ตอนที่2 มีเพื่อนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง
“โอ้ยๆๆ ใหญ่ๆๆ กูขอโทษ พีชผิดไปแล้วๆ ขอโทษได้ไหมอ่ะ”
“คิดได้ไง แตะตัดขากูเนี้ยนะ มึงรู้ไหมกูอายมากล้มทางเดินไม่เท่าไรแต่นี้มุดใต้โต๊ะใครก็ไม่รู้” หลังจากลงโทษเพื่อนเสร็จสองคนก็มานั่งอยู่ม้านั่งหน้าร้านเพื่อรอเพื่อนสองคนเช็คบิลพีชได้แต่ยิ้มแล้วมองหน้าเพื่อนรัก
“เพื่อนรัก กูกำลังช่วยมึงอยู่นะ กูเห็นนะมึงมองใครไอ้คุณใหญ่”
“อะไรของมึง มองไร บ้ารึป่าว กูไปมองใคร ป่าวเหอะ”
อยากจะแหมยาวถึงเยาวราชพีชมองบนก็เห็นอยู่ว่ามอบสาวอยู่ รอไม่นานต่อกับอรรถก็เดินมาสมทบทั้งหมดเลยเดินต่อไปยังร้านขนมเพื่อจะซื้อไปฝากน้องสาวเ้าตัว
“เอาไง สรุปจะให้ช่วยป่ะ อย่าลืมนะเพื่อนพี่กูค่ะ รีบๆ นะเดียว ไม่ทัน”สองคนพยักหน้าเห็นด้วยกับพีชถ้าสนใจก็เดินหน้าเลยชนอย่างเดียวผลเป็ไงค่อยว่ากันนี้คือคติของแก๊งซึ่งทุกคนซับพอร์ตกันอยู่แล้วไม่ว่าเพื่อนจะทำอะไร
“เอาเลยเพื่อนกูสนับสนุนเต็มที่ กูเห็นนะพี่เค้ามองมึงด้วย”
“เอาอะไรละพวกแกเห็นไหมเค้ามากับแฟนค่ะเพื่อนเราจะมายุ่งกับคนมีเ้าของแล้ว แค่มองเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร เคนะ” เพื่อนพยักหน้าเห็นด้วย อย่าไปเป็มือที่สามของใครเลยสงสารแฟนเค้า
“ว้า สาวสวยมากับแฟน เพื่อนผมเลยกินแห้วั้แ่ยังไม่ได้เริ่มค้าบบบ”ทุกคนหัวเราะสนุกกันส่วนมากพวกเขาจะไม่ซีเรียสกับอะไรแบบนี้
“เพื่อความแน่ใจเดียวคุณลูกพีชสืบให้ค่ะคุณใหญ่” เพื่อนได้แต่ส่ายหน้าไปมา
****
“พี่ใหญ่ มาช้า น้องรอตั้งนานแหนะ คิดถึง” พอพี่มารับก็อ้อนทันทีเข้าไปกอดอ้อนคนพี่แบบนี้เป็ประจำมือเรียวยกขึ้นมาขยี้หัวทุยๆ ของน้องสาวทันทีบางครั้งก็เรียกพี่ใหญ่บางครั้งก็เรียกคุณใหญ่บ้างแล้วแต่คนน้องจะเรียก
พี่ก็ไม่ว่าอะไรเพราะรักน้องมากคุณเล็กยิ่งโตยิ่งสวยปกติก็เป็คนหวงน้องอยู่แล้วยิ่งตอนนี้กำลังโตเป็สาวยิ่งหวงไปกันใหญ่ จริงน้องอายุ16ปี ห่างกับเขา2ปี
“พี่ใหญ่อ่ะ ผมน้องยุ่งหมดแล้ว ขนมน้องล่ะคะ” พอบ่นเสร็จก็ถามหาของกินทันทีคนพี่ยิ้มๆ ให้กับความขี้อ้อนของน้องสาวตัวแสบ
“อยู่ในรถค่ะ ป่ะกลับบ้านกันตัวแสบ” วันนี้น้องมาเรียนเปียนโนอยู่โรงเรียนสอนดนตรีใกล้บ้านปกติถ้าไม่เป็เขาก็รถที่บ้านจะไปรับส่งน้องเล็กของบ้านน้องเป็เด็ก น่ารัก ขี้อ้อน โดยเฉพาะกับคนพี่จะขี้อ้อนเป็พิเศษ
*****
เช้าวันเสาร์คุณใหญ่ยังนอนจมปุ๊กอยู่บนเตียงขอต่อเวลาตัวเองที่ตั้งไว้อีก5นาทีก่อนลงไปวิ่งออกกำลังกายเขาเป็คนที่ชอบออกกำลังกายทำให้มีร่องบริเวณหน้าท้องซึ่งคุณใหญ่ภูมิใจมากที่มีกว่าจะมาได้ต้องใช้เวลาต้องรักษาไว้ให้ดีเพราะงั้นเขาจึงชอบออกกำลังกายเป็ที่สุด
“อ้าวคุณใหญ่ตื่นเช้าจังเลย แต่ก็ช้ากว่าป๊าอยู่ดีนี้ป๊าวิ่งได้หลายรอบละ..” ถึงเวลาจิบกาแฟแล้ว..พูดยังไม่จบเสียงคุณแม่คนสวยก็ขัดขึ้นทันที
“ป๊าว่าอะไรนะ วิ่งได้หลายรอบแล้วหรอคะแม่ยังพึ่งเห็นป๊าวะกี้เองนะคะเอ๊ะหรือว่าแม่ตาฝาด”
คุณเพรชรินเอ่ยแซวสามีสุดที่รักพร้อมส่ายหน้าไปมายิ้มๆคู่ชีวิตของเธอชอบแกล้งหยอกเย้าลูกๆ เป็ประจำ ทำให้บ้านวรคิรินเต็มไปด้วยความสุขตระกูลของเธอทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรม รีสอร์ท ทั้งในและต่างประเทศซึ่งตอนนี้คุณสรันและคุณเพรชรินเป็ผู้บริหารและแน่นอนว่าหลังจากเรียนจบพวกเขาตั้งใจให้คุณใหญ่มาดูแลธุรกิจของครอบครัวต่อไป
“ป๊าจะขิงลูกกรุณาดูดีให้ดีก่อนว่ามีคุณเพรชรินคนสวยของลูกอยู่รึป่าวอย่างว่าแหละแก่แล้ววิ่งไม่ออกหรอก ข้อเข่าเสื่อมรึป่าวก็ไม่รู้ว่างๆคุณใหญ่จะพาไปตรวจนะคะ”
“ขิงอะไรกันคุณใหญ่ อยากได้ขิงให้แม่บ้านเอามาให้สิในครัวน่าจะมี”
“คุณสรันไม่รู้ว่าขิงหมายถึงอะไรจริงหรือคะตายแล้วนี่เป็ศัพย์วัยรุ่นค่ะคุณสามี” พูดพร้อมทำให้ใเล่นใหญ่เวอร์เธอชอบที่ครอบครัวมีเสียงหัวเราะดังนั้นครอบครัววรคิรินจึงมีแต่ความสุข รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
*****
“พราววันนี้ไปถ่ายงานที่ไหนหรือป่าว” ลูกน้ำทักไลน์หาเพื่อนสาว
“เค้ามีถ่ายงาน เสื้อผ้าแฟชั่นร้านพี่กวาง ลูกน้ำมีอะไรด่วนไหม”
“ป่าวๆ แค่วันนี้ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ขอไปด้วยได้ป่ะ”
“ได้สิ เจอกันที่บ้านหรือจะให้พราวไปรับ สตูผ่านแถวบ้านลูกน้ำพอดีเอางี้เดียวพราวไปรับจะได้ไปพร้อมกัน”
“อะเคค่า เจอกัน” หลังจากนั้นไม่นานรถของพราวก็ถึงหน้าบ้านเพื่อนทั้งสองเดินทางไปสตูดิโอที่จะถ่ายงาน
“พี่กวางสวัสดีค่ะ วันนี้พราวขอพาเพื่อนมาเที่ยวสตูด้วยนะคะ”
“สวัสดีค่ะ ลูกน้ำขออนุญาตนะคะ”
“สวัสดีค่ะ น้องพราว น้องลูกน้ำ ตามสบายนะคะวันนี้เรามีถ่ายเป็ภาพนิ่งและก็วีดีโอด้วยนะคะน้องพราว” พี่กวางพูดจบก็ให้พราวไปเตรียมตัวแต่งหน้าทำผมทันทีการถ่ายแบบผ่านไปได้ด้วยดีด้วยความเป็มืออาชีพของนางแบบใน่เช้าจะเป็การถ่ายนิ่งแน่นอนว่าลูกน้ำรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้มาดูการถ่ายแบบกับเพื่อนสนิทเสื้อผ้าเซ็ตของวันนี้ออกแนวเซ็กซี่ ซึ่งมันทำให้พราวดูสวย มีออร่าลูกน้ำดูการถ่ายทำไปแชทกับศรไป ศรบ่นบอกไม่เห็นชวนตัวเองไปด้วยลูกน้ำบอกเพื่อนว่าไม่ได้ตั้งใจจะมาแค่ทักหาพราวพอดีมีถ่ายก็เลยติดรถมาด้วย
“สวัสดีครับ”
...............ลูกน้ำทำหน้างงอยู่ผู้ชายมาทัก ที่สำคัญหล่อ
“ผมต่อเป็เพื่อนลูกพีช เราเจอกันที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเมื่อวานจำได้ไหมครับ
“อ่อ ค่ะพี่จำได้แล้ว เพื่อนลูกพีช พี่ลูกน้ำนะคะ” สองคนทักทายกันสักพักลูกน้ำถึงรู้ว่าต่อเป็ลูกชายเ้าของสตูดิโอที่พราวทำการถ่ายทำไม่นานก็ถึงชุดสุดท้ายที่ถ่ายภาพนิ่ง ได้เวลาพักทานข้าวของนางแบบคนสวย
“เป็ไงบ้างพราวเหนื่อยไหม ภาพสวยมากเลย เซ็กซี่สุดๆ ไปเลยคุณเพื่อน
“ไม่เหนื่อยเท่าไร สนุกดี ว่าแต่ลูกน้ำเบื่อไหมต้องมานั่งรอนานๆ” พราวพูดยิ้มๆ ให้เพื่อน เธอห่วงเพื่อนว่าจะเบื่อที่นั่งรอเธอถ่ายงานนานๆ
“หือ ไม่นะเรามีเพื่อนคุยไม่เบื่อหรอก นั่นไงมาแล้ว” พราวได้แต่ทำหน้างง“พราวนี่น้องต่อ เพื่อนลูกพีชจำได้ไหมที่เพื่อนของน้องล้มที่โต๊ะเราอ่ะ”
“อ่อ จำได้แล้ว สวัสดีค่ะน้องต่อ พี่พราวค่ะ แล้วมาทำอะไรที่นี้คะ”
“พอดีวันนี้หยุดผมมาดูแลความเรียบร้อยของสตูแทนป๊าม๊าครับ”
“ทานข้าวกันยังครับไปทานในออฟฟิศกับผมได้นะครับ ถ้าพี่ๆ สะดวก”
“ขอบคุณค่ะน้องต่อ ไม่รบกวนดีกว่าพอดีทางกองเตรียมมาอยู่ค่ะเสร็จแล้วจะได้ถ่ายต่อเลยไว้โอกาสหน้านะคะ” จากนั้นต่อก็ขอตัวตรวจความเรียบร้อยพร้อมไปคุยกับคุณกวางต่อระหว่างพักทานข้าวเที่ยงพราวกับลูกน้ำคุยกันพรางมองชื่นชมของเด็กคนนี้ที่ช่วยพ่อแม่ทำงานเขามีบุคลิคความเป็ผู้นำค่อนข้างสูง
*****
ไลน์กลุ่มตัวตึงเด้งรัวๆทำให้คุณใหญ่เข้าไปดูว่าเพื่อนๆ คุยอะไรกัน
ต่อ:เพื่อนทายซิวันนี้ผมเจอใคร
อรรถ:ใครว่ะ
ลูกพีช:นางเอก AV
ต่อ:หมกมุ่นนักนะคุณพีชเมื่อคืนทั้งคืนละสิมึง
ต่อ: ส่งรูป
อรรถ:ว้าววนี้นางฟ้าของคุณใหญ่นิครับ พี่สาวไอ้พีชด้วยนิ
ลูกพีช:แล้วไปเจอกันได้ไงอ่ะแล้วมึงไปถ่ายรูปกับเขาได้ไง
ต่อ:คืองี้วันนี้พี่พราวมาถ่ายแบบที่สตูกู สวยมากบอกเลยถ้าคุณใหญ่เห็นช็อตฟิวแน่เพื่อน กูได้ IG พี่เค้าด้วยเว้ย เป็ไงครับผมทำดีป่ะ คุณใหญ่มึงอยู่รึป่าว
คุณใหญ่:อยู่ๆแล้วไงต่อ
ต่อ:มึงนี้มันจริงๆเลยถ้ากูไม่รู้ว่าพี่พราวโสดนะกูจะขอ IG เค้ามาเพื่อ
ทำไมพี่ลูกน้ำได้มาเฝ้าพี่พราวแล้วแฟนพี่เค้าไม่ว่างหรือคำตอบคือสองสาวขำกันใหญ่เลยครับ บอกคนนั้นเป็รุ่นพี่ที่มหาลัยพี่พราวยังไม่มีแฟน
*****
20 นาทีผ่านไป คุณใหญ่ในชุดสบายๆ กางเกงขายาวสีดำ เสื้อยืดสีขาว รองเท้าผ้าใบกับหมวกคู่ใจมาถึงหน้าสตูของเพื่อนรักกำลังเดินลงจากรถหรูพร้อมกับกล่องพิชช่าของโปรดเพื่อนรักแน่นอนว่าไม่ได้ซื้อมาแค่กล่องเดียวแอบซื้อมาเผื่อสองสาวที่กำลังเป็เป้าหมายของเขาตอนนี้ด้วย
“มาไวกว่าที่คิดนะ อะไรจะรวดเร็วขนาดนี้ครับ” เมื่อเพื่อนเดินเข้าในออฟฟิศต่อเอ่ยแซวทันทีคุณใหญ่ยักคิ้วยักไหล่กลับ เสร็จงาน่เย็นพวกเขา4คนมีนัดไปเล่น
บาสด้วยกันที่ยิมแต่วันนี้น่าจะปรับแผนนิดหน่อย จากโรงยิมเป็ร้านอาหารแทน
“พอดีรถพี่มันแรง ไปสตูเลยไหม อยากเห็นบรรยากาศกองถ่ายแล้ว” เหอะต่อหัวเราะเบาๆ ให้คำพูดของเพื่อนตัวเองพรางเดินนำไปสตูถ่ายทำ
“พี่พราว พี่ลูกน้ำอิ่มกันยังครับพอดีคุณใหญ่เพื่อนผมแวะซื้อพิซซ่ามาฝากมีหลายกล่องผมกลัวทานไม่หมดเลยชวนเอามาให้พี่ๆด้วยครับ ขออนุญาตแนะนำเพื่อนให้รู้จักครับ คุณใหญ่เพื่อนผมครับพี่ๆหน้าจะจำมันได้นะครับ” สองสาวหันหน้ามองกันแล้วพยักหน้าทำไมพวกเธอจะจำไม่ได้เล่นมุดใต้โต๊ะขนาดนั้น
“เพิ่งเริ่มทานค่ะน้องต่อ ขอบคุณนะคะ คุณใหญ่ ทานด้วยกันไหมคะ” พราวพูดเสียงหวานขอบคุณคนร่างสูงยิ่งเห็นหน้าใกล้ร่างบางยิ่งชื่นชมในใจน่าตาน่ารักยิ่งเวลายิ้มแก้มออกหน่อยน่าหยิกมาก
“ตามสบายเลยค่ะพี่ พวกเราเรียบร้อยแล้ววันนี้ขออนุญาตมาดูกองถ่ายด้วยนะคะ
“...ได้เลยคะถ้าไม่กลัวเบื่อ” ร่างบางตอบกลับคนร่างสูง
“ว้าว ขอบคุณมากค่ะ คุณใหญ่ พี่ลูกน้ำนะคะ ส่วนนี่พราวนางแบบคนสวยส่วนพี่มาเฝ้าค่ะ ว่าแต่ชื่อคุณใหญ่จริงหรือคะชื่อน่ารักจัง” ลูกน้ำเอ่ยแซวเพื่อนน้องสาว
“ค่ะ ชื่อคุณใหญ่ หรือเรียกใหญ่ก็ได้ค่ะพี่ลูกน้ำ สมแล้วที่เป็ญาติกับลูกพีชพูดเก่งเหมือนกันเลย”
“พี่จะบอกให้นะคะคุณใหญ่พี่เป็คนเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้เลยค่ะแล้วก็เป็คนไม่ค่อยพูด แต่บังเอิญคุณใหญ่น่ารักพี่เลยอยากคุยด้วยเท่านั้นเอง”พราวได้แต่ส่ายหน้ากับคำพูดของเพื่อนที่จริงแล้วลูกน้ำเป็คนอัธยาศัยดี พูดเก่งเข้ากับคนง่ายเธอคือสีสันของกลุ่มอย่างแท้จริง
“จริงหรือป่าวลูกน้ำ แต่พราวว่าไม่น่าจะใช่นะ”
“มันคือความจริงค่ะเพื่อนรัก” หลังจากนั้นสองสาวก็นั่งทานข้าวเที่ยงพร้อมพูดคุยกับต่อและคุณใหญ่ไปด้วยความสนุกสนานโดยตัวนำความฮาจะเป็ลูกน้ำกับคุณใหญ่ ส่วนพราวกับต่อมีหน้าที่หัวเราะและเสริมบางจังหวะไม่น่าเชื่อว่าเวลาไม่นานลูกน้ำกับคุณใหญ่คุยกันถูกคออย่างกับคนรู้จักกันมาเป็นาน
“เอ่อ พี่ลูกน้ำ พี่พราว ตอนเย็นว่างไหม คุณใหญ่อยากชวนไปทานข้าวถือเป็การไถ่โทษที่วันก่อนทำให้ใ ลูกพีชก็ไปด้วย นะคะ”
“.........”
“ถ้าพี่ๆ สะดวกนะคะ หรือไม่เอาไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ” คุณใหญ่เอ่ยชวนสองสาว
“สะดวกค่ะ พวกเราสะดวกมากใช่ไหมพราว” ตอบพร้อมหันไปมองหน้าเพื่อนของฟรีเธอละชอบมากเลย ไม่ต้องให้เพื่อนตอบเธอจัดการเอง
“ก็ได้ค่ะ เลิกกองแล้วเจอกัน” คำตอบของพราวทำให้อีกคนยิ้มกว้าง
“แล้วนี่พี่พราวถ่ายแบบวันนี้เหนื่อยไหมคะ” คุณใหญ่หันไปสนใจกับพราวมากขึ้นเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้คุยกับลูกน้ำมาก่อน
“ไม่เหนื่อยค่ะ สนุกดี ่เช้าเป็การถ่ายภาพนิ่ง พี่ทีมงานมืออาชีพมาก
ส่วน่บ่ายจะเป็การถ่ายวิดีโอค่ะ” คุณใหญ่มองด้วยความชื่นชมคนตัวเล็ก สวยด้วยเก่งด้วยเขาจะทำอย่างไรให้ได้มองอีกคนนานๆ
“แล้วนี่พี่พราวเรียนคณะอะไรคะ” พราวยังไม่ได้เอ่ยตอบเสียงเพื่อนเธอก็แทรกขึ้นทันที
“พวกเราเรียนหมอค่ะ น้องคุณใหญ่ ฮัลโหล มีอีกสองคนนั่งอยู่ตรงนี้ค่ะลูก”
“555พี่ลูกน้ำคนสวย น้องก็กลัวพี่เหนื่อยคุยไงคะ”
“อยากจะแหมมมไปจนถึงหน้าร้านอาหารตอนเย็น พูดแล้วหิว”
ไม่นานทีมงานก็เรียนพราวไปเข้าฉากถ่ายงานต่อ ด้วยความที่พราวมืออาชีพพอจึงทำให้งานค่อนข้างไหลลื่นมี่พักซับหน้าเซ็ตผมบ้างเป็ระยะ
แน่นอนคุณใหญ่นั่งหลังจอมอนิเตอร์ของทีมงานกับลูกน้ำและต่อได้แต่ชมว่าสวยไม่ขาดปากจนลูกน้ำตะหงิดๆ ทำไมถึงชมเพื่อนเธอบ่อยอะไรขนาดนั้นนี้ขนาดเพิ่งรู้จักกันนะหรือว่าจะแอบชอบเพื่อนเธอเข้าอีกคน
“แหมคุณใหญ่คะ จะชมอะไรขนาดนั้นคะ รู้แล้วค่ะว่าพราวสวย”
“ก็พี่พราวสวยจริงๆ นี้คะ คุณใหญ่ก็ชมคนสวยเื่ปกติแต่ว่าชุดมันเซ็กซี่ไปหน่อยนะ ว่าไหมคะ แต่ก็เข้าก็พี่พราวใส่ชุดไหนก็ดูดีไปหมด”
“เบาครับเพื่อนเบาครับ” ต่อเอ่ยแซวเพื่อนตัวเองอะไรจะขนาดนั้นเขาเข้าใจเพื่อนเป็คนเปิดเผย จริงใจกับความรู้สึกตัวเอง คุณใหญ่มันน่ารักเอาใจใส่คนรอบข้างใครได้อยู่ใกล้เป็ต้องหลงรัก
******
“เลิกกองครับ เก่งมากครับน้องพราว” เสียงปรบมือของทีมดังขึ้นเมื่อเลิกกองจะได้กลับบ้านรวมถึงอีก3คนที่นั่งดูจอมอนิเตอร์ให้กำลังใจอยู่ด้านหลังพวกเขาคือคนที่เฮดังสุดจนหันหน้ามาหัวเราะด้วยกัน
“เฮ ดังเหมือนตัวเองเป็ทีมงานในกองเลยน้าคุณลูกน้ำ”
“เค้าคนเดียวที่ไหนกันพราว น้องต่อกับคุณใหญ่เสียงดังกว่าเค้าอีกอ่ะ”ลูกน้ำไม่ยอมหรอกที่เพื่อนแซวตัวเองคนเดียว อีกสองคนดังลั่นเลยเหอะ
“พราวขอเก็บของเปลี่ยนชุดก่อนนะแล้วเราค่อยไปกัน” พราวรู้สึกเกรงใจน้องที่รอเธอถ่ายงานเลยรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เร็วที่สุด
“พี่พราวใหญ่ขอไลน์ ไว้ได้ไหมคะพอดีจะออกไปก่อนเผื่อพี่หาร้านไม่เจอจะได้ทักถามได้”ร่างสูงได้ขอไลน์ติดต่อร่างบางโดยอ้างเื่ร้านแบบเนียนซึ่งร่างบางก็ให้โดยง่ายเราแลกไลน์กันเสร็จแล้วคนตัวเล็กก็ขอตัวไปเปลี่ยนชุด
“ไม่ขอไลน์พี่ลูกน้ำด้วยหรือคะคุณใหญ่ มาค่ะ” ร่างสูงได้แต่หัวเราะกับเพื่อนของคนตัวเล็กแซวเก่ง
“แน่นอนค่ะ ต้องแลกไลน์กับพี่อยู่แล้วสิคะ พลาดได้ไงพี่คุณลูกพีชเลยนะจะไม่มีได้ไง จะได้รายงานความประพฤติน้องพี่ไงคะ ตัวตึงของกลุ่มเลย”
หลังจากนั้นร่างสูงกับเพื่อนได้ขอตัวออกไปก่อนบอกว่าจะไปรอที่ร้านเลยโดยตอนนี้ให้ลูกพีชกับอรรถไปจองโต๊ะที่ร้านรอพวกเขาใช้เวลาประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงร่างสูงกับเพื่อนร้านอาหารที่พีชกับอรรถรออยู่ก่อนหน้าแล้วจริงๆก็ร้านก็ไม่ได้ไกลจากสตูดิโอของต่อเท่าไรแต่เนื่องด้วยสภาพรถติดบนถนนใน่เย็นทำให้พวกเขามาถึงช้า
“ไงเพื่อนไอ้คุณใหญ่ ยิ้มหน้าบานมาเลยน้าอรรถแกดูหน้าเพื่อนหน่อยสิปากมันฉีกยังยิ้มจนปากจะถึงหูอยู่แล้ว ฉันเป็ห่วง”
231
