เมื่ออิ้นถังออกมาจากห้องหนังสือ เป็ครั้งแรกที่เขาเพิกเฉยต่อเสียงเรียกขององค์ชายอิ้นซื่อขณะพาองค์ชายไปตำหนักอี้คุนเพื่อคารวะอี้เฟย
“พี่เก้าท่านทะเลาะกับพี่แปดหรือ” อิ้นเอ๋อผู้ไม่แยแสกับสิ่งใดและมักติดตามอิ้นถังอยู่เสมอเอ่ยถาม สำหรับอิ้นเอ๋อแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอิ้นซื่อนั้นไม่ได้ดีนักแต่เพราะว่าอิ้นถังกับอิ้นซื่อนั้นสนิทสนมกันจึงทำให้เขาและอิ้นซื่อจำต้องดีกันไปด้วย
แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะเป็องค์ชายเหมือนกันแต่ก็ยังคงมีความแตกต่างในหมู่พี่น้องอยู่ อิ้นเอ๋อเป็โอรสของสนมผู้สูงศักดิ์ สถานะเป็รองเพียงองค์รัชทายาท ดังนั้นไม่ว่าเขาจะมีนิสัยซื่อตรงเพียงใดก็ไม่มีวันยอมลดตัวลงก้มหัวให้กับอิ้นซื่อที่มีสถานะต่ำกว่าอย่างแน่นอน
ท้ายที่สุดแล้ว การก่อตัวของสิ่งที่เรียกว่า ‘สามเหลี่ยมเหล็ก’[1] ของอิ้นถังและคนอื่นๆ นั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าสิ่งที่เรียกว่าความผูกพันในวัยเยาว์เท่านั้นไม่ได้เกิดจากความเข้าใจหรือเป็อันหนึ่งอันเดียวกันหากไม่ใช่เพราะเคยพบเจอสิ่งต่างๆ ร่วมกันสามเหลี่ยมเหล็กนี้ก็เป็เพียงเื่ผิวเผินเท่านั้น
“ไม่ข้าแค่ไม่อยากคุยกับเขาในตอนนี้" อิ้นถังมีอี้เฟยฟูมฟักมาั้แ่ยังเด็ก แม้จะไม่ได้เป็ที่โปรดปรานเท่าองค์รัชทายาทแต่เพราะมีพระมารดาเป็ที่รักขององค์ฮ่องเต้ ดังนั้นเขาจึงได้รับความรักใคร่จากฮ่องเต้คังซีมากกว่าโอรสองค์อื่นๆเช่นนี้แล้วเขาจะทนให้ผู้อื่นมาหารังแกได้อย่างไร
“โอ้!นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันคนที่อยากทำดีกับพี่แปดก็คือท่าน คนที่ไม่อยากดีกับพี่แปดตอนนี้ก็ยังเป็ท่านอีกพี่เก้า เกิดอะไรขึ้นกันแน่” อิ้นเอ๋อเกาหลังหัวของตน รู้สึกว่าเขาไม่เข้าใจอะไรเอาเสียเลย
อิ้นถังหยุดเดินดวงตาเหม่อมองไปยังกำแพงวังที่ทอดยาว ในใจเต็มไปด้วยความอึดอัดคับข้อง เขาเกลียดการทรยศของอิ้นซื่อ เกลียดที่ตนเองถูกหลอกใช้เกลียดที่กลายเป็คนโง่เขลา หลายปีที่ผ่านมาเพียงเพราะอิ้นซื่อเคยปกป้องเขาจากองค์รัชทายาท เขาจึงยอมทำทุกอย่างให้กับอีกฝ่ายทว่าสุดท้ายกลับได้ผลลัพธ์เช่นนี้
ในอดีต มารดาของเขาเคยบอกว่าไม่ควรดูแคลนผู้ใดในวัง แม้เพียงเป็เด็ก ก็ย่อมมีเล่ห์เหลี่ยมกลอุบายหากใครไม่ระวังก็อาจถูกหลอกลวงได้ บัดนี้คิดๆ แล้วก็เป็เช่นนั้นมิใช่หรือ
เหลียงกุ้ยเหริน[2]มีภูมิหลังต่ำต้อย แม้แต่จะดูแลตัวเองยังทำไม่ได้ไม่ต้องพูดถึงการดูแลบุตรชายอย่างอิ้นซื่อที่ยิ่งไม่อาจทำได้ ส่วนฮุ่ยเฟยก็มีอิ้นถีเป็บุตรชาย ดังนั้นนางจึงไม่ค่อยสนใจอิ้นซื่อที่เพียงอาศัยอยู่ด้วยกันเท่านั้นเมื่อพิจารณาดูแล้ว การตบหนึ่งฝ่ามือของเขา แลกกับมิตรภาพของอิ้นถังยังไม่พอต้องแลกกับบารมีของอี้เฟยที่คอยคุ้มครองพวกเขาแม่ลูกอีกด้วย
“น้องสิบ ถ้าคนรอบข้างเอาเปรียบเ้า เ้าจะทำอย่างไร”
"ข้าจะทำอะไรได้อีก ข้าต้องสะสางน่ะสิ!”
"นั่นถูกต้องใช่หรือไม่”
“แน่นอน” อิ้นเอ๋อเห็นว่าคนข้างกายกำลังมีปัญหาจึงอดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม “หากบ่าวประเภทนี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม คนพวกนี้ก็จะใจกล้ามากขึ้นหากยังปล่อยให้หลงระเริงไปอีกก็จะกลายเป็ปัญหาใหญ่ในภายหลังได้”
อิ้นถังหันหลังกลับ มองผ่านอิ้นเอ๋อไปยังอิ้นซื่อที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล น่าแปลกว่าความโกรธที่เขารู้สึกก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะหายไปแล้วและกลับมามีอารมณ์สงบเยือกเย็นเช่นเดิม
เื่บางเื่ก็ไม่ได้ทนทานต่อการตรวจสอบและสิ่งที่อิ้นเอ๋อเข้าใจ เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
"น้องเก้าข้าทำอะไรผิดถึงทำให้เ้าโกรธ" อิ้นซื่อเดินไปหาอิ้นถังอย่างกระวนกระวายก่อนถาม
"ไม่พี่แปดไม่ได้ทำสิ่งใดผิด เป็ข้าเองที่ไม่ลืมตามองคนรอบตัวให้ชัดเจน" อิ้นถังเอ่ย ริมฝีปายกขึ้นอย่างประชดประชัน
เมื่อเห็นสีหน้าเยือกเย็นของอิ้นถังแล้วทันในนั้นหัวใจของอิ้นซื่อพลันสั่นรัวเกรงว่าเื่ที่เขาร่วมมือกับองค์รัชทายาทอาจเป็สาเหตุที่ทำให้อิ้นถังโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้อิ้นซื่อมองอีกฝ่ายด้วยแววตาวิงวอนพลางอธิบาย “น้องเก้า เ้าต้องให้ข้าอธิบายนะความจริงแล้ว...”
“ไม่จำเป็หรอกพี่แปด พวกเราแยกทางกันเถอะในนี้ไม่มีใครเป็คนโง่ และไม่มีใครที่อยากถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า" อิ้นถังขัดคำพูดอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจากนั้นจึงดึงอิ้นเอ๋อไปที่ตำหนักอี้คุน
อี้เฟยมองไปที่อิ้นถังและอิ้นเอ๋อที่มาแสดงความเคารพนางด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ก่อนให้ฉีหมัวมัวและคนอื่นเตรียมขนมที่คนทั้งคู่ชอบมาให้
“เ้าเก้า เ้าพอใจกับสนมคนใหม่ที่เข้าตำหนักในเมื่อวานหรือไม่” อี้เฟยตกอยู่ใน่ลำบากเช่นกัน เมื่อก่อนนางเคยเชื่อใจลูกสะใภ้ แต่ตอนนี้นางไม่สนใจต่งเอ้อซื่ออีกต่อไปและทำได้เพียงยื่นมือเข้าไปจัดการเื่ราวในตำหนักในของบุตรชายด้วยตนเองเท่านั้น
“ไม่รู้"
อี้เฟยชะงักงัน "เหตุใดเ้าถึงไม่รู้"คนก็เข้าไปในตำหนักในแล้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรหรือว่าไม่พอใจถึงเพียงนั้นเลยหรือ
“ไม่รู้ไม่อยู่ในสายตา มีอะไรดีกัน!" อิ้นถังพูดอย่างหมดความอดทน
เมื่ออี้เฟยได้ยินเช่นนี้ก็นึกว่าจ้าวเจียซื่อปรนนิบัติอีกฝ่ายได้ไม่ดี นางอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างกังวล "หากเ้าไม่พอใจกับสิ่งนี้ แม่จะเลือกอีกสองคนให้เ้าดีหรือไม่”
"ไม่จำเป็มีแค่หว่าน...แค่หวันเหยียนซื่อก็พอแล้ว" เมื่ออิ้นถังพูดถึงหว่านซี สีหน้าก็ฉายแววอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
“หวันเหยียนซื่อ?”อี้เฟยนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค่อยจำได้ว่าเป็ผู้ใดเดิมคิดว่าความสนใจของอิ้นถังที่มีต่อนางเป็เื่เพียงชั่วขณะ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นว่าบุตรชายยังคงใส่ใจในตัวอีกฝ่ายเช่นนั้นแล้วนางคือฝ่ายที่เข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ และที่อิ้นถังไม่เหยียบเข้าตำหนักในไม่ได้เป็เพราะหวันเหยียนซื่อหรอกหรือ“แล้วเหตุใดเ้าจึงไม่เข้าตำหนักในเสียบ้าง”
"ข้ามีเื่ต้องจัดการด้วย มัวแต่วิ่งเข้าออกทุกวันจะมีเวลาได้อย่างไร" อิ้นถังเผยรอยยิ้มขมขื่น ใครจะรู้ว่าการไม่ได้เข้าตำหนักในเพียงครึ่งเดือนจะก่อให้เกิดปัญหามากมายถึงเพียงนี้
ครั้นอี้เฟยเห็นว่าบุตรชายสบายดีจึงแอบตำหนิต่งเอ้อซื่อที่ไม่รู้ความอีกฝ่ายไม่อธิบายเื่ราวให้ละเอียดจนทำให้นางคิดว่าสตรีในตำหนักในทำหน้าที่ได้ไม่ดี “หากทุกอย่างปกติดีก็ดีแล้ว"
เมื่อทั้งสองคนออกจากตำหนักอี้คุน อิ้นเอ๋อก็ใช้ไหล่กระทุ้งแขนของอิ้นถังพลางเอ่ยเย้า "พี่เก้าท่านแม่อี้เฟยคงไม่ได้คิดว่าท่านไร้น้ำยาใช่หรือไม่”
"หึเ้าสิไร้น้ำยา! ข้ามีหลายสิ่งหลายอย่างต้องจัดการต่างหาก" อิ้นถังยื่นมือของเขาไปผลักอีกฝ่ายอย่างนึกสนุก อิ้นเอ๋อตอบโต้ทันควันชายหนุ่มทั้งสองต่างหยอกล้อกันไปมาพลางหัวเราะอย่างสนุกสนานเสียงหัวเราะนั้นให้ความรู้สึกสงบสุขอยู่เนิ่นนาน
ในตอนบ่ายเมื่ออิ้นถังกลับมาจากข้างนอกเขาก็ตรงไปที่ห้องหนังสือ ขณะที่กำลังนั่งลงหวังอันก็เข้ามาเพื่อรายงาน
“ว่ามาตกลงเื่เป็อย่างไร"
“ทูลองค์ชาย กระหม่อมได้ไปสืบอย่างละเอียดตามคำสั่งขององค์ชายแล้วพบว่าข้อมูลนั้นรั่วไหลมาจากฝ่ายขององค์ชายแปดจริงๆและองค์ชายแปดได้ลงโทษผู้ที่เกี่ยวข้องแล้ว ทรงคิดว่า...” หวังอัน้าถามเพื่อทราบว่าต้องสืบสวนต่อหรือยุติเพียงเท่านี้
"ลืมมันซะปล่อยให้มันเป็เช่นนี้ไปเถอะ!" เพราะข้าตั้งใจที่จะตัดสัมพันธ์กับอิ้นซื่อแล้วดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็ต้องตามเื่นี้อีกต่อไป
ได้ยินองค์ชายรับสั่งเช่นนั้นหวังอันก็รู้ความหมายในทันทีว่าหมายถึงอะไร เื่นี้เดิมก็มีสาเหตุมาจากองค์ชายแปดที่ไม่ซื่อสัตย์แม้องค์ชายแปดจะอ้างว่าคนรอบตัวมีปัญหา แต่เื่ลับเช่นนี้ยังจะมีใครล่วงรู้ได้อีกกันเล่า
"สักวันหนึ่ง กาลเวลาจะเผยให้เห็นธาตุแท้ของทุกคนสักวันหนึ่งข้าจะได้เห็นมันจริงๆ หรือไม่นะ" อิ้นถังคลำจี้หยกที่ห้อยอยู่ข้างเอวเล่นดวงตาตกลงไปที่ถุงเงินซึ่งห้อยอยู่ข้างกัน “เอาเถอะ ไปหาหวันเหยียนซื่อกัน”
"พ่ะย่ะค่ะ"หลินชูจิ่วเหลือบมองหวังอัน ก่อนจะเดินตามอิ้นถังไป สำหรับจ้าวเจียซื่อที่เพิ่งเข้ามาในตำหนักนั้น พวกเขากลับลืมนางไปเสียสนิท
เมื่ออิ้นถังมาถึงเรือนของหว่านซี ทุกอย่างยังคงเป็ระเบียบเรียบร้อย เสี่ยวเหลียงจื่อเห็นอิ้นถังก็ทำความเคารพทันที อิ้นถังโบกมือเล็กน้อยจากนั้นก็เดินตรงเข้าไปยังห้องด้านใน
เรือนของหว่านซีภายนอกดูงดงามแต่ด้านในไม่ได้ใหญ่โตนัก อีกทั้งการตกแต่งด้านในก็เรียบง่ายแต่อิ้นถังไม่ได้ชอบการตกแต่งเรียบง่ายเช่นนี้ดังนั้นของประดับตกแต่งที่วิจิตรงดงามทุกชนิดและเครื่องหยกโบราณจึงถูกส่งมาให้นางทีละชิ้น ในเรือนจึงค่อยๆ หรูหราตระการตาขึ้นมาเรื่อยๆ
หลินชูจิ่วเดินตามหลังอิ้นถังมาหยุดยืนอยู่ด้านนอกห้องพลางฟังเสียงสนทนาจากด้านในเขาเกือบจะเตือนอิ้นถังมิให้บุกรุกเข้าไปอย่างไม่รู้ตัวแต่อิ้นถังกลับยืนอยู่ด้านนอกไม่ขยับเขยื้อน หลินชูจิ่วจึงได้ยืนอยู่เช่นนั้น
"นายหญิงแม้ว่าอาการาเ็ที่ฝ่ามือของท่านจะไม่ร้ายแรง แต่ก็ไม่ควรให้แผลถูกน้ำ ดังนั้นท่านต้องระวังให้มากขึ้นในสองสามวันนี้" เกาหมัวมัวเอ่ยแนะนำเสียงเบาในขณะที่เก็บข้าวของด้วยเกรงว่าฝ่ามือของอีกฝ่ายจะหลงเหลือรอยแผลเป็
"เ้าไม่ต้องกังวลกับมันนักนี่แค่แผลเล็กน้อย วันสองวันก็ดีขึ้น" หว่านซีไม่ใช่คนบอบบาง และไม่ต้องพูดถึงว่ารอยเล็บสองสามรอยบนฝ่ามือของนางก็ไม่ได้ลึกนักใช้คำว่าาเ็ก็อาจจะเกินไปสักหน่อย “หมัวมัว ข้าเผลอไปสะกิดแผลนี้ด้วยตัวเอง คราวหน้าจะระวังให้มากกว่านี้”
แม้ว่านางจะมีท่าทีสงบนิ่งแต่เพราะนางไม่สามารถระงับอารมณ์ได้จึงเกิดเื่เช่นนี้นางรู้ว่าจ้าวเจียซื่อจะต้องปรากฏตัวไม่ช้าก็เร็ว แต่นางก็ยังคงกังวลอยู่ไม่คลาย หากนางเตรียมตัวดีกว่านี้ ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์ทำร้ายตัวเองเช่นนี้
เกาหมัวมัวขมวดคิ้วได้แต่ยอมรับคำพูดอีกฝ่าย แต่ถ้าไม่ใช่เพราะคนเ่าั้ทำให้นายของนางมีโทสะเื่เช่นนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร "ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ถือว่ารังแกกันเกินไป หากองค์ชายอยากเสด็จมาที่เรือนของท่านก็ต้องได้รับการพยักหน้าเห็นด้วยจากพวกเขาก่อนหรือแล้วยังมีจ้าวเจียซื่อผู้นั้นอีก นางไม่เคยมีสีหน้าดีๆ ให้ท่านด้วยซ้ำ”
หว่านซีเอียงศีรษะของนางพลางเผยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน "หมัวมัว เพียงแค่องค์ชายเชื่อมั่นในตัวข้า พวกเขาจะพูดจะทำอะไรก็ไม่สำคัญหรอกอีกอย่าง เ้าก็รู้นิสัยข้า หากพวกเขามายั่วโมโหข้าจริงๆ ข้าจะตบพวกนางให้คว่ำ”
"บ่าวก็อยากให้ท่านตบตีคนอื่นมากกว่าทำร้ายตัวเอง" เกาหมัวมัวเอ่ยอย่างตำหนิเล็กน้อย จากนั้นจึงสั่งให้ทิงอวี่และคนอื่นๆ นำของทั้งหมดออกไปด้านนอก
ในห้องด้านนอกหลินชูจิ่วกำลังฟังการสนทนาในห้อง แม้ว่าเขาจะไม่ได้มองหน้าผู้เป็นาย แต่ก็รู้ว่าองค์ชายอารมณ์ไม่ดีเขาอดคิดไม่ได้ว่าผู้โชคร้ายคนต่อไปจะเป็พวกเขาเหล่าบ่าวไพร่หรือเป็สตรีเ้าปัญหาพวกนั้น
ให้ตายเถอะ! คนที่มันทำอนุหวันเหยียนรนหาที่ตายชัดๆ !
เมื่อเห็นอิ้นถังเข้ามา หว่านซีก็คำนับเขาทันทีพร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "องค์ชายเสด็จแล้ว!”
อิ้นถังมองไปที่หว่านซี ด้วยสีหน้าอ่อนโยน ก่อนนั่งลงด้านข้างวางฝ่ามือขนาดใหญ่ไว้บนไหล่ของนาง สายตาของเขากวาดไปที่มือของนางที่ซุกอยู่ในแขนเสื้อพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มจางๆ "มีบางอย่างที่ข้ามองไม่เห็น”
“หม่อมฉันไม่อยากให้ทรงเห็นมือที่ต้องพันแผลนี่เพคะ หาก้ามองก็มองมือนี้ดีกว่า”หว่านซียื่นมือที่ไม่ได้รับาเ็ออกต่อหน้าเขาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงซุกซน
มือของหว่านซีงดงามมากผิวเนียนชุ่มชื้นราวกับจะคั้นออกมาเป็น้ำ นิ้วเรียวเล็กละเอียดอ่อน เพียงมองก็รู้สึกสบายตาขึ้นมาทันควัน
ไม่แปลกที่อิ้นถังมักจะชอบเล่นมือเล็กๆ ของนางโดยไม่รู้ตัว ทว่าแถบผ้าพันแผลบนมือของนางทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด เมื่อเขาจับมือเล็กๆ ของนางนวดสองสามครั้ง พลิกดูและเห็นรอยช้ำบนฝ่ามือของนาง ก่อนเดาะลิ้นอย่างขุ่นเคือง และพูดว่า "บวมเหมือนกีบเท้าหมู แล้วยังจะเอามาให้ดูอีก“
หว่านซีหน้ามุ่ย มองอีกฝ่ายพลางบ่น “องค์ชายสายตายังดีอยู่หรือไม่ มือหม่อมฉันดูดีกว่ากีบหมูไม่รู้เท่าไหร่ ฮึ่ม! นี่ไม่ใช่กีบหมูนะ องค์ชายแย่ที่สุด ชอบรังแกคนอื่น”
อิ้นถังยื่นมือออกไปหยิกแก้มเล็กๆ ของนางและพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "อืมมันดูดีกว่ากีบหมูจริงๆ นั่นล่ะ” หลังจากพูดจบเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อเห็นดวงหน้ามุ่ยๆ ของนาง
หว่านซีมองไปที่อิ้นถังที่กำลังหัวเราะอย่างเต็มที่ และรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่วังหลวงจบลงแล้ว และสิ่งต่อไปคือการต่อสู้ในตำหนักในนางแสร้งทำหน้าหนาแล้วเหยียดแขนโอบรอบคอของเขา พูดอย่างร่าเริง"มือหม่อมฉันสวย มือสวย”
"เอาล่ะสิ่งเล็กๆ ของข้างดงามที่สุด" หลังจากพูดหยอกล้อสองสามคำ อิ้นถังก็เอ่ยคล้อยตามนาง
หว่านซียึดติดอิ้นถัง ไม่ว่าจะเพื่อให้ได้มาซึ่งความโปรดปรานหรือเพื่อหว่านเสน่ห์นางก็ตั้งใจรั้งเขาไว้เคียงข้าง
เมื่อวานนี้ นางขโมยความโดดเด่นของจ้าวเจียซื่ออย่างไม่ได้ตั้งใจและตบแก้มซ้ายของอีกฝ่าย ดังนั้นนางก็ตั้งใจจะยึดตัวอิ้นถังเอาไว้และตบแก้มขวาของจ้าวเจียซื่อไม่ต้องสงสัยว่ามันจะต้องออกมางดงามสมบูรณ์อย่างแน่นอน
[1] การรวมตัวกันเพื่อเสริมให้แข็งแกร่ง เปรียบเหมือนสามเหลี่ยมที่มีสามด้านประกอบกัน
[2] พระสนมระดับกลาง
180K
