“ปล่อย ปล่อยยยยยยยย”ฟ้าใสะโลั่น ถีบตัวออกจากเขาที่กำลังอุ้มเธอเข้าห้อง
คีตะ โยนฟ้าใสลงบนเตียงกว้าง อย่างแรง
ก่อนจะโถมตัวลงไปทับร่างบาง
“เธอไม่มีสิทธิ์เป็ของใคร เพราะเธอคือของของฉัน” เขากดแขนเธอทั้งสองข้างแล้วตะคอกใส่หน้าฟ้าใส
ฟ้าใสน้ำตาคลอเบ้า
“ไม่!!!!! ได้ยินไหมไม่” ฟ้าใสตะคอกใส่กลับไปเหมือนกัน
“ เธอลืมพี่สาวเธอไปแล้วหรอห่ะ ฟ้าใส ถ้าเธอขืนคิดมีคนอื่นหละก็ เธอเตรียมใจได้เลย เื่พี่เธอ” คีตะจ้องมองฟ้าใส อย่างคาดโทษ
“ เพราะฉะนั้นทำตัวดีดี น่ารักๆ อย่าให้ฉันเหลืออด”
“เอาสิ เอาเลยยยยยย นายไม่กล้าหลอก” ฟ้าใสก็หมดความอดทนแล้ว เธอไม่อยากอยู่ในขุมนรกนี้แล้ว
“เธอแน่ใจน่ะ หืมมมม”เขาก้มหน้ามาจ้องตาฟ้าใส ทั้งสองมองตากันไม่ลดละ
ก่อนที่ฟ้าใสจะตั้งตัว คีตะก็ลุกจากที่นอน หยิบมือถือโทรออกไปหาใครสักคน ฟ้าใสลุกขึ้นนั่งมองไปที่ชายหนุ่ม
“อยู่ไหนทอฝัน” คีตะเปิดลำโพง
เมื่อได้ยินคำว่าทอฝันฟ้าใส หันไปมองเขาทันที
“อยู่บ้านค่ะพี่คี ฝันพึ่งกลับมาจากทานข้าวกับคุณแม่” ทอฝันดูน้ำเสียงดีใจมาก
ฟ้าใสน้ำตาหยด ไม่ขาดสาย เธอรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่มีความสุขของพี่สาวเธอ
“พี่คี เอออยู่ไหนคะ” ทอฝันมีน้ำเสียงเกรงๆถามขึ้น
คีตะหันไปมองหน้าฟ้าใส แล้วยักคิ้วมาที่เธอ
“พี่อยู่กับ...”
ฟุบ!!!!
ยังไม่ทันที่คีตะจะพูดอะไร ฟ้าใสลุกขึ้นจากเตียงวิ่งเข้าสวมกอดร่างชายหนุ่มแน่น จนคีตะนิ่งไป
“อยู่กับเพื่อนนะ แค่นี้ก่อนน่ะ” แล้วเขาก็วางสาย
ฟ้าใสกอดเขา แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา เธอพ้นด่าคนตรงหน้าในใจ ไอ่ชั่ว ไอ่เลว ฮือออ
ทั้งที่ยังกอดเขาอยู่
คีตะ ดึงตัวเธอออกจากตัวเขา มองใบหน้างามที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“จำไว้ ที่หลังอย่าคิดยั่วยุอีก” เขาจ้องไปที่ตาฟ้าใส
ใช่วันนี้เธออาจแพ้ แต่สักวันเขาต้องเสียใจ ฟ้าใสปฏิญาณกับตนเอง
และแล้วค่ำคืนนี้ก็เป็ของคีตะอีกตามเคย เขาหยุดที่จะเสพสุข กับร่างฟ้าใสไม่ได้ เหมือนคนติดยา ยิ่งขาดก็ยิ่งอยากอัดเข้าไปเพิ่ม เขาทั้งกัด ทั้งกอดฟัดตัวฟ้าใส จนไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่มีรองรอยกัด รอยจูบ ของชายหนุ่ม เขาทำอย่างกับจะประทับตราจองสิงของอย่างไงอย่างงั้น
————————————-
กรี๊งงงงง กรี๊งงงง
10.00น.
“ฮาโหล” ฟ้าใสหยิบโทรศัพท์มารับเสียงแหบพร่า
เมื่อคืนกว่าเธอจะได้นอนปาไปตี5 คีตะไปหิวมาจากไหนไม่รู้ ทำเธอทุกท่าทาง จนเธอปวดเมื่อยไปหมด
“อยู่ไหนลูก” เมื่อได้สติกับเสียงปลายสาย ฟ้าใสก็ดีดตัวลุกขึ้นมา
“บ้าน บ้านวาวาค่ะพ่อ” เธอพูดเสียงตะกุกตะกัก
“กลับเมื่อไหร่”ผู้เป็พ่อยังถามต่อ
“คือ พรุ้งนี้ค่ะ”
“โอเค อย่าเที่ยวให้มันมากน่ะเรา”
ผู้เป็พ่อเอ่ยแค่นั้นก็วางสายไป
ฟ้าใสรู้สึกแปลกๆขึ้นมา กับน้ำเสียงของพ่อเธอ
คีตะลุกฉวยมือน้อยๆของฟ้าใส เมื่อเห็นเธอลุกขึ้น
“จะไปไหน” เขาพูดเสียงนิ่มนวล
“อาบน้ำค่ะ”
“ไป อาบด้วย”
แค่นั้นแหละ การอาบน้ำของฟ้าใสก็ไม่ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็
2K
