ในฦดูหนาว ของชั้นเรียนประถมศึกษาปีที่6
หาว~..... ผมที่กำลังเบื่อกับชั่วโมงเรียน คณิตศาสตร์ อยู่
ตัวผมเองชื่อ แฟลช สลาตัน ปกติทุกคนจะเรียกผมว่าแฟลชครับ
ผมเป็ลูกของบ้านสามัญชนทั่วไปที่อาคัยอยู่ในเมือง อาโยธยาในดินแดนสยามประเทศ ผมเป็ลูกชายคนโตและมีน้องสองคนหญิงหนึ่งชายอีกหนึ่ง ผมก็ไม่ได้เป็คนเรียนเก่งอะไรความสามารถก็ทั่วๆไปหน้าตาก็เรียกว่าไม่หล่ออะไรเลยไม่ค่อยเนื้อหอมอะไร.. แต่ก็นะ? เด็ก10ขวบเองนี่จะให้มาคิดเื่แบบนี้ก็ใช่ที่
เอาเป็ว่าผมก็แค่เด็กชายธรรมดาๆที่หาได้ทั่วไปนั้นแหละครับ
ถ้าถามว่าผมทำไมถึงมานั่งเบื่อแบบนี้จะบอกให้ก็ได้อ่ะนะ...
จริงๆ แล้วอายุจิตใจของผมมันไม่เด็กแล้วนะสิ..
แต่ไม่ใช่ว่าผมไปโดนให้กินยาจนกลายเป็เด็กเหมือนไอ้เด็กแว่นบางเื่หลอกนะ
รึเป็ผู้ระลึกชาติมาเกิดก็เกือบจะไม่ใช่อีกนั้นเเหละ
อืม.. จะว่าไงดี..จริงๆ คือความจริงแล้วนะ ผมก็เคยตายมาแล้วรอบ หนึ่งนั้นละ อืม..
งง? กันล่ะสิว่าทำไมผมถึงยัง
มานั่งเรียน แบบนี้ได้
แล้วที่บอกที่บอกว่าเป็เด็กธรรมดาที่หาทั่วไปนี่ โทษทีครับ ที่จริงแล้วผมโกหกนะ
คือ ถ้าจะให้เล่า ต้องย้อนกลับไป ่หน้าร้อนปีที่แล้ว
ตอนนั้นนะผมบังเอิญ ได้ไปเกี่ยวข้องกับการทดลองบางอย่างเข้า
ใน ตอนนั้น ด้วยอะไรสักอย่างทำให้เกิด อุบัติเหตุ ะเิ ขึ้น
ตอนนั้นด้วยความดวงซวย ของผมทำไมไม่รู้
"ผมดันไปอยู่แถวนั้นเข้าพอดีนะสิ ตอนนั้นผมเห็นเศษ ก้อนสี่เหลี่ยมอะไรสักอย่าง
พุงเข้ามาใส่ อกของผมพอดีเปะเลยล่ะ มันก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรหลอกนะ
รึเพราะว่ามันชาจนหมดความรู้สึกไปแล้วรึเปล่านะ
ด้วย สติ ที่กำลังจะ เลือนราง ก็เห็นคนๆ หนึ่งวิ่งเข้ามา..
หลังจากนั้นผมก็จำอะไรไม่อีกเลย พอได้สติ ตื่นขึ้นมาตอนนั้น
ผมนี่ใแทบแย่ ว่าทำไมร่างกายผมเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม และยิ่งใเข้าไปอีก
คือว่าที่ผมอยู่ในตอนนั้นไม่ใช่โลกเดิม ที่ผมเคยอยู่ นะสิ
ในเวลาตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ ร้องไห้คิดถึงแม่อยากกลับบ้านถ้าเดียว เลย
จะบอกว่าตอนนั้นสิ้นหวังเลยทีเดียวล่ะ แต่ยังดี
ที่ผมมี เพื่อนคนหนึ่งอยู่ เขาเป็คน ที่ช่วยชีวิตผมนั้นเอง
แล้วยังบอกว่าร่างเดิมของผมเสียหายอย่างมาก
เลยจำเป็ต้องดึงมาไว้ใน มิติเวลาเพื่อทำการ ฟื้นฟู เอาไว้ก่อน แต่ต้องใช้เวลาเยอะมากเลยล่ะ
ในตอนเเรกก็ไม่เข้าใจหลอกว่าหมายถึงยังไง ก็แหม่เวลานั้นผมอายุแค่9 ขวบเองนี่นา
เวลาใน่นั้นเพื่อนของผมก็มีกำหนดว่าจะต้องพักร้อนไปเที่ยวในต่างโลก และ ต้องทำภารกิจด้วยนะสิ
ดันนั้น เพื่อนคนนี้เลยเอาผมไปด้วยเลย โดยทำการดึง
ิญญาของผมมาใส่ไว้ในร่างของ โฮมุนครุส ที่สร้างเตรียมเอาไว้แล้วยังช่วยสอนอะไรหลายๆ อย่างให้
ในที่ต่างโลกนี้นะผมไม่แปลกใจเท่าไหร่ ที่มีเวทมนตร์เพราะโลกที่ผมจากมาก็มีการคงอยู่ของเวทมนตร์อยู่แล้วเช่นกัน
ถึงโลกนี้จะล้าหลังกว่ากันเยอะ ก็เถอะลำบากมากๆ เลยล่ะ
แต่ที่น่าสนใจ คือ วิชาของคนที่นั้นที่เรียกว่า จิต นะสิ
วิชาที่ดึงพลังที่แฝงอยู่ในจิตใต้สำนึกของสิ่งมีชีวิตมาใช้ได้ ทำให้มีพลังการรับรู้ที่เหนืุ์เพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างกายได้อีกสุดยอดเลย
่ออกเดินทาง น่ากลัวมากเลยละ เกือบตายก็หลายครั้ง
"แต่ก็ยังโชดดีที่รอดมาได้..เล่นเอาพอนึกถึงเเล้วทำเอานํ้าตาจะไหลเลย...
ผมท่องเที่ยวฝึกฝนอยู่นานหลายสิบปี เเละ เเล้วในที่สุดก็ได้ถึงเวลาที่ต้องกลับ
ตอนเเรกผมก็แปลกใจว่าจะกลับมาได้เวลาเดิมไหม
แต่แล้วผมก็มาถึงในสองวันถัดไปจากวันที่เกิดเหตุ พอดี
ผมเองก็ยังใเลยล่ะครับ
และแล้วในที่สุดผมก็ได้ร่างของผมกลับคือมา แหมช่างน่าคิดถึงจริงๆ ..
แต่ตอนที่ผมได้ร่างตัวเองกลับคือ ผม รู้สึกว่าร่างของผม มันไม่เหมือนเดิมอ่ะ
จะว่าไงดี รู้สึกได้ถึงพลังแปลกๆ วิ่งผ่านตามตัวเลย ร่างกาย
เองก็เเข็งเเรงขึ้นด้วย
เวทมนตร์เองก็กลับใช้ได้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ใช้ไม่ได้เลยแท้ๆ
แต่ผมก็ดีใจที่ยังสามารถใช้วิชา จิต พลังที่ผมฝึกผลมาจากที่โลกโน้นก็ยังใช้ได้ดี
อย่างไม่มีปัญหาแถมยังแข็งแกร่งขึ้นด้วย
" เพื่อนของผมบอกว่า ต้องใช้เวลาฝึกผล เพื่อให้ชิน
พร้อมมอบ ตารางฝึกให้ และให้ของอะไรหลายๆ อย่าง เเละบอกอย่า ขาดการฝึกล่ะ
หลังจากตอนนั้นผมก็ ฝึกฝนตัวเอง เรื่อยมา..
เล่าย้อนมาก็ยาวแล้ว มานึกถึงเหตุการเมื่อคืนกันดีกว่า
แหมในโลกนี้ มีสาวน้อยเวทมนตร์ มีตัวตน อยู่จริงๆ เหรอเนี่ย เท่ ชะมัดเลย
สาวน้อยเวทมนตร์ ที่ค่อยจัดการ สัตว์อสูรจากในเงามืด..สุดยอด
ถ้าได้มาเจอกันอีกต้องขอลายเส้นแล้ว
ทำไม ผมถึงตื่นเต้น ละก็แหม..
สาวน้อยเวทมนตร์ เลยเชียวนะ? ตัวเป็ๆ เลย
ในโลกนี่ ปกติจะมีแต่พวก จอมเวททั่วไปๆ ไปนะสิ
ไหน่นี้จะมีข่าวว่าพบเห็นสัตว์อสูร เพิ่มมากขึ้นอีก ต้องเป็
ฝีมือเธอเเน่ๆ
ที่ค่อยจัดการพวกสัตว์อสูร ในยามคํ่าคืน....สุดยอดเลย
หลังๆ มานี้ก็มีเหตุการณ์แปลกๆ ไหนจะภัยธรรมชาติ สัตว์อสูร อะไรแปลกๆ
เพิ่มมากขึ้น อืมม.. ไอ้นั้นสินะ
จอมมาร.. ในโลกนี้เคยมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า จอมมาร อยู่จริงๆ นะสิ
เผ่าปีศาจที่มีพลังเวทสูง ทำให้หลายประเทศต้องสูญเสีย ครั้งใหญ่
จนในที่สุดหลายประเทศก็ต้องร่วมมือกัน
กับ คนที่ถูกเรียก ว่าผู้กล้า และ จักการลงได้ในที่สุด
จริงๆ ในคู่มือที่ให้มาก็มีข้อความ ว่าจะมี จอมมาร ตื่นขึ้นมาเหมือนกัน
แต่ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงมากนักหลอก เพราะตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ที่ทั้ง เวทมนตร์และเทคโนโลยี พัฒนาไปไกลมากแล้ว ไหนจะพวกมีพลังพิเศษอีก
ไอ้นี่หน้ากลัวนะมันหลังจากนั้นต่างหากละ
ภัยคุกคามจากนอกโลก?
ที่แม้แต่ มนุษย์ชาติ และจอมมาร ก็ยังต้องร่วมมือกันสู้ แต่ก็อีกนานเลยกว่าจะเกิด
ส่งสัย่นี้ต้องฝึกให้มากขึ้นแล้ว ต้องเตรียมตัวไว้ก่อน
วันหยุดนี้แวะไปที่ฐานลับดีกว่า
อืมมมม ตอนนี้คิดเยอะไปเริมจะง่วงซะแล้วงั้นก็ขอ หลับสักงีบเลยละกัน
Zzzz........พี้ๆ ...
ครูครับ!! ไอ้ แฟลช มันแอบหลับในห้องเรียนครับครู!!
หน็อยยยยไอ้นี่.....
ตอนพักเที่ยง ผมที่กำลังคุยเล่นกะเพื่อนๆ อยู่นั้น
เห้ย?! แฟลช ออกไปเจอกันข้างนอกหน่อยดิ!!
เอ๋? ไม่เอาอ่ะเดียวเขาเจ็บตัวอีก
ที่เจ็บมันพวกตูเว้ย!!! รอบก่อนแกเล่นพวกเราไว้ซะยับเลยนะเอ็ง!!
ตึงตึงตึงๆ?!!! เสียงของฝีเท้า ของใครบางคนและแล้วมีภาพบางอย่างลอยเข้ามา
ด้วยเท้าบาทา ขาคู่อันสวยงามโดนไม่สนว่ากลางเกงในจะโผล่เลยสักนิด พร้อมกับะโเสียงดัง
อย่ามารังแกแฟลช นะยะ!!!
และเท้าของเธอก็ ัั ไปที่หน้าของเ้าเด็กเกเรผู้โชคร้าย ทันที
อ้อก!!!
เ้าเด็กเกเร กระเด็นไปเลยหวังว่าคงไม่เป็อะไรนะ?
เเล้ว เธอก็ม้วนตัวลงอย่างสวยงามพร้อม สะบัดผม ที่เป็ลอนเกลียว ของเธอ อย่างสง่างาม
และแล้วเธอก็เดินมาทางผม มือขวาของเธอจับเข้าที่หัวของผมทันที เอ๊??
เจี๊ยก!!! โอ๊ย เจ็บ เจ็บ เจ็บอ่ะ หัวจะล้านแล้วๆ ผมจะหลุดเเล้ว?!!
เื่ของตัวเองทำไมไม่เคลียร์ ให้จบคะ!! ปล่อยให้เขามาหาเื่อยู่ได้
แหม..ก็มี เอมมี่จัง ค่อยปกป้องผมอยู่ไง
ขอบคุณนะเพราะเอมมี่แท้ๆ พวกนั้นเลยไม่ค่อยกล้าเข้ามาหา
เื่บ่อยๆ
แล้วเอมมี่ก็หน้าแดงหันไป เชอะ!! แล้วก็เอามือมาจับหัวผมอีกรอบ
โอ้ยยย!! เจ็บอ่ะทำอะไรเนีย? เอมมี่?
นี่นาย เป็ลูกผู้ชายรึป่าวคะ? ต้องให้ผู้หญิงค่อยปกป้องเนี่ย?!
ฮะฮะ~ เด็กผู้หญิงคนนี้คือ
เอมมีรี่ สวิส เธอเป็เพื่อนสมัยเด็กของผมนี่เเหละ
เธอเป็ลูกสาวของผู้อำนวยการโรงเรียน หัวดี ผลการเรียนเป็เลิส
มีตำแหน่ง เป็ถึงหัวหน้าห้อง เเล้วยังควบตำแหน่งกรรมการ นักเรียน อีกไม่เหนื่อยรึไงเนี่ย?
หน้าตาก็ดีถึง นิสัยหัวร้อนง่ายไปบาง
ให้ตายสินี่หล่อนหลุดมาจากการ์ตูนแนวโชโจ..เื่ไหนกันเนี่ย?
เพราะแบบนี้ ก็เลยไม่ค่อยมีเด็กคนไหนกล้ายุ่งเท่าไหล่นั้นละ
ปกติคนที่รังแก ผมก็มีเเต่เธอคนนี้แหละ...นึกแล้วนํ้าตาจะไหล...
นี่? เอมมี่จัง? พักกินอะไรสักหน่อยสิ ที่บ้านเราทำขนมไว้ เอามาเยอะเลย
อริสา เพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ ผมเรียกเธอให้นั่งด้วยกัน
ถ้างั้นดิชั้นก็ขอรบกวน ด้วยนะคะ
เชิญเลยจ้า~
นี่ก็คือชีวิตประจำวัน ในโรงเรียนของผมนี่แหละครับ..
ใน่เวลาเลิกเรียน..
นี่ แฟลช?! วันนี้นายมีธุระที่ไหนไหม ถ้าไม่มีไปที่บ้านเราไหม
อริสาได้เข้ามาชวนให้ไปเที่ยวที่บ้านของเธอ
คุณพ่อกับพี่บอกอยากมีคู่ซ้อมด้วย อยากให้มาให้ได้นะ
อืมได้สิ เดียวเก็บของกับโทรบอกที่บ้านก่อนแป๊ปน่า..
จริงเหรอ? ทุกคนต้องดีใจแน่ ถ้าแฟลชไปด้วยแบบนี้่นี้จะใกล้เเข่งแล้ว
ด้วยเห็นบ่น หาคู่ซ้อมไม่ค่อยได้เลยนะช่วยได้มาก ขอบคุณนะ
เธอยิ้มอ่อนๆ สีหน้าดีใจแก้มออกสีแดงนิดๆ บ่งบอกว่ามีความสุขอย่างมาก
ก็แหมเห็นสีหน้าแบบนี้แล้วจะให้ปฏิเสธลง ไปได้ไงกันล่ะครับ?
ไม่เป็ไรๆ แค่นี้เองเราก็ไม่ได้เจอลุง เก นานแล้วด้วย
ได้ โอกาสแวะไปเยี่ยมลุง เก บ้างก็ดีเหมือนกัน แล้วกับข้าวสูตรชาววังของ ป้าแก้ว ก็อร่อยมากๆ ด้วย
งั้นเหรอขอบคุณนะ ฮิฮิ..
เด็กสาวคนนี้คือเพื่อนสมัยเด็กของผมอีกคน
เห็นเป็แม่หญิงนิสัยใจดี งดงาม แบบนี้จริงๆ แล้ว ไม่ธรรมดาเลยเชียวล่ะ
เธอ ชื่อ อริสา ยาธิดา
เธอเป็ลูกสาวค่ายมวยชื่อดังที่มีนักมวยคว้าแชมป์มาหลายเข้มขัดรวมถึงพี่ชาย ของเธอ
เห็นว่าเมื่อก่อนต้นตระกูลของเธอเป็นักรบที่ค่อยพิทักษ์ กษัตริย์
เลยสืบทอดวิชาอาคม วิชามัดมวยโบราณ มาด้วย คนสืบทอดสายเอก
ก็เธอคนนี้นี่แหละ อย่าทำให้เธอโกรธเชียว
หน้ากลัวยังกะั์เข้าสิงเลยละไม่สิ ั์มาร เข้าสิงจริงๆ เลยละ
นะ? นี่ แฟลช? ทำไมมองชั้นแบบนั้นนะ เดียวเถอะ เเล้วนี่เสร็จรึยัง
รอนานเเล้วนะ?!
จ๊ะ!! สะ..เสร็จเเล้วคร้าบบบผม!!
เป็อะไรของนายเนี่ย?
99
