ขวัญข้าวพยายามอดทนกับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสุดความสามารถเธอพยายามท่องไว้ในใจว่าเขาเป็แขกของคุณวิศาลซึ่งตอนนี้ก็คือคุณพ่อบุญธรรมของเธอนั่นเอง
“ว่ายังไงละครับคุณ เงียบไปเลยกำลังคิดอยู่หรือครับว่าจะสาธิตวิธีจัดหรือปลูกดอกไม้ให้ผมดู”กวินยังคงพูดจายั่วโมโหหญิงสาวตรงหน้าต่อไป ไม่รู้ทำไมการก่อกวนผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาได้
‘หนอยอีตาบ้า งี่เง่า นิสัยไม่ดีนี่ขนาดอยู่กลางดอยยังมาเจอดารานิสัยเสียแบบนี้ได้ โชคร้ายจริงๆ เลยแฮะ’ขวัญข้าวหงุดหงิดสุดๆกำลังตั้งใจจัดดอกไม้อย่างสบายอารมณ์กลับต้องมาเจอเื่งี่เง่าแบบนี้อีก โชคร้ายชะมัด
“เอาล่ะฉันขอโทษก็ได้ ยังไงคุณก็เป็แขกของคุณพ่องั้นเชิญคุณตามสบายแล้วกัน ฉันขอตัวไปทำงานที่อื่น ขอตัวก่อนนะคะ”ขวัญข้าวพูดพร้อมกับหยิบอุปกรณ์บนโต๊ะเตรียมไปหามุมสงบจัดดอกไม้ที่อื่นขืนอยู่ที่นี่ต่อไปคงอดใจไม่ไหวได้คว้าแจกันทุ่มหัวใครบางคนแน่ แต่ก่อนที่ขวัญข้าวจะลุกออกไปได้อีตาบ้านี่ต้องหลบก่อนละเพราะนายตัวโตนั่งขวางทางเธอเต็มที่ แต่ทำไมนั่งนิ่งงี้ละเฮ้ยถอยไปเดี๋ยวนี้นะ ขวัญข้าวส่งสายตาจิกกัดไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าแต่จนแล้วจนรอดดูเหมือนตาบ้าตรงหน้าจะไม่รู้สึกรู้สมอะไรเลยแฮะ
‘เอาสิอยากเรียกร้องความสนใจจากเขาดีนักเขาจะทำเป็ไม่สนซะอย่างดูซิยัยนี่จะทำยังไง’ กวินคิดพร้อมนึกอยากแกล้งคนข้างๆขึ้นมาซะงั้น
“นี่คุณขยับไปหน่อยได้ไหมคะ ฉันจะไปทำงานที่อื่นถ้าคุณอยากนั่งพักผ่อนอยู่ที่นี่ก็เชิญคุณตามสบายเถอะค่ะ ฉันไม่อยากอยู่รบกวน”ขวัญข้าวเริ่มส่งสายตาพิฆาตไปให้คนตรงหน้าที่ยังคงทำเฉยได้อย่างน่าหมั่นไส้
‘โอ๊ยยย ทนไม่ไหวแล้วเว้ยย ขอเอาถาดดอกไม้ทุ่มใส่หัวตานี่หน่อยได้ไหมเนี่ย’ขวัญข้าวคิดพร้อมตั้งท่าจะทำแบบนั้นจริงๆ
“ขวัญทำอะไรอยู่ลูก อ้าวแล้วนั่นคุณกวินนี่ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้คะแล้วคุณกรไปไหนกัน ดูซิปล่อยคุณไว้คนเดียวแบบนี้ เดี๋ยวแม่นวลต้องดุหน่อยแล้ว”
‘รอดไปนะนายดาราบ้า แม่นวลมาช่วยไว้พอดี’
“แม่นวลมาพอดีเลยคะ ขวัญกำลังจะไปตัดดอกไม้เพิ่ม งั้นขอตัวก่อนนะคะ”ขวัญข้าวพูดแล้วรีบปัดคนข้างตัวให้พ้นทางทันทีด้วยเข่าเล็กๆ นั่น
“ยัยขวัญทำอะไรนะเสียมารยาทจริงลูกแล้วหนูรู้จักคุณกวินเขาแล้วหรือจ้ะถึงมานั่งคุยกันตรงนี้ได้น่ะ”
“ยังไม่รู้จักอย่างเป็ทางการหรอกครับ พอดีผมทานอาหารกลางวันเสร็จรู้สึกเบื่อเลยออกมาเดินเล่น เห็นเอ่อ คุณขวัญนั่งจัดดอกไม้อยู่ผมสนใจเลยเข้ามาดูนะครับ” กวินรีบตอบทันที
“อะไรกันยัยขวัญ นี่หนูยังไม่แนะนำตัวเองกับคุณกวินเหรอลูกตายแล้วน่าตีจริงเชียวเด็กคนนี้ นั่งลงเลยจ้ะนั่งลงก่อน”แล้วแม่นวลก็เริ่มกระบวนการแนะนำตัวทันที
“งั้นแม่นวลขอแนะนำเลยก็แล้วกันนะคะนี่ขวัญข้าวเพื่อนสนิทแล้วก็เป็น้องสาวบุญธรรมของกัลจารีลูกสาวอีกคนของคุณวิศาลหลานสาวอีกคนของดิฉันคะแล้วก็ยัยขวัญ นี่คุณกวินเพื่อนสนิทของคุณภัสกรลูกชายเพื่อนรักของคุณพ่อวิศาลไงจ้ะส่วนอย่างอื่นแม่คงไม่ต้องบอกแล้วละว่าคุณกวินเป็ใครขวัญคงรู้จักแล้วละลูกใช่ไหมจ้ะ”
“คะแม่นวล งั้นขวัญขอตัวไปตัดดอกไม้เพิ่มก่อนนะคะ”แล้วขวัญข้าวก็ทำท่าจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกจากประตูก็โดนเรียกไว้ก่อน
“เดี๋ยวก่อนยัยขวัญ นี่ไม่คิดจะทักทายพี่เขาหน่อยรึไงทำตัวไม่น่ารักเลยนะลูก” แม่นวลเอ็ด
“สวัสดีค่ะ คุณกวิน ยินดีที่ได้รู้จักคะ” ขวัญข้าวขัดคำสั่งแม่นวลไม่ได้ทั้งที่อยากออกไปให้พ้นตรงนี้นัก
“ยินดีที่ได้รู้จัก อย่างเป็ทางการเช่นกันครับ คุณขวัญข้าว”กวินพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มกวนให้คนตรงหน้า ที่ดูท่าอยากจะหนีไปให้พ้นตรงนี้ไวๆ
“แล้วขวัญไปได้รึยังคะแม่นวลขา” ขวัญข้าวรีบกล่าวขออนุญาตผู้ใหญ่ทันที
“ไปได้แล้วจ้ะ แต่พาคุณกวินไปด้วยนะลูก พี่เขาคงเบื่อไม่มีอะไรทำ หนูก็พาเขาไปเดินเล่นฆ่าเวลาก็แล้วกันนะจ๊ะถือว่าช่วยแม่นวลต้อนรับแขก” แม่นวลพูดพร้อมส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ขวัญข้าวเลยจำใจต้องรับปากทั้งที่อยากปฏิเสธใจจะขาด ทำไงได้ละแม่นวลขอร้องทั้งที‘เฮ้ออ..วันนี้มันวันอะไรของเธอนะยัยขวัญข้าว โชคร้ายชะมัด’ ขวัญข้าวคิดในใจ
“อ้อ แล้วขวัญช่วยเก็บผักกูดงามๆ มาให้แม่นวลด้วยนะลูก แม่นวลจะเอามายำเห็นพ่อวิศาลของหนูบ่นอยากทานมาหลายวันแล้ว”
“ได้เลยค่ะแม่นวล ขวัญจะเลือกยอดอวบๆ หวานๆ มาให้นะคะ”ขวัญข้าวยิ้มแก้มปริให้คนตรงหน้าโดยไม่เห็นว่าคนตัวโตลุกมายืนข้างกายแล้วลอบสังเกตตัวเองอยู่เงียบๆ‘ยัยนี่มีลักยิ้มด้วยแฮะ’
“นี่คุณ ยืนเหม่ออยู่ได้ ไปกันได้แล้วค่ะ” ขวัญข้าวเอ็ดคนข้างๆเพราะเห็นยังยืนมองหน้าเธอนิ่ง ‘มองอะไรนักหนา ไม่เคยเห็นคนธรรมดารึไงคงเคยเจอแต่พวกดารา นางแบบละสิ’
“นี่ดอกอะไรกันคุณ”
“คอสมอส”
“แล้วนี่ละ”
“พิทูเนีย”
“ดอกนี้ละครับ”
“คัลล่าลิลลี่”
“แล้วนี่..”
“พอๆๆ เลยคุณ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาสมุดบันทึกเรือนกระจกให้ดีไหม รับรองอยากรู้จักต้นไม้ดอกไม้อะไรในนี้มีหมด”ขวัญข้าวพูดถึงสมุดบันทึกภาพและรายละเอียดคร่าวๆ ของต้นไม้ดอกไม้ที่เธอนำมาปลูกในเรือนกระจกซึ่งมีเก็บรายละเอียดไว้ทุกชนิดและประเภทเพื่อนำไปศึกษาหรือค้นหาวิธีดูแลรักษาเพิ่มเติมจากผู้เชี่ยวชาญอีกอย่างขวัญข้าวชอบการถ่ายรูปเป็งานอดิเรกด้วยเธอจึงมีสมุดสะสมผลงานส่วนตัวเยอะแยะไปหมดรวมถึงบันทึกเรือนกระจกแห่งนี้ด้วย
“ดีครับ ขอบคุณมาก ว่าแต่ว่าดอกไม้สวยมากมายแบบนี้คุณปลูกเองทั้งหมดเลยเหรอครับ”กวินชวนขวัญข้าวคุยในขณะที่เธอกำลังเลือกตัดดอกไม้ไปจัดแจกันเพิ่ม
“ทำไมคะ คุณไม่เชื่อรึไงว่าผู้หญิงอย่างฉันจะปลูกต้นไม้ดอกไม้ได้มากมายขนาดนี้ แต่อย่างว่าละนะพวกคุณคงไม่ชินกับงานแบบนี้โดยเฉพาะพวกผู้หญิงในวงการเดียวกันกับคุณคงไม่มานั่งทำอะไรแบบนี้หรอกขนาดคุณเองยังไม่รู้วิธีปลูกต้นไม้เลย”ขวัญข้าวแอบว่าชายหนุ่มเพราะยังเคืองกับเื่ก่อนหน้านี้ไม่หาย
“ใครว่าผมไม่รู้ ผมรู้ครับถ้าปลูกต้นไม้ธรรมดาแบบนี้ใครจะไปนึกละว่าผู้หญิงอย่างคุณจะพูดปด” กวินเอาคืนคนตรงหน้า
“นี่คุณว่าใครพูดปด พูดให้ดีนะ ไม่งั้นเจอดีแน่”ขวัญข้าวโกรธที่ถูกชายหนุ่มเอาคืนทันทีแบบไม่น้อยหน้ากันเลยทีเดียว
“ทำไมครับผมพูดความจริงนี่นา ว่าแต่ถ้าคุณไม่พอใจแล้วคุณจะทำอะไรผมเหรอครับ” กวินชักอยากจะรู้ซะแล้วว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะเก่งแต่ปากรึเปล่า
“ก็ไม่ทำไมหรอกแค่ให้คุณรู้จักต้นไม้ที่ฉันปลูกดีขึ้นอีกหน่อยนี่ไงละคะกุหลาบที่ฉันปลูก สวยไหม” ขวัญข้าวใช้ถุงมือที่สวมจับดอกกุหลาบที่มีหนามเต็มไปหมดยื่นไปหาชายหนุ่มที่ไม่ทันระวังตัวเลยโดนหนามเกี่ยวแขนเข้าให้ได้รอยเล็กเป็ทางยาวให้พอแสบๆ คันๆ ได้ละ
“นี่คุณ ใจกล้าจังนะส่งกุหลาบแดงให้ชายหนุ่มรู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร”ชายหนุ่มที่กำลังจะหันไปดุคนข้างกายที่จงใจแกล้งเขาให้สมกับคำว่าเจอดีแต่แล้วก็เปลี่ยนใจเล่นมุกใหม่ให้หญิงสาวได้มีเืฝาดหล่อเลี้ยงแก้มสองข้างที่ขาวอมชมพูอย่างคนสุขภาพดีอยู่แล้วให้มีสีแดงเข้มขึ้นมาอีกนิด
“คะใครว่าฉันให้คุณกัน ฉันจะตัดไปจัดแจกันยะ แค่นี้คงพอแล้วละ ฉันว่าคุณกลับไปหาเพื่อนคุณเถอะค่ะ ป่านนี้คงสงสัยแล้วละว่าคุณหายไปไหนอาจจะกังวลกลัวว่าคุณเผลอเดินตกเขาไปแล้วก็ได้”
“ถ้าผมตกคุณก็ตกด้วยล่ะ เพราะถือว่าคนนำทางไม่ดี”
“นี่คุณ..”
“ผมได้ยินว่าแม่นวลให้คุณไปเก็บผักอะไรสักอย่างอยู่ไหนละครับเดี๋ยวผมไปช่วย โบราณว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดายปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น เพราะงั้นผมไปช่วยคุณก่อนดีกว่าแล้วค่อยกลับ”กวินพูดจบก็รีบเดินนำไปยังประตูทางออกของเรือนกระจกทันที เพราะรู้ว่าถ้าขืนอยู่ต่อเค้าอาจจะเจอดีอีกครั้งก็ได้
‘หนอยไวนักนะตาบ้า แทนที่จะเป็หนามกุหลาบมันน่าจะเปลี่ยนเป็กรรไกรนี่นักฝากไว้ก่อนเถอะ’ ขวัญข้าวคิดอย่างเคืองๆ ผู้ชายตัวโตที่เดินหนีไปซะแล้ว
“นี่ต้นอะไรคุณ กินได้ด้วยเหรอ” กวินถามด้วยความสงสัยต้นไม้ที่มีลักษณะใบคล้ายต้นเฟิร์นทั่วไปสีเขียวแต่ปลายยอดงอม้วนเข้าไปเป็ขด
“กินได้สิ ก็นี่แหละผักกูดที่แม่นวลให้มาเก็บไง จะเอาไปทำยำ, แกงกะทิ, ลวกจิ้มน้ำพริกหรือผัดน้ำมันหอยก็ได้ต้องลองทานดูแล้วจะติดใจ” ขวัญข้าวบรรยายเมนูผักกูดอย่างมีความสุขเลยเผลอยิ้มให้คู่ปรับโดยไม่รู้ตัว ทำให้อีกฝ่ายอึ้งไปเลยเมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า
“ผมชักอยากลองทานซะแล้วสิครับ คงอร่อยจริงคุณถึงยิ้มไปพูดไปแบบนี้”กวินพูดพร้อมยิ้มตอบด้วยความจริงใจ เป็เหตุให้แก้มของหญิงสาวตรงหน้าเข้มขึ้นมาทันที‘อีตานี่เวลายิ้มแล้วดูดีมากเลยแฮะ สมแล้วที่เป็ดารา นายแบบชื่อดัง’
“กลับมากันแล้วเหรอจ๊ะ มาคะ มาทานน้ำเย็นๆ กันก่อนคำเอ้ยไปเอาน้ำให้คุณขวัญกับคุณกวินหน่อยจ้ะ”แม่นวลทักทายหนุ่มสาวทั้งคู่ที่กำลังเดินเข้ามาในครัว
“เป็ไงคะคุณวิน ยัยขวัญพาไปทำอะไรมาบ้างคะ ดูสิเหงื่อออกเต็มไปหมดเลย”แม่นวลทักทายพร้อมเป็ห่วงชายหนุ่มตรงหน้าเพราะเหงื่อออกมากเหลือเกินทั้งที่อากาศทางเหนือตอนนี้กำลังเย็นสบายแท้ๆ
“ไปมาสองสามที่ครับแม่นวล ทั้งเรือนกระจก ริมสระบัวแล้วก็ท้ายสวน”กวินบอกพร้อมกับดื่มน้ำเข้าไปอึกใหญ่
“เหรอคะ ยัยขวัญพาคุณวินไปท้ายสวนทำไมกันลูก” แม่นวลถามด้วยความสงสัยเพราะมันไม่มีอะไรให้น่าดูหรือเหมาะที่จะพาแขกไปเดินเล่นเลยสักนิด
“ไปเก็บผักกูดไงละคะแม่นวล ดูสิคะยอดงามๆ ก้านอวบๆ ทั้งนั้นเลยต้องทำยำอร่อยแน่เลยค่ะ” ขวัญข้าวยิ้มพร้อมกับนำผักกูดในตะกร้าไปล้างน้ำ
“แต่ผักกูดหลังเรือนกระจกก็มีนี่ลูก ไม่เห็นต้องเดินไกลไปท้ายสวนเลยดูสิคุณวินคงเหนื่อยแย่เลยสิคะ”แม่นวลหันไปพูดกับกวินที่ตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าตัวเองโดนดีอีกแล้ว‘ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ’
‘พวกชอบก่อกวนความสงบของคนอื่นก็ต้องเจอแบบนี้แหละ’ ขวัญข้าวคิดในใจ นึกสมน้ำหน้าชายหนุ่มที่ชอบพูดจายั่วโมโหเธอดีนัก
“ไม่เหนื่อยหรอกครับแม่นวล ต้องขอบคุณซะอีก ที่คุณขวัญพาผมไปเดินเล่นว่าแต่มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่าครับ ตอนนี้กลับบ้านพักไปก็ไม่ได้ทำอะไรถ้ายังไงผมขออยู่ช่วยเป็ลูกมือให้ทางนี้ดีกว่า” กวินอาสา ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่ชอบเข้าไปวุ่นวายกับคนอื่นนักแต่ไม่รู้ทำไมพอได้เจอได้คุยกับทุกคนที่นี่โดยเฉพาะยัยตัวแสบนั่นแล้วเขากลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณวิน ทางนี้มีลูกมือเยอะแยะแล้วอีกอย่างในครัวมีแต่กลิ่นอาหาร เดี๋ยวคุณวินจะมีกลิ่นกับข้าวติดตัวซะเปล่าๆ คะ”แม่นวลเตือน
“ไม่เป็ไรหรอกครับแม่นวล มีกลิ่นผมก็กลับไปอาบน้ำใหม่ สบายมากครับ”กวินรีบตอบ
“ถ้าอย่างงั้นก็ตามใจคะ แม่นวลไม่เกรงใจละนะคะคุณวินช่วยตำเครื่องแกงให้แม่นวลแล้วกันคะ หนุ่มๆแรงดีสงสัยมื้อค่ำวันนี้ต้องอร่อยแน่นอนใช่ไหมจ้ะแม่ครัวใหญ่” แม่นวลหันกลับไปหาแม่ครัวใหญ่ที่ตอนนี้กำลังเตรียมผักกูดไว้ยำกับกุ้งปลาหมึก หมูสับและเครื่องปรุงอื่นๆโดยแกล้งทำเป็ไม่สนใจผู้ชายตัวโตที่เมียงมองมาด้วยความสนใจอยู่ใกล้ๆ
“อ้าวแล้วนั่นเตรียมเครื่องยำเสร็จแล้วเหรอยัยขวัญ ไวจริงนะเรา” แม่นวลออกปากชมอดีตลูกมือที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็แม่ครัวใหญ่เองซะแล้ว
“เรียบร้อยคะแม่นวล เดี๋ยวคุณพ่อกลับมา ให้แม่จั่นยำแล้วจัดเสิร์ฟได้เลยค่ะทางนี้เรียบร้อยแล้วขวัญขอตัวไปจัดดอกไม้ก่อนนะคะ”แล้วขวัญข้าวก็เดินออกไปโดยเหลือบมามองชายหนุ่มที่กำลังตำพริกแกงอย่างเก้ๆ กังๆแวบนึง พอชายหนุ่มรู้สึกตัวว่าถูกแอบมองก็ทันได้เห็นแค่ข้างหลังของยัยตัวแสบเท่านั้น
“ลุงขิ่น ลุงขิ่นครับเห็นนายวินเพื่อนผมบ้างรึเปล่าครับ”ภัสกรออกมาเดินตามหาเพื่อนสนิท เพราะรู้สึกว่าออกไปเดินเล่นนานผิดปกติเจอลุงขิ่นกำลังกวาดใบไม้อยู่หน้าเรือนใหญ่เลยลองถามดู
“เมื่อสักครู่ผมเห็นอยู่กับคุณขวัญนะครับ สงสัยคงเข้าไปในบ้านใหญ่แล้วคุณกรจะให้ผมเข้าไปตามให้ไหมครับ” ลุงขิ่นอาสา
“ไม่เป็ไรครับลุง ผมแค่เป็ห่วงเพื่อนเฉยๆ เจอตัวแล้วก็ไม่เป็ไรครับขอไปเดินเล่นบ้างดีกว่า”
“คุณกรให้ผมพาไปไหมละครับบ้านนี้บริเวณกว้างเดี๋ยวจะหลงเอานะครับ”ลุงขิ่นอาสา
“ไม่ต้องหรอกครับลุง ผมว่าผมเจอคนพาเที่ยวรอบบ้านแล้วล่ะ”แล้วภัสกรก็เดินตรงไปตามทางที่เขาเห็นเป้าหมายทันทีก็ใครละจะพาเขาชมบริเวณบ้านได้ดีไปกว่าเ้าของบ้านตรงหน้านี่ขณะที่ภัสกรกำลังเดินเข้าไปหานั้น กัลจารีกำลังง่วนอยู่กับการควบคุมคนงานให้ขนย้ายและจัดเตรียมโต๊ะสำหรับงานในค่ำคืนนี้
“ไงครับคุณเจอกันอีกแล้ว กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ”ภัสกรทักทายสาวร่างเล็กตรงหน้า ที่ตัวเล็กนิดเดียวแต่สั่งงานท่าทางขึงขังเชียวสมแล้วที่คุมคนงานเยอะแยะแบบนี้ได้ ภัสกรนึกชมในใจ
“อ้าวคุณ มาที่นี่ได้ไงคะ ฉันนึกว่าลุงขิ่นพาคุณไปพักผ่อนแล้วซะอีก”กัลจารีทักทายตอบ
“ผมไปพักผ่อนเรียบร้อยแล้วครับ แต่เห็นอากาศดีเลยออกมาเดินเล่นว่าแต่คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ” ภัสกรถาม คนตรงหน้า
“กำลังเตรียมสถานที่จัดงานคืนนี้อยู่คะ บางจุดยังไม่เรียบร้อยเท่าไหร่”
“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับคุณเอ่อ คุณชื่ออะไรนะครับผมว่าเรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยเมื่อเช้า” ภัสกรแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคนตรงหน้าคือใครมีเหรอที่เขาจะจำยัยตัวแสบที่เคยแกล้งให้เขากินพริกเผ็ดๆ จนปากพองไปหมดแถมยังแกล้งให้เขาโดนดุเพราะถูกจับได้ว่าเอาหนอนแก้วไปแกล้งยัยแสบนี่อีกมีอีกหลายอย่างเลยละที่ทำให้เขาไม่มีวันลืมยัยเด็กแก่นคนนี้คู่กัดที่สมศักดิ์ศรีจริงๆ
“ฉัน เอ่อฉันว่าทางนี้เตรียมงานเรียบร้อยแล้วละคะฉันคงต้องรีบไปทำงานอื่นต่อ ขอตัวก่อนนะคะ” กัลจารีรู้สึกแปลกๆที่ต้องมาแนะนำตัวเองกับคนที่คิดว่าคงจำกันได้ ทั้งที่เธอไม่เคยลืมเขาเลยแท้ๆแต่ดูนายนี่สิกลับจำเธอไม่ได้เลยสักนิด บ้าจริง
“อ้าวคุณเดี๋ยวสิ คุณยังไม่ได้บอกผมเลยนะครับว่าคุณชื่ออะไร”ภัสกรยังไม่หยุดตอแย เดินตามคนข้างหน้าไปทันที
“นี่คุณ หยุดคุยกันก่อนสิครับ ผมถามว่าคุณชื่ออะไรไม่ได้ยินเหรอครับ”ภัสกรเอื้อมไปคว้ามือคนตรงหน้าไว้ ทำให้คนตัวเล็กต้องหยุดเดินทันที
“นี่คุณปล่อยมือฉันนะ อย่ามาทำรุ่มร่าม” กัลจารีหันมาดุด้วยอารมณ์ที่กรุ่นโกรธอยู่แล้วที่ชายหนุ่มจำตัวเองไม่ได้เลยสักนิดเดียวแล้วยังมือไวมาจับไม้จับมือเธออีก ‘อีตาบ้านี่สมเป็นายแบบเพลย์บอยชื่อดังจริงๆ คนไม่รู้จักกันแท้ๆยังกล้าทำแบบนี้ นี่ถิ่นชั้นนะยะ เดี๋ยวเหอะจะแกล้งซะให้เข็ด’กัลจารีคิดในใจพร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ของคนตรงหน้าที่ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้
“อ้าวก็ผมเรียกคุณแล้วคุณไม่หยุดนิครับ ผมก็ต้องคว้ามือคุณไว้ก่อนสิใครใช้ให้คุณเดินจ้ำเอาจ้ำเอาไม่รอใครแบบนั้นละ” ภัสกรกล่าวยียวน‘หนอยยัยตัวแสบทีเมื่อก่อนละร้องตามเขาแจเชียวจนเขาต้องจูงมือพากลับบ้านด้วยกันถึงจะยอม พอโตเป็สาวหน่อยทำเป็หวงตัวเชียว
“นี่ก็ฉันบอกแล้วไงว่าต้องรีบไปทำงานอีกอย่างคนวงการบันเทิงแบบคุณเที่ยวมาจับจูงมือผู้หญิงไปทั่วแบบนี้ได้ยังไงเดี๋ยวก็เป็ข่าวหรอก เอ๊ หรือว่าคุณชอบเป็ข่าวปกติฉันก็เห็นคุณตามหน้าข่าวบันเทิงออกบ่อยนิ แต่ข่าวฉาวทั้งนั้นเลยนะคะ”หญิงสาวอดแขวะคนตรงหน้าไม่ได้ ‘หมั่นไส้นัก ตอนเด็กๆนิสัยว่าแย่แล้วโตมาหนักกว่าเก่าอีกเพราะพ่วงความเ้าชู้มาด้วยน่าหนักใจแทนคุณอาดิลกจริงๆ’
“นี่คุณติดตามข่าวผมด้วยเหรอครับ น่าดีใจจริงๆนะเนี่ยแสดงว่าคุณเองก็รู้จักผมดีพอแล้วไม่คิดจะแนะนำตัวเองหน่อยเหรอครับ”ภัสกรอดดีใจนิดๆ ไม่ได้ที่หญิงสาวสนใจติดตามข่าวคราวของเขาด้วยถึงจะเป็ข่าวฉาวอย่างที่เ้าตัวว่าจริงๆ ก็เถอะ
“ฉันว่าไม่จำเป็หรอกค่ะ คนป่าคนดอยแบบฉันไม่เหมาะที่คุณจะมารู้จักหรอกขอตัวนะคะ” แล้วกัลจารีก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันที
“เอาเถอะยังไงคืนนี้เราก็ต้องรู้จักกันอย่างเป็ทางการอีกครั้งแน่ยัยตัวแสบ”ภัสกรคิด
“มายืนบ่นอะไรคนเดียวตรงนี้วะไอ้กร”กวินช่วยงานในครัวเสร็จเลยขอตัวกลับที่พักแล้วมาเจอภัสกรที่กำลังพูดอยู่คนเดียวพอดี
“ก็ชมธรรมชาติไปเรื่อยเปื่อยวะ ว่าแต่แกหายไปทำอะไรมาวะ ชั้นเดินหาตั้งนาน”ภัสกรบ่นเพื่อนเพราะไอ้เพื่อนคนนี้มันชอบไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ค่อยแคร์สื่อจนน่าตื๊บที่ทำให้เป็ห่วงตลอด
“ไปเดินเล่น แล้วก็เข้าไปช่วยในครัวมานิดหน่อยนะ” กวินตอบ
“เฮ้ยย ไปเดินเล่นนี่เข้าใจได้วะ แต่ไปช่วยในครัวเนี่ยใช่เหรอวะปกติแกไม่ชอบยุ่งเื่คนอื่น โดยเฉพาะกับคนที่ไม่สนิทคุ้นเคยด้วยแต่นี่เพิ่งมาที่นี่วันแรกเองนะเว้ยแกเข้าไปช่วยเขาได้ไงวะแล้วชั้นก็เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าอย่างแกน่ะชอบเข้าครัวด้วย เล่ามาเลยนะเว้ยไปไงมาไงกันแน่”ภัสกรซักเพื่อนด้วยความสงสัยเพราะเขาแปลกใจจริงที่คนรักความเป็ส่วนตัวอย่างกวินกลับไปคลุกคลีกับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ถ้ามันเป็พวกมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศก็ว่าไปอย่าง
“ทำไมแกถามมากงี้วะ ไม่เอาฉันเหนื่อยแล้ว เหม็นตัวเองด้วยเหงื่อทั้งนั้น ขอตัวก่อนนะ”แล้วกวินก็เดินชิ่งไปซะงั้น แต่เอาเหอะมีเวลาอีกเยอะ หนีไม่รอดหรอกไอ้วิน
43K
