ธาราเดินออกมาจากอาคารศูนย์อาหารเพื่อที่จะเดินไปยังอาคารศูนย์บริการที่อยู่ใกล้ๆ
ธารา : “ร้านซักรีดในนี้มีหลายสิบร้านจะหาร้านไหนดีเนี่ย?”
เทน : “ว่าแต่.. นายสามารถเบิกค่าซักรีดได้ใช่มั้ย?”
ธารา : “ไม่ได้หรอก เพราะทางมหาลัยให้เครื่องซักผ้าไว้ที่หอพักแล้ว”
ธาราเดินตรงเข้าไปยังร้านซักรีดร้านแรก
พนักงาน : “สวัสดีค่ะ..”
ธารา : “พอดีว่าผมทำเสื้อเลอะครับเลยจะเอามาซัก”
//ยื่นเสื้อให้พนักงานร้าน
พนักงานยืนมองเสื้อแจ็คเก็ตที่ธาราจะนำมาซัก เธอพลิกดูซ้าย ขวา แล้วขมวดคิ้วไปมา
พนักงาน : “เอิ่ม.. ขอโทษนะคะ เสื้อตัวนี้ใช่ของแท้หรือเปล่าคะ?”
ธารายืนทำหน้ามึนๆแล้วหันมามองเจมิน
ธารา : “นายคิดว่าของแท้มั้ยอ่ะ?”
เจมิน : “นี่มันโรงเรียนไฮโซนะเพื่อน!!คนที่ใส่แบรนด์เนมปลอมมาเรียนที่นี่ มีหวังโดนล้อยันเรียนจบแน่!..”
//คุยกระซิบ
ธาราทำหน้าเจื่อนๆแล้วหันไปคุยกับพนักงาน
ธารา : “น่าจะของแท้มั้งครับ..ทำไมเหรอครับ?”
พนักงาน : “ถ้าเป็ของแท้ทางร้านเราไม่มีบริการซักเสื้อรุ่นนี้นะคะ”
ธารา : //ทำหน้างงๆ
“เอ๋.. แล้วมีร้านไหนที่รับซักบ้างครับ?”
พนักงาน : “เอิ่ม..ลองถามร้านทางด้านขวามือถัดไปดูนะคะ เคยเห็นคนเอาเสื้อแบรนด์เนมมาซักที่ร้านนั้นอยู่บ่อยๆ”
ธารา : “อ่อครับ ขอบคุณครับ..”
ธาราเดินตรงไปยังร้านดังกล่าว
ธารา : “สวัสดีครับ.. เอาเสื้อมาซักครับ”
พนักงาน : “สวัสดีค่ะ..ร้านเรามีบริการซักด่วนแห้งสนิท แค่ 15 นาทีเองค่ะ”
ธารา : “ว้าว.. ดีจังครับ ผมจะได้รอรับไปเลย”
//ยื่นเสื้อให้พนักงาน
พนักงาน : //จ้องมองเสื้อ แล้วพลิกดูไปมา
“หูว.. ตัวนี้เพิ่งออกมาใหม่ กำลังเป็กระแสเลยนี่แสดงว่าน้องใจป้ำมากเลยนะ ที่แย่งเอามาเป็เ้าของได้เนี้ย”
ธารา : “เอ่อ..จริงๆแล้วมันไม่ใช่ของผมหรอกครับ”
พนักงานมองดูเสื้อตาลุกวาว
พนักงาน : “แต่ว่า..เสื้อตัวนี้มันไม่สามารถเอามาเข้าเครื่องซักได้หรอกนะคะ”
ธารา : //แปลกใจ
“เอ้า!? ทำไมล่ะครับ”
พนักงาน : “เสื้อตัวนี้ทำมาจากหนังจระเข้แท้ต้องให้ร้านเฉพาะทางทำความสะอาดให้เท่านั้นค่ะ”
ธารา : //คิดหนัก
“เอ่อ..ถ้าอย่างนั้น มีร้านไหนที่รับทำความสะอาดเสื้อตัวนี้บ้างมั้ยล่ะครับ?”
พนักงาน : “มีค่ะ ขึ้นไปบนชั้นสามร้านจะอยู่ติดกับร้านซ่อมนาฬิกาค่ะ“
ธารา : “อ่อครับ ขอบคุณมากครับ”
ธาราเดินไปยังร้านดังกล่าวที่พนักงานแนะนำ
เจมิน : “เสื้อบ้าอะไรซักยุ่งยากจัง!..”
เทน : “พวกคนรวยมักชอบอะไรที่ซับซ้อนเพราะมันทำให้รู้สึกดูมีค่า มีราคา”
เจมิน : “ฉันคนหนึ่งล่ะที่จะไม่ยอมเสียเงินซื้อเสื้อที่ซักเองไม่ได้แบบนี้”
เทน : “คนพวกนั้นไม่ได้ซื้อเพราะแค่อยากอวดรวยหรอกนะเขายอมจ่ายเพื่อที่จะประกาศว่าตนเองอยู่ในสถานะที่เหนือกว่าคนอื่นๆ”
เจมิน : “ถ้าให้ฉันเดานะ! ไอ้หมอนั่นต้องเป็ลูกนักการเมืองระดับพันล้านแน่ๆ”
ทั้งสามเดินมาถึงร้านที่จะนำเสื้อมาซักร้านนี้ค่อนข้างดูต่างออกไป ดูไม่เหมือนร้านซักรีด ดูมีความ luxury สินค้าที่วางโชว์ในร้านก็ล้วนดูมีราคาแพงทุกชิ้น
มันไม่ใช่ร้านซักรีดแต่เป็ร้านทำความสะอาดเครื่องหนังโดยเฉพาะ
เ้าของร้าน : //เดินออกมาจากในร้าน
“สวัสดีครับมีอะไรให้รับใช้ครับ..”
ธารา : “คือว่า.. เสื้อตัวนี้มันเลอะน่ะครับร้านซักรีดด้านล่างแนะนำให้มาที่นี่”
เ้าของร้าน : //ตรวจสอบสภาพเสื้อ
“อื่มม.. รุ่นพิเศษ สีพิเศษ หนังเกรดพรีเมียม..เสื้อตัวนี้ไม่สามารถซักได้นะครับคุณลูกค้า จะต้องใช้น้ำยาทำความสะอาดเช็ดออกเท่านั้นครับ”
ธารา : “ถ้าอย่างงั้นก็รบกวนด้วยนะครับ?”
เ้าของร้าน : “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
//ยิ้ม
ธารา : “ผมมารับตอนเย็นได้มั้ยครับ?”
เ้าของร้าน : “ได้ครับ”
ธารา : “ขอบคุณครับ งั้นฝากด้วยนะครับ..”
………………..….
ณ ห้องเรียน เวลา 14:45 น.
ธารานั่งอยู่ในห้องเรียนหลังจากที่หมดคาบวิชานักศึกษาคนอื่นๆต่างเริ่มแยกย้ายกัน แต่ทุกสายตา ก็ยังคอยจ้องมองธาราั้แ่่ต้นชั่วโมง
ธารา : “ทำไมทุกคนดูมองฉันแปลกๆล่ะ?”
เจมิน : “นั่นดิ! ฉันก็สังเกตหลายทีละ”
เทน : “เพราะเื่เมื่อตอนกลางวันหรือเปล่า?”
เทนเอะใจจึงรีบหยิบโทรศัพท์มากดไล่ดูในแอพโซเชียล
เทน : “งานเข้าแล้วธาราคลิปนายกำลังดังใหญ่แล้ว!”
เจมิน : //หันมาดู
“เชี่ย! คลิปตอนที่อยู่ในศูนย์อาหารเมื่อตอนกลางวันนี่!”
ธารารู้สึกวิตกกังวลเลยรีบกดเข้าไปดูในโทรศัพท์ของตัวเอง
เจมิน : //อ่านคอมเมนต์
“เปิดเทอมวันแรก ก็มีเื่น่าสนุกเลยค่าา”
“เด็กใหม่ปีหนึ่ง มีเื่กับรุ่นพี่ซีวอน ตัวตึงภาควิศวะ”
“ซีวอนปะทะนักเรียนทุนปีหนึ่ง งานนี้ศพไม่สวยแน่”
“มีเื่กับซีวอนก็เหมือนกับตกนรกทั้งเป็ล่ะครับ”
“ชนชั้นหนี้ vs ชนชั้นที่ 3”
เจมิน : “ดูคอมเมนต์ขยะพวกนี้สิ! เอ๋? แล้วไอ้ที่ว่าชนชั้นหนี้กับชนชั้นที่ 3 นี่มันหมายถึงอะไรเหรอ?”
เทน : “ศัพท์ของที่นี่ ชนชั้นหนี้หมายถึงพวกนักเรียนทุน ส่วนชนชั้นที่ 3 หมายถึงพวกทายาทที่มีฐานะระดับพันล้านขึ้นไป”
เจมิน : “นี่ถึงกับแบ่งชนชั้นตามจำนวนเงินกันเลยเหรอ?”
เทน : //เข้ามาจับไหล่ธารา
“อย่าไม่คิดมากเลย ถ้ามีอะไรฉันจะช่วยนายเอง?”
ธารา : //ถอนหายใจ
“รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยอ่ะ”
เจมิน : //อ่านคอมเมนต์
“ซีวอนได้ของเล่นชิ้นใหม่แล้ว”
“สั่งสอนมันเลย ไอ้พวกชนชั้นหนี้!! พวกนี้ไม่ควรมาอยู่ปะปนกับพวกเรา”
“ดูหน้าไอ้เด็กทุนสิ ซีดเป็ไก่ต้มเลย ฮ่าาๆๆ”
เทน : “เลิกอ่านได้แล้วน่า!!”
เจมิน : “อุ้ย! ลืมไป.. ขอโทษๆ”
ธาราแสดงสีหน้าวิตกกังวลเจมินกับเทน รู้สึกเห็นใจที่เพื่อนต้องมาเจอเหตุการณ์แย่ๆั้แ่วันแรกที่เข้ามาเรียน
เจมิน : “ฉันน่ะ! โคตรเกลียดไอ้พวกที่ชอบดูถูกคนอื่นที่สุดเลย!”
เทน : //ถอนหายใจ
“ไปหาอะไรเย็นๆดื่มกันเถอะ จะได้รู้สึกดีขึ้น อย่าไปสนใจคลิปพวกนั้นเลย”
......................................
ณ ห้องเรียน เวลา 17:35 น.
จบการเรียนวิชาสุดท้ายของวันนักศึกษาทุกคนต่างแยกย้ายกันออกจากห้อง
เจมิน : //บิดี้เี
“เฮ้ออ.. เลิกเรียนสักที อาจารย์สอนเข้มั้แ่วันแรกเลย”
เทน : “เป็วิชาที่โคตรน่าเบื่อเลย ฉันเผลอหลับไปตั้งหลายรอบแน่ะ”
เจมิน : “เป็ไงมั่งธารานายคิดว่าการสอนของที่นี่เป็ไงบ้าง?”
ธารา : “ก็เหมือนกับที่คิดไว้แหละนะ”
เจมิน : “หมายความว่าไงอ่ะ? ที่คิดไว้”
ธารา : “ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าจะสอนเื่อะไรบ้าง”
เจมิน : //ขมวดคิ้ว
“ห๊ะ? นี่อย่าบอกนะ!ว่านายรู้เนื้อหาก่อนที่อาจารย์จะสอนอยู่แล้วน่ะ!?”
ธารา : “อื้ม..ก็พอรู้อยู่”
เจมิน : “เช้ดเข้.. สมกับเป็นักเรียนทุน”
เทน : “ฉันขอยอมแพ้นายเลยที่สอนเมื่อกี้ไม่เข้าหัวฉันเลยว่ะ”
//สีหน้าถอดใจ
ธารา : //ดูนาฬิกา
“ขอตัวก่อนนะ ฉันต้องไปรับเสื้อที่ฝากไว้ละ”
เจมิน : “เอ่อ จริงสิ! นายต้องเอาเสื้อไปคืนหมอนั่นนี่ ให้ฉันไปเป็เพื่อนด้วยมั้ย?”
ธารา : “ไม่ต้องหรอก คืนเสื้อเสร็จฉันก็จะเข้าหอเลย ต้องไปจัดห้องต่อ เมื่อวานยังจัดไม่เสร็จเลย”
เจมิน : “งั้นเหรอว่าจะชวนไปเที่ยวรอบๆนอกมหาลัยสักหน่อย”
ธารา : “เอาไว้วันหลังละกันนะ”
เจมิน : “โอเคๆ งั้นนายล่ะเทนไปเดินเที่ยวกับฉันมั้ย?”
เทน : “ไม่ไหวอ่ะเพื่อน..ตอนนี้ฉันง่วงมาก ขอตัวกลับบ้านไปนอนก่อน.. พอดีฉันต้องทำงานดึกต่อ”
……………………...
ธาราเดินเข้าไปในร้านที่ฝากเสื้อเอาไว้เ้าของร้านเดินไปหยิบเสื้อมาให้
เ้าของร้าน : “เสร็จเรียบร้อยแล้วครับสะอาดเหมือนใหม่ ไม่มีกลิ่นติดตัวเสื้อเลยแม้แต่น้อยทางร้านยังช่วยเคลือบน้ำยาเพิ่มให้ด้วย“
ธารา : “ขอบคุณมากครับคิดราคาเท่าไหร่ครับ?”
เ้าของร้าน : “27,500.- ครับ”
ธารา : //ใ
“ห๊ะ!? เท่าไหร่นะครับ!”
เ้าของร้าน : “27,500.- ครับเป็เรตราคามาตรฐานของการ service เสื้อรุ่นนี้ครับ”
//ยิ้ม
ธาราคิดหนักไม่ได้คิดไว้ว่าราคาค่าทำความสะอาดเสื้อจะแพงเวอร์ได้ขนาดนี้ ราคานี้ถือว่าเท่ากับค่าใช้จ่ายตลอดทั้งเดือนของเขา
หากจ่ายออกไปมีหวังว่าสิ้นเดือนต้องได้ขอเงินที่บ้านเพิ่มแน่ๆ ซึ่งเขาตั้งใจเอาไว้ว่าเงินที่มีอยู่ในบัญชีหกหมื่นตอนนี้ จะเอาใช้จ่ายให้อยู่รอดใน 2-3 เดือน
ธารา : “เอ่อ.. คือว่า ขอผ่อนจ่ายได้มั้ยครับ?”
//ยิ้มเจื่อนๆ
เ้าของร้าน : “ได้ครับลูกค้าสามารถผ่อนชำระกับทางร้านได้นานสูงสุด 6 เดือนครับ”
ธารา : //โล่งใจ
“โอเคครับ งั้นผมขอผ่อนจ่ายนะครับ”
เ้าของร้าน : “แต่ว่าต้องสมัครสมาชิกกับทางร้านก่อนนะครับถึงจะสามารถผ่อนชำระได้”
ธารา : “อ่อ ได้ครับ..”
เ้าของร้าน : “ค่าสมัครสมาชิก 1,200 บาทครับ”
ธารา : “ห๊ะ!?”
//ยิ้มแห้ง
…………………………..
ธาราเดินออกมาจากศูนย์ร้านค้าบริการพร้อมกับสีหน้ากลุ้มใจ
ธารา : “เฮ้อ..ต่อไปเราคงไม่กล้าไปเดินชนใครแล้วล่ะแบบนี้.. คนพวกนี้ใช้แต่ของแพงๆ”
ธารามุ่งหน้าเดินไปยังตึกคณะวิศวกรรมเพื่อที่จะนำเสื้อไปส่งคืนเ้าของ
บรรยากาศยามเย็นผู้คนกำลังพลุกพล่าน ในนี้มีแต่รถยนต์ราคาหลักล้าน ที่วิ่งสัญจรเข้าออกนักศึกษาแต่ละคน ล้วนแต่แต่งตัวดูดีมีฐานนะ
การมาจากครอบครัวที่มีรายได้ไม่ถึง1 ล้านต่อปีอย่างเรา เมื่อย่างก้าวเข้ามาในนี้แล้วก็ยากที่จะเอาความคิดของการแบ่งชนชั้นออกไปจากหัวตัวเองได้ สายตาของผู้คนในนี้พวกเขาจะจดจ้องเครื่องแต่งกายของอีกฝ่าย ก่อนที่จะจ้องตากันซะอีก
“ว่าไง! นักเรียนทุนผู้โชคดี”
เสียงของกลุ่มนักศึกษาชาย3 คน เดินเข้ามาทักธารา
“ใช่คนในคลิปจริงด้วยว่ะ! ถือเสื้อของพี่ซีวอนมาด้วย”
“เสื้อตัวนี้ราคาหลักล้านนะโว้ยของจริงโคตรสวย”
“นายจะเอาเสื้อไปคืนพี่ซีวอนเหรอ?”
ชายในกลุ่มถามมา
ธารา : “อ่อ.. ครับ”
//ประหม่า
“งั้นก็ขอให้โชคดีละกันนะเพื่อน..”
ชายทั้งสามคนเดินผ่านไปพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักธาราไม่ได้สนใจอะไร แล้วเดินไปยังตึกคณะวิศวะต่อ
ขณะที่เดินอยู่ก็มีหลายสายตาจ้องมองเขาราวกับเป็ตัวประหลาดคงเป็เพราะคลิปที่ถูกถ่ายลงในโซเชียลจนเป็กระแส เลยกลายเป็ที่รู้จักของคนในมหาลัยอย่างรวดเร็ว
……………………....…..
608
