"หญิงเอ๋อ! เช้าแล้วนะเ้าควรจะตื่นได้แล้วจะนอนไปถึงไหนกัน หรือเธอจะซ้อมเดินทางไปในอวกาศกันหะ" เป็เสียงของจูหมิ่งที่ทำการปลุกหญิงเอ๋อ
"ขอนอนต่ออีกหน่อยหนึ่งได้ไหม" หญิงเอ๋อพูดแบบงัวเงียเลยทีเดียว
"ก็ได้นะแต่วันนี้มันเป็วันแถลงข่าวของคุณไม่ใช่หรอ"
"คุณจะไม่ไปก็ได้นะทางสถาบัญก็แค่ตัดงบวิจัยขอคุณเท่านั้นเอง แล้วลูกของเราคงจะต้องอดอยากอดมื้อกินมื้อเพราะพ่อกับแม่ตกงานทั้งคู่"
ไม่นานเพียงแค่สิ้นคำพูดของจูหมิ่ง หญิงเอ๋อก็ลุกเหมือนมีสปริงขึ้นจากที่นอน จูหมิ่งเองก็ถึงกับใการตอบโต้ของหญิ่งเอ๋อกับคำพูดของเค้าเช่นกันเพราะส่วนมากการที่จะปลุกหญิงเอ๋อได้ คือจูหมิ่งต้องลากเธอจากที่นอนพาไปเข้าห้องน้ำเธอถึงจะตื่น แต่มาวันนี้แค่เค้าพูดไม่กี่คำหญิงเอ๋อถึงกับลุกจากที่นอนด้วยตนเองเลยหรอ หลังจากทั้งคู่ได้อาบน้ำแล้ว ทั้งคู่ก็กินมื้อเช้าที่จูหมิ่งเป็คนทำ อาหารของเค้าก็เหมือนๆทุกที กาแฟ ขนมปัง ไข่ดาวใส้กรอกสองสามชิ้น แต่ ของ หญิงเอ๋อเป็เมนูที่ไม่เหมือนเดิม กลับ มีนม ไม่ใช่กาแฟ ไข่ดาวสองฟอง ผักสลัต ใส้กรอก เหมือนจูหมิ่งจะตั้งใจทำให้พิเศษ
"จูค่ะไหนกาแฟละ? "
"ไม่ได้หรอกหญิงเอ๋อคุณต้องเริ่มกินอะไรบำรุงบ้าง ผมจะให้คุณทำร้ายลูกของเราได้ยังไงละ เอาๆรีบกินนะได้ไปทำงานสายอีก" จูหมิ่งแอบยิ่มน้อยยิ้มใหญ่ที่ เค้าได้ทำของดีๆให้ภรรยากับลูกได้ทาน ระหว่างที่ทานอาหารเช้ากันนั้นหญิงเอ๋อก็นึกอะไรขึ้นได้
"จูค่ะ เมื่อวานคุณบอกว่าคุณจะทดลองชิ้นงานใหม่ของคุณ ขอดูเอกสารเมื่อวานได้ไหมค่ะ"
แต่จูหมิ่งได้เตียมการเรียบร้อยแล้ว "อา ได้สิเดียวผมเอามาให้คุณทานอาหารไปก่อนนะ" จูหมิ่งรีบวิ่งขึ้นไปหยิบของบนห้องพร้อมเอกสารมาให้หญิงเอ๋อซึ่งมันไม่ใช้เครื่องบริสนี้สต๊อมแน่ เมื่อจูหมิ่งเอาเอกสารให้หญิงเอ๋อ เธอถึงกับมึนงงเลยทีเดียว และก็อุทานออกมาว่า "คุณคิดขึ้นมาได้ไงนะ ใช่เครื่องนี้กับไม่มีใครคิดถึงมัน สุดยอดจริงเลยคุณอะ มาๆเดียวฉันจะคอยช่วยคุณอีกแรง" ที่จูหมิ่งให้ดูนั้นเป็เครื่องที่สามารถลบความทรงจำบางส่วนได้ ซึ่งในตอนนั้นมีแต่เครื่องบันทีกความจำ และ เครื่องอ่านความจำถ้าจะลบมันไปนั้นคือการปล่อยให้ลืมเลือนหรือบันทึกข้อมูลซ้ำไปจุดเดิมของสมองก็จะสามารถจะลบมันได้
"จูค่ะทานเสร็จหรือยัง เดียวเอาจานกับแก้วมาค่ะเดียวล้าง พอเสร็จได้ไปทำงานกัน" หญิงเอ๋อกล่าวออกมา
"วันนี้คุณไม่ต้องผมจัดการเองคุณกับลูกนั้งพักเถอะ" จูหมิ่งทำท่าไม่ยอมให้หญิ่งเอ๋อทำเด็จขาด
"ไปกันได้แล้ว ปิดทุกอย่างหมดแล้วนะ แล้ววันนี้คุณนะจะไปสถาบันเลยไหมหรือคุณจะเข้าไปห้องวิจัยก่อนละ"จูหมิ่งถามหญิงเอ๋อ แต่ในใจเค้าอยากให้หญิงเอ๋อไปสถาบันเลยเค้าได้มีเวลาไปสถานทูตเพื่อแจ้งข้อมูลต่อสภาและทำเื่ลาออกจากการเป็สายลับ
"งั้นเราไปสถาบันเลยแล้วกัน แล้วเดี๋ยวน้องไปรอจูที่สถานีวิจัยนะ" หญิงเอ๋อตอบ
"แหม่ะคุณแทนตัวเองว่าน้องผมดูแก่ไปเลยเราห่างกันแค่ปีครึ่งเอง 5555" จูหมิ่งรูสีกมีความสุขเป็อย่างมาก
"ถีงแล้วนะ แล้วเจอกันนะครับ" จูหมิ่งมาส่งหญิงเอ๋อที่สถาบัน และรีบไปสถานทูตโดยทันที เพื่อจะได้กลับมาดูแลหญิงเอ๋อโดยเร็วที่สุด ผ่านไปสัก 20-30นาที จูหมิ่งก็ถึงสถานทูตระหว่างที่จูหมิ่งอธิบายการใช้โครงสร้างการทำงานต่อสภาอยู่หญิงเอ๋อก็กำลังทำหน้าที่ของเ้าของผลงานวิจัยต่างๆอย่างมีความสุขและยิ่นดีที่จะทำ เธอพูดถึงงานวิจัยต่างของเธอที่เธอได้ทำให้ สถาบันการวิจัยแห่งสหพันธรัฐนักข่าวก็ทำการถ่ายภาพหญิงเอ๋อขึ้นรถกลับสถานีวิจัย
"เยี่ยมมากเลยจูหมิ่ง" นายพลชอน ชมเค้าแล้วถามจูหมิ่งกลับไปว่า
"ที่นายจะทำการลาออกนายคิดดีแล้วจริงๆหรอ นายเป็คนเก่งของทีมเราเลยนะ"
"ครับผมจะออกไปดูแลคนที่ผมรัก" จูหมิ่งตอบท่านนายพลกลับไป
"5555 ที่ผ่านๆมาฉันก็อดนึกไม่ได้ว่านายมีหัวใจหรือป่าว หรือ มีแฟนเป็งานกันแน่ เอาเถอะ ดูแลตัวเองดีๆ การออกจากองค์กรมันไม่ยากหรอกนะแต่การอยู่เนี้ยสิยากเสียกว่า"นายพลตอบกลับเค้าแต่จูหมิ่งถึงกับสงใสเลยถามกับไป
" ท่านก็พูดเกินไป มันเป็หน้าที่ผมก็ต้องทำสุดความสามารถอยู่แล้ว จะให้ผมทำเป็เล่นกับงานได้ยังไงกันมันไม่ใช่นิสัยของผมหรอกท่าน ว่าแต่ที่ท่านบอกมากว่าหลังจากออกจากองค์กรจะทำให้อยู่ยากนี้หมายถึงอย่างไร คงไม่ใช่คำเตือนด้านการเป็อยู่หรอกใช่ไหมท่าน"
"ใช่! มันไม่ใช่ที่เป็เื่การเป็อยู่ของนาย ถึงฉันจะให้นายไปแต่ในองค์กรคงไม่ยอมรับหรอกนะ เพราะนายรู้มากเกินไปเหมือนกันจูหมิ่ง เอาเถอะนายก็ควรจะระวังตัวไว้ให้มากแล้วกันจูหมิ่ง" หลังนายพลพูดจบจอดก็ดับไป เครื่องจะทำลายตัวเองใน 5 4 3 .. 1 ! ไฟก็ไหม้ทันที เลขรหัสลับของจูหมิ่งถูกยกเลิกโดยทันที จูหมิ่งที่จะกลับไปก็เป็แค่นักวิทยาศาสตร์ธรรมดาแล้ว แต่ก็แค่สถานะเมื่อเค้าออกจากสถานทูต
" ตูมม " เสียงะเิลูกใหญ่และกลู่มควันไฟจำนวนมากลอยถึงทางสถาบันวิจัย จูหมิ่งถึงกลับใทำอะไรไม่ถูก เค้าได้แต่วิ่งขึ้นรถและรีบขับไปทางสถาบันวิจัยในทันที
"ทั้งสองคนอย่าเป็อะไรเลยนะ"เค้าพูดกลับตัวเองและเหยีบเร็วที่สุดเท่าที่เค้าจะทำได้เพื่อจะไปถีงสะานที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด เมื่อจูหมิ่งขับรถมาถึงด้านหน้าสถานีวิจัย กลับพบแต่กลุ่มควันพวยพุ่งออกมา นักข่าวแต่ละคนสีหน้าไม่คอยดีบางคนาเ็สาหัต ได้แต่ช่วยตัวกันเอง จูหมิ่งรีบวิ่งเข้าไปสถานที่เกิดเหตุ แต่ถูกเ้าหน้าที่ห้ามเอาไว้ไม่ให้เค้าเข้าไปเด็ดขาด
"ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆ" เสียงดังจากกระเป๋ากางเกงของจูหมิ่งกับเป็เสียงโทรศัพของเค้า
"จูหมิ่งข้างนอกเกิดอะไรขึ้นนายเป็อะไรไหมจูหมิ่ง นายอยู่ไหนฉันกลัว นายอยู่ไหนจูหมิ่ง"เป็หญิงเอ๋อที่โทรหาเค้า จูหมิ่งรู้สึกโล้งใจเป็อย่างมาก
"คุณอยู่ไหนผมได้เข้าไปหาคุณ บอกมาสิคุณอยู่ไหน" จูหมิ่งถามหญิงเอ๋อทันที
"ตอนนี้ฉันอยู่ในสถานีวิจัย ฉันได้ยินเสียงข้างนอก เป็กลุ่มควันคุณอยู่ไหน" หญิงเอ๋อตอบและถามในเวลาเดียวกัน ด้วยความเป็ห่วงจูิเหมือนกัน เธอกลัวว่าจูิจะไปรอรับเธอแล้วจะเกิดอันตรายกับเค้า
"คุณรออยู่ที่นั้นนะเดียวผมออกไปหาคุณ" จูหมิ่งรับขับรถไปหาหญิงเอ๋อในทันทีแต่เค้าก็ยังคุยเพื่อปลอบใจเธอไปด้วย
เมื่อจูหมิ่งถึงสถาบันวิจัยเค้ารีบวิ้งขึ้นไปหาเธอทันที จูหมิ่งพบหญิงเอ๋อใกลัวยืนกอดอกอยู่โดยมี ไป๊หลี่โอบเธอเอาไว้ ซึ่งไป๊หลี่เป็นักวิทยาศาสตร์ที่ทำงานกับหญิงเอ๋อมาก่อนจูหมิ่ง แต่กับพบว่าหญิงเอ๋อไว้ใจจูหมิ่งมากกว่า ไป๊หลี่จึงเกลียดชังจูหมิ่งมากหาโอกาศเข้ามาแทรกจูหมิ่งกับหญิงเอ๋อตลอด
"ไป๊หลี่ ขอบใจนายมากที่ช่วยดูแลหญิงเอ๋อ เดียวฉันพาเธอกลับเอง" จูหมิ่งรีบพาหญิงเอ๋อมาำว้ใจอ้อมกอดทันที จูหมิ่งไม่ใช่คนโง่ว่าไป๊หลี่คิดยังไงกับเค้าและหญิงเอ๋อ แต่ก็ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อำม่ให้เกิดเื่ไม่นั้นไปหลี่คงจะต้องหาเื่เค้าไม่เว้นเป็แน่
"ไม่เป็ไรเื่เล็กน้อย ฝากดูแลหญิงเอ๋อต่อด้วย" ไป๊หลี่เองก็ฝืนยิ่มเหมือนกัน แต่ในใจเค้านั้นกับร้อนด้วยความอิจฉาจูหมิ่งเหลือเกินที่จะทนรับไหว เค้าได้แต่หลังกลับและเดินเข้าไปในสถาบัน "ฝากไว้ก่อนเถอะจูหมิ่ง กูต้องแย้งเมียมึงให้ได้"
เมื่อจูหมิ่งพาหญิงเอ๋อกลับถึงบ้าน หญิงเอ๋อยังดูท่าใกลัวอยู่ เธอคิดว่าถ้าเธอออกมาช้าอีกสักนิเธอคงต้องตายในนั้นด้วยเป็แน่แท้ จูหมิ่งก็ได้แต่ปลอบใจเธอ "วันนี้ผมอยู่กับคุณแล้วกันแล้วพรุ่งนี้ผมค่อยไปหาไอโจซึ่งมันเป็ทหารมันคงรู้มันเป็ถึงนายพลเหมือนกัน คุณต้องทำใจดีไว้นะ" หญิงเอ๋อยังกลัวเธอเลยขอไปกับจูหมิ่งด้วย
"จูค่ะขอไปด้วยได้ไหมฉันไม่อยากอยู่คนเดียว"
"ได้สิยังไงคุณก็เคยเจอเคยคุยกันแล้วนิ เดียวพรุ่งนี้ไปหาโจกัน"จูหมิ่งตอบแบบนั้น เพื่อที่เค้าจะได้ดูแลหญิงเอ๋อได้สะดวกมากยิ้งขึ้นดวย
2K
