห่งนี้ มีของลึกลับหายากและมีราคาแพงนับไม่ถ้วน มันก็ต้องแน่นอนว่าที่แห่งนี้มีแต่คนรวยทั้งสิ้น
"เอ้านี่...เธอก็เดินดูด้วยตัวเองแล้วกัน เดี๋ยวป้าไปจัดการธุระก่อน"
ป้าแช่มนำถุงหนังใส่เงินเต็มถุงให้เอกพร้อมกับเดินจากไป ปล่อยเอกยืนงงงันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินดูด้วยความสนใจ
เขาเดินผ่านจุดของบ้านเรือนไปก็พบกับตลาดสดที่รวบรวมของกินต่างๆนาๆ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อปีศาจ พืชผักแปลกตาแม้กระทั่งลูกตามนุษย์ใส่โหลก็มี ทำเอาเอกเบะปากรีบเดินจากไป
ในขณะนั้นเองชายหนุ่มก็ได้กลิ่นหอมลอยมาจากร้านหนึ่ง เขารีบเดินไปหาทันทีก็พบว่าเป็นร้านย่างทั่วๆไป เอกกวาดตามองก็เห็นลูกชิ้น 3 ลูกเสียบไม้กำลังถูกย่างบนเตา
"ลุงครับไอ้นี่มันคืออะไร กลิ่นหอมจัง"
ชายวัยกลางคนมองหน้าชายหนุ่มแล้วกล่าวอย่างเป็นมิตร
"อ้อ นี่คือลูกชิ้นปีศาจปูกล้ามโต"
เอกได้ยินก็ทำสีหน้าตื่นตะลึง ปีศาจปูกล้ามโตมันเป็นปีศาจระดับผู้ฝึกเวทขั้น 2 ถึงแม้เขาจะเคยได้ยินมาว่าปีศาจบางชนิดสามารถกินได้ก็ตาม อย่างไรก็ตามมันดูน่าอร่อยจริงๆ
"ไม้ละเท่าไหร่อะครับ"
ชายหนุ่มถามด้วยความตื่นเต้นเพราะเขาไม่เคยกินเนื้อปีศาจมาก่อนน่าจะอร่อยไม่เบา
"ไม้ละ 100 เคก"
เอกได้ยินก็ตกใจและร้องเฮ้ยออกมาไม่ทันตั้งตัว แค่ลูกชิ้นไม้เดียวราคา 100 เคก มันจะบ้าเกินไปแล้ว
"ทำไมมันแพงจังอะครับ"
"แพง? นี่ไอ้หนุ่ม เอ็งคิดว่าสามารถหาเนื้อปีศาจที่กินได้ง่ายๆเหรอ?"
ราคาขนาดนี้สามารถซื้อยาเวทรักษาระดับต่ำได้ถึง 2 ขวดเลยทีเดียว ชายหนุ่มอยากกินมากจึงนึกได้ว่ามีเงินที่หญิงชราทิ้งไว้ให้ เมื่อเขาเปิดถุงออกก็พบเหรียญมากมายและบนเหรียญถูกเขียนชัดๆว่า 100 แต่มันมีมากมายขนาดนี้ถ้าเดาจากทางสายตาแล้วรวมๆน่าจะประมาณไม่ต่ำกว่า 3,000 เคกเลยทีเดียว
"คุณป้าแกจะรวยไปไหน?" เอกบ่นพึมพำ
ในเมื่อป้าแช่มทิ้งเงินไว้ให้เขาใช้ เขาก็ไม่เกรงใจและซื้อลูกชิ้นสุดแสนจะแพงมา 3 ไม้ราดด้วยน้ำจิ้มซึฟู๊ดแสนอร่อย
เอกเดินไปตามทางก็พบกับโรงประมูลขนาดใหญ่และได้ยินเสียงดังมาจากด้านในดูเหมือนกำลังประมูลอะไรกันอยู่ ด้วยความสงสัยจึงคิดจะเข้าไปดูเสียหน่อย
เมื่อเข้ามาได้แล้วชายหนุ่มก็บ่นออกมา
"บ้าเอ้ย แค่ค่าเข้ายังแพงตั้ง 200 เคก มันจะขูดเลือดขูดเนื้อไปไหน"
อย่างไรก็ตามเขาก็มาถึงห้องประมูลจากนั้นก็ไปนั่งดูการประมูลด้วยความสนใจ
"500,000!! ขาย"
ชายแต่งตัวเป็นทางการยืนกลางเวทีเคาะค้อนไม้ลง 3 ครั้งแล้วเอ่ย ของชิ้นนั้นที่ประมูลคือดาบเล่มหนึ่งลวดลายของมันถูกลงด้วยอาคมเวทมนต์ระดับต่ำทอประกายสีเงินแวววาว
"ดาบอะไรเนี่ยซื้อบ้านได้เลยนะเฮ้ย" เอกอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึง
3K
