มีลูกชายลามกก็ลำบากแบบนี้แหละ

        เมื่ออดีต ณ ไกลโพ้น แผ่นดินจีนถูกปกครองโดยกษัตริย์ที่ไร้ความสามารถ หมกมุ่นในสุราและกามตัณหาไม่ใส่ใจการบริหารบ้านเมือง จึ่งทำให้เกิดจลาจลวุ่นวายทั่วทั้งแผ่นดิน  ชาวประชาได้รับความยากเข็ญเป็นอันมากเพราะโดนขุนนางขี้ฉ้อรีดนาทาเร้นเกิดความเดือดร้อนไปทั่วทุกหัวระแหง แต่บุญเก่าของฮ่องเต้ยังมี   ฮ่องเต้โฉดจึงครองราชย์นานถึง 15 ปีจึงสิ้นพระชนม์เมื่อฮ่องเต้องค์เก่าสิ้นบุญแล้วฮ่องเต้องค์ใหม่ก็ถูกราชาภิเษกขึ้นตั้งแต่วัยเยาว์ด้วยอายุเพียง 3 ชันษาเท่านั้น  เมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ยังทรงพระเยาว์ ราชสำนักที่ฟอนเฟะก็อ่อนแอ

        ยามนั้นหลิวป้ายดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีฉวยโอกาสยามที่ราชวงศ์อ่อนแอถึงขีดสุด ชักใยฮ่องเต้องค์น้อยแอบอ้างพระราชโองการรีดนาทาเร้นเบียดเบียนราษฎร ซ้ำยังข่มเหงเหล่านางกำนัลไม่เว้นแม้พระญาติพระวงศ์  หากสตรีผู้ใดเป็นที่ต้องใจหลิวป้ายก็จะจับเย็ดให้หนำใจโดยไม่เกรงอาญาแผ่นดินไม่เว้นแม้กระทั่งองค์หญิงที่เป็นว่านเครือของฮ่องเต้องค์ที่แล้วก็ล้วนตกเป็นทาสกามของหลิวป้ายเสียทั้งสิ้น

        ดั่งเคราะห์ซ้ำกรรมซัด หัวเมืองรอบนอกอ๋องผู้ครองแว่นแคว้นหัวเมืองก็ไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจราชสำนักแต่ละคนล้วนปากว่าจงรักภัคดีต่อราชสำนัก แต่ไม่มีผู้ใดเลยยอมวางอำนาจให้แก่กันนอกจากไม่ร่วมแรงร่วมใจโค่นล้มหลิวป้ายคนโฉด กลับซ้ำล้วนรบพุ่งแก่งแย่งชิงดีชิงอำนาจกัน  แผ่นดินจึ่งประหนึ่งไร้ฮ่องเต้ปกครองไม่มีผู้ใดให้ความยำเกรง   เมื่อราชสำนักอ่อนแอแผ่นดินก็ลุกเป็นไฟขุนศึกรบพุ่งแก่งแย่งอำนาจกันอาณาประชาราษฎร์ก็ได้รับความเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า  บ้านแตกสาแหรกขาดด้วยภัยสงคราม

        ตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนสิ้นจวบจนหลิวป้ายคนโฉดขึ้นครองอำนาจในเมืองหลวงก็กินระยะเวลาล่วงไปจนยี่สิบปีหลิวป้ายผู้นี้มิเพียงโฉดชั่วแต่มันมีขุนนางและขุนศึกที่มีความสามารถอยู่รายรอบตัวมันจึงครองอำนาจมั่นคงในเมืองหลวงและภาคกลางได้ ไม่มีขุนศึกผู้ใดอาจเอาชนะอ้ายหลิวป้ายคนถ่อยได้เลย

        แต่แผ่นดินยังไม่สิ้นคนดี ในแว่นแคว้นทางเหนือยังมีเจ้าเมืองผู้เป็นเชื้อพระวงศ์จงรักภักดีรู้คุณแผ่นดิน นามว่าหลี่หงมีปณิธานหาญมั่นที่จะฟื้นฟูราชวงศ์หลี่ของตนกลับมาให้ได้  แต่น่าเศร้านักบิดาของหลี่หงผู้เป็นสิงห์สงครามชาญศึกพลาดท่าเสียทีหลิวป้าย โดนเกาทัณฑ์ยิงเข้าหน้าผากเมื่อคราวศึกปีที่แล้วโชคดีที่ทหารเอกพาบิดากลับมาได้ แม้กระนั้นบิดาก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวทรมาณอยู่สามวันก็ขาดใจตาย ทิ้งเมืองหลี่ให้บุตรชายคือหลี่หงดูแลสืบสานปณิธานกู้ราชบัลลังก์แห่งแซ่หลี่กลับคืนมา

        หลี่หงครองอำนาจแทนบิดาตั้งแต่อายุ 15 บุญของราชวงศ์หลี่ยังมีที่หลี่หงผู้นี้ฉลาดปราดเปรื่องเชี่ยวชาญแตกฉานทั้งวิชาบุ๋นแลบู๊ ขุนนางในเมืองหลี่ต่างให้ความยอมรับและร่วมแรงร่วมใจทำนุบำรุงแคว้น บำรุงแผ่นดินและทแกล้วทหารให้เข้มแข็งเพื่อรอวันกลับไปล้างแค้นให้บิดาและฟื้นฟูราชวงศ์หลี่ขึ้นมาให้ได้  เมื่อหลี่หงขึ้นเป็นเจ้าครองแคว้นก็อภิเษกกับบุตรีแห่งแคว้นหยางนามว่านางหยางจีผู้เป็นพันธมิตรมาแต่ครั้งบิดา

        แต่กระนั้น ชีวิตใครๆ ก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหลี่หงนั้นแม้จะเข้าพิธีสยุมพรอภิเษกกับนางหยางจีมานานเพียงใดนางหยางจีก็มิได้ตั้งครรภ์ ถึงแม้ว่าหลี่หงจะพยายามเสพสังวาสเย็ดรูหีหยางฮูหยินทุกวันเช้าค่ำนางก็มิได้ตั้งครรภ์เลย

        หลี่หงเองก็กลัดกลุ้มในเรื่องนี้เป็นอันมากครั้นจะมีบุตรชายกับหญิงอื่นก็เกรงว่าบุตรที่เกิดมาจากมารดาไร้สกุลจะไม่มีอำนาจหนุนหลังเมื่อยามเติบใหญ่ และหากยังไร้บุตรสืบสกุลนั้นไซ้หลี่หงก็มิกล้านำทัพออกศึก การหน้าก็เคลื่อนไปมิได้ด้วยการหลังยังมิสำเร็จ  ฝ่ายนางหยางฮูหยินผู้ภรรยานั้นเพียบพร้อมไปด้วยเชื้อสายขุนนางทั้งยังเป็นพันธมิตรแน่นแฟ้นจริงใจมานานเนิ่น การมีบุตรชายกับนางจึงเป็นเรื่องสำคัญอันยิ่งยวด  หลี่หงเองเพียรเย็ดหีภรรยาแทบทุกวันร่างกายหลี่หงก็แข็งแรงสมชายชาติทหารแต่ใยฮูหยินที่รักกลับมิมีวี่แววสามารถให้กำเนิดบุตรได้เลย

        “ท่านเจ้าเมืองขอรับ มีฑูตจากเมืองหานเข้ามาขอพบ”บ่าวคนสนิทมาแจ้งข่าว

        “บอกท่านฑูตว่าอีกครึ่งชั่วยามข้าจะไปพบที่ตำหนัก”  หลี่หงตอบ

        การที่ทูตของเมืองหานมาขอพบนี้หลี่หงพอเดาเจตนาออกว่ามาด้วยเหตุใด เพราะทางเจ้าเมืองหานเองก็อยากผูกดองกับหลี่หง  เมืองหานในช่วงหลังนี้มีอำนาจมากซ้ำยังมีฐานะร่ำรวยเมืองหลี่ต้องขอยืมเสบียงจากเมืองหานหลายต่อหลายครั้ง  แต่เจ้าครองเมืองหานนั้นเป็นคนทะเยอทะยานหลี่หงรู้เจตนาว่าต้องการตั้งตนเป็นเจ้าจึ่งแสร้งทำดีกับตนหากพอได้ทีก็จะกำจัดหรือยึดอำนาจแคว้นตนเองเป็นแน่   หลี่หงแต่งตัวออกไปยังตำหนัก ต้อนรับทูตจากเมืองหานเป็นอันดี

        “ท่านทูตมาไกล มีสิ่งใดมาแจ้งข่าวข้าพเจ้าหรือ?”

        “คราวะท่านเจ้าเมืองหลี่ข้าน้อยได้รับบัญชาจากนายของข้าน้อย ท่านฉินรุ่ยทราบข่าวว่าท่านเจ้าเมืองหลี่แต่งงานมาสองปีแล้วหยางฮูหยินยังมิมีบุตรสืบสกุล  นายแห่งข้าจึงอยากจะเสนอบุตรสาวคนเล็กซึ่งตอนนี้มีอายุได้ 15 ปีมาเป็นฮูหยิน จะได้ช่วยให้ท่านเจ้าเมืองมีบุตรสืบสกุลหลี่สืบไป”

        “ท่านทูต บัดนี้บ้านเมืองยังวุ่นวายอยู่พวกเราจะมัวหมกมุ่นเรื่องส่วนตัวจนลืมปณิธานมันไม่ถูกต้องข้าพเจ้าเองอายุก็ยังน้อย หยางฮูหยินก็เพิ่งอภิเษกกับข้าพเจ้าได้เพียงมิกี่ปีมิช้ามินานแม่นางก็คงมีบุตรสืบสกุลให้ข้าพเจ้าดอก”  หลี่หงตอบทูตต่างเมือง

        “ท่านเจ้าเมืองหลี่ ลืมเรื่องพระอัยกาของท่าน หลี่กงฮ่องเต้มิได้หรือเพราะมีบุตรสืบสกุลเมื่ออายุมากแล้ว ยามสิ้นบุญฮ่องเต้หลี่กงขึ้นครองราชย์เมื่อทรงพระเยาว์จึงโดนหลิวป้ายขุนนางโฉดชักใยเสียทำให้บ้านเมืองวุ่นวายจวบจนถึงวันนี้ ผู้ครองเมืองนั้นต้องเร่งมีบุตรสืบลูกหลานสืบตระกูลจึ่งจะถูกต้อง”

        “ข้าเข้าใจเจตนาของท่านเจ้าเมืองฉินเป็นอย่างดีเอาอย่างนี้ หากว่าภายในสามปีหากแม้นฮูหยินของข้ายังมิมีบุตรชายให้ ข้าพเจ้าจึงจะรับบุตรีท่านฉินรุ่ยเป็นภริยาอีกคน”

        “โอ หากท่านเจ้าเมืองว่าตามนั้นก็ขอได้โปรดลงนามไว้เป็นหลักฐานด้วยข้าน้อยจะเอาความไปแจ้งแก่นายของข้ามิโดนนายข้าพเจ้าตำหนิเอาได้ว่าเอาสัญญาปากเปล่า”

        “โอหัง!” หลี่หงตวาดเสียงดังลั่น  “เจ้าเห็นข้าเป็นคนเหลวแหลกเชื่อถือมิได้ปานนั้นหรือจึงได้มาขู่เข็ญให้ข้าทำสัญญาเป็นอย่างนั้น”

        “มิได้ๆ ท่านเจ้าเมืองโปรดเว้นโทษให้ข้าน้อยผู้ด้อยปัญญาด้วยข้าน้อยมิได้มีเจตนาเช่นนั้น”

        “ฟ้าดินเป็นพยานข้าหลี่หงเชื้อสายราชวงศ์หลี่พูดคำไหนคำนั้นไม่มีคืนคำ หากว่าภายในสามปีข้ามิมีบุตรชายสืบสกุล  ข้าจะตกปากรับคำท่านเจ้าเมืองหานมิมีบิดพริ้วเลย!”

        หลี่หงเจรจากับฑูตจากเมืองหานแล้วก็ส่งแขก จางเหอ ขุนนางคนสนิทผู้เจนจบในทุกศาสตร์แห่งเมืองหลี่ที่นั่งอยู่ด้วยก็เข้ามา

        “ใต้เท้า ท่านเจรจาอย่างนี้กับฑูตเมืองหานแล้วหากท่านยังไม่มีบุตรสืบสกุลท่านก็ต้องรักษาสัญญา…”

        “ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น  แต่ข้าเชื่อว่าอีกสามปี ฮูหยินของข้าต้องมีบุตรชายให้ข้าแน่นอนวาสนาของข้ากับฮูหยินไม่น่าจะอับจนเพียงนั้น”

        “แต่หากไม่เป็นเช่นนั้น แคว้นเราก็ต้องรับสะใภ้จากเมืองหานเข้ามาบิดาของใต้เท้าก่อนตายก็สั่งเสียไว้ว่าให้ระวังพันธมิตรหน้าซื่อใจคดอย่างเมืองหานให้จงหนัก”จางเหอแสดงความหนักใจ

        หลี่หงฟังขุนนางคนสนิทกล่าวดังนั้นก็ได้แต่ทอดถอนใจ แต่ใจนึงก็คิดว่า หากแม้นต้องรับบุตรสาวฉินรุ่ยมาเป็นฮูหยินอีกคนจริงๆก็น่าจะพอควบคุมสถานการณ์ได้  เพียงแค่สตรีผู้หนึ่งจากเมืองหานมันจะอะไรนักหนา

         จำเนียรกาลผ่านไปอีกสองปี  นอกจากหยางฮูหยินยังไม่มีวี่แววจะให้กำเนิดบุตรแก่หลี่หงได้  ยังมีข่าวร้ายประเดดังเข้ามาอีกว่าเมืองหานได้ประกาศทำศึกกับเมืองเว่ย  อันที่จริงศึกสงครามในกลียุคมันเป็นเรื่องธรรมดา  แต่เมืองเว่ยนั้นเป็นพันธมิตรอันแน่นแฟ้นกับแคว้นหยางประหนึ่งพี่น้องไม่ต่างจากพันธมิตรหยาง-หลี่เลย   หากว่าหลี่หงตกปากรับบุตรสาวของฉินรุ่ยมาเป็นภรรยาความสัมพันธ์กับพันธมิตรกับแคว้นหยางต้องสั่นคลอนเป็นแน่แท้

        หลี่หงตกอยู่ในสภาพกลืนก็มิเข้าคายก็มิออก วาจาก็เปล่งไปแล้วแต่การเมืองระหว่างแคว้นล่ะ? มันส่งผลถึงความเป็นความตายของแคว้นทั้งแคว้นทีเดียว  ทางออกของหลี่หงตอนนี้มีทางเดียวเท่านั้นหยางฮูหยินต้องมีบุตรชายให้หลี่หงเท่านั้น แต่นี่ มีเวลาเหลือเพียงปีเศษ  ไหนฮูหยินจะต้องแบกท้องอีก9 เดือนอีก   เวลามันน้อยลง…น้อยลงทุกวัน

        ความตึงเครียดเรื่องบุตรสืบสกุลแห่งเมืองหลี่ เป็นที่รู้กันในหมู่ขุนนาง มีหรือว่าทางเมืองหานจะไม่รู้เรื่องนี้ การสานสัมพันธ์พันธมิตรหลี่-ฉินให้แนบแน่นเป็นหมากสำคัญของฉินรุ่ยในการพิชิตดินแดนภาคเหนือ ไม่ได้…ไม่ได้ ภาคเหนือทั้งหมดต้องเป็นของเมืองหลี่เท่านั้น..นี่คือปณิธานขั้นแรกแห่งเมืองหลี่ที่จะต้องทำก่อนจะพิชิตทั้งแผ่นดินฟื้นฟูราชวงศ์หลี่กลับมา

        จางเหอรู้ใจนายเหนือหัวเป็นอย่างดี ว่ามีเหตุอันใดต้องกลัดกลุ้มตอนว่าราชการ จางเหอรอจนขุนนางคนอื่นกลับออกหมด จึงเข้าไปถามหลี่หง

        “ใต้เท้า หมู่นี้ท่านสีหน้าไม่ผ่องใสมีเรื่องกลัดกลุ้มอันใดรึท่าน”

        “ท่านลุง ท่านเองก็รู้อยู่แก่ใจ  นี่เหลือเวลาเพียงปีเดียว ข้าจะทำอย่างไรดีข้านึกไม่ถึงเลยว่าเมืองหานจะทำหยาบช้ากับเมืองเว่ยถึงเพียงนี้ หากเป็นดั่งนี้ข้าพเจ้าจะมิตกปากรับคำฑูตฉินเยี่ยงนั้นเลย”หลี่หงเผยความกลัดกลุ้ม

        จางเหอเองนับว่าเป็นขุนนางที่รับใช้ตระกูลหลี่มายาวนานถึงสามชั่วรุ่นเป็นที่เคารพนับถือในตระกูลหลี่มาเนิ่นนาน  ถึงขนาดบิดาของหลี่หงนับถือเรียกเป็นพี่ ให้หลี่หงนับถือประหนึ่งลุงแท้ๆ  ตัวจางเหอเองจะว่ากล่าวสิ่งใด ทั้งหลี่หงและแม้กระทั่งมารดาของหลี่หงก็เชื่อถือทุกประการ

        “เรื่องนี้อันที่จริงจะว่าไม่มีทางออกเลยก็ใช่ว่าจะเป็นไปมิได้”

        “ใช่ ทางออกมีเพียงทางเดียว คือฮูหยินของข้าต้องให้กำเนิดลูกชายแต่ ถึงวันนี้ข้าเองก็เริ่มสิ้นหวัง”

        “มันมีทางอีกทางหนึ่ง” จางเหอพูด “หากท่านทำสตรีผู้อื่นตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรทำทีว่าฮูหยินท่านเป็นผู้ตั้งท้อง การนี้ก็จะแก้ไขได้มิยาก”

        “ข้าเคยคิดแล้ว  แต่หากมีแม่เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่หยางฮูหยินข้าพเจ้าเกรงว่าจะเกิดการแก่งแย่งชิงดีกันในแคว้นเป็นที่วุ่นวาย”

        “อันที่จริงข้าพเจ้าคิดอ่านตลอดเอาไว้แล้วในเมืองหลี่เรามีสตรีผู้หนึ่ง เหมาะสมที่จะเป็นมารดาของบุตรท่าน และไม่มีทางแก่งแย่งอันใดให้วุ่นวายภายหลังเป็นแน่ซ้ำยังจะสนับสนุนทั้งภริยาและบุตรท่านสืบไปในอนาคต”

        “สตรีผู้นั้นคือใครรึท่านลุง”

        จางเหอก้มหน้ามิกล้าพูด