Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ปีศาจกระทิงเองก็นิ่งสงบลงเช่นกัน

        แน่นอน

        เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังในตอนนี้ยังไม่มั่นคงนัก หากรากฐานหนักแน่นแล้วไม่เพียงความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้นสิบกว่าเท่า แต่การก้าวกระโดดของระดับพลังคงไม่ใช่เรื่องยากเกินฝันอีกต่อไป

        และเมื่อถึงเวลานั้นลำพังพละกำลังของเขาเพียงผู้เดียว ย่อมเพียงพอจะประกาศตนเป็นใหญ่ในพื้นที่หนึ่งได้

        ขุมพลังระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่สัตว์กลายพันธุ์ทั่วไปจะบังอาจนำมาเปรียบเทียบได้เลย

        ปีศาจกระทิงฉีกยิ้มกว้างด้วยท่าทางซื่อๆพลางเอ่ยถามขึ้นว่า

        “ท่านเทพต้นไม้เป็นเพราะข้ายังไม่ทันตั้งตัวข้าก็ได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติไปแล้วไม่ใช่หรือ?”

        เมื่อมองดูปีศาจกระทิงที่ทำท่าทางซื่อๆเช่นนี้ อวี๋จื่ออวี๋ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้และเอ่ยเตือน

        “ในฐานะสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติพลังทำลายล้างของเจ้านั้นมหาศาลเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้อย่าได้ดูแคลนตนเองเด็ดขาด”

        “ท่านเทพต้นไม้หมายความว่าอย่างไรหรือ?”

        ปีศาจกระทิงถามย้ำขณะครุ่นคิดตาม

        “ในสายตามนุษย์เจ้าคือภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่ไม่ต่างจากจระเข้จักรพรรดิ หากถูกค้นพบพวกเขาจะทุ่มสุดกำลังเพื่อกวาดล้างหรือพยายามจับกุมเจ้าแน่นอนดังนี้การเก็บตัวให้เงียบเชียบจึงเป็นสิ่งที่เจ้าพึงปฏิบัติ”

        “เรื่องนั้นข้าเข้าใจดีขอรับ” ปีศาจกระทิงพยักหน้าเห็นพ้อง

        เขายังคงมีความหวั่นเกรงในตัวมนุษย์หลงเหลืออยู่บ้าง

        แม้จะไม่เคยได้สัมผัสใกล้ชิดแต่ภายใต้การชี้นำของอวี๋จื่ออวี๋และชิงเอ๋อร์เขาก็ตระหนักถึงความน่ากลัวของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้เป็นอย่างดี

        หากถูกพวกนั้นหมายหัวต่อให้รอดตายมาได้ก็บาดเจ็บสาหัสอยู่ดี

        มิน่าเล่าท่านเทพต้นไม้ถึงได้ย้ำเตือนให้เขาปรับเปลี่ยนมุมมองอยู่บ่อยครั้ง

        ในอดีตเขาเป็นเพียงระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้าหากมนุษย์พบเข้าอย่างมากก็แค่ถูกเฝ้าสังเกต

        ทว่ายามนี้เขาคือสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติหากถูกพบเข้า คงมิอาจเลี่ยงศึกตัดสินความเป็นตายได้

        ทันใดนั้น ราวกับนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ปีศาจกระทิงจึงถามขึ้นทันที

        “จริงด้วยท่านเทพต้นไม้ช่วงนี้พวกมนุษย์ยังส่งคนมาสำรวจที่นี่อีกหรือไม่?”

        “ส่งมาสิ”

        อวี๋จื่ออวี๋พยักหน้าพลางเบนสายตาไปยังขอบนอกทางทิศใต้ของขุนเขาแห่งหมอก

        เพียงชั่วอึดใจภาพที่ปรากฏในสำนึกคือกลิ่นอายที่แม้จะอ่อนแอแต่กลับมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจำนวนนับไม่ถ้วน

        มนุษย์...

        และมนุษย์ที่มาเยือนในครั้งนี้ยังมีผู้มีพลังเหนือธรรมชาติรวมอยู่ไม่น้อย

        ดูเหมือนความสูญเสียอันหนักหน่วงก่อนหน้านี้จะทำให้พวกเขาตัดสินใจแน่วแน่ในบางเรื่องแล้วสินะ

        แต่ก็น่าเสียดายเหลือเกิน

        คราวนี้อวี๋จื่ออวี๋ไม่คิดจะสอดมือเข้าไปยุ่งและมอบอำนาจเต็มให้จระเข้จักรพรรดิเป็นผู้จัดการ

        แน่นอน เพื่อความรอบคอบอวี๋จื่ออวี๋จะปิดกั้นขุนเขาแห่งหมอกทั้งหมดทันทีที่พวกเขาก้าวเข้าสู่เขตวงใน

        ขุนเขาแห่งหมอก ไม่ได้มีเพียงอสูรหมอกแต่ยังมีสัตว์กลายพันธุ์มากมายมหาศาล

        และท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีราชาอยู่ตนหนึ่งปกปักรักษาอยู่

        นามของมันคือ ‘จระเข้ยักษ์บรรพกาล’

        เมื่อคิดถึงจุดนี้มุมปากของอวี๋จื่ออวี๋ก็ปรากฏรอยยิ้มแฝงความนัยบางอย่าง

        ......

        ในขณะเดียวกัน ณสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่งที่อวี๋จื่ออวี๋มิอาจล่วงรู้

        หลิงเอ๋อร์ที่กักตัวสงบจิตสงบใจมานานกว่าสิบวันค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

        ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดคือในส่วนลึกของดวงตาสีฟ้าคู่นั้น กลับมีเปลวไฟสายหนึ่งไหววูบผ่านไป

        เปลวไฟนั้นงดงาม ทว่ากลับดูไร้ตัวตนให้ความรู้สึกที่ลึกลับและเย้ายวนจนยากจะคาดเดา

        “ไม่รู้ว่าเป็นแค่ความรู้สึกไปเองหรือเปล่าพลังที่ร่างกายนี้แสดงออกมา เหมือนจะมีความหวังที่จะก้าวข้ามร่างจริงไปได้...”

        หลิงเอ๋อร์พึมพำแผ่วเบาพร้อมเผยสีหน้าประหลาดใจ

        ก้าวข้ามร่างจริงอย่างนั้นหรือ?

        นั่นคือเรื่องที่เป็นไปได้ยากเกินกว่าจะจินตนาการได้

        เพราะร่างจริงของเธอนั้นสามารถเพิกเฉยต่อการโจมตีกายภาพและยังมีแส้เงินที่แปลงมาจากตะขาบเงินเป็นอาวุธร้ายกาจ

        ทว่ายามนี้หลังจากระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งของร่างกายนี้เสถียรสมบูรณ์ในใจของหลิงเอ๋อร์กลับมีความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

        “เป็นแค่ความรู้สึกไปเองอย่างนั้นหรือ?”

        ขณะพึมพำ หลิงเอ๋อร์ก็พลิกขยับมือไปมา

        พริบตานั้นผีเสื้อที่รังสรรค์จากเปลวเพลิงตัวหนึ่งก็มาเกาะอยู่ที่ปลายนิ้วของเธอ

        “ผี...เสื้อ...เพลิง...”

        หลิงเอ๋อร์เอ่ยแผ่วเบาพลางชูปลายนิ้วขึ้นเล็กน้อย

        เพียงครู่เดียวผีเสื้อจักรพรรดิมรกตตัวนั้นก็บินตรงไปยังกำแพงสีดำเบื้องหน้า

        ในจังหวะที่ผีเสื้อพุ่งออกไปหลิงเอ๋อร์ก็รู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่างจากภายใน เธอจึงพลิกปลายนิ้วไปมาอีก

        ทันใดนั้น สิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น

        ผีเสื้อจักรพรรดิมรกตตัวนั้นกลับแตกตัวออกเป็นนับร้อยในพริบตาและพุ่งเข้าปะทะกำแพงอย่างบ้าคลั่ง

        “ตูม!” เสียงระเบิดดังกัมปนาทแม้แต่กำแพงเหล็กยังสั่นสะเทือนรุนแรง

        ในเวลาเดียวกันหลุมลึกครึ่งเมตรที่แฝงร่องรอยไหม้เกรียมก็ปรากฏแก่สายตาของหลิงเอ๋อร์

        “พลังทำลายล้างช่างน่าหวาดหวั่น”

        รูม่านตาของเธอหดเล็กลงหลิงเอ๋อร์รู้สึกประหลาดใจเป็นล้นพ้น

        นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของพรสวรรค์ธาตุไฟอย่างนั้นหรือ?

        แม้จะอยู่ในระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งเหมือนกันแต่กลับมีพลังทำลายล้างที่รุนแรงได้ขนาดนี้

        สมกับที่มนุษย์กล่าวขานว่า‘พรสวรรค์สายธาตุจะสำแดงฤทธิ์เดชที่สุดเมื่อก้าวเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติ’

        ที่นี่คือห้องฝึกซ้อมระดับสูงสุดในห้องปฏิบัติการลับสุดยอดของมนุษย์

        ลำพังแค่กำแพงมันก็สร้างขึ้นจากโลหะผสมที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่มนุษย์จะรังสรรค์ได้ ทว่ายามนี้หลิงเอ๋อร์เพียงแค่ดีดนิ้ว เธอก็สามารถสร้างหลุมลึกครึ่งเมตรได้แล้ว

        เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ธาตุไฟมีพลังทำลายล้างที่เกินความคาดหมายไปมาก

        ทว่าในยามนั้น ราวกับนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้หลิงเอ๋อร์ก็ส่ายหน้าเบาๆ

        “ไม่...ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ธาตุไฟเพียงอย่างเดียว...”

        เมื่อคิดได้ดังนั้นหลิงเอ๋อร์จึงนึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่

        เธอเพียงแค่รู้สึกตามสัญชาตญาณผีเสื้อจักรพรรดิมรกตก็แตกตัวเป็นนับร้อยในพริบตาซึ่งนี่ไม่ใช่สิ่งที่พรสวรรค์ธาตุไฟทั่วไปจะทำได้

        หรือว่าร่างกายนี้เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งพรสวรรค์เดิมจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่เหลือเชื่อขึ้น?

        คิดได้ดังนั้น หลิงเอ๋อร์จึงเลือกที่จะสงบใจและสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนในร่างกายอีกครั้ง

        ....

        เนิ่นนานผ่านไป

        หลิงเอ๋อร์ถอนหายใจยาวนัยน์ตาฉายแววเป็นประกายไม่หยุดหย่อน

        มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นจริงๆ

        และเป็นการเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่เหนือความคาดหมาย

        พรสวรรค์ธาตุไฟของร่างกายนี้ได้หลอมรวมเข้ากับพรสวรรค์ทางจิตดั้งเดิมของเธอ จนบังเกิดเป็นพรสวรรค์รูปแบบใหม่

        ไม่ใช่สิ... หากจะกล่าวให้ถูกมันคือเปลวไฟประหลาดชนิดหนึ่ง

        งดงามราวกับภาพฝันดูไร้ตัวตนทว่ากลับมีอยู่จริง

        มันเปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างของอัคคีและแฝงความลึกลับซับซ้อนของพลังจิต

        ด้วยเปลวไฟชนิดนี้หลิงเอ๋อร์สามารถชักนำให้ผู้คนตกอยู่ในภาพหลอนได้โดยง่าย

        เฉกเช่นเมื่อครู่ผีเสื้อจักรพรรดิมรกตที่บินว่อนเต็มฟ้านั้นแท้จริงแล้วมีเพียงตัวเดียวที่ขยายตัวจนกลายเป็นมวลเพลิงขนาดใหญ่

        ภายนอกดูงดงามจับตาทว่าภายในกลับแฝงเร้นด้วยเจตนาสังหารอำมหิต

        “เพลิง...เสน่หา...”

        หลิงเอ๋อร์พึมพำแผ่วเบาพลางตั้งชื่อที่ไพเราะให้แก่เปลวไฟชนิดนี้

        แน่นอนว่าเปลวไฟนี้จะกลายเป็นไพ่ตายใบสำคัญในการดำเนินชีวิตในโลกมนุษย์

        ดังที่นายท่านเคยกล่าวไว้การใช้ชีวิตในโลกนี้ ยิ่งมีไพ่ลับมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

        ยามนี้หลิงเอ๋อร์ยินดีอย่างยิ่งที่จะมีอาวุธลับเพิ่มขึ้นอีกสักอย่าง

        ทว่าทันใดนั้น ราวกับนึกเรื่องสำคัญได้หลิงเอ๋อร์ก็ลอบถอนหายใจเบาๆ

        เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูทางออกที่อยู่ไม่ไกล

        ถึงเวลาที่ต้องออกไปแล้วบรรดาอาจารย์เหล่านั้นคงรอกันจนร้อนใจแทบแย่