แสงไฟสลัวสีเหลืองอ่อนลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทของห้องโดยสารชั้นหนึ่งของรถไฟความเร็วสูงขบวนที่มุ่งหน้าสู่ตอนเหนือ เสียงเหล็กกระทบรางดังสลับจังหวะเป็ท่วงทำนองเดียวกับเสียงแอร์เย็นเฉียบที่พ่นลมออกมาอย่างไม่ขาดสาย มันคือฉากหลังที่สมบูรณ์แบบสำหรับ ‘การวิจัย’
ห้อง A12 กว้างขวางและเงียบสงบ ราวกับเป็แคปซูลที่ลอยอยู่กลางความมืดมิด ชายหนุ่มผู้มีชื่อว่า ‘ริว’ นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคู่ เขามองไปยังร่างที่กำลังหลับใหลอย่างไม่รู้สึกตัวของ ‘ณิชา’ ผู้ช่วยวิจัยที่อายุน้อยกว่าสิบปี แววตาของริวว่างเปล่าและเ็า เขาไม่ใช่คนในพื้นที่นี้ และไม่ใช่คนที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์แบบที่มนุษย์ทั่วไปรู้จัก
ณิชานอนตะแคงห่มผ้าเกือบมิดคอ ใบหน้าอ่อนเยาว์และงดงามของเธอดูผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด ริววางเครื่องมือตรวจวัดขนาดเล็กไว้บนโต๊ะข้างเตียง มันกำลังบันทึกอัตราการเต้นของหัวใจ (HR 58 bpm) และระดับคลื่นสมอง (Delta wave, Deep sleep state) เขารู้ดีว่ายาที่ใช้ทำให้เธอหลับลึกกว่าปกติ และจะไม่มีทางตื่นขึ้นมาจากการััธรรมดา
"การเรียนรู้ผ่านการสังเกตการณ์โดยตรงคือทางเดียวที่ข้อมูลจะสมบูรณ์" เสียงทุ้มต่ำดังก้องในความเงียบงัน แต่ไม่ได้เปล่งออกมาทางริมฝีปาก หากเป็เพียงการประมวลผลภายในสมองของเขา
ริวยื่นมือไปแตะหน้าผากของณิชา นิ้วของเขาเย็นจัดจนเกิดปฏิกิริยาสะท้อน ณิชาขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนรู้สึกรำคาญ ก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างสม่ำเสมอต่อไป ริวรออยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ตื่น จากนั้นจึงเริ่มปฏิบัติการ
เขาเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้และเคลื่อนเข้าประชิดเตียง เขาค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อบางเบาที่ร่างของณิชาสวมใส่ ริวปลดกระดุมชุดนอนอย่างเป็ขั้นตอน โดยเริ่มจากคอเสื้อที่กระดูกไหปลาร้าสวยงามเผยออกมา เขาทำอย่างระมัดระวังที่สุด ไม่ให้เกิดเสียงใดๆ มากไปกว่าเสียงหายใจของทั้งคู่ที่เริ่มแ่เบาแข่งกับเสียงรถไฟ
เมื่อเปลือยท่อนบนของณิชาสำเร็จ ริวนิ่งมองหน้าอกอวบอิ่มที่ถูกรัดด้วยบราลูกไม้สีอ่อน เขาไม่ได้มองอย่างหลงใหล แต่ราวกับกำลังประเมินโครงสร้างและขนาดทางกายภาพ ก่อนที่เขาจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยไปยังบริเวณยอดอกที่ยังคงอ่อนนุ่มและไม่ตื่นตัว
ปฏิกิริยาแรกมาถึงอย่างรวดเร็ว แม้จะหลับลึกแต่กล้ามเนื้อรอบหัวนมก็เริ่มแข็งตัวเป็ไตช้าๆ ริวโน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าของเขาห่างจากยอดอกเพียงไม่กี่เิเ เขาสูดกลิ่นของิัมนุษย์ที่สะอาดและหอมอ่อนๆ เข้าไปในปอด มันคือกลิ่นของวานิลลาและเหงื่อจางๆ ซึ่งเป็กลิ่นที่เขาต้องบันทึกไว้
ริวใช้ความเย็นของริมฝีปากััเบาๆ ที่บริเวณเนินอก เขายังไม่ใช้แรงดูดใดๆ เป็เพียงการวัดอุณหภูมิและความตึงตัวของิัเท่านั้น ก่อนจะเริ่มใช้ลิ้นไล้เลียจากฐานอกขึ้นไปยังยอดที่เริ่มแข็งเป็เม็ดเล็กๆ
อื้อ... เสียงครางเบาหวิวหลุดรอดจากลำคอของณิชา สะโพกของเธอขยับเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการถูกเร้า สัญญาณชีพจรของเธอเพิ่มขึ้นจาก 58 เป็ 65 bpm ในทันที
ริวเพิ่มความเข้มข้นของการกระตุ้น เขาใช้ปากยอดอกข้างหนึ่ง ดูดดึงเบาๆ เหมือนลูกแมวที่ดูดนมแม่ ความร้อนชื้นจากปากเขาตัดกับความเย็นของห้องปรับอากาศ ทำให้ผิวณิชาตื่นตัวอย่างรุนแรง ริวใช้มืออีกข้างนวดเฟ้นทรวงอกที่เหลือ ขณะที่เขาเริ่มบดเบียดร่างกายของเขาลงบนเตียง
เขาปลดกางเกงนอนของณิชาออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเนินเนื้อที่ปกคลุมด้วยกางเกงในผ้าซาตินสีขาวขุ่น ริวใช้มือเลื่อนกางเกงในลงไปถึงข้อเท้า แล้วมองสำรวจบริเวณที่ซ่อนเร้นอย่างละเอียด
บริเวณกลีบกุหลาบของณิชามีความชื้นแฉะปรากฏขึ้นแล้วอย่างเห็นได้ชัด นั่นหมายความว่าร่างกายของเธอพร้อมตอบสนองต่อการสืบพันธุ์แม้ในสภาวะไร้สติ ริวเริ่มใช้นิ้วมือที่สะอาดและมีปลายนิ้วที่อุ่นกว่าิัของเขาเล็กน้อย ค่อยๆ ััไปยังร่องลึกเบื้องล่าง เขาใช้นิ้วกลางกรีดเบาๆ ลงไปตามรอยแยกที่ชุ่มน้ำรัก
"ข้อมูลการหล่อลื่นอัตโนมัติ: ดีเยี่ยม"
ณิชาเริ่มหายใจถี่ขึ้น เสียงครางของเธอเริ่มมีความดังและหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม แม้ดวงตาจะยังปิดสนิท ริวสังเกตเห็นว่ามือของเธอกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเอ็นขึ้น
ริวเปลี่ยนวิธีการกระตุ้นจากนิ้วเป็การใช้ปาก เขาโน้มตัวลงไปอีกครั้ง ลิ้นที่เคยดูดดึงทรวงอกบัดนี้เลื่อนต่ำลงไปหาศูนย์กลางความปรารถนาของมนุษย์ เขาแตะลิ้นลงบนจุดเล็กๆ ที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด (Clitoris) ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและหนักแน่น
ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วกายของณิชา การสั่นะเืของลิ้นและลมหายใจอุ่นชื้นทำให้เธอเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ริวได้ยินเสียงหายใจหอบถี่ๆ ของเธอที่กลายเป็เสียงคราง ฮือ... อื้ออึง ที่ถูกอัดอั้นไว้ในลำคอ
ร่างกายของริวเองเริ่มตอบสนองต่อปฏิกิริยาของมนุษย์ สัญชาตญาณดิบที่เขาไม่เคยรู้จักกำลังปะทุขึ้นภายใต้ชั้นิัที่เยือกเย็น ความแข็งแกร่งทางกายภาพที่เขาพยายามควบคุมไว้เริ่มมีอำนาจเหนือจิตใจ
ริวเงยหน้าขึ้นจากร่างของณิชา เขารู้สึกว่าการเล้าโลมของเขาได้ทำให้มนุษย์คนนี้อยู่ในจุดสูงสุดของการเตรียมพร้อมแล้ว
เขาจัดการฉีกซองป้องกันที่เขาเตรียมมาอย่างเงียบเชียบก่อนหน้านี้ ร่างกายของริวอยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์แบบ แข็งแกร่งและร้อนระอุไปด้วยความ้าที่ไม่ใช่ของเขาเอง เขาก้มลงกระซิบข้างหูของณิชาด้วยเสียงที่แหบพร่า
"การเรียนรู้จะสมบูรณ์ได้ เมื่อมีการสอดประสาน... อาจารย์ต้องรู้ลึกกว่าที่ตำราบรรยายไว้"
ริวใช้มือจับสะโพกของณิชาไว้เบาๆ แล้วค่อยๆ ดันตัวเองเข้าไปในร่างกายที่แสนจะอ่อนนุ่มและอุ่นร้อนนั้น
ซู่...
เป็เสียงที่คล้ายกับการเปิดขวดแชมเปญอัดแน่นไปด้วยไอน้ำ ริวต้องหยุดหายใจชั่วขณะ เพราะความคับแน่นของช่องทางข้างในนั้นเกินกว่าที่เขาคำนวณไว้ ความต้านทานจากมัดกล้ามเนื้อของณิชาแม้ในยามหลับก็แข็งแรงเหลือเกิน
ณิชาครางเสียงหลง ซี๊ดดดด... เธอพยายามบิดตัวหนี แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะการรุกรานนั้นได้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว
ริวไม่เร่งรีบ เขาเคลื่อนไหวช้าๆ เพื่อให้ร่างกายของเธอคุ้นชินกับขนาดของเขา เขาเริ่มจากจังหวะลึกและเนิบนาบ เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับแรงเสียดทานและความลึกที่ร่างกายมนุษย์สามารถรองรับได้
ความร้อนภายในช่องทางนั้นแทรกซึมผ่านชั้นยางบางๆ เข้ามาสู่แก่นกลางของเขา ความรู้สึกนี้มัน ต่างออกไป จากการจำลองข้อมูลทั้งหมดที่เขาเคยดูผ่านสื่อโสตทัศน์
เมื่อเห็นว่าณิชาเริ่มผ่อนคลาย แม้จะยังหลับอยู่ ริวก็เพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้นอีกเล็กน้อย
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องอยู่ในห้องโดยสารที่เงียบสนิท แม้จะมีเสียงรถไฟกลบอยู่บ้าง แต่ความดังของการร่วมเพศก็ยังคงสร้างความตื่นเต้นและอันตรายที่แปลกประหลาด
ริวกำลังเคลื่อนไหวอย่างมีเป้าหมาย แต่มนุษย์ที่อยู่ในตัวเขากำลังเริ่มควบคุม เขาเริ่มเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณของการบรรเทาความปรารถนา แทนที่จะเป็แค่การเก็บข้อมูลทางวิทยาศาสตร์
เขาลืมเื่คลื่นสมอง ลืมเื่อัตราการเต้นของหัวใจ เขาจับเอวของเธอไว้มั่น และยกระดับการขยับสะโพกให้เร่งรีบและรุนแรงขึ้น
ณิชาเริ่มหายใจหอบแรงมากจนเกือบจะตื่น เธอจิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอน เธอไม่ได้ต่อต้าน แต่ร่างกายของเธอกำลังส่งสัญญาณว่าใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
ริวโน้มตัวลงไปจูบปากของเธออย่างดูดดื่ม จูบนั้นไม่ใช่การจูบแบบอ่อนโยน แต่เป็การจูบที่ร้อนแรงและครอบงำ ณิชารับจูบของเขาอย่างไม่รู้ตัว ลิ้นของเธอโต้ตอบการรุกรานนั้นอย่างเชื่องช้า
จังหวะสุดท้ายมาถึงเมื่อริวดันตัวเองเข้าไปจนสุดทาง ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดกระแทกเป็ชุดๆ อย่างต่อเนื่อง
เพียะ! แช่บ!
ณิชาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เธอร้องครางออกมาเป็เสียงสูงเหมือนลูกแมวที่ถูกทำร้าย กรี๊ด! แต่เสียงนั้นถูกปิดกั้นด้วยหมอนและปากของริว ร่างกายของเธอโค้งงอ เกร็งกระตุกไปทั่วทั้งร่าง
ริวรู้สึกถึงการบีบรัดอย่างบ้าคลั่งจากกล้ามเนื้อรอบตัวเขา สัญญาณเตือนของความสุขสมพุ่งสูงทะลุเพดาน ก่อนที่เขาจะปล่อยสิ่งที่สะสมไว้ทั้งหมดออกไปภายในตัวเธออย่างควบคุมไม่ได้
ความร้อนผ่าวจากการหลั่งน้ำรักทำให้ร่างกายของณิชาคลายการเกร็ง ริวถอนตัวออกมาอย่างช้าๆ แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ เธอ เขานอนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง มองเพดานสีขาวในความมืด
ไม่นานนัก คลื่นสมองของณิชาก็กลับเข้าสู่สภาวะหลับลึกอีกครั้ง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอเพิ่งทำหน้าที่เป็ตำราเล่มสำคัญให้กับ 'อาจารย์' ของเธอ
ริวค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ จัดการกับหลักฐานทั้งหมด ทิ้งร่องรอยไว้เพียงความเหนื่อยล้าทางกายภาพของเขาเอง เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ มองหน้าจอเครื่องบันทึกข้อมูลอย่างเ็า ก่อนจะพิมพ์ข้อความสรุปการทดลองลงไปในระบบ:
—การสืบพันธุ์ของมนุษย์: สำเร็จ. อารมณ์ดิบที่ไม่รู้จักถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูล.—
เสียงรถไฟยังคงวิ่งต่อไปในความมืด ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็เพียงความฝันที่ไม่เคยมีอยู่จริง
649
