กลุ่มบุรุษมือปราบชี้ชวนกันดูหญิงสาวที่มาร่วมงานแต่งครั้งนี้กันอย่างสนุกสนาน บุตรสาวของมือปราบาุโหลายคนก็มาร่วมในงานนี้ หัวหน้ามือปราบหน่วยที่เจ็ดพาน้องสาวคนสวยมาด้วย ทำเอามือปราบหนุ่มลุกฮือกันมองนางตาวาว
“เ้าดูๆ แม่นางหว่าน สวยสง่าราวกับหงส์ขาว” เฉินซื่อฝานผุดขึ้นกับสหายอีกหลายคนจ้องมองไปทางโต๊ะด้านหน้า “มือปราบม่อ ท่านไม่คิดจะมองคนงามบ้างเลยหรือ?”
ม่อชิงฉือส่ายหน้า “มองนางไปข้าก็ไม่มีปัญญาเกี้ยวนางอยู่ดี นางเป็น้องสาวหัวหน้าหว่าน ครอบครัวนั้นฐานะเหนือกว่าข้ามาก อย่างข้าควรจะมองหาคนที่ฐานะและชาติตระกูลเท่าเทียมกันจะดีกว่า”
เฉินซื่อฝานถอนหายใจ “เฮ้อ! ลูกพี่ ข้าให้ท่านมองเฉยๆ ไม่ได้ให้ท่านคิดเกินเลยไปถึงขั้นแต่งงานเสียหน่อย เราเป็บุรุษย่อมอยากจะมองสตรีงาม”
“ข้าไม่อยากมอง มองแล้วก็เกิดความชอบ ตอนนี้ข้าเพิ่งเริ่มเก็บเงินเอาไว้เป็ค่าสินสอดคงต้องรออีกสักปีโน่นล่ะ ข้าไม่รีบ”
มือปราบรุ่นน้องได้ยินอย่างนั้นก็รีบนั่งลง “ท่านอยากแต่งงานแล้วหรือ?”
“อือ...ก็อยากสิ เ้าดูคนอายุเท่าข้ามีผู้ใดบ้างยังโสด? มือปราบรุ่นนี้ล้วนแต่งงานไปกันหมดแล้ว” ใบหน้าของม่อชิงฉือเริ่มตึงๆ เพราะฤทธิ์สุรา
“ก็จริงนะ ในที่สุดท่านก็ได้เก็บเงินไว้แต่งภรรยาเสียที ข้าดีใจด้วย”
คนในหน่วยที่สามล้วนรู้ดีว่าครอบครัวของม่อชิงฉือค่อนข้างลำบาก พวกเขาย้ายมาจากอำเภอเฟิงกัวเมื่อยี่สิบปีก่อน บิดาของม่อชิงฉือเป็มือปราบเล็กๆ ที่เสียชีวิตเพราะออกจับกุมคนร้าย ทางการให้เงินช่วยเหลือมาพอสมควร
ม่อฮูหยินจึงพาลูกๆ ย้ายเข้าเมืองหลวงเพราะหวังให้ลูกๆ ได้ร่ำเรียนหนังสือ แต่เคราะห์ร้ายไม่กี่ปีต่อมานางป่วยหนักจนต้องใช้เงินเก็บไปรักษาตัวจำนวนมาก ม่อชิงฉือจึงหันเหไปเรียนวิชาต่อสู้เพิ่มเติมและสอบเข้ามาเป็มือปราบเพื่อให้มีเบี้ยหวัดไปจุนเจือครอบครัว
“ก็เป็เพราะเสี่ยวถงได้ค่าจ้างเพิ่มขึ้นน่ะสิ”
“ท่านเล็งสตรีบ้านใดเอาไว้หรือ?”
ม่อชิงฉือส่ายหน้า “คนที่ข้าเคยดูๆ ไว้ พวกนางก็พากันออกเรือนไปหมดแล้ว ยามนี้คงต้องหาเอาใหม่”
“ท่านชอบคนลักษณะอย่างไร? เผื่อข้าพบเจอจะได้ช่วยบอกท่าน” เฉินซื่อฝานเพิ่งอายุสิบเจ็ด เขายังไม่คิดเื่แต่งงาน จึงตื่นเต้นที่จะได้ช่วยมือปราบรุ่นพี่เลือกเฟ้นภรรยา
มือปราบหนุ่มกระดกสุราไปอีกสองกรึ๊บ
“ข้าน่ะหรือ? หากเลือกได้ข้าก็ย่อมจะชอบคนงาม ร่างสูง ผิวพรรณผุดผ่อง แต่งกายสวยงาม กริยามารยาทดี” เมื่อพูดแล้วเขาก็พลันนึกถึงอู๋หยางขึ้นมา ม่อชิงฉือรีบสลัดภาพคนผู้นั้นออก
“ร่างสูงหรือ? สูงแค่ไหนดี? เท่านี้หรือเท่านี้?” มือปราบรุ่นน้องลุกขึ้นยืนทำมือเป็ระดับ “หากสตรีสูงกว่าท่านคงไม่เหมาะแล้ว คงต้องหาบุรุษแทน ฮ่าๆ”
“ขะ ข้า พูดผิด ร่างอ้อนแอ้นต่างหาก” ม่อชิงฉือรีบแก้ตัว คุณสมบัติที่เขาเอ่ยมาล้วนเป็ของเ้าหมอน่าตายผู้นั้น
มือปราบคนอื่นๆ ที่ร่วมดื่มหันมามองม่อชิงฉือแล้วยิ้มกว้าง พวกเขารอคอยให้ม่อชิงฉือมีคนรัก ที่ผ่านมาคนผู้นี้มักจะปฏิเสธเพราะอ้างว่าเบี้ยหวัดตนเองมีจำกัดต้องใช้ดูแลครอบครัว
“ดีๆ เดี๋ยวพวกข้าจะช่วยเฟ้นหาสตรีมาให้เ้าเลือก สหายม่อของเรา คราวนี้จะได้แต่งงานเสียที ข้ารอดื่มเหล้ามงคลเ้ามาหลายปีแล้ว”
“ชิงฉือ ในงานนี้ก็มีหลายคนนะเป็อย่างเ้าว่า ลองๆ มองดูสักหน่อยสิ เผื่อพวกข้ารู้จักจะได้แนะนำให้เ้าได้” สหายมือปราบอีกคนเอ่ยขึ้น
ม่อชิงฉือมองไปตามนิ้วของสหายที่ชี้ให้ดูหญิงสาวทีละคน พร้อมทั้งเล่าภูมิหลังของนางคร่าวๆ
คุณชายรองสกุลอู๋มองไปทางกลุ่มมือปราบที่เริ่มเมาจนลิ้นพันกัน เมื่อเห็นเป้าหมายก็จ้องอยู่พักใหญ่ รอจนคนผู้นั้นเดินซวนเซออกไปจากประตูบ้านสกุลกู้เพียงลำพัง อู๋หยางจึงหันไปขอตัวกลับ
เ้าบ่าวมองเห็นแผ่นหลังของรองหัวหน้าหน่วยมือปราบของตนลับหายไปทางประตูใหญ่ก็ยิ้มน้อยๆ
“จะรีบไปตามเหยื่อ เอ๊ย!.....คนป่วยของเ้าหรือ?”
“อืม...ข้าต้องรีบไปพาเขามารักษาด่วน ข้ากลับก่อนล่ะ ขอให้เ้ามีความสุขกับคืนวิวาห์นะ”
“แน่นอน ข้ามีความสุขแน่ ว่าแต่เ้าเถิด อย่าลงมือบุ่มบ่ามนัก ม่อชิงฉือไม่เคยมีคนรัก เด็กคนนี้ข้าดูแลเขาั้แ่เพิ่งเข้ามาทำงาน เ้าอย่ารังแกเขาเด็ดขาด”
อู๋หยางอมยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ข้าจะค่อยๆ เกลี้ยกล่อมให้เขายอมทั้งกายและใจ แล้วค่อยลงมือ”
“เฮ้อ! ข้าไม่รู้ว่าควรจะสงสารหรือควรจะยินดีกับม่อชิงฉือดี?”
“เดี๋ยวเ้าก็รู้เองว่าควรทำเช่นไร? ตอนนี้ปล่อยข้าไปตามเขาก่อนเถิด”
ม่อชิงฉือที่เมาซวนเซออกจากงานเลี้ยงฉลองแต่งงานของหัวหน้า แม้จะมองข้างหน้าได้ชัดแต่ไม่อาจควบคุมร่างกายได้อย่างใจ เขาคิดว่าตนเองเดินตรงแต่กลับเซไปเบียดกำแพงบ้านผู้อื่นอยู่เรื่อย
“มือปราบเฉิน....เ้าตามข้ามาสิ”
เขาคิดว่าเฉินซื่อฝานเดินตามหลังตนเองมา ครั้นเดินชนกำแพงเป็ครั้งที่สามจึงได้หันกลับไปหามือปราบรุ่นน้องหมายจะต่อว่า
“ให้ข้าไปส่งกลับบ้านดีหรือไม่? มือปราบม่อ”
ม่อชิงฉือหันกลับไปก็เห็นบุรุษร่างสูงตัวหนากว่าตนอยู่ยืนแทบจะชิด เขายืนโงนเงนเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็อู๋หยางก็ยกนิ้วขึ้นชี้
“ท่านหมออู๋ แอบตามข้ามาหรือ? ท่านเอามือปราบเฉินไปซ่อนไว้ที่ใด? เอาเขาออกมาคืนข้าเดี๋ยวนี้ เขาเป็รุ่นน้องมือปราบของข้า ข้าต้องดูแลเขา”
อู๋หยางยิ้มน้อยๆ “มือปราบเฉินกลับบ้านไปแล้ว มีแค่เ้านี่ล่ะที่ไม่น่าจะกลับถึงหากยังเดินชนกำแพงอยู่แบบนี้”
ม่อชิงฉือยืนแทบไม่อยู่ เขาคิดจะชี้หน้าด่าคนตรงหน้าอีกสักหน่อยแต่ต้องหันไปใช้มือค้ำกำแพงรั้วข้างๆ เอาไว้แทน
“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า เป็ท่านที่ชิงจูบแรกของข้าไป แค้นนี้ข้าจะไม่มีวันลืมเลย สักวันต้องหาทางเอาคืนท่านให้ได้”
อู๋หยางยิ้มกว้าง มองคนตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ
“จูบแรก? ข้าเป็จูบแรกของเ้าหรือ?”
มือปราบหนุ่มกำหมัดชูขึ้นตรงหน้า “ก็เออสิ! ข้าอุตส่าห์จะมอบให้ภรรยาของข้า แต่ท่าน...ท่านมันเป็หมอโฉดจอมฉก”
“ไม่เป็ไร ในเมื่อเ้าอยากจะเอาคืน ข้าก็ยินดีจะคืนให้”
ม่อชิงฉือได้ยินเช่นนั้นก็เม้มปาก “ดี!”
ในหัวของมือปราบหนุ่มคิดจะตะบันหน้าหล่อๆ ของอู๋หยางสักหมัดสองหมัดเพื่อให้หายเจ็บใจ ทว่าคนร่างใหญ่ที่ไม่ได้เมาสุรากลับเหนี่ยวเอาร่างเขาเข้าไปใกล้ บีบท้ายทอยให้แหงนหน้าขึ้นรับจูบที่ทาบลงมาอย่างรวดเร็ว
ม่อชิงฉือตกตะลึง ครั้งนี้อู๋หยางสอดลิ้นเข้าไปเย้าหยอกในโพรงปากของมือปราบหนุ่ม คนถูกจูบคิดจะดิ้นแต่กลับถูกผลักจนหลังติดกำแพง แขนข้างหนึ่งถูกตัวของอู๋หยางเบียดจนแน่น อีกข้างก็ถูกยึดข้อมือไว้
มือปราบหนุ่มเพิ่งรู้ว่าพละกำลังของเขาสู้กับหมอหนุ่มผู้นี้ไม่ได้ เมื่อสู้แรงไม่ไหว ม่อชิงฉือจำต้องให้อู๋หยางจูบแต่โดยดี
‘ดียิ่งนัก ดีกว่าที่ข้าเคยฝันเห็นเสียอีก’
ม่อชิงฉือเผลอไผลไปกับการััอย่างช่ำชองของอู๋หยาง เขาแอบคิดอยู่หลายคราวว่าหากได้จูบกับคนผู้นี้อีกครั้งจะรู้สึกเช่นไร? เพราะจูบแรกที่ถูกเย้าหยอกก็ทำให้เขาหวั่นไหวจนเก็บไปฝันอยู่บ่อยๆ
อู๋หยางพอใจที่อีกฝ่ายปล่อยให้ตนจูบโดยไม่ต้านทาน ครู่หนึ่งเขาก็ถอนริมฝีปากออก ม่อชิงฉือเงยหน้าค้างอยู่ ทั้งยังหลับตาปรือ
“เ้าชอบจูบของข้าใช่หรือไม่?” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหน้าผาก
มือปราบหนุ่มลืมตาขึ้น เขาหน้าแดงก่ำด้วยความอายที่ถูกจับได้ว่าเคลิบเคลิ้มไปกับััของหมอโฉด
“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! เ้ามันร้ายนัก น่าจะจับเอาไปขังคุก”
อู๋หยางหัวเราะหึๆ “ข้อหาปลุกปล้ำเ้าหน้าที่หรือ? หากเ้ากล้าจับข้าจริงก็เอาสิ ข้ายินดีไปสำนักมือปราบกับเ้า จะได้ให้การว่าข้าปล้นจูบเ้าไปสองครั้งแล้ว และเ้าเองก็ชอบเสียด้วย”
“บัดซบ! ปล่อยข้านะ”
คราวนี้อู๋หยางยอมปล่อยมือปราบหนุ่มโดยดี ม่อชิงฉือสูงในระดับใบหูของหมอหนุ่ม รูปร่างก็ผอมบางกว่า ซ้ำยังไม่มีกำลังภายในกล้าแข็งเหมือน อู๋หยาง เขามีเพียงวิชากระบี่ที่ได้รับการฝึกจากสำนักมือปราบ หากคิดจะต่อสู้กับอู๋หยางก็ย่อมจะสู้ไม่ไหว
ม่อชิงฉือคิดในใจว่าต่อไปตนต้องกินเนื้อให้มากและฝึกกระบี่ให้หนักกว่านี้จะได้สู้กับพวกคนโฉดที่มีวรยุทธ์ได้
“ในเมื่อท่านมือปราบไม่เอาเื่ เช่นนั้นข้าก็ขอยอมรับผิดด้วยการไปส่งเ้าที่บ้านก็แล้วกัน”
“ไม่ต้อง! บ้านข้า ข้ากลับเองได้”
****************************
36K
![END ร้ายทวงรัก [ มันตา ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1596598823_57051006.webp)
