สหพันธ์ฮีโร่คอมมิกขอเสนอ นัมเบอร์วันฮีโร่ ราเคียร์ และผองเพื่อน
ฉบับพิเศษาสุดท้ายกับแผนสุดชั่วช้าของดิออร์คฟาเธอร์ เล่ม 1 (3 เล่มจบ)
ปีศักราชฮีโร่ที่23
ณมหานคร ไครซิตี้ที่เมืองเราทั้งแสนรักและแสนชัง
ณ บาร์ลับเร้นแห่งหนึ่งบนตึกละฟ้าเหนือทุกชีวิต
ควันเทาทะมึนลอยอ้อยอิงมาจากซิก้าในมือใหญ่ั์ของดิออร์คฟาเธอร์หัวหน้าครอบครัวออร์คเคโอเน กลุ่มมาเฟียออร์คที่ปกครองโลกมืดแห่งเมืองไครซิตี้ควันมึนเทาถูกพ้นพรูออกมาจากยิ้มแสยะแห่งชัยชนะของเขา ชัยชนะจากแผนสุดชั่วที่กำลังบรรลุผลขึ้นขั้นรุกฆาต!
ค่ำคืนนั้นเองเหล่าออร์คมาเฟียสังกัดครอบครัวออร์คเคโอเนต่างเคลื่อนไหวเกิดเป็เหตุจราจรทั่วทั้งเมือง ร้านค้าถูกปล้น ภัคตาคารถูกพังทำลายระงมเสียงชาวเมืองหวาดกลัวระคนไปพร้อมเสียงประกาศกร้าวจากเหล่าออร์คมาเฟีย “จงก้มหัวให้ดิออร์คฟาเธอร์ซะ! จงก้มหัว! และสวามิภักคิ์ต่อพวกเราครอบครัวออร์คเคโอเน”
“เราไม่ยอมหรอก” เอลฟ์เด็กโต้กลับ “ออร์คอย่างพวกแกไม่มีทางชนะเหล่าฮีโร่ของเมืองได้หรอก”
“อย่าลูก”แม่พยายามห้าม
ช่างโชคร้ายเสียงเล็กๆ อันกล้าหารของเอลฟ์น้อยถล้นไปเข้าหูออร์คมาเฟียตัวหนึ่งมันจะเดินผ่านและไม่สนใจก็ทำได้ แต่ช่างโชคร้ายที่มันกลับทำตรงข้าม
ออร์คมาเฟียหัวตั้งแสยะยิ้มจ้องเขม่งไปที่เอลฟ์น้อยเพียงหันมองเอลฟ์น้อยก็ตัวหดสั่งเทากลับไปแอบหลังแม่ออร์คหัวตั้งยิ่งยิ้มได้ใจส่งสายตาคุกคาม
“ไงเ้าหนู”ออร์คตัวตั้งเอ่ย “แกว่าไงนะ แกว่าพวกเราไม่มีทางชนะฮีโร่โง่ๆ พวกนั้นน่ะเหรอ?”
“ขอโทษด้วยค่ะลูกฉันไม่ตั้งใจ” แม่เอลฟ์รีบก้มลงสิโรราบร้องขอชีวิต “อย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะคะ”
“พวกเราครอบครัวออร์คเคโอเนไม่ใช่วายร้ายเสียหน่อยในเมื่อเธอก้มหัวขอร้องแบบนี้แล้ว ฉันในฐานะครอบครัวคงไม่ใจร้ายกับเธอหรอกนะลูกของเธอน่ะ ฉันไม่ทำอะไรหรอก เพียงแต่ต้องสั่งสอนให้รู้จักคำว่าครอบครัวออร์คเคโอเนเสียบ้าง”
“ขอบคุณค่ะขอบคุณค่ะ ฉันจะสั่งสอนลูกของฉันให้ดีเอง ลูกก็ก้มหัวลงสิ”
“แม่”เอลฟ์ตัวน้อยไม่ยอมก้ม
“ฉันพอจะเห็นปัญหาแล้วละ”ว่าแล้วมือหยาบกร้านของออร์คก็กระชากตัวเอลฟ์ผู้เป็แม่ขึ้นก่อนเหวี่ยงไปกลางถนน ออร์คมาเฟียคว้าปืนออกมาปากกระบอกเล็งไปที่หัว นิ้วขยับหมายลั่นไก ”ไหนดูสิว่า ฮีโร่ที่แกรักจะทำอะไรได้!”
“ปัง!” สิ้นเสียงปืนเอลฟ์ผู้เป็แม่ล้มลง
เฮ่อออ...ช่างน่าโศกาที่โลกไครเบอร์พังค์มอบ่เวลาแสนสุขให้เพียงแสนสั้นนัก
...ซะเมื่อไหร่กันละ
เพราะเอลฟ์สาวมิได้ล้มลงที่พื้นหากแต่ล้มลงในอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง เธอแย้มยิ้มโล่งอกที่ยังปลอดภัยอยู่ภายใต้ปีกัอันแข็งแกร่งของผู้มีพระคุณ
“ราเคียร์! ฮีโร่หมายเลขหนึ่ง ัสาวผู้ก่อตั้งสหพันธ์ฮีโร่ฮีโร่ผู้แข็งแกร่งที่สุด!” เอลฟ์เด็กร้องดีใจ
หญิงสาวผมสีแดงั์ตาแข็งกร้าวดุดันมองอย่างเฉียบคมจนออร์คมาเฟียถึงกับชะงัก
“หนอยยยย!” แต่ปืนในมือมิได้ชะงักตามกลับหันไปทางเด็กน้อย
แต่ทันใดหัวของออร์คมาเฟียก็หลุดลอยหายไปก่อนล่วงมาอยู่ในมือสีขาวซีดที่ยื่นออกมาจากผ้าคลุมสีดำทะมึนเ้าของั์ตาไร้ชีวิตมองหัวออร์คในมืออย่างไร้อารมณ์ แยกเขี้ยวหาวนอนก่อนโยนทิ้ง
“โหหหห! เฮลซิ่ง ฮีโร่หมายเลขสอง แวมไพร์สุดยอดเผ่าพันธ์อันเดธชั้นสูงเ้าของฉายาเดอะออร์คกิโยติน!”เอลฟ์เด็กร้องด้วยความตื่นเต้นดีใจ แม่รีบโผเข้ากอดลูกชายไว้
“ต่อหน้าเด็กทำแบบนั้นมันไม่รุนแรงไปหน่อยเหรอ?”ราเคียร์เอ่ย
“ช่วยพูดประโยคนั้นหน่อยสิครับ”เอลฟ์เด็กแทรกโผเข้าหาอันเดธ
“ได้สิ”เฮลซิ่งยิ้มเขินรับคำ “ข้าจะบั่นหัวพวกออร์คให้หมดสิ้นออร์คที่ดีคือออร์คที่ไม่ออกมาจากบาร์เน่าๆ ของพวกมันเท่านั้นแหละ”
“เย่”เอลฟ์น้อยร้องดีใจ แม่รีบดึงตัวลูกออกมา
“เธอนี่น่าเบื่อจริงๆนะ” เฮลซิ่งหันไปหาราเคียร์ “จะให้ไว้ชีวิตพวกมันแบบเธอน่ะเดี๋ยวมันก็กลับมาเอาคืนหรอก โผล่หางออกมากันหมดแบบนี้ก็ถือเป็โอกาสอันดีในการจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากในคืนนี้เลย...ให้ค่ำคืนนี้มันเป็าครั้งสุดท้ายเถอะ!”
สิ้นเสียงเฮลซิ่งแวมไพร์หนุ่มก็เข้าโจมตีกลุ่มออร์คมาเฟียจนล้มลงแน่นิ่งกับพื้นร่างของอันเดธชะโรมไปด้วยเืของเหล่าออร์ค หัวของออร์คหลุดกระเด็นกลิ้งไปตามพื้น
“9293 94 95 96 97 98 และ 99” เฮลซิ่งหยุดมือที่ออร์คตัวหนึ่งที่นอนอยู่ที่พื้น เขายกร่างนั้นขึ้นร่างนั้นถึงเริ่มสั่นระริกแสดงให้เห็นว่ายังมีชีวิตอยู่
“ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ”ออร์คมาเฟียร้องขอชีวิต “ข้าไม่มีทางเลือก ข้าเป็แค่ลูกสมุน ข้าไม่มีทางเลือ...”
“นี่ฝีมือราเคียร์สินะ?หึ แค่สลบไปยังไม่พอ!” เขาพึมพำบ่นหก่อนลงมือเด็ดหัวอีกฝ่าย“ไปฟังเสียงร้องขอชีวิตจากเหยื่อของพวกแกเถอะนะ...ออ ลืมไป แกคงไม่ได้ยินหรอกละมั้งก็เพราะพวกชั่วๆ อย่างแกก็คงมีแต่ต้องตกนรกหมกไหม้ชั่วกัปชั่วกัปล์เท่านั้นแหละ”
เหล่าออร์คมาเฟียเริ่มล่าถอยกำลังรบของสหพันธ์ฮีโร่เริ่มตีโต้กลับสลายกลุ่มออร์คยึดพื้นที่คืนได้เกือบครบทั้งเมือง ทว่าค่ำคืนแห่งาครั้งสุดท้ายพึ่งเริ่มต้นเท่านั้น
“ฮีโร่ทุกคนโปรดทราบฮีโร่ทุกคนโปรดทราบ หยุดโจมตีพวกออร์คก่อนครับ หยุดปฏิบัติภารกิจสลายกลุ่มออร์คก่อนครับฮีโร่ทุกคนโปรดทราบ...” เสียงจากไลเนอร์ ฮีโร่ประจำศูนย์ข้อมูลสหพันธ์ฮีโร่ติดต่อถึงฮีโร่ทุกคนผ่านแทคแพด
เหล่าฮีโร่ของสหพันธ์ต่างชะงักหยุดมือมีเพียงเฮลซิ่งยังไม่หยุด มือกงเล็บสีซีดยังคงไล่จู่โจมเหล่าออร์ค กระทั่งราเคียร์โปรยมือวาบแสงพลังัก่อตัวเป็คลื่นแสงวาบใหญ่พุ่งเฉียดร่างแวมไพร์อันเดธผู้สูงศักดิ์ไปเพียงเส้นผม
“อะเจ้ยยยย!” เฮลซิ่งร้องเสียงหลง สะดุ้งะโหรุกหริกผิดมาดโเี้ เขารีบเอามือปัดป่ายแก้มที่เฉียดใกล้คลื่นแสนพัลวัน“ทำอะไรของเธอน่ะ ฉันเกลียดพลังัเธอก็รู้นี่ เธอนี่มันนนน”
“ฟังก่อน!” ราเคียร์เอ่ยพลางกดปุ่มที่แทคแพดตรงข้อมือเสียงเร่งดังขึ้น
เฮลซิ่งยังหงุดหงิดแต่ก็หันไปไขหูรับฟัง
“ตอนนี้พวกออร์คเคโอเนลักลอบเข้าไปยังเตาปฏิกรณ์พลังงานของทุกเขตแล้วครับพวกมันติดตั้งะเิพร้อมจะก่อวินาศกรรมครั้งแล้วด้วย ดูเหมือนเหตุจราจรใหญ่ครั้งนี้จะเป็แค่เหยื่อล่อเท่านั้นพวกมันเรียกร้องให้เราถ่ายทอดสดแถลงการณ์ของดิออร์คฟาเธอร์ไปทั่วเมือง ไม่อย่างนั้นมันจะะเิเตาปฏิกรณ์ทั้งหมดครับ”
หน้าจอแทคแพดตัดไปยังอนุสรสถานฮีโร่ที่ตอนนี้ปรากฏภาพโฮโลแกรมเป็ใบหน้าใหญ่ั์ของดิออร์คฟาเธอร์สีหน้าของเขาเคร่งครึมประหลาด ปากยังคงคาบซิก้า ควันยังไหวเอื้อย เงียบงัน ก่อนยิ้มแสยะมันเป็ยิ้มคุกคามที่ทำให้ผู้รอรู้สึกถูกิ่หยามมันคือยิ้มวางอำนาจผิดกาละทว่ากลับกดให้ผู้เห็นต้องยำเกรงมากกว่าสถบด่า
“เราจะไม่สยบยอมต่อพวกแกอีกต่อไป”ดิออร์คฟาเธอร์พูดช้าด้วยเสียงก้องกังวลทรงอำนาจ เด็ดขาด ชัดทุกถ้อยคำหมายความตามที่พูดอย่างเต็มความหมาย “แม้จะต้องสังเวยทุกชีวิตที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้ก็ตาม”
หากคำพูดเดียวกันนี้ถูกเอ่ยโดยออร์คเคโอเนคนอื่นมันคงไม่ทำให้ราเคียร์หวาดหวั่น แต่คำพูดนี้พูดออกมาจากปากของดิออร์คฟาเธอร์คุณพ่อแห่งครอบครัวออร์คเคโอเนแม้จะชั่วร้ายแต่สิ่งเดียวที่เป็ความดีงามอย่างจับต้องได้ในตัวออร์คผู้นี้ก็คือดิออร์คฟาเธอร์ไม่เคยผิดคำพูดของตน
เสียงออร์คโห่ร้องตอบรับจากทุกหัวระแหงเอลฟ์เด็กคนเดิมกำมือแน่นขณะแม่เอลฟ์กอดปลอบลูกไว้ในอ้อมอก
“สหพันธ์ฮีโร่จงมอบอำนาจทั้งหมดคืนสู่พวกเราข้าให้เวลา 12 ชั่วโมงต่อจากนี้ จงประกาศยกเลิกกฎทั้ง 3ของฮีโร่และออกจากเมืองนี้ไปซะ มิเช่นนั้น เ้าคงรู้ดีว่าเมืองนี้จะเป็เช่นไร”
หากเตาปฏิกรณ์ของทุกเขตเมืองถูกะเิขึ้นพร้อมกันเมืองไครซิตี้แห่งนี้คงเหลือแต่เพียงเศษซากร้างชีวิต คงถึงวันล้มสลายอย่างแน่แท้ ดูเหมือนแผนชั่วของดิออร์คฟาเธอร์จะเดินมาถึงหมากรุกฆาตแล้ว
แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นโต้ตอบ
“ไม่ยอมหรอกฮีโร่ต้องช่วยพวกเราได้แน่” เอลฟ์น้อยะโลั่น “สุดยอดฮีโร่อย่างคุณราเคียร์ไม่มีวันพ่ายแพ้ให้กับออร์คอย่างแกหรอก”
ตอนนั้นเองศีรษะของออร์คหัวตั้งที่ถูกเด็ดออกมาโดยฝีมือเฮลซิ่งก็ได้มีขาจักรกลยื่นออกมาขานั้นค่อยๆ ลากค่อยๆ ดึงหัวกลับหาคอ ก่อนเสียบคอเชื่อมต่อกับหัวได้สำเร็จออร์คหัวตั้งลุกขึ้นได้ในที่สุด เ้าตัวยิ้มโล่งอกพลางนึกในใจเทคโนโลยีของเ้าของคนแคราะนี่มันสุดยอดจริงๆ โชคดีนะที่เราเป็ถึงระดับบราเธอร์แห่งครอบครัวออร์คเคโอเนจะมาสิ้นท่าสิ้นชีพด้วยเพราะหาเื่เ้าเด็กเอลฟ์ตัวแค่นี้อย่างนั้นเหรอเสียชื่อแย่
“เ้าพวกออร์คเน่าๆมันไม่มีทางชนะได้หรอก”เอลฟ์เด็กะโใส่ภาพโฮโลแกรมของดิออร์คฟาเธอร์ที่ถูกฉายออกอากาศอยู่ทั่วเมือง “เ้าพวกออร์คตัวเหม็นโฉ่เอ้ย”
ดวงตาโกรธของออร์คมาเฟียจ้องเขม่งไปยังเอลฟ์เด็กก่อนควักเอามีดสั้นออกมา
“ไอ้เด็กเวรปากเก่งนักนะแก”มีดจ้วงแทงไปยังเอลฟ์เด็กน้อย คราวนี้แทงทะลุร่างหนึ่งล้มลง มิใช่ร่างของลูกเอลฟ์ หากแต่เป็ร่างของแม่ที่โผเข้าปกป้องลูกไว้ของเหลวสีเข้มสาดกระเซ็งเปื้อนตามเนื้อตัวเด็กน้อย
“แม่”เด็กเอลฟ์ร้องเสียงดังไปไกล ดังปลุกราเคียร์ที่จมอยู่กับความคิดหลังฟังแถลงการณ์เธอรีบหันควับไปทางต้นเสียง เห็นออร์คมาเฟียกำลังงื้อมีดหมายสังหารอีกชีวิต
“ตายซ...”
ไวกว่าความคิดัสาวประสานมือไปทางออร์ค คลื่นะเิั!
ไม่ทันทีที่มีดจะถึงตัวเอลฟ์น้อยร่างของออร์คสลายกลายเป็ผุยผง
เอลฟ์ตัวน้อยน้ำตาซึมล้มลงตัวสั่นกลัวเขาค่อยๆ คลานไปหาร่างแน่นิ่งของผู้เป็แม่ที่ยังมีไออุ่นอยู่ ลูกน้อยกุมมือแม่แน่นก่อนร้องเรียกเสียงดังดังขึ้น ดังขึ้น “คุณแม่! คุณแม่ครับ ผมขอโทษ...อย่าจากผมไปเลยนะ ผมขอโทษ ผมจะเป็เด็กดีคุณแม่อยู่กับผมก่อนนะ”
“เข้มแข็งไว้...แม่รักลูกนะ”เอลฟ์ผู้เป็แม่รวบรวมกำลังเอ่ยคำลาก่อนแน่นิ่งหมดแรงไป
ราเคียร์เดินเข้ามาใกล้ร่างนั้นจับที่ข้อมือตรวจดูชีพจรแล้วรีบเอ่ยเรียก “เฟริส” ทันใดประกายแสงบนไหล่ของัสาวก็ปรากฏเป็ร่างของทูตตัวน้อยบินโฉบไปโฉบมาจนมาอยู่ที่ปากแผลของเอลฟ์สาว
“เฟริสทูตประจำตัวราเคียร์ หน่วยรักษาชีวิตอันดับหนึ่ง” เอลฟ์เด็กน้อยหันหาทูตสาวตัวจิ๋วเอ่ยเสียงอ่อย“ได้โปรดช่วยคุณแม่ผมให้ได้นะครับ พ่อของผมก็ถูกพวกออร์คมันฆ่าตาย ผมเหลือแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น”
เฟริสส่งแสงเรื่อเรืองจากตัวแสงอ่อนโยนสุกใสส่งผ่านจากมือเล็กจิ๋วของทูตไปลงปากแทงตรงหน้า แผลที่ถูกแทงค่อยๆประสานเข้าหากันอย่างช้าๆ เวลาค่อยๆ ผ่านไป เอลฟ์น้อยนิ่งสงบลงสีหน้าของแม่ดูมีชีวิตชีวาขึ้น แล้วในที่สุดปากเผลก็ปิดเข้าหาจนหายสนิท
ใบหน้าเอลฟ์น้อยยิ้มมีความหวัง“คุณแม่หายแล้วใช่มั้ย? ราเคียร์คุณคือฮีโร่หมายเลขหนึ่งจริงๆ”
แต่ราเคียร์กลับเงียบงันมองไปยังทูตสาวไม่ลดสายตา ร่างของเอลฟ์ผู้เป็แม่ยังคงนิ่งงันไร้แววชีวิตราเคียร์กำมือแน่น โกรธขึง เฟริสยังคงส่องแสงอยู่ที่ปากแผลบริเวณเดิมแม้แผลจะปิดสนิทแล้วร่างของทูตเริ่มเลือนจางลงราวกับจะหายไป ละอองแสงจากมือเริ่มอ่อนจาง
“พอได้แล้วเฟริส”ัสาวยกมือขึ้นปราม “เดี๋ยวเธอก็หายไปหรอก”
“ขอโทษ”เฟริสดับแสงแห่งความหวังลงหันหาเอลฟ์เด็ก “ฉันช่วยชีวิตแม่ของเธอไว้ไม่ได้”
เอลฟ์เด็กน้อยนิ่งเงียบไปก้อนความเงียบเคลื่อนผ่านราวกับไว้อาลัย หยดน้ำกระเซ็นลงไปที่มือไร้ซีวิตมือเย็นเยือกที่ยังอยู่ในมือที่เล็กกว่า มือเล็กกว่าค่อยๆ คลายมือออกแม้มือยังเย็นเยียบแทยไม่ต่างจากมือแม่แต่เด็กน้อยก็ใช้มือนั้นยันตัวลุกขึ้นได้สำเร็จ และแม้เนื้อตัวยังสั่นเทา น้ำตายังไหลรินอาบสองข้างแก้มแต่เขาก็พูดด้วยเสียงอันดังเด็ดขาด
“ไม่เป็ไรครับ”น้ำเสียงเอลฟ์น้อยดังลั่นไม่หวาดหวั่น “ผมไม่เป็ไร ขอบคุณมากนะครับที่พยายามช่วยเหลือคุณแม่ของผม”
ราเคียร์รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเธอไม่เคยเจอช่วยเหลือใครที่แข็งแกร่งได้ขนาดนี้มาก่อน
“เธอชื่ออะไร?”ราเคียร์เอ่ยถาม
เอลฟ์น้อยปาดคราบน้ำตา“ผมชื่อเรดวิลครับ”
“ฉันจะขอจดจำชื่อนี้ไว้ในฐานะชื่อของผู้ที่แข็งแกร่งคนหนึ่ง” ราเคียร์เอ่ยตอบพลางคุกเข่าลงวางมือที่ไหล่ของเอลฟ์น้อย“เรดวิล เธอทำได้ดีมาก แต่ส่วนที่เหลือขอให้ฉันจะจัดการแทนเธอเองนะ”
ทันใดร่างัสาวก็บินจากไป
![[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714470813_42406751.webp)
60K
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
